The Wasps

οὗτος τί πάσχεις ὦ κακόδαιμον Ξανθία;

φυλακὴν καταλύειν νυκτερινὴν διδάσκομαι.

κακὸν ἆρα ταῖς πλευραῖς τι προὐφείλεις μέγα.

ἆρ’οἶσθά γ’οἷον κνώδαλον φυλάττομεν;

οἶδ’, ἀλλ’ἐπιθυμῶ σμικρὸν ἀπομερμηρίσαι.

σὺ δ’οὖν παρακινδύνευ’, ἐπεὶ καὐτοῦ γ’ἐμοῦ

κατὰ τοῖν κόραιν ὕπνου τι καταχεῖται γλυκύ.

ἀλλ’ἦ παραφρονεῖς ἐτεὸν ἢ κορυβαντιᾷς;

οὔκ, ἀλλ’ὕπνος μ’ἔχει τις ἐκ Σαβαζίου.

τὸν αὐτὸν ἄρ’ἐμοὶ βουκολεῖς Σαβάζιον.

κἀμοὶ γὰρ ἀρτίως ἐπεστρατεύσατο

Μῆδός τις ἐπὶ τὰ βλέφαρα νυστακτὴς ὕπνος ·

καὶ δῆτ’ὄναρ θαυμαστὸν εἶδον ἀρτίως.

κἄγωγ’ἀληθῶς οἷον οὐδεπώποτε.

ἀτὰρ σὺ λέξον πρότερος.

ἐδόκουν αἰετὸν

καταπτόμενον ἐς τὴν ἀγορὰν μέγαν πάνυ

ἀναρπάσαντα τοῖς ὄνυξιν ἀσπίδα

φέρειν ἐπίχαλκον ἀνεκὰς ἐς τὸν οὐρανόν,

κἄπειτα ταύτην ἀποβαλεῖν Κλεώνυμον.

οὐδὲν ἄρα γρίφου διαφέρει Κλεώνυμος.

πῶς δή;

προσερεῖ τις τοῖσι συμπόταις, λέγων

“τί ταὐτὸν ἐν γῇτ’ἀπέβαλεν κἀν οὐρανῷ

κἀν τῇ θαλάττῃ θηρίον τὴν ἀσπίδα ;’

οἴμοι τί δῆτά μοι κακὸν γενήσεται

ἰδόντι τοιοῦτον ἐνύπνιον;

μὴ φροντίσῃς.

οὐδὲν γὰρ ἔσται δεινὸν οὐ μὰ τοὺς θεούς.

δεινόν γέ ποὔστ’ἄνθρωπος ἀποβαλὼν ὅπλα.

ἀτὰρ σὺ τὸ σὸν αὖ λέξον.

ἀλλ’ἐστὶν μέγα.

περὶ τῆς πόλεως γάρ ἐστι τοῦ σκάφους ὅλου.

λέγε νυν ἀνύσας τι τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος.

ἔδοξέ μοι περὶ πρῶτον ὕπνον ἐν τῇ πυκνὶ

ἐκκλησιάζειν πρόβατα συγκαθήμενα,

βακτηρίας ἔχοντα καὶ τριβώνια ·

κἄπειτα τούτοις τοῖς προβάτοισι μοὐδόκει

δημηγορεῖν φάλαινα πανδοκεύτρια,

ἔχουσα φωνὴν ἐμπεπρησμένης ὑός.

τί ἔστι;

παῦε παῦε, μὴ λέγε ·

ὄζει κάκιστον τοὐνύπνιον βύρσης σαπρᾶς.

εἶθ’ἡ μιαρὰ φάλαιν’ἔχουσα τρυτάνην

ἵστη βόειον δημόν.

οἴμοι δείλαιος ·

τὸν δῆμον ἡμῶν βούλεται διιστάναι.

ἐδόκει δέ μοι Θέωρος αὐτῆς πλησίον

χαμαὶ καθῆσθαι τὴν κεφαλὴν κόρακος ἔχων.

εἶτ’Ἀλκιβιάδης εἶπε πρός με τραυλίσας,

” ὁλᾷς; Θέωλος τὴν κεφαλὴν κόλακος ἔχει “.

ὀρθῶς γε τοῦτ’Ἀλκιβιάδης ἐτραύλισεν.

οὔκουν ἐκεῖν’ἀλλόκοτον, ὁ Θέωρος κόραξ

ἥκιστ’, ἀλλ’ἄριστον.

ἄνθρωπος ὢν εἶτ’ἐγένετ’ἐξαίφνης κόραξ ·

οὔκουν ἐναργὲς τοῦτο συμβαλεῖν, ὅτι

ἀρθεὶς ἀφ’ἡμῶν ἐς κόρακας οἰχήσεται;

εἶτ’οὐκ ἐγὼ δοὺς δύ’ὀβολὼ μισθώσομαι

οὕτως ὑποκρινόμενον σοφῶς ὀνείρατα;

φέρε νυν κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον,

ὀλίγ’ἄτθ’ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί,

μηδὲν παρ’ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα,

μη δ’αὖ γέλωτα Μεγαρόθεν κεκλεμμένον.

ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστ’οὔτε κάρυ’ἐκ φορμίδος

δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις,

οὔθ’Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος,

οὐ δ’αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης ·

οὐ δ’εἰ Κλέων γ’ἔλαμψε τῆς τύχης χάριν,

αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν.

ἀλλ’ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον,

ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον,

κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον.

ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης ἐκεινοσὶ

ἅνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους.

οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρ’ἐπέταξε νῷν,

ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ’ξίῃ.

νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ,

ἣν οὐ δ’ἂν εἷς γνοίη ποτ’οὐ δ’ἂν ξυμβάλοι

εἰ μὴ πύθοιθ’ἡμῶν · ἐπεὶ τοπάζετε.

Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσ’οὑτοσὶ

εἶναι φιλόκυβον αὐτόν · ἀλλ’οὐδὲν λέγει.

μὰ Δί’, ἀλλ’ἀφ’αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.

οὔκ, ἀλλὰ” φιλο “μέν ἐστιν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.

ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον

εἶναι φιλοπότην αὐτόν.

οὐδαμῶς γ’, ἐπεὶ

αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.

Νικόστρατος δ’αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης

εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.

μὰ τὸν κύν’ὦ Νικόστρατ’οὐ φιλόξενος,

ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.

ἄλλως φλυαρεῖτ’· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε.

εἰ δὴ ’πιθυμεῖτ’εἰδέναι, σιγᾶτε νῦν.

φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου.

φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ,

ἐρᾷτε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει

ἢν μὴ ’πὶ τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου.

ὕπνου δ’ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐ δὲ πασπάλην.

ἢν δ’οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ

ὁ νοῦς πέτεται τὴν νύκτα περὶ τὴν κλεψύδραν.

ὑπὸ τοῦ δὲ τὴν ψῆφόν γ’ἔχειν εἰωθέναι

τοὺς τρεῖς ξυνέχων τῶν δακτύλων ἀνίσταται,

ὥσπερ λιβανωτὸν ἐπιτιθεὶς νουμηνίᾳ.

καὶ νὴ Δί’ἢν ἴδῃ γέ που γεγραμμένον

υἱὸν Πυριλάμπους ἐν θύρᾳ Δῆμον καλόν,

ἰὼν παρέγραψε πλησίον” κημὸς καλός “.

τὸν ἀλεκτρυόνα δ’, ὃς ᾖδ’ἀφ’ἑσπέρας, ἔφη

ὄψ’ἐξεγείρειν αὐτὸν ἀναπεπεισμένον,

παρὰ τῶν ὑπευθύνων ἔχοντα χρήματα.

εὐθὺς δ’ἀπὸ δορπηστοῦ κέκραγεν ἐμβάδας,

κἄπειτ’ἐκεῖσ’ἐλθὼν προκαθεύδει πρῲ πάνυ,

ὥσπερ λεπὰς προσεχόμενος τῷ κίονι.

ὑπὸ δυσκολίας δ’ἅπασι τιμῶν τὴν μακρὰν

ὥσπερ μέλιττ’ἢ βομβυλιὸς εἰσέρχεται

ὑπὸ τοῖς ὄνυξι κηρὸν ἀναπεπλασμένος.

ψήφων δὲ δείσας μὴ δεηθείη ποτέ,

ἵν’ἔχοι δικάζειν, αἰγιαλὸν ἔνδον τρέφει.

τοιαῦτ’ἀλύει · νουθετούμενος δ’ἀεὶ

μᾶλλον δικάζει. τοῦτον οὖν φυλάττομεν

μοχλοῖσιν ἐνδήσαντες, ὡς ἂν μὴ ’ξίῃ.

ὁ γὰρ υἱὸς αὐτοῦ τὴν νόσον βαρέως φέρει.

καὶ πρῶτα μὲν λόγοισι παραμυθούμενος

ἀνέπειθεν αὐτὸν μὴ φορεῖν τριβώνιον

μη δ’ἐξιέναι θύραζ’, ὁ δ’οὐκ ἐπείθετο.

εἶτ’αὐτὸν ἀπέλου κἀκάθαιρ’, ὁ δ’οὐ μάλα.

μετὰ τοῦτ’ἐκορυβάντιζ’, ὁ δ’αὐτῷ τυμπάνῳ

ᾄξας ἐδίκαζεν ἐς τὸ καινὸν ἐμπεσών.

ὅτε δῆτα ταύταις ταῖς τελεταῖς οὐκ ὠφέλει,

διέπλευσεν εἰς Αἴγιναν, εἶτα ξυλλαβὼν

νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ,

ὁ δ’ἀνεφάνη κνεφαῖος ἐπὶ τῇ κιγκλίδι.

ἐντεῦθεν οὐκέτ’αὐτὸν ἐξεφρίεμεν,

ὁ δ’ἐξεδίδρασκε διάτε τῶν ὑδρορροῶν

καὶ τῶν ὀπῶν · ἡμεῖς δ’ὅσ’ἦν τετρημένα

ἐνεβύσαμεν ῥακίοισι κἀπακτώσαμεν,

ὁ δ’ὡσπερεὶ κολοιὸς αὑτῷ παττάλους

ἐνέκρουεν ἐς τὸν τοῖχον, εἶτ’ἐξήλλετο.

ἡμεῖς δὲ τὴν αὐλὴν ἅπασαν δικτύοις

καταπετάσαντες ἐν κύκλῳ φυλάττομεν.

ἔστιν δ’ὄνομα τῷ μὲν γέροντι Φιλοκλέων

ναὶ μὰ Δία, τῷ δ’υἱεῖ γε τῳδὶ Βδελυκλέων,

ἔχων τρόπους φρυαγμοσεμνάκους τίνας.

ὦ Ξανθία καὶ Σωσία, καθεύδετε;

τί ἔστι;

Βδελυκλέων ἀνίσταται.

οὐ περιδραμεῖται σφῷν ταχέως δεῦρ’ἅτερος;

ὁ γὰρ πατὴρ ἐς τὸν ἰπνὸν εἰσελήλυθε

καὶ μυσπολεῖ τι καταδεδυκώς. ἀλλ’ἄθρει

κατὰ τῆς πυέλου τὸ τρῆμ’ὅπως μὴ ’κδύσεται ·

σὺ δὲ τῇ θύρᾳ πρόσκεισο.

ταῦτ’ὦ δέσποτα.

ἄναξ Πόσειδον τί ποτ’ἄρ’ἡ κάπνη ψοφεῖ;

οὗτος τίς εἶ σύ;

καπνὸς ἔγωγ’ἐξέρχομαι.

καπνός; φέρ’ἴδω ξύλου τίνος σύ.

νὴ τὸν Δί’ὅσπερ γ’ἐστὶ δριμύτατος καπνῶν.

ἀτὰρ οὐκέτ’ἐρρήσεις γε, ποῦ ’σθ’ἡ τηλία;

δύου πάλιν · φέρ’ἐπαναθῶ σοι καὶ ξύλον.

ἐνταῦθά νυν ζήτει τιν’ἀλλην μηχανήν.

ἀτὰρ ἄθλιός γ’εἴιμ’ὡς ἕτερός γ’οὐδεὶς ἀνήρ,

ὅστις πατρὸς νυνὶ Καπνίου κεκλήσομαι.

ὅδε τὴν θύραν ὠθεῖ ·

πιέζέ νυν σφόδρα,

εὖ κἀνδρικῶς · κἀγὼ γὰρ ἐνταῦθ’ἔρχομαι.

καὶ τῆς κατακλῇδος ἐπιμελοῦ, καὶ τοῦ μοχλοῦ

φύλατθ’ὅπως μὴ τὴν βάλανον ἐκτρώξεται.

τί δράσετ’; οὐκ ἐκφρήσετ’ὦ μιαρώτατοι

δικάσοντά μ’, ἀλλ’ἐκφεύξεται Δρακοντίδης;

σὺ δὲ τοῦτο βαρέως ἂν φέροις;

ὁ γὰρ θεὸς

μαντευομένῳ μοὔχρησεν ἐν Δελφοῖς ποτέ,

ὅταν τις ἐκφύγῃ μ’ἀποσκλῆναι τότε.

Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ μαντεύματος.

ἴθ’ἀντιβολῶ σ’ἔκφρες με, μὴ διαρραγῶ.

μὰ τὸν Ποσειδῶ Φιλοκλέων οὐδέποτέ γε.

διατρώξομαι τοίνυν ὀδὰξ τὸ δίκτυον.

ἀλλ’οὐκ ἔχεις ὀδόντας.

οἴμοι δείλαιος ·

τῶς ἄν σ’ἀποκτείναιμι; πῶς; δότε μοι ξίφος

ὅπως τάχιστ’, ἢ πινάκιον τιμητικόν.

ἅνθρωπος οὗτος μέγα τι δρασείει κακόν.

μὰ τὸν Δί’οὐ δῆτ’, ἀλλ’ἀποδόσθαι βούλομαι

τὸν ὄνον ἄγων αὐτοῖσι τοῖς κανθηλίοις ·

νουμηνία γάρ ἐστιν.

οὔκουν κἂν ἐγὼ

αὐτὸν ἀποδοίμην δῆτ’ἄν;

οὐχ ὥσπερ γ’ἐγώ.

μὰ Δί’ἀλλ’ἄμεινον.

ἀλλὰ τὸν ὄνον ἔξαγε.

οἵαν πρόφασιν καθῆκεν, ὡς εἰρωνικῶς,

ἵν’αὐτὸν ἐκπέμψειας.

ἀλλ’οὐκ ἔσπασεν

ταύτῃ γ’· ἐγὼ γὰρ ᾐσθόμην τεχνωμένου.

ἀλλ’εἰσιών μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ

ὅπως ἂν ὁ γέρων μη δὲ παρακύψῃ πάλιν.

κάνθων τί κλάεις; ὅτι πεπράσει τήμερον;

βάδιζε θᾶττον. τί στένεις, εἰ μὴ φέρεις

Ὀδυσσέα τιν’;

ἀλλὰ ναὶ μὰ Δία φέρει

κάτω γε τουτονί τιν’ὑποδεδυκότα.

ποῖον; φέρ’ἴδωμαι τουτονί. τουτὶ τί ἦν;

τίς εἶ ποτ’ ὦνθρωπ’ἐτεόν;

Οὖτις νὴ Δία.

Οὖτις σύ; ποδαπός;

Ἴθακος Ἀποδρασιππίδου.

Οὖτις μὰ τὸν Δί’οὔτι χαιρήσων γε σύ.

ὕφελκε θᾶττον αὐτόν. ὦ μιαρώτατος

ἵν’ὑποδέδυκεν · ὥστ’ἔμοιγ’ἰνδάλλεται

ὁμοιότατος κλητῆρος εἶναι πωλίῳ.

εἰ μή μ’ἐάσεθ’ἥσυχον, μαχούμεθα.

περὶ τοῦ μαχεῖ νῷν δῆτα;

περὶ ὄνου σκιᾶς.

πονηρὸς εἶ πόρρω τέχνης καὶ παράβολος.

ἐγὼ πονηρός; οὐ μὰ Δί’ἀλλ’οὐκ οἶσθα σὺ

νῦν μ’ὄντ’ἄριστον · ἀλλ’ἴσως, ὅταν φάγῃς

ὑπογάστριον γέροντος ἡλιαστικοῦ.

ὤθει τὸν ὄνον καὶ σαυτὸν ἐς τὴν οἰκίαν.

ὦ ξυνδικασταὶ καὶ Κλέων ἀμύνατε.

ἔνδον κέκραχθι τῆς θύρας κεκλῃμένης.

ὤθει σὺ πολλοὺς τῶν λίθων πρὸς τὴν θύραν,

καὶ τὴν βάλανον ἔμβαλλε πάλιν ἐς τὸν μοχλόν,

καὶ τῇ δοκῷ προσθεὶς τὸν ὅλμον τὸν μέγαν

ἀνύσας τι προσκύλισον.

οἴμοι δείλαιος ·

πόθεν ποτ’ἐμπέπτωκέ μοι τὸ βωλίον;

ἴσως ἄνωθεν μῦς ἐνέβαλέ σοί ποθεν.

μῦς; οὐ μὰ Δί’ἀλλ’ὑποδυόμενός τις οὑτοσὶ

ὑπὸ τῶν κεραμίδων ἡλιαστὴς ὀροφίας.

οἴμοι κακοδαίμων, στροῦθος ἁνὴρ γίγνεται ·

ἐκπτήσεται. ποῦ ποῦ ’στί μοι τὸ δίκτυον;

σοῦ σοῦ, πάλιν σοῦ. νὴ Δί’ἦ μοι κρεῖττον ἦν

τηρεῖν Σκιώνην ἀντὶ τούτου τοῦ πατρός.

ἄγε νυν, ἐπειδὴ τουτονὶ σεσοβήκαμεν,

κοὐκ ἔσθ’ὅπως διαδὺς ἂν ἡμᾶς ἔτι λάθοι,

τί οὐκ ἀπεκοιμήθημεν ὅσον ὅσον στίλην;

ἀλλ’ὦ πόνηρ’ἥξουσιν ὀλίγον ὕστερον

οἱ ξυνδικασταὶ παρακαλοῦντες τουτονὶ

τὸν πατέρα.

τίλέγεις; ἀλλὰ νῦν γ’ὄρθρος βαθύς.

νὴ τὸν Δί’, ὀψὲ γοῦν ἀνεστήκασι νῦν.

ὡς ἀπὸ μέσων νυκτῶν γε παρακαλοῦσ’ἀεί,

λύχνους ἔχοντες καὶ μινυρίζοντες μέλη

ἀρχαῖα μελισιδωνοφρυνιχήρατα,

οἷς ἐκκαλοῦνται τοῦτον.

οὐκοῦν, ἢν δέῃ,

ἤδη ποτ’αὐτοὺς τοῖς λίθοις βαλλήσομεν.

ἀλλ’ὦ πόνηρε τὸ γένος ἤν τις ὀργίσῃ

τὸ τῶν γερόντων, ἔσθ’ὅμοιον σφηκιᾷ.

ἔχουσι γὰρ καὶ κέντρον ἐκ τῆς ὀσφύος

ὀξύτατον, ᾧ κεντοῦσι, καὶ κεκραγότες

πηδῶσι καὶ βάλλουσιν ὥσπερ φέψαλοι.

μὴ φροντίσῃς · ἐὰν ἐγὼ λίθους ἔχω,

πολλῶν δικαστῶν σφηκιὰν διασκεδῶ.

χώρει πρόβαιν’ἐρρωμένως. ὦ Κωμία βραδύνεις.

μὰ τὸν Δί’οὐ μέντοι πρὸ τοῦ γ’, ἀλλ’ἦσθ’ἱμὰς κύνειος ·

νυνὶ δὲ κρείττων ἐστί σου Χαρινάδης βαδίζειν.

ὦ Στρυμόδωρε Κονθυλεῦ, βέλτιστε συνδικαστῶν,

Εὐεργίδης ἆρ’ἐστί που ’νταῦθ’ἢ Χάβης ὁ Φλυεύς;

πάρεσθ’ὃ δὴ λοιπόν γ’ἔτ’ἐστίν, ἀππαπαῖ παπαιάξ,

ἥβης ἐκείνης ἡνίκ’ἐν Βυζαντίῳ ξυνῆμεν

φρουροῦντ’ἐγώτε καὶ σύ · κᾆτα περιπατοῦντε νύκτωρ

τῆς ἀρτοπώλιδος λαθόντ’ἐκλέψαμεν τὸν ὅλμον,

κᾆθ’ἥψομεν τοῦ κορκόρου κατασχίσαντες αὐτόν.

ἀλλ’ἐγκονῶμεν ὦνδρες, ὡς ἔσται Λάχητι νυνί ·

σίμβλον δέ φασι χρημάτων ἔχειν ἅπαντες αὐτόν.

χθὲς οὖν Κλέων ὁ κηδεμὼν ἡμῖν ἐφεῖτ’ἐν ὥρᾳ

ἥκειν ἔχοντας ἡμερῶν ὀργὴν τριῶν πονηρὰν

ἐπ’αὐτόν, ὡς κολωμένους ὧν ἠδίκησεν. ἀλλὰ

σπεύδωμεν ὦνδρες ἥλικες πρὶν ἡμέραν γενέσθαι.

χωρῶμεν ἅματε τῷ λύχνῳ πάντῃ διασκοπῶμεν,

μή που λίθος τις ἐμποδὼν ἡμᾶς κακόν τι δράσῃ.

τὸν πηλὸν ὦ πάτερ πάτερ τουτονὶ φύλαξαι.

κάρφος χαμᾶθέν νυν λαβὼν τὸν λύχνον πρόμυξον.

οὔκ, ἀλλὰ τῳδί μοι δοκῶ τὸν λύχνον προβύσειν.

τί δὴ μαθὼν τῷ δακτύλῳ τὴν θρυαλλίδ’ὠθεῖς,

καὶ ταῦτα τοὐλαίου σπανίζοντος ὦνόητε;

οὐ γὰρ δάκνει σ’, ὅταν δέῃ τίμιον πρίασθαι.

εἰ νὴ Δί’αὖθις κονδύλοις νουθετήσεθ’ἡμᾶς,

ἀποσβέσαντες τοὺς λύχνους ἄπιμεν οἴκαδ’αὐτοί ·

κἄπειτ’ἴσως ἐν τῷ σκότῳ τουτουὶ στερηθεὶς

τὸν πηλὸν ὥσπερ ἀτταγᾶς τυρβάσεις βαδίζων.

ἦ μὴν ἐγὼ σοῦ χἀτέρους μείζονας κολάζω.

ἀλλ’οὑτοσί μοι βόρβορος φαίνεται πατοῦντι ·

κοὐκ ἔσθ’ὅπως οὐχ ἡμερῶν τεττάρων τὸ πλεῖστον

ὕδωρ ἀναγκαίως ἔχει τὸν θεὸν ποιῆσαι.

ἔπεισι γοῦν τοῖσιν λύχνοις οὑτοιὶ μύκητες ·

φιλεῖ δ’, ὅταν τοῦτ’ᾖ, ποιεῖν ὑετὸν μάλιστα.

δεῖται δὲ καὶ τῶν καρπίμων ἅττα μή ’στι πρῷα

ὕδωρ γενέσθαι κἀπιπνεῦσαι βόρειον αὐτοῖς.

τί χρῆμ’ἄρ’οὑκ τῆς οἰκίας τῆσδε συνδικαστὴς

πέπονθεν, ὡς οὐ φαίνεται δεῦρο πρὸς τὸ πλῆθος;

οὐ μὴν πρὸ τοῦ γ’ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶν

ἡγεῖτ’ἂν ᾄδων Φρυνίχου · καὶ γάρ ἐστιν ἁνὴρ

φιλῳδός. ἀλλά μοι δοκεῖ στάντας ἐνθάδ’ὦνδρες

ᾄδοντας αὐτὸν ἐκκαλεῖν, ἤν τί πως ἀκούσας

τοὐμοῦ μέλους ὑφ’ἡδονῆς ἑρπύσῃ θύραζε.

τί ποτ’οὐ πρὸ θυρῶν φαίνετ’ἄρ’ἡμῖν ὁ γέρων οὐ δ’ὑπακούει;

μῶν ἀπολώλεκε τὰς

ἐμβάδας, ἢ προσέκοψ’ἐν

τῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που,

εἶτ’ἐφλέγμηνεν αὐτοῦ

τὸ σφυρὸν γέροντος ὄντος;

καὶ τάχ’ἂν βουβωνιῴη.

ἦ μὴν πολὺ δριμύτατός γ’ἦν τῶν παρ’ἡμῖν,

καὶ μόνος οὐκ ἂν ἐπείθετ’,

ἀλλ’ὁπότ’ἀντιβολοίη

τις, κάτω κύπτων ἂν οὕτω

” λίθον ἕψεις, “ἔλεγεν.

τάχα δ’ἂν διὰ τὸν χθιζινὸν ἄνθρωπον, ὃς ἡμᾶς διεδύετ’

ἐξαπατῶν καὶ λέγων

ὡς φιλαθήναιος ἦν καὶ

τἀν Σάμῳ πρῶτος κατείποι,

διὰ τοῦτ’ὀδυνηθεὶς

εἶτ’ἴσως κεῖται πυρέττων.

ἔστι γὰρ τοιοῦτος ἁνήρ.

ἀλλ’ ὦγάθ’ἀνίστασο μη δ’οὕτω σεαυτὸν

ἔσθιε μη δ’ἀγανάκτει.

καὶ γὰρ ἀνὴρ παχὺς ἥκει

τῶν προδόντων τἀπὶ Θρᾴκης ·

ὃν ὅπως ἐγχυτριεῖς.

ὕπαγ’ὦ παῖ ὕπαγε.

ἐθελήσεις τί μοι οὖν ὦ

πάτερ, ἤν σού τι δεηθῶ;

πάνυ γ’ὦ παιδίον. ἀλλ’εἰπέ,

τί βούλει με πρίασθαι

καλόν; οἶμαι δέ σ’ἐρεῖν ἀστραγάλους

δήπουθεν ὦ παῖ.

μὰ Δί’ἀλλ’ἰσχάδας ὦ παππία ·

ἥδιον γάρ.

οὐκ ἂν

μὰ Δί’, εἰ κρέμαισθέ γ’ὑμεῖς.

μὰ Δί’οὔ τἄρα προπέμψω σε τὸ λοιπόν.

ἀπὸ γὰρ τοῦδέ με τοῦ μισθαρίου

τρίτον αὐτὸν ἔχειν ἄλφιτα δεῖ καὶ ξύλα κὤψον ·

ἒ ἔ. σὺ δὲ σῦκά μ’αἰτεῖς.

ἄγε νυν ὦ πάτερ ἢν μὴ

τὸ δικαστήριον ἅρχων

καθίσῃ νῦν, πόθεν ὠνησόμεθ’

ἄριστον; ἔχεις ἐλπίδα

χρηστήν τινα νῷν ἢ

πόρον Ἕλλας ἱρὸν εὑρεῖν;

ἀπαπαῖ φεῦ, ἀπαπαῖ φεῦ,

μὰ Δί’οὐκ ἔγωγε νῷν οἶδ’

ὁπόθεν γε δεῖπνον ἔσται.

τί με δῆτ’ὦ μελέα μῆτερ ἔτικτες;

ἵν’ἐμοὶ πράγματα βόσκειν παρέχῃς.

ἀνόνητον ἄρ’ὦ θυλάκιόν σ’εἶχον ἄγαλμα.

ἒ ἔ. πάρα νῷν στενάζειν.

φίλοι, τήκομαι μὲν

πάλαι διὰ τῆς ὀπῆς

ὑμῶν ὑπακούων.

ἀλλὰ γὰρ οὐχ οἷόςτ’εἴμ’

ᾄδειν. τί ποιήσω;

τηροῦμαι δ’ὑπὸ τῶνδ’, ἐπεὶ

βούλομαί γε πάλαι μεθ’ὑμῶν

ἐλθὼν ἐπὶ τοὺς καδίσκους

κακόν τι ποιῆσαι.

ἀλλ’ὦ Ζεῦ Ζεῦ μέγα βροντήσας

ἤ με ποίησον καπνὸν ἐξαίφνης

ἢ Προξενίδην ἢ τὸν Σέλλου

τοῦτον τὸν ψευδαμάμαξυν.

τόλμησον ἄναξ χαρίσασθαί μοι,

πάθος οἰκτίρας · ἤ με κεραυνῷ

διατινθαλέῳ σπόδισον ταχέως,

κἄπειτ’ἀνελών μ’ἀποφυσήσας

εἰς ὀξάλμην ἔμβαλε θερμήν ·

ἢ δῆτα λίθον με ποίησον ἐφ’οὗ

τὰς χοιρίνας ἀριθμοῦσι.

τίς γάρ ἐσθ’ὁ ταῦτά σ’εἵργων

κἀποκλῄων τῇ θύρᾳ; λέξον · πρὸς εὔνους γὰρ φράσεις.

οὑμὸς υἱός. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε · καὶ γὰρ τυγχάνει

οὑτοσὶ πρόσθεν καθεύδων. ἀλλ’ὕφεσθε τοῦ τόνου.

τοῦ δ’ἔφεξιν ὦ μάταιε ταῦτα δρᾶν σε βούλεται;

καὶ τίνα πρόφασιν ἔχων;

οὐκ ἐᾷ μ’ὦνδρες δικάζειν οὐ δὲ δρᾶν οὐδὲν κακόν,

ἀλλά μ’εὐωχεῖν ἕτοιμός ἐστ’· ἐγὼ δ’οὐ βούλομαι.

τοῦτ’ἐτόλμησ’ὁ μιαρὸς χανεῖν

ὁ Δημολογοκλέων ὅδ’,

ὅτι λέγεις σύ τι περὶ τῶν νεῶν

ἀληθές. οὐ γὰρ ἄν ποθ’

οὗτος ἁνὴρ τοῦτ’ἐτόλμησεν

λέγειν, εἰ

μὴ ξυνωμότης τις ἦν.

ἀλλ’ἐκ τούτων ὥρα τινά σοι ζητεῖν καινὴν ἐπίνοιαν,

ἥτις σε λάθρᾳ τἀνδρὸς τουδὶ καταβῆναι δεῦρο ποιήσει.

τίς ἂν οὖν εἴη; ζητεῖθ’ὑμεῖς, ὡς πᾶν ἂν ἔγωγε ποιοίην ·

οὕτω κιττῶ διὰ τῶν σανίδων μετὰ χοιρίνης περιελθεῖν.

ἔστιν ὀπὴ δῆθ’ἥντιν’ἂν ἔνδοθεν οἷόςτ’εἴης διορύξαι,

εἶτ’ἐκδῦναι ῥάκεσιν κρυφθεὶς ὥσπερ πολύμητις Ὀδυσσεύς;

πάντα πέφαρκται κοὐκ ἔστιν ὀπῆς οὐ δ’εἰ σέρφῳ διαδῦναι.

ἀλλ’ἄλλο τι δεῖ ζητεῖν ὑμᾶς · ὀπίαν δ’οὐκ ἔστι γενέσθαι.

μέμνησαι δῆθ’, ὅτ’ἐπὶ στρατιᾶς κλέψας ποτὲ τοὺς ὀβελίσκους

ἵεις σαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους ταχέως, ὅτε Νάξος ἑάλω.

οἶδ’· ἀλλὰ τί τοῦτ’; οὐδὲν γὰρ τοῦτ’ἐστὶν ἐκείνῳ προσόμοιον.

ἥβων γὰρ κἀδυνάμην κλέπτειν, ἴσχυόντ’αὐτὸς ἐμαυτοῦ,

κοὐδείς μ’ἐφύλαττ’, ἀλλ’ἐξῆν μοι

φεύγειν ἀδεῶς. νῦν δὲ ξὺν ὅπλοις

ἄνδρες ὁπλῖται διαταξάμενοι

κατὰ τὰς διόδους σκοπιωροῦνται,

τὼ δὲ δύ’αὐτῶν ἐπὶ ταῖσι θύραις

ὥσπερ με γαλῆν κρέα κλέψασαν

τηροῦσιν ἔχοντ’ὀβελίσκους.

ἀλλὰ καὶ νῦν ἐκπόριζε

μηχανὴν ὅπως τάχισθ’· ἕως γάρ, ὦ μελίττιον.

διατραγεῖν τοίνυν κράτιστόν ἐστί μοι τὸ δίκτυον.

ἡ δέ μοι Δίκτυννα συγγνώμην ἔχοι τοῦ δικτύου.

ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστ’ἄνοντος ἐς σωτηρίαν.

ἀλλ’ἔπαγε τὴν γνάθον.

διατέτρωκται τοῦτό γ’. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε μηδαμῶς,

ἀλλὰ τηρώμεσθ’ὅπως μὴ Βδελυκλέων αἰσθήσεται.

μηδὲν ὦ τᾶν δέδιθι, μηδέν ·

ὡς ἐγὼ τοῦτόν γ’, ἐὰν γρύξῃ

τι, ποιήσω δακεῖν τὴν καρδίαν καὶ τὸν περὶ ψυχῆς

δρόμον δραμεῖν, ἵν’εἰδῇ

μὴ πατεῖν τὰ

τοῖν θεοῖν ψηφίσματα.

ἀλλ’ἐξάψας διὰ τῆς θυρίδος τὸ καλῴδιον εἶτα καθίμα

δήσας σαυτὸν καὶ τὴν ψυχὴν ἐμπλησάμενος Διοπείθους.

ἄγε νυν, ἢν αἰσθομένω τούτω ζητῆτόν μ’ἐσκαλαμᾶσθαι

κἀνασπαστὸν ποιεῖν εἴσω, τί ποιήσετε; φράζετε νυνί.

ἀμυνοῦμέν σοι τὸν πρινώδη θυμὸν ἅπαντες καλέσαντες

ὥστ’οὐ δυνατόν σ’εἵργειν ἔσται · τοιαῦτα ποιήσομεν ἡμεῖς.

δράσω τοίνυν ὑμῖν πίσυνος, καὶ — μανθάνετ’; — ἤν τι πάθω ’γώ,

ἀνελόντες καὶ κατακλαύσαντες θεῖναί μ’ὑπὸ τοῖσι δρυφάκτοις.

οὐδὲν πείσει · μηδὲν δείσῃς. ἀλλ’ὦ βέλτιστε καθίει

σαυτὸν θαρρῶν κἀπευξάμενος τοῖσι πατρῴοισι θεοῖσιν.

ὦ Λύκε δέσποτα, γείτων ἥρως · σὺ γὰρ οἷσπερ ἐγὼ κεχάρησαι,

τοῖς δακρύοισιν τῶν φευγόντων ἀεὶ καὶ τοῖς ὀλοφυρμοῖς ·

ᾤκησας γοῦν ἐπίτηδες ἰὼν ἐνταῦθ’ἵνα ταῦτ’ἀκροῷο,

κἀβουλήθης μόνος ἡρώων παρὰ τὸν κλάοντα καθῆσθαι.

ἐλέησον καὶ σῶσον νυνὶ τὸν σαυτοῦ πλησιόχωρον ·

κοὐ μή ποτέ σου παρὰ τὰς κάννας οὐρήσω μη δ’ἀποπάρδω.

οὗτος ἐγείρου.

τί τὸ πρᾶγμ’;

ὥσπερ φωνή μέ τις ἐγκεκύκλωται.

μῶν ὁ γέρων πῃ διαδύεται αὖ;

μὰ Δί’οὐ δῆτ’, ἀλλὰ καθιμᾷ

αὑτὸν δήσας.

ὦ μιαρώτατε τί ποιεῖς; οὐ μὴ καταβήσει;

ἀνάβαιν’ἀνύσας κατὰ τὴν ἑτέραν καὶ ταῖσιν φυλλάσι παῖε,

ἤν πως πρύμνην ἀνακρούσηται πληγεὶς ταῖς εἰρεσιώναις.

οὐ ξυλλήψεσθ’ὁπόσοισι δίκαι τῆτες μέλλουσιν ἔσεσθαι,

ὦ Σμικυθίων καὶ Τεισιάδη καὶ Χρήμων καὶ Φερέδειπνε;

πότε δ’, εἰ μὴ νῦν, ἐπαρήξετέ μοι, πρίν μ’εἴσω μᾶλλον ἄγεσθαι;

εἰπέ μοι τί μέλλομεν κινεῖν ἐκείνην τὴν χολήν,

ἥνπερ, ἡνίκ’ἄν τις ἡμῶν ὀργίσῃ τὴν σφηκιάν;

νῦν ἐκεῖνο νῦν ἐκεῖνο

τοὐξύθυμον, ᾧ κολαζόμεσθα,

κέντρον † ἐντέτατ’ὀξύ †.

ἀλλὰ θαἰμάτια βαλόντες ὡς τάχιστα, παιδία,

θεῖτε καὶ βοᾶτε, καὶ Κλέωνι ταῦτ’ἀγγέλλετε,

καὶ κελεύετ’αὐτὸν ἥκειν

ὡς ἐπ’ἄνδρα μισόπολιν

ὄντα κἀπολούμενον, ὅτι

τόνδε λόγον ἐσφέρει,

μὴ δικάζειν δίκας.

ὦγαθοὶ τὸ πρᾶγμ’ἀκούσατ’, ἀλλὰ μὴ κεκράγετε.

νὴ Δί’ἐς τὸν οὐρανόν γ’.

ὡς τοῦδ’ἐγὼ οὐ μεθήσομαι.

ταῦτα δῆτ’οὐ δεινὰ καὶ τυραννίς ἐστιν ἐμφανής;

ὦ πόλις καὶ Θεώρου θεοισεχθρία,

κεἴ τις ἄλλος προέστηκεν ἡμῶν κόλαξ.

Ἡράκλεις καὶ κέντρ’ἔχουσιν. οὐχ ὁρᾷς ὦ δέσποτα;

οἷς γ’ἀπώλεσαν Φίλιππον ἐν δίκῃ τὸν Γοργίου.

καὶ σέ γ’αὐτοῖς ἐξολοῦμεν · ἀλλὰ πᾶς ἐπίστρεφε

δεῦρο κἀξείρας τὸ κέντρον εἶτ’ἐπ’αὐτὸν ἵεσο,

ξυσταλεὶς εὔτακτος ὀργῆς καὶ μένους ἐμπλήμενος,

ὡς ἂν εὖ εἰδῇ τὸ λοιπὸν σμῆνος οἷον ὤργισεν.

τοῦτο μέντοι δεινὸν ἤδη νὴ Δί’, εἰ μαχούμεθα ·

ὡς ἔγωγ’αὐτῶν ὁρῶν δέδοικα τὰς ἐγκεντρίδας.

ἀλλ’ἀφίει τὸν ἄνδρ’· εἰ δὲ μή, φήμ’ἐγὼ

τὰς χελώνας μακαριεῖν σε τοῦ δέρματος.

εἶά νυν ὦ ξυνδικασταὶ σφῆκες ὀξυκάρδιοι,

οἱ μὲν ἐς τὸν πρωκτὸν αὐτῶν ἐσπέτεσθ’ὠργισμένοι,

οἱ δὲ τὠφθαλμὼ κύκλῳ κεντεῖτε καὶ τοὺς δακτύλους.

ὦ Μίδα καὶ Φρὺξ βοήθει δεῦρο καὶ Μασιντύα,

καὶ λάβεσθε τουτουὶ καὶ μὴ μεθῆσθε μηδενί ·

εἰ δὲ μή, ’ν πέδαις παχείαις οὐδὲν ἀριστήσετε.

ὡς ἐγὼ πολλῶν ἀκούσας οἶδα θρίων τὸν ψόφον.

εἰ δὲ μὴ τοῦτον μεθήσεις, ἔν τί σοι παγήσεται.

ὦ Κέκροψ ἥρως ἄναξ τὰ πρὸς ποδῶν Δρακοντίδη,

περιορᾷς οὕτω μ’ὑπ’ἀνδρῶν βαρβάρων χειρούμενον,

οὓς ἐγὼ ’δίδαξα κλάειν τέτταρ’ἐς τὴν χοίνικα;

εἶτα δῆτ’οὐ πόλλ’ἔνεστι δεινὰ τῷ γήρᾳ κακά;

δηλαδή · καὶ νῦν γε τούτω τὸν παλαιὸν δεσπότην

πρὸς βίαν χειροῦσιν, οὐδὲν τῶν πάλαι μεμνημένοι

διφθερῶν κἀξωμίδων, ἃς οὗτος αὐτοῖς ἠμπόλα,

καὶ κυνᾶς · καὶ τοὺς πόδας χειμῶνος ὄντος ὠφέλει,

ὥστε μὴ ῥιγῶν ἑκάστοτ’· ἀλλὰ τούτοις γ’οὐκ ἔνι

οὐ δ’ἐν ὀφθαλμοῖσιν αἰδὼς τῶν παλαιῶν ἐμβάδων.

οὐκ ἀφήσεις οὐ δὲ νυνί μ’ὦ κάκιστον θηρίον,

οὐ δ’ἀναμνησθεὶς ὅθ’εὑρὼν τοὺς βότρυς κλέπτοντά σε

προσαγαγὼν πρὸς τὴν ἐλάαν ἐξέδειρ’εὖ κἀνδρικῶς,

ὥστε σε ζηλωτὸν εἶναι; σὺ δ’ἀχάριστος ἦσθ’ἄρα.

ἀλλ’ἄνες με καὶ σὺ καὶ σύ, πρὶν τὸν υἱὸν ἐκδραμεῖν.

ἀλλὰ τούτων μὲν τάχ’ἡμῖν δώσετον καλὴν δίκην,

οὐκέτ’ἐς μακρὰν ἵν’εἰδῆθ’οἷός ἐστ’ἀνδρῶν τρόπος

ὀξυθύμων καὶ δικαίων καὶ βλεπόντων κάρδαμα.

παῖε παῖ’ὦ Ξανθία τοὺς σφῆκας ἀπὸ τῆς οἰκίας.

ἀλλὰ δρῶ τοῦτ’· ἀλλὰ καὶ σὺ τῦφε πολλῷ τῷ καπνῷ.

οὐχὶ σοῦσθ’; οὐκ ἐς κόρακας; οὐκ ἄπιτε; παῖε τῷ ξύλῳ.

καὶ σὺ προσθεὶς Αἰσχίνην ἔντυφε τὸν Σελλαρτίου.

ἆρ’ἐμέλλομέν ποθ’ὑμᾶς ἀποσοβήσειν τῷ χρόνῳ.

ἀλλὰ μὰ Δί’οὐ ῥᾳδίως οὕτως ἂν αὐτοὺς διέφυγες,

εἴπερ ἔτυχον τῶν μελῶν τῶν Φιλοκλέους βεβρωκότες.

ἆρα δῆτ’οὐκ αὐτὰ δῆλα

τοῖς πένησιν, ἡ τυραννὶς

† ὡς λάθρᾳ γ’ἐλάνθαν’ὑπιοῦσά με, †

εἰ σύ γ’ὦ πόνῳ πόνηρε καὶ κομηταμυνία

τῶν νόμων ἡμᾶς ἀπείργεις ὧν ἔθηκεν ἡ πόλις,

οὔτε τιν’ἔχων πρόφασιν

οὔτε λόγον εὐτράπελον,

αὐτὸς ἄρχων μόνος;

ἔσθ’ὅπως ἄνευ μάχης καὶ τῆς κατοξείας βοῆς

ἐς λόγους ἔλθοιμεν ἀλλήλοισι καὶ διαλλαγάς;

σοὐς λόγους ὦ μισόδημε καὶ μοναρχίας ἐραστά,

καὶ ξυνὼν Βρασίδᾳ καὶ φορῶν κράσπεδα

στεμμάτων τήνθ’ὑπήνην ἄκουρον τρέφων;

νὴ Δί’ἦ μοι κρεῖττον ἐκστῆναι τὸ παράπαν τοῦ πατρὸς

μᾶλλον ἢ κακοῖς τοσούτοις ναυμαχεῖν ὁσημέραι.

οὐ δὲ μὴν οὐ δ’ἐν σελίνῳ σοὐστὶν οὐ δ’ἐν πηγάνῳ ·

τοῦτο γὰρ παρεμβαλοῦμεν τῶν τριχοινίκων ἐπῶν.

ἀλλὰ νῦν μὲν οὐδὲν ἀλγεῖς, ἀλλ’ὅταν ξυνήγορος

ταὐτὰ ταῦτα σου καταντλῇ καὶ ξυνωμότας καλῇ.

ἆρ’ἂν ὦ πρὸς τῶν θεῶν ὑμεῖς ἀπαλλαχθεῖτέ μου;

ἢ δέδοκταί μοι δέρεσθαι καὶ δέρειν δι’ἡμέρας;

οὐδέποτέ γ’, οὐχ ἕως ἄν τί μου λοιπὸν ᾖ,

ὅστις ἡμῶν ἐπὶ τυραννίδ’ὧδ’ἐστάλης.

ὡς ἅπανθ’ὑμῖν τυραννίς ἐστι καὶ ξυνωμόται,

ἤντε μεῖζον ἤντ’ἔλαττον πρᾶγμά τις κατηγορῇ,

ἧς ἐγὼ οὐκ ἤκουσα τοὔνομ’οὐ δὲ πεντήκοντ’ἐτῶν ·

νῦν δὲ πολλῷ τοῦ ταρίχους ἐστὶν ἀξιωτέρα,

ὥστε καὶ δὴ τοὔνομ’αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ κυλίνδεται.

ἢν μὲν ὠνῆταί τις ὀρφὼς μεμβράδας δὲ μὴ ’θέλῃ,

εὐθέως εἴρηχ’ὁ πωλῶν πλησίον τὰς μεμβράδας ·

’ο’ὗτος ὀψωνεῖν ἔοιχ’ἅνθρωπος ἐπὶ τυραννίδι”.

ἢν δὲ γήτειον προσαιτῇ ταῖς ἀφύαις ἥδυσμά τι,

ἡ λαχανόπωλις παραβλέψασά φησι θατέρῳ ·

“εἰπέ μοι, γήτειον αἰτεῖς · πότερον ἐπὶ τυραννίδι,

ἢ νομίζεις τὰς Ἀθήνας σοὶ φέρειν ἡδύσματα ;’

κἀμέ γ’ἡ πόρνη χθὲς εἰσελθόντα τῆς μεσημβρίας,

ὅτι κελητίσαι ’κέλευον, ὀξυθυμηθεῖσά μοι

ἤρετ’εἰ τὴν Ἱππίου καθίσταμαι τυραννίδα.

ταῦτα γὰρ τούτοις ἀκούειν ἡδέ’, εἰ καὶ νῦν ἐγὼ

τὸν πατέρ’ὅτι βούλομαι τούτων ἀπαλλαχθέντα τῶν

ὀρθροφοιτοσυκοφαντοδικοταλαιπώρων τρόπων

ζῆν βίον γενναῖον ὥσπερ Μόρυχος, αἰτίαν ἔχω

ταῦτα δρᾶν ξυνωμότης ὢν καὶ φρονῶν τυραννικά.

νὴ Δί’ἐν δίκῃ γ’· ἐγὼ γὰρ οὐ δ’ἂν ὀρνίθων γάλα

ἀντὶ τοῦ βίου λάβοιμ’ἂν οὗ με νῦν ἀποστερεῖς ·

οὐ δὲ χαίρω βατίσιν οὐ δ’ἐγχέλεσιν, ἀλλ’ἥδιον ἄν

δικίδιον σμικρὸν φάγοιμ’ἂν ἐν λοπάδι πεπνιγμένον.

νὴ Δί’εἰθίσθης γὰρ ἥδεσθαι τοιούτοις πράγμασιν ·

ἀλλ’ἐὰν σιγῶν ἀνάσχῃ καὶ μάθῃς ἁγὼ λέγω,

ἀναδιδάξειν οἴομαί σ’ὡς πάντα ταῦθ’ἁμαρτάνεις.

ἐξαμαρτάνω δικάζων;

καταγελώμενος μὲν οὖν

οὐκ ἐπαϊεις ὑπ’ἀνδρῶν, οὓς σὺ μόνον οὐ προσκυνεῖς.

ἀλλὰ δουλεύων λέληθας.

παῦε δουλείαν λέγων,

ὅστις ἄρχω τῶν ἁπάντων.

οὐ σύ γ’, ἀλλ’ὑπηρετεῖς

οἰόμενος ἄρχειν · ἐπεὶ δίδαξον ἡμᾶς ὦ πάτερ,

ἥτις ἡ τιμή ’στί σοι καρπουμένῳ τὴν Ἑλλάδα.

πάνυ γε, καὶ τούτοισί γ’ἐπιτρέψαι ’θέλω.

καὶ μὴν ἐγώ.

ἄφετέ νυν ἅπαντες αὐτόν.

καὶ ξίφος γέ μοι δότε.

ἢν γὰρ ἡττηθῶ λέγων σου, περιπεσοῦμαι τῷ ξίφει.

εἰπέ μοι, τί δ’ἤν, τὸ δεῖνα, τῇ διαίτῃ μὴ ’μμένῃς;

μηδέποτε πίοιμ’ἀκράτου μισθὸν ἀγαθοῦ δαίμονος.

νῦν δὴ τὸν ἐκ θἠμετέρου

γυμνασίου δεῖ τι λέγειν

καινόν, ὅπως φανήσει —

ἐνεγκάτω μοι δεῦρο τὴν κίστην τις ὡς τάχιστα.

ἀτὰρ φανεῖ ποῖός τις ὤν, ἢν ταῦτα παρακελεύῃ;

μὴ κατὰ τὸν νεανίαν

τονδὶ λέγων. ὁρᾷς γὰρ ὥς

σοι μέγας ἐστὶν ἁγὼν

καὶ περὶ τῶν ἁπάντων,

εἴπερ, ὃ μὴ γένοιθ’, οὗτός

σ’ἐθέλει κρατῆσαι.

καὶ μὴν ὅσ’ἂν λέξῃ γ’ἁπλῶς μνημόσυνα γράψομαι ’γώ.

τί γὰρ φάθ’ὑμεῖς, ἢν ὁδί με τῷ λόγῳ κρατήσῃ;

οὐκέτι πρεσβυτῶν ὄχλος

χρήσιμος ἔστ’οὐ δ’ἀκαρῆ ·

σκωπτόμενοι δ’ἐν ταῖς ὁδοῖς

θαλλοφόροι καλούμεθ’, ἀντωμοσιῶν

ἀλλ’ὦ περὶ τῆς πάσης μέλλων βασιλείας ἀντιλογήσειν

τῆς ἡμετέρας, νυνὶ θαρρῶν πᾶσαν γλῶτταν βασάνιζε.

καὶ μὴν εὐθύς γ’ἀπὸ βαλβίδων περὶ τῆς ἀρχῆς ἀποδείξω

τῆς ἡμετέρας ὡς οὐδεμιᾶς ἥττων ἐστὶν βασιλείας.

τί γὰρ εὔδαιμον καὶ μακαριστὸν μᾶλλον νῦν ἐστὶ δικαστοῦ,

ἢ τρυφερώτερον ἢ δεινότερον ζῷον, καὶ ταῦτα γέροντος;

ὃν πρῶτα μὲν ἕρποντ’ἐξ εὐνῆς τηροῦσ’ἐπὶ τοῖσι δρυφάκτοις

ἄνδρες μεγάλοι καὶ τετραπήχεις · κἄπειτ’εὐθὺς προσιόντι

ἐμβάλλει μοι τὴν χεῖρ’ἁπαλὴν τῶν δημοσίων κεκλοφυῖαν ·

ἱκετεύουσίνθ’ὑποκύπτοντες τὴν φωνὴν οἰκτροχοοῦντες ·

’ο’ἴκτιρόν μ’ὦ πάτερ, αἰτοῦμαί σ’, εἰ καὐτὸς πώποθ’ὑφείλου

ἀρχὴν ἄρξας ἢ ’πὶ στρατιᾶς τοῖς ξυσσίτοις ἀγοράζων ·’

ὃς ἔμ’οὐ δ’ἂν ζῶντ’ᾔδειν εἰ μὴ διὰ τὴν προτέραν ἀπόφυξιν.

τουτὶ περὶ τῶν ἀντιβολούντων ἔστω τὸ μνημόσυνόν μοι.

εἶτ’εἰσελθὼν ἀντιβοληθεὶς καὶ τὴν ὀργὴν ἀπομορχθεὶς

ἔνδον τούτων ὧν ἂν φάσκω πάντων οὐδὲν πεποίηκα,

ἀλλ’ἀκροῶμαι πάσας φωνὰς ἱέντων εἰς ἀπόφυξιν.

φέρ’ἴδω, τί γὰρ οὐκ ἔστιν ἀκοῦσαι θώπευμ’ἐνταῦθα δικαστῇ;

οἱ μέν γ’ἀποκλάονται πενίαν αὑτῶν καὶ προστιθέασι

κακὰ πρὸς τοῖς οὖσιν, † ἕως ἀνιῶν ἂν ἰσώσῃ τοῖσιν ἐμοῖσιν · †

οἱ δὲ λέγουσιν μύθους ἡμῖν, οἱ δ’Αἰσώπου τι γέλοιον ·

οἱ δὲ σκώπτουσ’, ἵν’ἐγὼ γελάσω καὶ τὸν θυμὸν καταθῶμαι.

κἂν μὴ τούτοις ἀναπειθώμεσθα, τὰ παιδάρι’εὐθὺς ἀνέλκει

τὰς θηλείας καὶ τοὺς υἱεῖς τῆς χειρός, ἐγὼ δ’ἀκροῶμαι ·

τὰ δὲ συγκύψανθ’ἅμα βληχᾶται · κἄπειθ’ὁ πατὴρ ὑπὲρ αὐτῶν

ὥσπερ θεὸν ἀντιβολεῖ με τρέμων τῆς εὐθύνης ἀπολῦσαι ·

” εἰ μὲν χαίρεις ἀρνὸς φωνῇ, παιδὸς φωνὴν ἐλεήσαις “·

εἰ δ’αὖ τοῖς χοιριδίοις χαίρω, θυγατρὸς φωνῇ με πιθέσθαι.

χἠμεῖς αὐτῷ τότε τῆς ὀργῆς ὀλίγον τὸν κόλλοπ’ἀνεῖμεν.

ἆρ’οὐ μεγάλη τοῦτ’ἔστ’ἀρχὴ καὶ τοῦ πλούτου καταχήνη;

δεύτερον αὖ σου τουτὶ γράφομαι, τὴν τοῦ πλούτου καταχήνην ·

καὶ τἀγαθά μοι μέμνησ’ἅχεις φάσκων τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν.

παίδων τοίνυν δοκιμαζομένων αἰδοῖα πάρεστι θεᾶσθαι.

κἂν Οἴαγρος εἰσέλθῃ φεύγων, οὐκ ἀποφεύγει πρὶν ἂν ἡμῖν

ἐκ τῆς Νιόβης εἴπῃ ῥῆσιν τὴν καλλίστην ἀπολέξας.

κἂν αὐλητής γε δίκην νικᾷ, ταύτης ἡμῖν ἐπίχειρα

ἐν φορβειᾷ τοῖσι δικασταῖς ἔξοδον ηὔλησ’ἀπιοῦσι.

κἂν ἀποθνῄσκων ὁ πατήρ τῳ δῷ καταλείπων παῖδ’ἐπίκληρον,

κλάειν ἡμεῖς μακρὰ τὴν κεφαλὴν εἰπόντες τῇ διαθήκῃ

καὶ τῇ κόγχῃ τῇ πάνυ σεμνῶς τοῖς σημείοισιν ἐπούσῃ,

ἔδομεν ταύτην ὅστις ἂν ἡμᾶς ἀντιβολήσας ἀναπείσῃ.

καὶ ταῦτ’ἀνυπεύθυνοι δρῶμεν, τῶν δ’ἄλλων οὐδεμί’ἀρχή.

τουτὶ γάρ τοι σεμνόν, τούτων ὧν εἴρηκας μακαρίζω ·

τῆς δ’ἐπικλήρου τὴν διαθήκην ἀδικεῖς ἀνακογχυλιάζων.

ἔτι δ’ἡ βουλὴ χὠ δῆμος ὅταν κρῖναι μέγα πρᾶγμ’ἀπορήσῃ

ἐψήφισται τοὺς ἀδικοῦντας τοῖσι δικασταῖς παραδοῦναι ·

εἶτ’Εὔαθλος χὠ μέγας οὗτος Κολακώνυμος ἀσπιδαποβλὴς

οὐχὶ προδώσειν ἡμᾶς φασίν, περὶ τοῦ πλήθους δὲ μαχεῖσθαι.

κἀν τῷ δήμῳ γνώμην οὐδεὶς πώποτ’ἐνίκησεν, ἐὰν μὴ

εἴπῃ τὰ δικαστήρι’ἀφεῖναι πρώτιστα μίαν δικάσαντας ·

αὐτὸς δὲ Κλέων ὁ κεκραξιδάμας μόνον ἡμᾶς οὐ περιτρώγει,

ἀλλὰ φυλάττει διὰ χειρὸς ἔχων καὶ τὰς μυίας ἀπαμύνει.

σὺ δὲ τὸν πατέρ’οὐ δ’ὁτιοῦν τούτων τὸν σαυτοῦ πώποτ’ἔδρασας.

ἀλλὰ Θέωρος, καίτοὐστὶν ἀνὴρ Εὐφημίου οὐδὲν ἐλάττων,

τὸν σφόγγον ἔχων ἐκ τῆς λεκάνης τἀμβάδι’ἡμῶν περικωνεῖ.

σκέψαι μ’ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν οἵων ἀποκλῄεις καὶ κατερύκεις,

ἣν δουλείαν οὖσαν ἔφασκες καὶ ὑπηρεσίαν ἀποδείξειν.

ἔμπλησο λέγων · πάντως γάρ τοι παύσει ποτὲ κἀναφανήσει

πρωκτὸς λουτροῦ περιγιγνόμενος τῆς ἀρχῆς τῆς περισέμνου.

ὃ δέ γ’ἥδιστον τούτων ἐστὶν πάντων, οὗ ’γὼ ’πελελήσμην,

ὅταν οἴκαδ’ἴω τὸν μισθὸν ἔχων, κἄπειθ’ἥκονθ’ἅμα πάντες

ἀσπάζωνται διὰ τἀργύριον, καὶ πρῶτα μὲν ἡ θυγάτηρ με

ἀπονίζῃ καὶ τὼ πόδ’ἀλείφῃ καὶ προσκύψασα φιλήσῃ

καὶ παππίζουσ’ἅμα τῇ γλώττῃ τὸ τριώβολον ἐκκαλαμᾶται,

καὶ τὸ γύναιόν μ’ὑποθωπεῦσαν φυστὴν μᾶζαν προσενέγκῃ,

κἄπειτα καθεζομένη παρ’ἐμοὶ προσαναγκάζῃ, ’φάγε τουτί,

ἔντραγε τουτί ·’τούτοισιν ἐγὼ γάνυμαι, κοὐ μή με δεήσῃ

ἐς σὲ βλέψαι καὶ τὸν ταμίαν, ὁπότ’ἄριστον παραθήσει

καταρασάμενος καὶ τονθορύσας. ἀλλ’ἢν μή μοι ταχὺ μάξῃ,

τάδε κέκτημαι πρόβλημα κακῶν, σκευὴν βελέων ἀλεωρήν.

κἂν οἶνόν μοι μὴ ’γχῇς σὺ πιεῖν, τὸν ὄνον τόνδ’ἐσκεκόμισμαι

οἴνου μεστόν, κᾆτ’ἐγχέομαι κλίνας · οὗτος δὲ κεχηνὼς

βρωμησάμενος τοῦ σοῦ δίνου μέγα καὶ στράτιον κατέπαρδεν.

ἆρ’οὐ μεγάλην ἀρχὴν ἄρχω καὶ τοῦ Διὸς οὐδὲν ἐλάττω,

ὅστις ἀκούω ταὔθ’ἅπερ ὁ Ζεύς;

ἢν γοῦν ἡμεῖς θορυβήσωμεν,

πᾶς τίς φησιν τῶν παριόντων,

” οἷον βροντᾷ τὸ δικαστήριον,

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ “.

κἂν ἀστράψω, ποππύζουσιν

κἀγκεχόδασίν μ’οἱ πλουτοῦντες

καὶ πάνυ σεμνοί.

καὶ σὺ δέδοικάς με μάλιστ’αὐτός ·

νὴ τὴν Δήμητρα δέδοικας, ἐγὼ δ’

ἀπολοίμην εἴ σε δέδοικα.

οὐπώποθ’οὕτω καθαρῶς

οὐδενὸς ἠκούσαμεν οὐ δὲ

ξυνετῶς λέγοντος.

οὔκ, ἀλλ’ἐρήμας ᾤεθ’οὕτω ῥᾳδίως τρυγήσειν.

καλῶς γὰρ ᾔδειν ὡς ἐγὼ ταύτῃ κράτιστός εἰμι.

ὡς δ’ἐπὶ πάντ’ἐλήλυθεν

κοὐδὲν παρῆλθεν, ὥστ’ἔγωγ’

ηὐξανόμην ἀκούων,

κἀν μακάρων δικάζειν

αὐτὸς ἔδοξα νήσοις,

ἡδόμενος λέγοντι.

ὡς οὗτος ἤδη σκορδινᾶται κἄστιν οὐκ ἐν αὑτοῦ.

ἦ μὴν ἐγώ σε τήμερον σκύτη βλέπειν ποιήσω.

δεῖ δέ σε παντοίας πλέκειν

εἰς ἀπόφυξιν παλάμας.

τὴν γὰρ ἐμὴν ὀργὴν πεπᾶναι

χαλεπὸν νεανίᾳ

μὴ πρὸς ἐμοῦ λέγοντι. πρὸς ταῦτα μύλην ἀγαθὴν ὥρα ζητεῖν σοι καὶ νεόκοπτον,

ἢν μή τι λέγῃς, ἥτις δυνατὴ τὸν ἐμὸν θυμὸν κατερεῖξαι.

χαλεπὸν μὲν καὶ δεινῆς γνώμης καὶ μείζονος ἢ ’πὶ τρυγῳδοῖς

ἰάσασθαι νόσον ἀρχαίαν ἐν τῇ πόλει ἐντετοκυῖαν.

ἀτὰρ ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη —

παῦσαι καὶ μὴ πατέριζε.

εἰ μὴ γὰρ ὅπως δουλεύω ’γώ, τουτὶ ταχέως με διδάξεις,

οὐκ ἔστιν ὅπως οὐχὶ τεθνήξεις, κἂν χρῇ σπλάγχνων μ’ἀπέχεσθαι.

ἀκρόασαί νυν ὦ παππίδιον χαλάσας ὀλίγον τὸ μέτωπον ·

καὶ πρῶτον μὲν λόγισαι φαύλως, μὴ ψήφοις ἀλλ’ἀπὸ χειρός,

τὸν φόρον ἡμῖν ἀπὸ τῶν πόλεων συλλήβδην τὸν προσιόντα ·

κἄξω τούτου τὰ τέλη χωρὶς καὶ τὰς πολλὰς ἑκατοστάς,

πρυτανεῖα μέταλλ’ἀγορὰς λιμένας μεσθοὺς καὶ δημιόπρατα.

τούτων πλήρωμα τάλαντ’ἐγγὺς δισχίλια γίγνεται ἡμῖν.

ἀπὸ τούτου νυν κατάθες μισθὸν τοῖσι δικασταῖς ἐνιαυτοῦ

ἓξ χιλιάσιν, κοὔπω πλείους ἐν τῇ χώρᾳ κατένασθεν,

γίγνεται ἡμῖν ἑκατὸν δήπου καὶ πεντήκοντα τάλαντα.

οὐ δ’ἡ δεκάτη τῶν προσιόντων ἡμῖν ἄρ’ἐγίγνεθ’ὁ μισθός.

μὰ Δί’οὐ μέντοι.

καὶ ποῖ τρέπεται δὴ ’πειτα τὰ χρήματα τἄλλα;

ἐς τούτους τοὺς” οὐχὶ προδώσω τὸν Ἀθηναίων κολοσυρτόν,

ἀλλὰ μαχοῦμαι περὶ τοῦ πλήθους ἀεί “. σὺ γὰρ ὦ πάτερ αὐτοὺς

ἄρχειν αἱρεῖ σαυτοῦ τούτοις τοῖς ῥηματίοις περιπεφθείς.

κᾆθ’οὗτοι μὲν δωροδοκοῦσιν κατὰ πεντήκοντα τάλαντα

ἀπὸ τῶν πόλεων ἐπαπειλοῦντες τοιαυτὶ κἀναφοβοῦντες,

” δώσετε τὸν φόρον, ἢ βροντήσας τὴν πόλιν ὑμῶν ἀνατρέψω “.

σὺ δὲ τῆς ἀρχῆς ἀγαπᾷς τῆς σῆς τοὺς ἀργελόφους περιτρώγων.

οἱ δὲ ξύμμαχοι ὡς ᾔσθηνται τὸν μὲν σύρφακα τὸν ἄλλον

ἐκ κηθαρίον λαγαριζόμενον καὶ τραγαλιζοντα τὸ μηδέν,

σὲ μὲν ἡγοῦνται Κόννου ψῆφον, τούτοισι δὲ δωροφοροῦσιν

ὕρχας οἶνον δάπιδας τυρὸν μέλι σήσαμα προσκεφάλαια

φιάλας χλανίδας στεφάνους ὅρμους ἐκπώματα πλουθυγιείαν ·

σοὶ δ’ὧν ἄρχεις, πολλὰ μὲν ἐν γῇ πολλὰ δ’ἐφ’ὑγρᾷ πιτυλεύσας,

οὐδεὶς οὐ δὲ σκορόδου κεφαλὴν τοῖς ἑψητοῖσι δίδωσιν.

μὰ Δί’ἀλλὰ παρ’Εὐχαρίδου καὐτὸς τρεῖς γ’ἄγλιθας μετέπεμψα.

ἀλλ’αὐτήν μοι τὴν δουλείαν οὐκ ἀποφαίνων ἀποκναίεις.

οὐ γὰρ μεγάλη δουλεία ’στὶν τούτους μὲν ἅπαντας ἐν ἀρχαῖς

αὐτούςτ’εἶναι καὶ τοὺς κόλακας τοὺς τούτων μισθοφοροῦντας;

σοὶ δ’ἤν τις δῷ τοὺς τρεῖς ὀβολούς, ἀγαπᾷς · οὓς αὐτὸς ἐλαύνων

καὶ πεζομαχῶν καὶ πολιορκῶν ἐκτήσω πολλὰ πονήτας.

καὶ πρὸς τούτοις ἐπιταττόμενος φοιτᾷς, ὃ μάλιστά μ’ἀπάγχει,

ὅταν εἰσελθὸν μειράκιόν σοι κατάπυγον, Χαιρέου υἱός,

ὡδὶ διαβὰς διακινηθεὶς τῷ σώματι καὶ τρυφερανθείς,

ἥκειν εἴπῃ πρῲ κἀν ὥρᾳ δικάσονθ’, ὡς ὅστις ἂν ὑμῶν

ὕστερος ἔλθῃ τοῦ σημείου, τὸ τριώβολον οὐ κομιεῖται ·

αὐτὸς δὲ φέρει τὸ συνηγορικὸν δραχμήν, κἂν ὕστερος ἔλθῃ ·

καὶ κοινωνῶν τῶν ἀρχόντων ἑτέρῳ τινὶ τῶν μεθ’ἑαυτοῦ,

ἤν τίς τι διδῷ τῶν φευγόντων, ξυνθέντε τὸ πρᾶγμα δύ’ὄντε

ἐσπουδάκατον, κᾆθ’ὡς πρίονθ’ὁ μὲν ἕλκει ὁ δ’ἀντενέδωκε ·

σὺ δὲ χασκάζεις τὸν κωλακρέτην, τὸ δὲ πραττόμενόν σε λέληθεν.

ταυτί με ποιοῦσ’; οἴμοι τί λέγεις; ὥς μου τὸν θῖνα ταράττεις,

καὶ τὸν νοῦν μου προσάγεις μᾶλλον, κοὐκ οἶδ’ὅ τι χρῆμά με ποιεῖς.

σκέψαι τοίνυν ὡς ἐξόν σοι πλουτεῖν καὶ τοῖσιν ἅπασιν

ὑπὸ τῶν ἀεὶ δημιζόντων οὐκ οἶδ’ὅπῃ ἐγκεκύκλησαι,

ὅστις πόλεων ἄρχων πλείστων ἀπὸ τοῦ Πόντου μέχρι Σαρδοῦς

οὐκ ἀπολαύεις πλὴν τοῦθ’ὃ φέρεις ἀκαρῆ · καὶ τοῦτ’ἐρίῳ σοι

ἐνστάζουσιν κατὰ μικρὸν ἀεὶ τοῦ ζῆν ἕνεχ’ὥσπερ ἔλαιον.

βούλονται γάρ σε πένητ’εἶναι · καὶ τοῦθ’ὧν οὕνεκ’ἐρῶ σοι,

ἵνα γιγνώσκῃς τὸν τιθασευτήν, κᾆθ’ὅταν οὗτός γ’ἐπισίξῃ

ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν τιν’ἐπιρρύξας, ἀγρίως αὐτοῖς ἐπιπηδᾷς.

εἰ γὰρ ἐβούλοντο βίον πορίσαι τῷ δήμῳ, ῥᾴδιον ἦν ἄν.

εἰσίν γε πόλεις χίλιαι αἳ νῦν τὸν φόρον ἡμῖν ἀπάγουσι ·

τούτων εἴκοσιν ἄνδρας βόσκειν εἴ τις προσέταξεν ἑκάστῃ,

δύο μυριάδ’ἂν τῶν δημοτικῶν ἔζων ἐν πᾶσι λαγῴοις

καὶ στεφάνοισιν παντοδαποῖσιν καὶ πυριάτῃ,

ἄξια τῆς γῆς ἀπολαύοντες καὶ τοῦ ’ν Μαραθῶνι τροπαίου.