The Clouds

ἰοὺ ἰού ·

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον ·

ἀπέραντον. οὐδέποθ’ἡμέρα γενήσεται;

καὶ μὴν πάλαι γ’ἀλεκτρυόνος ἤκουσ’ἐγώ ·

οἱ δ’οἰκέται ῥέγκουσιν · ἀλλ’οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.

ἀπόλοιο δῆτ’ὦ πόλεμε πολλῶν οὕνεκα,

ὅτ’οὐ δὲ κολάσ’ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.

ἀλλ’οὐ δ’ὁ χρηστὸς οὑτοσὶ νεανίας

ἐγείρεται τῆς νυκτός, ἀλλὰ πέρδεται

ἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος.

ἀλλ’εἰ δοκεῖ ῥέγκωμεν ἐγκεκαλυμμένοι.

ἀλλ’οὐ δύναμαι δείλαιος εὕδειν δακνόμενος

ὑπὸ τῆς δαπάνης καὶ τῆς φάτνης καὶ τῶν χρεῶν

διὰ τουτονὶ τὸν υἱόν. ὁ δὲ κόμην ἔχων

ἱππάζεταίτε καὶ ξυνωρικεύεται

ὀνειροπολεῖθ’ἵππους · ἐγὼ δ’ἀπόλλυμαι

ὁρῶν ἄγουσαν τὴν σελήνην εἰκάδας ·

οἱ γὰρ τόκοι χωροῦσιν. ἅπτε παῖ λύχνον,

κἄκφερε τὸ γραμματεῖον, ἵν’ἀναγνῶ λαβὼν

ὁπόσοις ὀφείλω καὶ λογίσωμαι τοὺς τόκους.

φέρ’ἴδω τί ὀφείλω; δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ.

τοῦ δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ; τί ἐχρησάμην;

ὅτ’ἐπριάμην τὸν κοππατίαν. οἴμοι τάλας,

εἴθ’ἐξεκόπην πρότερον τὸν ὀφθαλμὸν λίθῳ.

φίλων ἀδικεῖς · ἔλαυνε τὸν σαυτοῦ δρόμον.

τοῦτ’ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν ὅ μ’ἀπολώλεκεν ·

ὀνειροπολεῖ γὰρ καὶ καθεύδων ἱππικήν.

πόσους δρόμους ἐλᾷ τὰ πολεμιστήρια;

ἐμὲ μὲν σὺ πολλοὺς τὸν πατέρ’ἐλαύνεις δρόμους.

ἀτὰρ τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν;

τρεῖς μναῖ διφρίσκου καὶ τροχοῖν Ἀμυνίᾳ.

ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε.

ἀλλ’ὦ μέλ’ἐξήλικας ἐμέ γ’ἐκ τῶν ἐμῶν,

ὅτε καὶ δίκας ὤφληκα χἄτεροι τόκου

ἐνεχυράσεσθαί φασιν.

ἐτεὸν ὦ πάτερ

τί δυσκολαίνεις καὶ στρέφει τὴν νύχθ’ὅλην;

δάκνει μὲ δήμαρχός τις ἐκ τῶν στρωμάτων.

ἔασον ὦ δαιμόνιε καταδαρθεῖν τί με.

σὺ δ’οὖν κάθευδε · τὰ δὲ χρέα ταῦτ’ἴσθ’ὅτι

ἐς τὴν κεφαλὴν ἅπαντα τὴν σὴν τρέψεται. φεῦ.

εἴθ’ὤφελ’ἡ προμνήστρι’ἀπολέσθαι κακῶς,

ἥτις με γῆμ’ἐπῆρε τὴν σὴν μητέρα ·

ἐμοὶ γὰρ ἦν ἄγροικος ἥδιστος βίος

εὐρωτιῶν, ἀκόρητος, εἰκῇ κείμενος,

βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις.

ἔπειτ’ἔγημα Μεγακλέους τοῦ Μεγακλέους

ἀδελφιδῆν ἄγροικος ὢν ἐξ ἄστεως,

σεμνὴν τρυφῶσαν ἐγκεκοισυρωμένην.

ταύτην ὅτ’ἐγάμουν, συγκατεκλινόμην ἐγὼ

ὄζων τρυγὸς τρασιᾶς ἐρίων περιουσίας,

ἡ δ’αὖ μύρου κρόκου καταγλωττισμάτων,

δαπάνης λαφυγμοῦ Κωλιάδος Γενετυλλίδος.

οὐ μὴν ἐρῶ γ’ὡς ἀργὸς ἦν, ἀλλ’ἐσπάθα.

ἐγὼ δ’ἂν αὐτῇ θοἰμάτιον δεικνὺς τοδὶ

πρόφασιν ἔφασκον, ὦ γύναι λίαν σπαθᾷς.

ἔλαιον ἡμῖν οὐκ ἔνεστ’ἐν τῷ λύχνῳ.

οἴμοι · τί γάρ μοι τὸν πότην ἧπτες λύχνον;

δεῦρ’ἔλθ’ἵνα κλάῃς.

διὰ τί δῆτα κλαύσομαι;

ὅτι τῶν παχειῶν ἐνετίθεις θρυαλλίδων.

μετὰ ταῦθ’, ὅπως νῷν ἐγένεθ’υἱὸς οὑτοσί,

ἐμοίτε δὴ καὶ τῇ γυναικὶ τἀγαθῇ,

περὶ τοὐνόματος δὴ ’ντεῦθεν ἐλοιδορούμεθα ·

ἡ μὲν γὰρ ἵππον προσετίθει πρὸς τοὔνομα,

Ξάνθιππον ἤ Χαριππον ἢ Καλλιππίδην,

ἐγὼ δὲ τοῦ πάππου ’τιθέμην Φειδωνίδην.

τέως μὲν οὖν ἐκρινόμεθ’· εἶτα τῷ χρόνῳ

κοινῇ ξυνέβημεν κἀθέμεθα Φειδιππίδην.

τοῦτον τὸν υἱὸν λαμβάνουσ’ἐκορίζετο,

“ὅταν σὺ μέγας ὢν ἅρμ’ἐλαύνῃς πρὸς πόλιν,

ὥσπερ Μεγακλέης, ξυστίδ’ἔχων”. ἐγὼ δ’ἔφην,

“ὅταν μὲν οὖν τὰς αἶγας ἐκ τοῦ φελλέως,

ὥσπερ ὁ πατήρ σου, διφθέραν ἐνημμένος”.

ἀλλ’οὐκ ἐπίθετο τοῖς ἐμοῖς οὐδὲν λόγοις,

ἀλλ’ἵππερόν μου κατέχεεν τῶν χρημάτων.

νῦν οὖν ὅλην τὴν νύκτα φροντίζων ὁδοῦ

μίαν ηὗρον ἀτραπὸν δαιμονίως ὑπερφυᾶ,

ἣν ἢν ἀναπείσω τουτονί, σωθήσομαι.

ἀλλ’ἐξεγεῖραι πρῶτον αὐτὸν βούλομαι.

πῶς δῆτ’ἂν ἥδιστ’αὐτὸν ἐπεγείραιμι; πῶς;

Φειδιππίδη Φειδιππίδιον.

τί ὦ πάτερ;

κύσον με καὶ τὴν χεῖρα δὸς τὴν δεξιάν.

ἰδού. τί ἔστιν;

εἰπέ μοι, φιλεῖς ἐμέ;

νὴ τὸν Ποσειδῶ τουτονὶ τὸν ἵππιον.

μὴ ’μοί γε τοῦτον μηδαμῶς τὸν ἵππιον ·

οὗτος γὰρ ὁ θεὸς αἴτιός μοι τῶν κακῶν.

ἀλλ’εἴπερ ἐκ τῆς καρδίας μ’ὄντως φιλεῖς,

ὦ παῖ πιθοῦ.

τί οὖν πίθωμαι δῆτά σοι;

ἔκστρεψον ὡς τάχιστα τοὺς σαυτοῦ τρόπους,

καὶ μάνθαν’ἐλθὼν ἃν ἐγὼ παραινέσω.

λέγε δή, τί κελεύεις;

καί τι πείσει;

πείσομαι

νὴ τὸν Διόνυσον.

δεῦρό νυν ἀπόβλεπε.

ὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο καὶ τᾠκίδιον;

ὁρῶ. τί οὖν τοῦτ’ἐστὶν ἐτεὸν ὦ πάτερ;

ψυχῶν σοφῶν τοῦτ’ἐστὶ φροντιστήριον.

ἐνταῦθ’ἐνοικοῦσ’ἄνδρες, οἳ τὸν οὐρανὸν

λέγοντες ἀναπείθουσιν ὡς ἔστιν πνιγεύς,

κἄστιν περὶ ἡμᾶς οὗτος, ἡμεῖς δ’ἄνθρακες.

οὗτοι διδάσκουσ’, ἀργύριον ἤν τις διδῷ,

λέγοντα νικᾶν καὶ δίκαια κἄδικα.

εἰσὶν δὲ τίνες;

οὐκ οἶδ’ἀκριβῶς τοὔνομα ·

μεριμνοφροντισταὶ καλοίτε κἀγαθοί.

αἰβοῖ πονηροί γ’, οἶδα. τοὺς ἀλαζόνας

τοὺς ὠχριῶντας τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις,

ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν.

ἢ ἢ σιώπα · μηδὲν εἴπῃς νήπιον.

ἀλλ’εἴ τι κήδει τῶν πατρῴων ἀλφίτων,

τούτων γενοῦ μοι σχασάμενος τὴν ἱππικήν.

οὐκ ἂν μὰ τὸν Διόνυσον, εἰ δοίης γέ μοι

τοὺς φασιανοὺς οὓς τρέφει Λεωγόρας.

ἴθ’ἀντιβολῶ σ’ὦ φίλτατ’ἀνθρώπων ἐμοὶ

ἐλθὼν διδάσκου.

καὶ τί σοι μαθήσομαι;

εἶναι παρ’αὐτοῖς φασιν ἄμφω τὼ λόγω,

τὸν κρείττον’, ὅστις ἐστί, καὶ τὸν ἥττονα.

τούτοιν τὸν ἕτερον τοῖν λόγοιν, τὸν ἥττονα,

νικᾶν λέγοντά φασι τἀδικώτερα.

ἢν οὖν μάθῃς μοι τὸν ἄδικον τοῦτον λόγον,

ἃ νῦν ὀφείλω διὰ σέ, τούτων τῶν χρεῶν

οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐ δ’ἂν ὀβολὸν οὐδενί.

οὐκ ἂν πιθοίμην · οὐ γὰρ ἂν τλαίην ἰδεῖν

τοὺς ἱππέας τὸ χρῶμα διακεκναισμένος.

οὐκ ἄρα μὰ τὴν Δήμητρα τῶν γ’ἐμῶν ἔδει,

οὔτ’αὐτὸς οὔθ’ὁ ζύγιος οὔθ’ὁ σαμφόρας ·

ἀλλ’ἐξελῶ σ’ἐς κόρακας ἐκ τῆς οἰκίας.

ἀλλ’οὐ περιόψεταί μ’ὁ θεῖος Μεγακλέης

ἄνιππον. ἀλλ’εἴσειμι, σοῦ δ’οὐ φροντιῶ.

ἀλλ’οὐ δ’ἐγὼ μέντοι πεσών γε κείσομαι,

ἀλλ’εὐξάμενος τοῖσιν θεοῖς διδάξομαι

αὐτὸς βαδίζων ἐς τὸ φροντιστήριον.

πῶς οὖν γέρων ὢν κἀπιλήσμων καὶ βραδὺς

λόγων ἀκριβῶν σχινδαλάμους μαθήσομαι;

ἰτητέον. τί ταῦτ’ἔχων στραγγεύομαι,

ἀλλ’οὐχὶ κόπτω τὴν θύραν; παῖ παιδίον.

βάλλ’ἐς κόρακας · τίς ἐσθ’ὁ κόψας τὴν θύραν;

Φείδωνος υἱὸς Στρεψιάδης Κικυννόθεν.

ἀμαθής γε νὴ Δί’ὅστις οὑτωσὶ σφόδρα

ἀπεριμερίμνως τὴν θύραν λελάκτικας

καὶ φροντίδ’ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην.

σύγγνωθί μοι · τηλοῦ γὰρ οἰκῶ τῶν ἀγρῶν.

ἀλλ’εἰπέ μοι τὸ πρᾶγμα τοὐξημβλωμένον.

ἀλλ’οὐ θέμις πλὴν τοῖς μαθηταῖσιν λέγειν.

λέγε νυν ἐμοὶ θαρρῶν · ἐγὼ γὰρ οὑτοσὶ

ἥκω μαθητὴς ἐς τὸ φροντιστήριον.

λέξω. νομίσαι δὲ ταῦτα χρὴ μυστήρια.

ἀνήρετ’ἄρτι Χαιρεφῶντα Σωκράτης

ψύλλαν ὁπόσους ἅλλοιτο τοὺς αὑτῆς πόδας ·

δακοῦσα γὰρ τοῦ Χαιρεφῶντος τὴν ὀφρῦν

ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τὴν Σωκράτους ἀφήλατο.

πῶς δῆτα διεμέτρησε;

κηρὸν διατήξας, εἶτα τὴν ψύλλαν λαβὼν

ἐνέβαψεν ἐς τὸν κηρὸν αὐτῆς τὼ πόδε,

κᾆτα ψυχείσῃ περιέφυσαν Περσικαί.

ταύτας ὑπολύσας ἀνεμέτρει τὸ χωρίον.

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τῆς λεπτότητος τῶν φρενῶν.

τί δῆτ’ἂν ἕτερον εἰ πύθοιο Σωκράτους

ποῖον; ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.

ἀνήρετ’αὐτὸν Χαιρεφῶν ὁ Σφήττιος

ὁπότερα τὴν γνώμην ἔχοι, τὰς ἐμπίδας

κατὰ τὸ στόμ’ᾄδειν ἢ κατὰ τοὐρροπύγιον.

τί δῆτ’ἐκεῖνος εἶπε περὶ τῆς ἐμπίδος;

ἔφασκεν εἶναι τοὔντερον τῆς ἐμπίδος

στενόν · διὰ λεπτοῦ δ’ὄντος αὐτοῦ τὴν πνοὴν

βίᾳ βαδίζειν εὐθὺ τοὐρροπυγίου ·

ἔπειτα κοῖλον πρὸς στενῷ προσκείμενον

τὸν πρωκτὸν ἠχεῖν ὑπὸ βίας τοῦ πνεύματος.

σάλπιγξ ὁ πρωκτός ἐστιν ἄρα τῶν ἐμπίδων.

ὦ τρισμακάριος τοῦ διεντερεύματος.

ἦ ῥᾳδίως φεύγων ἂν ἀποφύγοι δίκην

ὅστις δίοιδε τοὔντερον τῆς ἐμπίδος.

πρώην δέ γε γνώμην μεγάλην ἀφῃρέθη

τίνα τρόπον; κάτειπέ μοι.

ζητοῦντος αὐτοῦ τῆς σελήνης τὰς ὁδοὺς

καὶ τὰς περιφορὰς εἶτ’ἄνω κεχηνότος

ἀπὸ τῆς ὀροφῆς νύκτωρ γαλεώτης κατέχεσεν.

ἥσθην γαλεώτῃ καταχέσαντι Σωκράτους.

ἐχθὲς δέ γ’ἡμῖν δεῖπνον οὐκ ἦν ἑσπέρας.

εἶεν · τί οὖν πρὸς τἄλφιτ’ἐπαλαμήσατο;

κατὰ τῆς τραπέζης καταπάσας λεπτὴν τέφραν

κάμψας ὀβελίσκον εἶτα διαβήτην λαβὼν

ἐκ τῆς παλαίστρας θοἰμάτιον ὑφείλετο.

τί δῆτ’ἐκεῖνον τὸν Θαλῆν θαυμάζομεν;

ἄνοιγ’ἄνοιγ’ἀνύσας τὸ φροντιστήριον,

καὶ δεῖξον ὡς τάχιστά μοι τὸν Σωκράτη.

μαθητιῶ γάρ · ἀλλ’ἄνοιγε τὴν θύραν.

ὦ Ἡράκλεις ταυτὶ ποδαπὰ τὰ θηρία;

τί ἐθαύμασας; τῷ σοι δοκοῦσιν εἰκέναι;

τοῖς ἐκ Πύλου ληφθεῖσι τοῖς Λακωνικοῖς.

ἀτὰρ τί ποτ’ἐς τὴν γῆν βλέπουσιν οὑτοιί;

ζητοῦσιν οὗτοι τὰ κατὰ γῆς.

βολβοὺς ἄρα

ζητοῦσι. μή νυν τουτογὶ φροντίζετε ·

ἐγὼ γὰρ οἶδ’ἵν’εἰσὶ μεγάλοι καὶ καλοί.

τί γὰρ οἵδε δρῶσιν οἱ σφόδρ’ἐγκεκυφότες;

οὗτοι δ’ἐρεβοδιφῶσιν ὑπὸ τὸν Τάρταρον.

τί δῆθ’ὁ πρωκτὸς ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπει;

αὐτὸς καθ’αὑτὸν ἀστρονομεῖν διδάσκεται.

ἀλλ’εἴσιθ’, ἵνα μὴ ’κεῖνος ὑμῖν ἐπιτύχῃ.

μήπω γε μήπω γ’· ἀλλ’ἐπιμεινάντων, ἵνα

αὐτοῖσι κοινώσω τι πραγμάτιον ἐμόν.

ἀλλ’οὐχ οἷόντ’αὐτοῖσι πρὸς τὸν ἀέρα

ἔξω διατρίβειν πολὺν ἄγαν ἐστὶν χρόνον.

πρὸς τῶν θεῶν τί γὰρ τάδ’ἐστίν; εἰπέ μοι.

ἀστρονομία μὲν αὑτηί.

τουτὶ δὲ τί;

τοῦτ’οὖν τί ἐστι χρήσιμον;

γῆν ἀναμετρῆσαι.

πότερα τὴν κληρουχικήν;

οὔκ, ἀλλὰ τὴν σύμπασαν.

ἀστεῖον λέγεις.

τὸ γὰρ σόφισμα δημοτικὸν καὶ χρήσιμον.

αὕτη δέ σοι γῆς περίοδος πάσης. ὁρᾷς;

αἵδε μὲν Ἀθῆναι.

τί σὺ λέγεις; οὐ πείθομαι,

ἐπεὶ δικαστὰς οὐχ ὁρῶ καθημένους.

ὡς τοῦτ’ἀληθῶς Ἀττικὸν τὸ χωρίον.

καὶ ποῦ Κικυννῆς εἰσὶν οὑμοὶ δημόται;

ἐνταῦθ’ἔνεισιν. ἡ δέ γ’Εὔβοι’, ὡς ὁρᾷς,

ἡδὶ παρατέταται μακρὰ πόρρω πάνυ.

οἶδ’· ὑπὸ γὰρ ἡμῶν παρετάθη καὶ Περικλέους.

ἀλλ’ἡ Λακεδαίμων ποῦ ’σθ’;

ὅπου ’στίν; αὑτηί.

ὡς ἐγγὺς ἡμῶν. τοῦτο πάνυ φροντίζετε,

ταύτην ἀφ’ἡμῶν ἀπαγαγεῖν πόρρω πάνυ.

ἀλλ’οὐχ οἷόντε.

νὴ Δί’οἰμώξεσθ’ἄρα.

φέρε τίς γὰρ οὗτος οὑπὶ τῆς κρεμάθρας ἀνήρ;

τίς αὐτός;

ὦ Σώκρατες.

ἴθ’οὗτος, ἀναβόησον αὐτόν μοι μέγα.

αὐτὸς μὲν οὖν σὺ κάλεσον · οὐ γάρ μοι σχολή.

ὦ Σώκρατες,

ὦ Σωκρατίδιον.

τί με καλεῖς ὦφήμερε;

πρῶτον μὲν ὅ τι δρᾷς ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.

ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.

ἔπειτ’ἀπὸ ταρροῦ τοὺς θεοὺς ὑπερφρονεῖς,

ἀλλ’οὐκ ἀπὸ τῆς γῆς, εἴπερ;

οὐ γὰρ ἄν ποτε

ἐξηῦρον ὀρθῶς τὰ μετέωρα πράγματα,

εἰ μὴ κρεμάσας τὸ νόημα καὶ τὴν φροντίδα

λεπτὴν καταμείξας ἐς τὸν ὅμοιον ἀέρα.

εἰ δ’ὢν χαμαὶ τἄνω κάτωθεν ἐσκόπουν,

οὐκ ἄν ποθ’ηὗρον · οὐ γὰρ ἀλλ’ἡ γῆ βίᾳ

ἕλκει πρὸς αὑτὴν τὴν ἰκμάδα τῆς φροντίδος.

πάσχει δὲ ταὐτὸ τοῦτο καὶ τὰ κάρδαμα.

τί φῄς;

ἡ φροντὶς ἕλκει τὴν ἰκμάδ’ἐς τὰ κάρδαμα;

ἴθι νυν κατάβηθ’ὦ Σωκρατίδιον ὡς ἐμέ,

ἵνα με διδάξῃς ὧνπερ οὕνεκ’ἐλήλυθα.

ἦλθες δὲ κατὰ τί;

βουλόμενος μαθεῖν λέγειν.

ὑπὸ γὰρ τόκων χρήστωντε δυσκολωτάτων

ἄγομαι φέρομαι, τὰ χρήματ’ἐνεχυράζομαι.

πόθεν δ’ὑπόχρεως σαυτὸν ἔλαθες γενόμενος;

νόσος μ’ἐπέτριψεν ἱππικὴ δεινὴ φαγεῖν.

ἀλλά με δίδαξον τὸν ἕτερον τοῖν σοῖν λόγοιν,

τὸν μηδὲν ἀποδιδόντα. μισθὸν δ’ὅντιν’ἂν

πράττῃ μ’ὀμοῦμαί σοι καταθήσειν τοὺς θεούς.

ποίους θεοὺς ὀμεῖ σύ; πρῶτον γὰρ θεοὶ

ἡμῖν νόμισμ’οὐκ ἔστι.

τῷ γὰρ ὄμνυτ’; ἢ

σιδαρέοισιν ὥσπερ ἐν Βυζαντίῳ;

βούλει τὰ θεῖα πράγματ’εἰδέναι σαφῶς

ἅττ’ἐστὶν ὀρθῶς;

νὴ Δί’εἴπερ ἔστι γε.

καὶ ξυγγενέσθαι ταῖς Νεφέλαισιν ἐς λόγους,

ταῖς ἡμετέραισι δαίμοσιν;

μάλιστά γε.

κάθιζε τοίνυν ἐπὶ τὸν ἱερὸν σκίμποδα.

ἰδοὺ κάθημαι.

τουτονὶ τοίνυν λαβὲ

τὸν στέφανον.

ἐπὶ τί στέφανον; οἴμοι Σώκρατες

ὥσπερ με τὸν Ἀθάμανθ’ὅπως μὴ θύσετε.

οὔκ, ἀλλὰ ταῦτα πάντα τοὺς τελουμένους

ἡμεῖς ποιοῦμεν.

εἶτα δὴ τί κερδανῶ;

λέγειν γενήσει τρῖμμα κρόταλον παιπάλη.

μὰ τὸν Δί’οὐ ψεύσει γέ με ·

καταπαττόμενος γὰρ παιπάλη γενήσομαι.

εὐφημεῖν χρὴ τὸν πρεσβύτην καὶ τῆς εὐχῆς ἐπακούειν.

ὦ δέσποτ’ἄναξ ἀμέτρητ’Ἀήρ, ὃς ἔχεις τὴν γῆν μετέωρον,

λαμπρόςτ’Αἰθὴρ σεμναίτε θεαὶ Νεφέλαι βροντησικέραυνοι,

ἄρθητε φάνητ’ὦ δέσποιναι τῷ φροντιστῇ μετέωροι.

μήπω μήπω γε πρὶν ἂν τουτὶ πτύξωμαι, μὴ καταβρεχθῶ.

τὸ δὲ μη δὲ κυνῆν οἴκοθεν ἐλθεῖν ἐμὲ τὸν κακοδαίμον’ἔχοντα.

ἔλθετε δῆτ’ὦ πολυτίμητοι Νεφέλαι τῷδ’εἰς ἐπίδειξιν ·

εἴτ’ἐπ’Ὀλύμπου κορυφαῖς ἱεραῖς χιονοβλήτοισι κάθησθε,

εἴτ’Ὠκεανοῦ πατρὸς ἐν κήποις ἱερὸν χορὸν ἵστατε Νύμφαις,

εἴτ’ἄρα Νείλου προχοαῖς ὑδάτων χρυσέαις ἀρύτεσθε πρόχοισιν,

ἢ Μαιῶτιν λίμνην ἔχετ’ἢ σκόπελον νιφόεντα Μίμαντος ·

ὑπακούσατε δεξάμεναι θυσίαν καὶ τοῖς ἱεροῖσι χαρεῖσαι.

ἀέναοι Νεφέλαι

ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν εὐάγητον,

πατρὸς ἀπ’Ὠκεανοῦ βαρυαχέος

ὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς ἐπὶ

δενδροκόμους, ἵνα

τηλεφανεῖς σκοπιὰς ἀφορώμεθα,

καρπούςτ’ἀρδομέναν ἱερὰν χθόνα,

καὶ ποταμῶν ζαθέων κελαδήματα,

καὶ πόντον κελάδοντα βαρύβρομον ·

ὄμμα γὰρ αἰθέρος ἀκάματον σελαγεῖται

μαρμαρέαις ἐν αὐγαῖς.

ἀλλ’ἀποσεισάμεναι νέφος ὄμβριον

ἀθανάτας ἰδέας ἐπιδώμεθα

τηλεσκόπῳ ὄμματι γαῖαν.

ὦ μέγα σεμναὶ Νεφέλαι φανερῶς ἠκούσατέ μου καλέσαντος.

ᾔσθου φωνῆς ἅμα καὶ βροντῆς μυκησαμένης θεοσέπτου;

καὶ σέβομαί γ’ὦ πολυτίμητοι καὶ βούλομαι ἀνταποπαρδεῖν

πρὸς τὰς βροντάς · οὕτως αὐτὰς τετρεμαίνω καὶ πεφόβημαι ·

κεἰ θέμις ἐστίν, νυνί γ’ἤδη, κεἰ μὴ θέμις ἐστί, χεσείω.

οὐ μὴ σκώψει μη δὲ ποιήσεις ἅπερ οἱ τρυγοδαίμονες οὗτοι,

ἀλλ’εὐφήμει · μέγα γάρ τι θεῶν κινεῖται σμῆνος ἀοιδαῖς.

παρθένοι ὀμβροφόροι

ἔλθωμεν λιπαρὰν χθόνα Παλλάδος, εὔανδρον γᾶν

Κέκροπος ὀψόμεναι πολυήρατον ·

οὗ σέβας ἀρρήτων ἱερῶν, ἵνα

μυστοδόκος δόμος

ἐν τελεταῖς ἁγίαις ἀναδείκνυται,

οὐρανίοιςτε θεοῖς δωρήματα,

ναοίθ’ὑψερεφεῖς καὶ ἀγάλματα,

καὶ πρόσοδοι μακάρων ἱερώταται,

εὐστέφανοίτε θεῶν θυσίαι θαλίαιτε,

παντοδαπαῖς ἐν ὥραις,

ἦρίτ’ἐπερχομένῳ Βρομία χάρις,

εὐκελάδωντε χορῶν ἐρεθίσματα,

καὶ μοῦσα βαρύβρομος αὐλῶν.

πρὸς τοῦ Διὸς ἀντιβολῶ σε φράσον, τίνες εἴσ’ὦ Σώκρατες αὗται

αἱ φθεγξάμεναι τοῦτο τὸ σεμνόν; μῶν ἡρῷναί τινές εἰσιν;

ἥκιστ’ἀλλ’οὐράνιαι Νεφέλαι μεγάλαι θεαὶ ἀνδράσιν ἀργοῖς ·

αἵπερ γνώμην καὶ διάλεξιν καὶ νοῦν ἡμῖν παρέχουσιν

καὶ τερατείαν καὶ περίλεξιν καὶ κροῦσιν καὶ κατάληψιν.

ταῦτ’ἄρ’ἀκούσασ’αὐτῶν τὸ φθέγμ’ἡ ψυχή μου πεπότηται,

καὶ λεπτολογεῖν ἤδη ζητεῖ καὶ περὶ καπνοῦ στενολεσχεῖν,

καὶ γνωμιδίῳ γνώμην νύξασ’ἑτέρῳ λόγῳ ἀντιλογῆσαι ·

ὥστ’εἴ πως ἔστιν ἰδεῖν αὐτὰς ἤδη φανερῶς ἐπιθυμῶ.

βλέπε νυν δευρὶ πρὸς τὴν Πάρνηθ’· ἤδη γὰρ ὁρῶ κατιούσας

ἡσυχῇ αὐτάς.

φέρε ποῦ; δεῖξον.

χωροῦσ’αὗται πάνυ πολλαὶ

διὰ τῶν κοίλων καὶ τῶν δασέων, αὗται πλάγιαι.

τί τὸ χρῆμα;

ὡς οὐ καθορῶ.

παρὰ τὴν εἴσοδον.

ἤδη νυνὶ μόλις οὕτως.

νῦν γέ τοι ἤδη καθορᾷς αὐτάς, εἰ μὴ λημᾷς κολοκύνταις.

νὴ Δί’ἔγωγ’, ὦ πολυτίμητοι · πάντα γὰρ ἤδη κατέχουσιν.

ταύτας μέντοι σὺ θεὰς οὔσας οὐκ ᾔδησθ’οὐ δ’ἐνόμιζες;

μὰ Δί’ἀλλ’ὁμίχλην καὶ δρόσον αὐτὰς ἡγούμην καὶ καπνὸν εἶναι.

οὐ γὰρ μὰ Δί’οἶσθ’ὁτιὴ πλείστους αὗται βόσκουσι σοφιστάς,

Θουριομάντεις ἰατροτέχνας σφραγιδονυχαργοκομήτας,

κυκλίωντε χορῶν ᾀσματοκάμπτας ἄνδρας μετεωροφένακας,

οὐδὲν δρῶντας βόσκουσ’ἀργούς, ὅτι ταύτας μουσοποιοῦσιν.

ταῦτ’ἄρ’ἐποίουν ὑγρᾶν Νεφελᾶν στρεπταιγλᾶν δάιον ὁρμάν,

πλοκάμουςθ’ἑκατογκεφάλα Τυφῶ πρημαινούσαςτε θυέλλας,

εἶτ’ἀερίας διεράς, γαμψοὺς οἰωνοὺς ἀερονηχεῖς,

ὄμβρουςθ’ὑδάτων δροσερᾶν Νεφελᾶν · εἶτ’ἀντ’αὐτῶν κατέπινον

κεστρᾶν τεμάχη μεγαλᾶν ἀγαθᾶν κρέατ’ὀρνίθεια κιχηλᾶν.

διὰ μέντοι τάσδ’οὐχὶ δικαίως;

λέξον δή μοι, τί παθοῦσαι,

εἴπερ νεφέλαι γ’εἰσὶν ἀληθῶς, θνηταῖς εἴξασι γυναιξίν;

οὐ γὰρ ἐκεῖναί γ’εἰσὶ τοιαῦται.

φέρε ποῖαι γάρ τινές εἰσιν;

οὐκ οἶδα σαφῶς · εἴξασιν γοῦν ἐρίοισιν πεπταμένοισιν,

κοὐχὶ γυναιξὶν μὰ Δί’οὐ δ’ὁτιοῦν · αὗται δὲ ῥῖνας ἔχουσιν.

ἀπόκριναί νυν ἅττ’ἂν ἔρωμαι.

λέγε νυν ταχέως ὅ τι βούλει.

ἤδη ποτ’ἀναβλέψας εἶδες νεφέλην κενταύρῳ ὁμοίαν,

ἢ παρδάλει ἢ λύκῳ ἢ ταύρῳ;

νὴ Δί’ἔγωγ’. εἶτα τί τοῦτο;

γίγνονται πάνθ’ὅ τι βούλονται · κᾆτ’ἢν μὲν ἴδωσι κομήτην

ἄγριόν τινα τῶν λασίων τούτων, οἷόνπερ τὸν Ξενοφάντου,

σκώπτουσαι τὴν μανίαν αὐτοῦ κενταύροις ᾔκασαν αὑτάς.

τί γὰρ ἢν ἅρπαγα τῶν δημοσίων κατίδωσι Σίμωνα, τί δρῶσιν;

ἀποφαίνουσαι τὴν φύσιν αὐτοῦ λύκοι ἐξαίφνης ἐγένοντο.

ταῦτ’ἄρα ταῦτα Κλεώνυμον αὗται τὸν ῥίψασπιν χθὲς ἰδοῦσαι,

ὅτι δειλότατον τοῦτον ἑώρων, ἔλαφοι διὰ τοῦτ’ἐγένοντο.

καὶ νῦν γ’ὅτι Κλεισθένη εἶδον, ὁρᾷς, διὰ τοῦτ’ἐγένοντο γυναῖκες.

χαίρετε τοίνυν ὦ δέσποιναι · καὶ νῦν, εἴπερ τινὶ κἄλλῳ,

οὐρανομήκη ῥήξατε κἀμοὶ φωνήν, ὦ παμβασίλειαι.

χαῖρ’ὦ πρεσβῦτα παλαιογενὲς θηρατὰ λόγων φιλομούσων,

σύτε λεπτοτάτων λήρων ἱερεῦ, φράζε πρὸς ἡμᾶς ὅ τι χρῄζεις ·

οὐ γὰρ ἂν ἄλλῳ γ’ὑπακούσαιμεν τῶν νῦν μετεωροσοφιστῶν

πλὴν ἢ Προδίκῳ, τῷ μὲν σοφίας καὶ γνώμης οὕνεκα, σοὶ δέ,

ὅτι βρενθύειτ’ἐν ταῖσιν ὁδοῖς καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις,

κἀνυπόδητος κακὰ πόλλ’ἀνέχει κἀφ’ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς.

ὦ γῆ τοῦ φθέγματος, ὡς ἱερὸν καὶ σεμνὸν καὶ τερατῶδες.

αὗται γάρ τοι μόναι εἰσὶ θεαί, τἄλλα δὲ πάντ’ἐστὶ φλύαρος.

ὁ Ζεὺς δ’ἡμῖν, φέρε πρὸς τῆς γῆς, οὑλύμπιος οὐ θεός ἐστιν;

ποῖος Ζεύς; οὐ μὴ ληρήσεις · οὐ δ’ἔστι Ζεύς.

τί λέγεις σύ;

ἀλλὰ τίς ὕει; τουτὶ γὰρ ἔμοιγ’ἀπόφηναι πρῶτον ἁπάντων.

αὗται δήπου · μεγάλοις δέ σ’ἐγὼ σημείοις αὐτὸ διδάξω.

φέρε ποῦ γὰρ πώποτ’ἄνευ Νεφελῶν ὕοντ’ἤδη τεθέασαι;

καίτοι χρῆν αἰθρίας ὕειν αὐτόν, ταύτας δ’ἀποδημεῖν.

νὴ τὸν Ἀπόλλω τοῦτό γέ τοι δὴ τῷ νῦν λόγῳ εὖ προσέφυσας ·

καίτοι πρότερον τὸν Δί’ἀληθῶς ᾤμην διὰ κοσκίνου οὐρεῖν.

ἀλλ’ὅστις ὁ βροντῶν ἐστι φράσον · τοῦτό με ποιεῖ τετρεμαίνειν.

αὗται βροντῶσι κυλινδόμεναι.

τῷ τρόπῳ ὦ πάντα σὺ τολμῶν;

ὅταν ἐμπλησθῶσ’ὕδατος πολλοῦ κἀναγκασθῶσι φέρεσθαι,

κατακρημνάμεναι πλήρεις ὄμβρου δι’ἀνάγκην, εἶτα βαρεῖαι

εἰς ἀλλήλας ἐμπίπτουσαι ῥήγνυνται καὶ παταγοῦσιν.

ὁ δ’ἀναγκάζων ἐστὶ τίς αὐτάς, οὐχ ὁ Ζεύς, ὥστε φέρεσθαι;

ἥκιστ’ἀλλ’αἰθέριος Δῖνος.

Δῖνος; τουτί μ’ἐλελήθειν,

ὁ Ζεὺς οὐκ ὤν, ἀλλ’ἀντ’αὐτοῦ Δῖνος νυνὶ βασιλεύων.

ἀτὰρ οὐδέν πω περὶ τοῦ πατάγου καὶ τῆς βροντῆς μ’ἐδίδαξας.

οὐκ ἤκουσάς μου τὰς Νεφέλας ὕδατος μεστὰς ὅτι φημὶ

ἐμπιπτούσας εἰς ἀλλήλας παταγεῖν διὰ τὴν πυκνότητα;

φέρε τουτὶ τῷ χρὴ πιστεύειν;

ἀπὸ σαυτοῦ ’γώ σε διδάξω.

ἤδη ζωμοῦ Παναθηναίοις ἐμπλησθεὶς εἶτ’ἐταράχθης

τὴν γαστέρα, καὶ κλόνος ἐξαίφνης αὐτὴν διεκορκορύγησεν;

νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ δεινὰ ποιεῖ γ’εὐθύς μοι, καὶ τετάρακται

χὤσπερ βροντὴ τὸ ζωμίδιον παταγεῖ καὶ δεινὰ κέκραγεν ·

ἀτρέμας πρῶτον παππὰξ παππάξ, κἄπειτ’ἐπάγει παπαπαππάξ,

χὤταν χέζω, κομιδῇ βροντᾷ παπαπαππὰξ ὥσπερ ἐκεῖναι.

σκέψαι τοίνυν ἀπὸ γαστριδίου τυννουτουὶ οἷα πέπορδας ·

τὸν δ’Ἀέρα τόνδ’ὄντ’ἀπέραντον πῶς οὐκ εἰκὸς μέγα βροντᾶν;

ταῦτ’ἄρα καὶ τὠνόματ’ἀλλήλοιν βροντὴ καὶ πορδὴ ὁμοίω.

ἀλλ’ὁ κεραυνὸς πόθεν αὖ φέρεται λάμπων πυρί, τοῦτο δίδαξον,

καὶ καταφρύγει βάλλων ἡμᾶς, τοὺς δὲ ζῶντας περιφλύει;

τοῦτον γὰρ δὴ φανερῶς ὁ Ζεὺς ἵησ’ἐπὶ τοὺς ἐπιόρκους.

καὶ πῶς ὦ μῶρε σὺ καὶ Κρονίων ὄζων καὶ βεκκεσέληνε,

εἴπερ βάλλει τοὺς ἐπιόρκους, δῆτ’οὐχὶ Σίμων’ἐνέπρησεν

οὐ δὲ Κλεώνυμον οὐ δὲ Θέωρον; καίτοι σφόδρα γ’εἴσ’ἐπίορκοι ·

ἀλλὰ τὸν αὑτοῦ γε νεὼν βάλλει καὶ Σούνιον ἄκρον Ἀθηνέων

καὶ τὰς δρῦς τὰς μεγάλας · τί μαθών; οὐ γὰρ δὴ δρῦς γ’ἐπιορκεῖ.

οὐκ οἶδ’· ἀτὰρ εὖ σὺ λέγειν φαίνει. τί γάρ ἐστιν δῆθ’ὁ κεραυνός;

ὅταν ἐς ταύτας ἄνεμος ξηρὸς μετεωρισθεὶς κατακλῃσθῇ,

ἔνδοθεν αὐτὰς ὥσπερ κύστιν φυσᾷ, κἄπειθ’ὑπ’ἀνάγκης

ῥήξας αὐτὰς ἔξω φέρεται σοβαρὸς διὰ τὴν πυκνότητα,

ὑπὸ τοῦ ῥοίβδου καὶ τῆς ῥύμης αὐτὸς ἑαυτὸν κατακάων.

νὴ Δί’ἐγὼ γοῦν ἀτεχνῶς ἔπαθον τουτί ποτε Διασίοισιν

ὀπτῶν γαστέρα τοῖς συγγενέσιν, κᾆτ’οὐκ ἔσχων ἀμελήσας ·

ἡ δ’ἄρ’ἐφυσᾶτ’, εἶτ’ἐξαίφνης διαλακήσασα πρὸς αὐτὼ

τὠφθαλμώ μου προσετίλησεν καὶ κατέκαυσεν τὸ πρόσωπον.

ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε παρ’ἡμῶν,

ὡς εὐδαίμων ἐν Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι γενήσει,

εἰ μνήμων εἶ καὶ φροντιστὴς καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν

ἐν τῇ ψυχῇ, καὶ μὴ κάμνεις μήθ’ἑστὼς μήτε βαδίζων,

μήτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν μήτ’ἀριστᾶν ἐπιθυμεῖς,

οἴνουτ’ἀπέχει καὶ γυμνασίων καὶ τῶν ἄλλων ἀνοήτων,

καὶ βέλτιστον τοῦτο νομίζεις, ὅπερ εἰκὸς δεξιὸν ἄνδρα,

νικᾶν πράττων καὶ βουλεύων καὶ τῇ γλώττῃ πολεμίζων.

ἀλλ’οὕνεκά γε ψυχῆς στερρᾶς δυσκολοκοίτουτε μερίμνης

καὶ φειδωλοῦ καὶ τρυσιβίου γαστρὸς καὶ θυμβρεπιδείπνου,

ἀμέλει θαρρῶν οὕνεκα τούτων ἐπιχαλκεύειν παρέχοιμ’ἄν.

ἄλλο τι δῆτ’οὖν νομιεῖς ἤδη θεὸν οὐδένα πλὴν ἅπερ ἡμεῖς,

τὸ Χάος τουτὶ καὶ τὰς Νεφέλας καὶ τὴν γλῶτταν, τρία ταυτί;

οὐ δ’ἂν διαλεχθείην γ’ἀτεχνῶς τοῖς ἄλλοις οὐ δ’ἂν ἀπαντῶν ·

οὐ δ’ἂν θύσαιμ’, οὐ δ’ἂν σπείσαιμ’, οὐ δ’ἐπιθείην λιβανωτόν.

λέγε νυν ἡμῖν ὅ τι σοι δρῶμεν θαρρῶν, ὡς οὐκ ἀτυχήσεις

ἡμᾶς τιμῶν καὶ θαυμάζων καὶ ζητῶν δεξιὸς εἶναι.

ὦ δέσποιναι δέομαι τοίνυν ὑμῶν τουτὶ πάνυ μικρόν,

τῶν Ἑλλήνων εἶναί με λέγειν ἑκατὸν σταδίοισιν ἄριστον.

ἀλλ’ἔσται σοι τοῦτο παρ’ἡμῶν · ὥστε τὸ λοιπόν γ’ἀπὸ τουδὶ

ἐν τῷ δήμῳ γνώμας οὐδεὶς νικήσει πλείονας ἢ σύ.

μὴ ’μοί γε λέγειν γνώμας μεγάλας · οὐ γὰρ τούτων ἐπιθυμῶ,

ἀλλ’ὅσ’ἐμαυτῷ στρεψοδικῆσαι καὶ τοὺς χρήστας διολισθεῖν.

τεύξει τοίνυν ὧν ἱμείρεις · οὐ γὰρ μεγάλων ἐπιθυμεῖς.

ἀλλὰ σεαυτὸν θαρρῶν παράδος τοῖς ἡμετέροις προπόλοισιν.

δράσω ταῦθ’ὑμῖν πιστεύσας · ἡ γὰρ ἀνάγκη με πιέζει

διὰ τοὺς ἵππους τοὺς κοππατίας καὶ τὸν γάμον ὅς μ’ἐπέτριψεν.

νῦν οὖν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλονται

τουτὶ τοὐμὸν σῶμ’αὐτοῖσιν

παρέχω, τύπτειν πεινῆν διψῆν

αὐχμεῖν ῥιγῶν ἀσκὸν δείρειν,

εἴπερ τὰ χρέα διαφευξοῦμαι,

τοῖςτ’ἀνθρώποις εἶναι δόξω

θρασὺς εὔγλωττος τολμηρὸς ἴτης

βδελυρὸς ψευδῶν συγκολλητὴς

εὑρησιεπὴς περίτριμμα δικῶν

κύρβις κρόταλον κίναδος τρύμη

μάσθλης εἴρων γλοιὸς ἀλαζὼν

κέντρων μιαρὸς στρόφις ἀργαλέος

ματιολοιχός ·

ταῦτ’εἴ με καλοῦσ’ἁπαντῶντες,

δρώντων ἀτεχνῶς ὅ τι χρῄζουσιν,

κεἰ βούλονται

νὴ τὴν Δήμητρ’ἔκ μου χορδὴν

τοῖς φροντισταῖς παραθέντων.

λῆμα μὲν πάρεστι τῷδέ γ’

οὐκ ἄτολμον ἀλλ’ἕτοιμον. ἴσθι δ’ὡς

ταῦτα μαθὼν παρ’ἐμοῦ κλέος οὐρανόμηκες

ἐν βροτοῖσιν ἕξεις.

τί πείσομαι;

τὸν πάντα χρόνον μετ’ἐμοῦ

ζηλωτότατον βίον ἀνθρώπων διάξεις.

ἆρά γε τοῦτ’ἄρ’ἐγώ ποτ’

ὥστε γέ σου πολλοὺς ἐπὶ ταῖσι θύραις ἀεὶ καθῆσθαι,

βουλομένους ἀνακοινοῦσθαίτε καὶ ἐς λόγον ἐλθεῖν

πράγματα κἀντιγραφὰς πολλῶν ταλάντων,

ἄξια σῇ φρενὶ συμβουλευσομένους μετὰ σοῦ.

ἀλλ’ἐγχείρει τὸν πρεσβύτην ὅ τι περ μέλλεις προδιδάσκειν,

καὶ διακίνει τὸν νοῦν αὐτοῦ καὶ τῆς γνώμης ἀποπειρῶ.

ἄγε δὴ κάτειπέ μοι σὺ τὸν σαυτοῦ τρόπον,

ἵν’αὐτὸν εἰδὼς ὅστις ἐστὶ μηχανὰς

ἤδη ’πὶ τούτοις πρὸς σὲ καινὰς προσφέρω.

τί δέ; τειχομαχεῖν μοι διανοεῖ πρὸς τῶν θεῶν;

οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι.

ἦ μνημονικὸς εἶ;

δύο τρόπω νὴ τὸν Δία ·

ἢν μὲν γὰρ ὀφείληταί τί μοι, μνήμων πάνυ ·

ἐὰν δ’ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.

ἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;

λέγειν μὲν οὐκ ἔνεστ’, ἀποστερεῖν δ’ἔνι.

πῶς οὖν δυνήσει μανθάνειν;

ἀμέλει καλῶς.

ἄγε νυν ὅπως, ὅταν τι προβάλλω σοι σοφὸν

περὶ τῶν μετεώρων, εὐθέως ὑφαρπάσει.

τί δαί; κυνηδὸν τὴν σοφίαν σιτήσομαι;

ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος.

δέδοικά σ’ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει.

φέρ’ἴδω τί δρᾷς, ἤν τίς σε τύπτῃ;

ἔπειτ’ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι,

εἶτ’αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.

ἴθι νυν κατάθου θοἰμάτιον.

ἠδίκηκά τι,

οὔκ, ἀλλὰ γυμνοὺς εἰσιέναι νομίζεται.

ἀλλ’οὐχὶ φωράσων ἔγωγ’εἰσέρχομαι.

κατάθου. τί ληρεῖς;

εἰπὲ δή νύν μοι ·

τὸ τί;

ἢν ἐπιμελὴς ὦ καὶ προθύμως μανθάνω,

τῷ τῶν μαθητῶν ἐμφερὴς γενήσομαι;

οὐδὲν διοίσεις Χαιρεφῶντος τὴν φύσιν.

οἴμοι κακοδαίμων ἡμιθνὴς γενήσομαι.

οὐ μὴ λαλήσεις, ἀλλ’ἀκολουθήσεις ἐμοὶ

ἀνύσας τι δευρὶ θᾶττον;

ἐς τὼ χεῖρέ νυν

δός μοι μελιτοῦτταν πρότερον · ὡς δέδοικ’ἐγὼ

εἴσω καταβαίνων ὥσπερ ἐς Τροφωνίου.

χώρει · τί κυπτάζεις ἔχων περὶ τὴν θύραν;

ἀλλ’ἴθι χαίρων τῆς ἀνδρείας

οὕνεκα ταύτης.

εὐτυχία γένοιτο τἀνθρώπῳ,

ὅτι προήκων

ἐς βαθὺ τῆς ἡλικίας

νεωτέροις τὴν φύσιν αὑτοῦ

πράγμασιν χρωτίζεται

καὶ σοφίαν ἐπασκεῖ.

ὦ θεώμενοι κατερῶ πρὸς ὑμᾶς ἐλευθέρως

τἀληθῆ νὴ τὸν Διόνυσον τὸν ἐκθρέψαντά με.

οὕτω νικήσαιμίτ’ἐγὼ καὶ νομιζοίμην σοφός,

ὡς ὑμᾶς ἡγούμενος εἶναι θεατὰς δεξιοὺς

καὶ ταύτην σοφώτατ’ἔχειν τῶν ἐμῶν κωμῳδιῶν,

πρώτους ἠξίωσ’ἀναγεῦσ’ὑμᾶς, ἣ παρέσχε μοι

ἔργον πλεῖστον · εἶτ’ἀνεχώρουν ὑπ’ἀνδρῶν φορτικῶν

ἡττηθεὶς οὐκ ἄξιος ὤν · ταῦτ’οὖν ὑμῖν μέμφομαι

τοῖς σοφοῖς, ὧν οὕνεκ’ἐγὼ ταῦτ’ἐπραγματευόμην.

ἀλλ’οὐ δ’ὣς ὑμῶν ποθ’ἑκὼν προδώσω τοὺς δεξιούς.

ἐξ ὅτου γὰρ ἐνθάδ’ὑπ’ἀνδρῶν, οἷς ἡδὺ καὶ λέγειν,

ὁ σώφρωντε χὠ καταπύγων ἄριστ’ἠκουσάτην,

κἀγώ, παρθένος γὰρ ἔτ’ἦν, κοὐκ ἐξῆν πώ μοι τεκεῖν,

ἐξέθηκα, παῖς δ’ἑτέρα τις λαβοῦσ’ἀνείλετο,

ὑμεῖς δ’ἐξεθρέψατε γενναίως κἀπαιδεύσατε ·

ἐκ τούτου μοι πιστὰ παρ’ὑμῖν γνώμης ἔσθ’ὅρκια.

νῦν οὖν Ἠλέκτραν κατ’ἐκείνην ἥδ’ἡ κωμῳδία

ζητοῦσ’ἦλθ’, ἤν που ’πιτύχῃ θεαταῖς οὕτω σοφοῖς ·

γνώσεται γάρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν βόστρυχον.

ὡς δὲ σώφρων ἐστὶ φύσει σκέψασθ’· ἥτις πρῶτα μὲν

οὐδὲν ἦλθε ῥαψαμένη σκυτίον καθειμένον

ἐρυθρὸν ἐξ ἄκρου παχύ, τοῖς παιδίοις ἵν’ᾖ γέλως ·

οὐ δ’ἔσκωψε τοὺς φαλακρούς, οὐ δὲ κόρδαχ’εἵλκυσεν,

οὐ δὲ πρεσβύτης ὁ λέγων τἄπη τῇ βακτηρίᾳ

τύπτει τὸν παρόντ’ἀφανίζων πονηρὰ σκώμματα,

οὐ δ’εἰσῇξε δᾷδας ἔχουσ’, οὐ δ’ἰοὺ ἰοὺ βοᾷ,

ἀλλ’αὑτῇ καὶ τοῖς ἔπεσιν πιστεύουσ’ἐλήλυθεν.

κἀγὼ μὲν τοιοῦτος ἀνὴρ ὢν ποιητὴς οὐ κομῶ,

οὐ δ’ὑμᾶς ζητῶ ’ξαπατᾶν δὶς καὶ τρὶς ταὔτ’εἰσάγων,

ἀλλ’ἀεὶ καινὰς ἰδέας ἐσφέρων σοφίζομαι,

οὐδὲν ἀλλήλαισιν ὁμοίας καὶ πάσας δεξιάς ·

ὃς μέγιστον ὄντα Κλέων’ἔπαισ’ἐς τὴν γαστέρα,

κοὐκ ἐτόλμησ’αὖθις ἐπεμπηδῆσ’αὐτῷ κειμένῳ.

οὗτοι δ’, ὡς ἅπαξ παρέδωκεν λαβὴν Ὑπέρβολος,

τοῦτον δείλαιον κολετρῶσ’ἀεὶ καὶ τὴν μητέρα.

Εὔπολις μὲν τὸν Μαρικᾶν πρώτιστον παρείλκυσεν

ἐκστρέψας τοὺς ἡμετέρους Ἱππέας κακὸς κακῶς,

προσθεὶς αὐτῷ γραῦν μεθύσην τοῦ κόρδακος οὕνεχ’, ἣν

Φρύνιχος πάλαι πεποίηχ’, ἣν τὸ κῆτος ἤσθιεν.

εἶθ’Ἕρμιππος αὖθις ἐποίησεν εἰς Ὑπέρβολον,

ἄλλοιτ’ἤδη πάντες ἐρείδουσιν εἰς Ὑπέρβολον,

τὰς εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων τὰς ἐμὰς μιμούμενοι.

ὅστις οὖν τούτοισι γελᾷ, τοῖς ἐμοῖς μὴ χαιρέτω ·

ἢν δ’ἐμοὶ καὶ τοῖσιν ἐμοῖς εὐφραίνησθ’εὑρήμασιν,

ἐς τὰς ὥρας τὰς ἑτέρας εὖ φρονεῖν δοκήσετε.

ὑψιμέδοντα μὲν θεῶν

Ζῆνα τύραννον ἐς χορὸν

πρῶτα μέγαν κικλήσκω ·

τόντε μεγασθενῆ τριαίνης ταμίαν,

γῆςτε καὶ ἁλμυρᾶς θαλάσσης ἄγριον μοχλευτήν ·

καὶ μεγαλώνυμον ἡμέτερον πατέρ’

Αἰθέρα σεμνότατον βιοθρέμμονα πάντων ·

τόνθ’ἱππονώμαν, ὃς ὑπερλάμπροις

ἀκτῖσιν κατέχει

γῆς πέδον μέγας ἐν θεοῖς

ἐν θνητοῖσίτε δαίμων.

ὦ σοφώτατοι θεαταὶ δεῦρο τὸν νοῦν προσέχετε.

ἠδικημέναι γὰρ ὑμῖν μεμφόμεσθ’ἐναντίον ·

πλεῖστα γὰρ θεῶν ἁπάντων ὠφελούσαις τὴν πόλιν,

δαιμόνων ἡμῖν μόναις οὐ θύετ’οὐ δὲ σπένδετε,

αἵτινες τηροῦμεν ὑμᾶς. ἢν γὰρ ᾖ τις ἔξοδος

μηδενὶ ξὺν νῷ, τότ’ἢ βροντῶμεν ἢ ψακάζομεν.

εἶτα τὸν θεοῖσιν ἐχθρὸν βυρσοδέψην Παφλαγόνα

ἡνίχ’ᾑρεῖσθε στρατηγόν, τὰς ὀφρῦς συνήγομεν

κἀποιοῦμεν δεινά, βροντὴ δ’ἐρράγη δι’ἀστραπῆς ·

ἡ σελήνη δ’ἐξέλειπε τὰς ὁδούς, ὁ δ’ἥλιος

τὴν θρυαλλίδ’εἰς ἑαυτὸν εὐθέως ξυνελκύσας

οὐ φανεῖν ἔφασκεν ὑμῖν, εἰ στρατηγήσει Κλέων.

ἀλλ’ὅμως εἵλεσθε τοῦτον. φασὶ γὰρ δυσβουλίαν

τῇδε τῇ πόλει προσεῖναι, ταῦτα μέντοι τοὺς θεοὺς

ἅττ’ἂν ὑμεῖς ἐξαμάρτητ’ἐπὶ τὸ βέλτιον τρέπειν.

ὡς δὲ καὶ τοῦτο ξυνοίσει ῥᾳδίως διδάξομεν ·

ἢν Κλέωνα τὸν λάρον δώρων ἑλόντες καὶ κλοπῆς

εἶτα φιμώσητε τούτου τῷ ξύλῳ τὸν αὐχένα,

αὖθις ἐς τἀρχαῖον ὑμῖν, εἴ τι κἀξημάρτετε,

ἐπὶ τὸ βέλτιον τὸ πρᾶγμα τῇ πόλει συνοίσεται.

ἀμφί μοι αὖτε Φοῖβ’ἄναξ

Δήλιε Κυνθίαν ἔχων

ὑψικέρατα πέτραν,

ἥτ’Ἐφέσου μάκαιρα πάγχρυσον ἔχεις

οἶκον ἐν ᾧ κόραι σε Λυδῶν μεγάλως σέβουσιν,

ἥτ’ἐπιχώριος ἡμετέρα θεὸς

αἰγίδος ἡνίοχος πολιοῦχος Ἀθάνα,

Παρνασσίανθ’ὃς κατέχων

πέτραν σὺν πεύκαις σελαγεῖ

Βάκχαις Δελφίσιν ἐμπρέπων,

κωμαστὴς Διόνυσος.

ἡνίχ’ἡμεῖς δεῦρ’ἀφορμᾶσθαι παρεσκευάσμεθα,

ἡ σελήνη συντυχοῦσ’ἡμῖν ἐπέστειλεν φράσαι,

πρῶτα μὲν χαίρειν Ἀθηναίοισι καὶ τοῖς ξυμμάχοις ·

εἶτα θυμαίνειν ἔφασκε · δεινὰ γὰρ πεπονθέναι

ὠφελοῦσ’ὑμᾶς ἅπαντας οὐ λόγοις ἀλλ’ἐμφανῶς.

πρῶτα μὲν τοῦ μηνὸς ἐς δᾷδ’οὐκ ἔλαττον ἢ δραχμήν,

ὥστε καὶ λέγειν ἅπαντας ἐξιόντας ἑσπέρας,

“μὴ πρίῃ παῖ δᾷδ’, ἐπειδὴ φῶς σεληναίας καλόν”.

ἄλλατ’εὖ δρᾶν φησιν, ὑμᾶς δ’οὐκ ἄγειν τὰς ἡμέρας

οὐδὲν ὀρθῶς, ἀλλ’ἄνωτε καὶ κάτω κυδοιδοπᾶν ·

ὥστ’ἀπειλεῖν φησιν αὐτῇ τοὺς θεοὺς ἑκάστοτε

ἡνίκ’ἂν ψευσθῶσι δείπνου κἀπίωσιν οἴκαδε,

τῆς ἑορτῆς μὴ τυχόντες κατὰ λόγον τῶν ἡμερῶν.

κᾆθ’ὅταν θύειν δέῃ, στρεβλοῦτε καὶ δικάζετε ·

πολλάκις δ’ἡμῶν ἀγόντων τῶν θεῶν ἀπαστίαν,

ἡνίκ’ἂν πενθῶμεν ἢ τὸν Μέμνον’ἢ Σαρπηδόνα,

σπένδεθ’ὑμεῖς καὶ γελᾶτ’· ἀνθ’ὧν λαχὼν Ὑπέρβολος

τῆτες ἱερομνημονεῖν, κἄπειθ’ὑφ’ἡμῶν τῶν θεῶν

τὸν στέφανον ἀφῃρέθη · μᾶλλον γὰρ οὕτως εἴσεται

κατὰ σελήνην ὡς ἄγειν χρὴ τοῦ βίου τὰς ἡμέρας.

μὰ τὴν Ἀναπνοὴν μὰ τὸ Χάος μὰ τὸν Ἀέρα

οὐκ εἶδον οὕτως ἄνδρ’ἄγροικον οὐδένα

οὐ δ’ἄπορον οὐ δὲ σκαιὸν οὐ δ’ἐπιλήσμονα ·

ὅστις σκαλαθυρμάτι’ἄττα μικρὰ μανθάνων

ταῦτ’ἐπιλέλησται πρὶν μαθεῖν · ὅμως γε μὴν

αὐτὸν καλῶ θύραζε δευρὶ πρὸς τὸ φῶς.

ποῦ Στρεψιάδης; ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών;

ἀλλ’οὐκ ἐῶσί μ’ἐξενεγκεῖν οἱ κόρεις.

ἀνύσας τι κατάθου καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.

ἄγε δὴ τί βούλει πρῶτα νυνὶ μανθάνειν

ὧν οὐκ ἐδιδάχθης πώποτ’οὐδέν; εἰπέ μοι.

πότερα περὶ μέτρων ἢ περὶ ἐπῶν ἢ ῥυθμῶν;

περὶ τῶν μέτρων ἔγωγ’· ἔναγχος γάρ ποτε

ὑπ’ἀλφιταμοιβοῦ παρεκόπην διχοινίκῳ.

οὐ τοῦτ’ἐρωτῶ σ’, ἀλλ’ὅ τι κάλλιστον μέτρον

ἡγεῖ · πότερα τὸ τρίμετρον ἢ τὸ τετράμετρον;

ἐγὼ μὲν οὐδὲν πρότερον ἡμιεκτέου.

οὐδὲν λέγεις ὦνθρωπε.

περίδου νυν ἐμοί,

εἰ μὴ τετράμετρόν ἐστιν ἡμιεκτέον.

ἐς κόρακας, ὡς ἄγροικος εἶ καὶ δυσμαθής.

ταχύ γ’ἂν δύναιο μανθάνειν περὶ ῥυθμῶν.

τί δέ μ’ὠφελήσουσ’οἱ ῥυθμοὶ πρὸς τἄλφιτα;

πρῶτον μὲν εἶναι κομψὸν ἐν συνουσίᾳ,

ἐπαΐονθ’ὁποῖός ἐστι τῶν ῥυθμῶν

κατ’ἐνόπλιον, χὠποῖος αὖ κατὰ δάκτυλον.

κατὰ δάκτυλον; νὴ τὸν Δί’, ἀλλ’οἶδ’.

εἰπὲ δή.

τίς ἄλλος ἀντὶ τουτουὶ τοῦ δακτύλου;

πρὸ τοῦ μέν, ἔτ’ἐμοῦ παιδὸς ὄντος, οὑτοσί.

ἀγρεῖος εἶ καὶ σκαιός.

οὐ γὰρ ᾠζυρὲ

τούτων ἐπιθυμῶ μανθάνειν οὐδέν.

τί δαί;

ἐκεῖν’ἐκεῖνο, τὸν ἀδικώτατον λόγον.

ἀλλ’ἕτερα δεῖ σε πρότερα τούτου μανθάνειν,

τῶν τετραπόδων ἅττ’ἐστὶν ὀρθῶς ἄρρενα.

ἀλλ’οἶδ’ἔγωγε τἄρρεν’, εἰ μὴ μαίνομαι ·

κριὸς τράγος ταῦρος κύων ἀλεκτρυών.

ὁρᾷς ὃ πάσχεις; τήντε θήλειαν καλεῖς

ἀλεκτρυόνα κατὰ ταὐτὸ καὶ τὸν ἄρρενα.

πῶς δὴ φέρ’;

ὅπως; ἀλεκτρυὼν κἀλεκτρυών.

νὴ τὸν Ποσειδῶ. νῦν δὲ πῶς με χρὴ καλεῖν;

ἀλεκτρύαιναν, τὸν δ’ἕτερον ἀλέκτορα.

ἀλεκτρύαιναν; εὖ γε νὴ τὸν Ἀέρα ·

ὥστ’ἀντὶ τούτου τοῦ διδάγματος μόνου

διαλφιτώσω σου κύκλῳ τὴν κάρδοπον.

ἰδοὺ μάλ’αὖθις τοῦθ’ἕτερον · τὴν κάρδοπον

ἄρρενα καλεῖς θήλειαν οὖσαν.

τῷ τρόπῳ

ἄρρενα καλῶ ’γὼ κάρδοπον;

μάλιστά γε,

ὥσπερ γε καὶ Κλεώνυμον.

πῶς δή; φράσον.

ταὐτὸν δύναταί σοι κάρδοπος Κλεωνύμῳ.

ἀλλ’ ὦγάθ’οὐ δ’ἦν κάρδοπος Κλεωνύμῳ,

ἀλλ’ἐν θυείᾳ στρογγύλῃ γ’ἂν ἐμάττετο.

ἀτὰρ τὸ λοιπὸν πῶς με χρὴ καλεῖν;

τὴν καρδόπην, ὥσπερ καλεῖς τὴν Σωστράτην.

τὴν καρδόπην θήλειαν;

ὀρθῶς γὰρ λέγεις.

ἐκεῖνο δ’ἦν ἄν, καρδόπη, Κλεωνύμη.

ἔτι δή γε περὶ τῶν ὀνομάτων μαθεῖν σε δεῖ,

ἅττ’ἄρρεν’ἐστίν, ἅττα δ’αὐτῶν θήλεα.

ἀλλ’οἶδ’ἔγωγ’ἃ θήλε’ἐστίν.

εἰπὲ δή.

Λύσιλλα Φίλιννα Κλειταγόρα Δημητρία.

ἄρρενα δὲ ποῖα τῶν ὀνομάτων;

Φιλόξενος Μελησίας Ἀμυνίας.

ἀλλ’ὦ πόνηρε ταῦτά γ’ἐστ’οὐκ ἄρρενα.

οὐκ ἄρρεν’ὑμῖν ἐστιν;

οὐδαμῶς γ’, ἐπεὶ

πῶς ἂν καλέσειας ἐντυχὼν Ἀμυνίᾳ;

ὅπως ἄν; ὡδί, δεῦρο δεῦρ’Ἀμυνία.

ὁρᾷς; γυναῖκα τὴν Ἀμυνίαν καλεῖς.

οὔκουν δικαίως ἥτις οὐ στρατεύεται;

ἀτὰρ τί ταῦθ’ἃ πάντες ἴσμεν μανθάνω;

οὐδὲν μὰ Δί’ἀλλὰ κατακλινεὶς δευρὶ —

τί δρῶ;

ἐκφρόντισόν τι τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων.

μὴ δῆθ’ἱκετεύω σ’ἐνγεταῦθ’· ἀλλ’εἴ γε χρή,

χαμαί μ’ἔασον αὐτὰ ταῦτ’ἐκφροντίσαι.

οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτ’ἄλλα.

κακοδαίμων ἐγώ,

οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.

φρόντιζε δὴ καὶ διάθρει πάντα τρόποντε σαυτὸν

στρόβει πυκνώσας.

ταχὺς δ’, ὅταν εἰς ἄπορον πέσῃς,

ἐπ’ἄλλο πήδα

νόημα φρενός · ὕπνος δ’ἀπέστω γλυκύθυμος ὀμμάτων.

ἀτταταῖ ἀτταταῖ.

τί πάσχεις; τί κάμνεις;

ἀπόλλυμαι δείλαιος · ἐκ τοῦ σκίμποδος

δάκνουσί μ’ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι,

καὶ τὰς πλευρὰς δαρδάπτουσιν

καὶ τὴν ψυχὴν ἐκπίνουσιν

καὶ τοὺς ὄρχεις ἐξέλκουσιν

καὶ τὸν πρωκτὸν διορύττουσιν,

καί μ’ἀπολοῦσιν.