Hymn to the Dioscuri

ἀμφὶ Διὸς κούρους, ἑλικώπιδες ἔσπετε Μοῦσαι,

Τυνδαρίδας, Λήδης καλλισφύρου ἀγλαὰ τέκνα,

Κάστοράθ’ἱππόδαμον καὶ ἀμώμητον Πολυδεύκεα,

τοὺς ὑπὸ Ταϋγέτου κορυφῇ ὄρεος μεγάλοιο

μιχθεῖσ’ἐν φιλότητι κελαινεφέι Κρονίωνι

σωτῆρας τέκε παῖδας ἐπιχθονίων ἀνθρώπων

ὠκυπόρωντε νεῶν, ὅτετε σπέρχωσιν ἄελλαι

χειμέριαι κατὰ πόντον ἀμείλιχον · οἳ δ’ἀπὸ νηῶν

εὐχόμενοι καλέουσι Διὸς κούρους μεγάλοιο

ἄρνεσσιν λευκοῖσιν, ἐπ’ἀκρωτήρια βάντες

πρύμνης · τὴν δ’ἄνεμόςτε μέγας καὶ κῦμα θαλάσσης

θῆκαν ὑποβρυχίην · οἳ δ’ἐξαπίνης ἐφάνησαν

ξουθῇσι πτερύγεσσι δι’αἰθέρος ἀίξαντες,

αὐτίκα δ’ἀργαλέων ἀνέμων κατέπαυσαν ἀέλλας,

κύματα δ’ἐστόρεσαν λευκῆς ἁλὸς ἐν πελάγεσσι,

σήματα καλά, πόνου ἀπονόσφισιν · οἳ δὲ ἰδόντες

γήθησαν, παύσαντο δ’ὀιζυροῖο πόνοιο.

χαίρετε, Τυνδαρίδαι, ταχέων ἐπιβήτορες ἵππων ·

αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέωντε καὶ ἄλλης μνήσομ’ἀοιδῆς.