Ἡρακλέα, Διὸς υἱόν, ἀείσομαι, ὃν μέγ’ἄριστον

γείνατ’ἐπιχθονίων Θήβῃς ἔνι καλλιχόροισιν

Ἀλκμήνη μιχθεῖσα κελαινεφέι Κρονίωνι ·

ὃς πρὶν μὲν κατὰ γαῖαν ἀθέσφατον ἠδὲ θάλασσαν

πλαζόμενος πομπῇσιν ὕπ’Εὐρυσθῆος ἄνακτος

πολλὰ μὲν αὐτὸς ἔρεξεν ἀτάσθαλα, πολλὰ δ’ἀνέτλη ·

νῦν δ’ἤδη κατὰ καλὸν ἕδος νιφόεντος Ὀλύμπου

ναίει τερπόμενος καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην.

χαῖρε, ἄναξ, Διὸς υἱέ · δίδου δ’ἀρετήντε καὶ ὄλβον.