Hymn to Aphrodite

μοῦσά μοι ἔννεπε ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης,

Κύπριδος, ἥτε θεοῖσιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσε

καίτ’ἐδαμάσσατο φῦλα καταθνητῶν ἀνθρώπων

οἰωνούςτε διιπετέας καὶ θηρία πάντα,

ἠμὲν ὅσ’ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδ’ὅσα πόντος ·

πᾶσιν δ’ἔργα μέμηλεν ἐυστεφάνου Κυθερείης.

τρισσὰς δ’οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐ δ’ἀπατῆσαι ·

κούρηντ’αἰγιόχοιο Διός, γλαυκῶπιν Ἀθήνην ·

οὐ γὰρ οἱ εὔαδεν ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης,

ἀλλ’ἄρα οἱ πόλεμοίτε ἅδον καὶ ἔργον Ἄρηος

ὑσμῖναίτε μάχαιτε καὶ ἀγλαὰ ἔργ’ἀλεγύνειν.

πρώτη τέκτονας ἄνδρας ἐπιχθονίους ἐδίδαξε

ποιῆσαι σατίναςτε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ.

ἣ δέτε παρθενικὰς ἁπαλόχροας ἐν μεγάροισιν

ἀγλαὰ ἔργ’ἐδίδαξεν ἐπὶ φρεσὶ θεῖσα ἑκάστῃ.

οὐ δέ ποτ’Ἀρτέμιδα χρυσηλάκατον, κελαδεινὴν

δάμναται ἐν φιλότητι φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη.

καὶ γὰρ τῇ ἅδε τόξα καὶ οὔρεσι θῆρας ἐναίρειν,

φόρμιγγέςτε χοροίτε διαπρύσιοίτ’ὀλολυγαὶ

ἄλσεάτε σκιόεντα δικαίωντε πτόλις ἀνδρῶν.

οὐ δὲ μὲν αἰδοίῃ κούρῃ ἅδε ἔργ’Ἀφροδίτης,

Ἱστίῃ, ἣν πρώτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,

αὖτις δ’ὁπλοτάτην, βουλῇ Διὸς αἰγιόχοιο,

πότνιαν, ἣν ἐμνῶντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων ·

ἣ δὲ μαλ’οὐκ ἔθελεν, ἀλλὰ στερεῶς ἀπέειπεν ·

ὤμοσε δὲ μέγαν ὅρκον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν,

ἁψαμένη κεφαλῆς πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο,

παρθένος ἔσσεσθαι πάντ’ἤματα, δῖα θεάων.

τῇ δὲ πατὴρ Ζεὺς δῶκε καλὸν γέρας ἀντὶ γάμοιο

καὶτε μέσῳ οἴκῳ κατ’ἄρ’ἕζετο πῖαρ ἑλοῦσα.

πᾶσιν δ’ἐν νηοῖσι θεῶν τιμάοχός ἐστι

καὶ παρὰ πᾶσι βροτοῖσι θεῶν πρέσβειρα τέτυκται.

τάων οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐ δ’ἀπατῆσαι ·

τῶν δ’ἄλλων οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἔστ’Ἀφροδίτην

οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.

καίτε παρὲκ Ζηνὸς νόον ἤγαγε τερπικεραύνου,

ὅστε μέγιστόςτ’ἐστὶ μεγίστηςτ’ἔμμορε τιμῆς.

καίτε τοῦ, εὖτ’ἐθέλοι, πυκινὰς φρένας ἐξαπαφοῦσα

ῥηιδίως συνέμιξε καταθνητῇσι γυναιξίν,

Ἥρης ἐκλελαθοῦσα, κασιγνήτης ἀλόχουτε,

ἣ μέγα εἶδος ἀρίστη ἐν ἀθανάτῃσι θεῇσι.

κυδίστην δ’ἄρα μιν τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης

μήτηρτε Ῥείη · Ζεὺς δ’ἄφθιτα μήδεα εἰδὼς

αἰδοίην ἄλοχον ποιήσατο κέδν’εἰδυῖαν.

τῇ δὲ καὶ αὐτῇ Ζεὺς γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ

ἀνδρὶ καταθνητῷ μιχθήμεναι, ὄφρα τάχιστα

μη δ’αὐτὴ βροτέης εὐνῆς ἀποεργμένη εἴη,

καί ποτ’ἐπευξαμένη εἴπῃ μετὰ πᾶσι θεοῖσιν

ἡδὺ γελοιήσασα, φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη,

ὤς ῥα θεοὺς συνέμιξε καταθνητῇσι γυναιξί,

καίτε καταθνητοὺς υἱεῖς τέκον ἀθανάτοισιν,

ὥςτε θεὰς ἀνέμιξε καταθνητοῖς ἀνθρώποις.

Ἀγχίσεω δ’ἄρα οἱ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ,

ὃς τότ’ἐν ἀκροπόλοις ὄρεσιν πολυπιδάκου Ἴδης

βουκολέεσκεν βοῦς δέμας ἀθανάτοισιν ἐοικώς.

τὸν δὴ ἔπειτα ἰδοῦσα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη

ἠράσατ’, ἔκπαγλος δὲ κατὰ φρένας ἵμερος εἷλεν.

ἐς Κύπρον δ’ἐλθοῦσα θυώδεα νηὸν ἔδυνεν,

ἐς Πάφον · ἔνθα δέ οἱ τέμενος βωμόςτε θυώδης.

ἐνθ’ἥ γ’εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς ·

ἔνθα δέ μιν Χάριτες λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ

ἀμβρότῳ, οἷα θεοὺς ἐπενήνοθεν αἰὲν ἐόντας,

ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν.

ἑσσαμένη δ’εὖ πάντα περὶ χροῒ εἵματα καλὰ

χρυσῷ κοσμηθεῖσα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη

σεύατ’ἐπὶ Τροίης προλιποῦσ’εὐώδεα Κύπρον,

ὕψι μετὰ νέφεσιν ῥίμφα πρήσσουσα κέλευθον.

Ἴδην δ’ἵκανεν πολυπίδακα, μητέρα θηρῶν,

βῆ δ’ἰθὺς σταθμοῖο δι’οὔρεος · οἳ δὲ μετ’αὐτὴν

σαίνοντες πολιοίτε λύκοι χαροποίτε λέοντες,

ἄρκτοι παρδάλιέςτε θοαὶ προκάδων ἀκόρητοι

ἤισαν · ἣ δ’ὁρόωσα μετὰ φρεσὶ τέρπετο θυμὸν

καὶ τοῖς ἐν στήθεσσι βάλ’ἵμερον · οἳ δ’ἅμα πάντες

σύνδυο κοιμήσαντο κατὰ σκιόεντας ἐναύλους ·

αὐτὴ δ’ἐς κλισίας εὐποιήτους ἀφίκανε ·

τὸν δ’εὗρε σταθμοῖσι λελειμμένον οἶον ἀπ’ἄλλων

Ἀγχίσην ἥρωα, θεῶν ἄπο κάλλος ἔχοντα.

οἳ δ’ἅμα βουσὶν ἕποντο νομοὺς κατὰ ποιήεντας

πάντες · ὃ δὲ σταθμοῖσι λελειμμένος οἶος ἀπ’ἄλλων

πωλεῖτ’ἔνθα καὶ ἔνθα διαπρύσιον κιθαρίζων.

στῆ δ’αὐτοῦ προπάροιθε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη

παρθένῳ ἀδμήτῃ μέγεθος καὶ εἶδος ὁμοίη,

μή μιν ταρβήσειεν ἐν ὀφθαλμοῖσι νοήσας.

Ἀγχίσης δ’ὁρόων ἐφράζετο θαύμαινέντε

εἶδόςτε μέγεθόςτε καὶ εἵματα σιγαλόεντα.

πέπλόν μὲν γὰρ ἕεστο φαεινότερον πυρὸς αὐγῆς,

καλόν, χρύσειον, παμποίκιλον · ὡς δὲ σελήνη

στήθεσιν ἀμφ’ἁπαλοῖσιν ἐλάμπετο, θαῦμα ἰδέσθαι ·

εἶχε δ’ἐπιγναμπτὰς ἕλικας κάλυκάςτε φαεινάς ·

ὅρμοι δ’ἀμφ’ἁπαλῇ δειρῇ περικαλλέες ἦσαν.

Ἀγχίσην δ’ἔρος εἷλεν, ἔπος δέ μιν ἀντίον ηὔδα ·

χαῖρε, ἄνασσ’, ἥ τις μακάρων τάδε δώμαθ’ἱκάνεις,

Ἄρτεμις ἢ Λητὼ ἠὲ χρυσέη Ἀφροδίτη

ἢ Θέμις ἠυγενὴς ἠὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη,

ἤ πού τις Χαρίτων δεῦρ’ἤλυθες, αἵτε θεοῖσι

πᾶσιν ἑταιρίζουσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται,

ἤ τις Νυμφάων, αἵτ’ἄλσεα καλὰ νέμονται

ἢ Νυμφῶν, αἳ καλὸν ὄρος τόδε ναιετάουσι

καὶ πηγὰς ποταμῶν, καὶ πίσεα ποιήεντα.

σοὶ δ’ἐγὼ ἐν σκοπιῇ, περιφαινομένῳ ἐνὶ χώρῳ,

βωμὸν ποιήσω, ῥέξω δέ τοι ἱερὰ καλὰ

ὥρῃσιν πάσῃσι. σὺ δ’εὔφρονα θυμὸν ἔχουσα

δός με μετὰ Τρώεσσιν ἀριπρεπέ’ἔμμεναι ἄνδρα,

ποίει δ’ἐξοπίσω θαλερὸν γόνον, αὐτὰρ ἔμ’αὐτὸν

δηρὸν ἐὺ ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο,

ὄλβιον ἐν λαοῖς, καὶ γήραος οὐδὸν ἱκέσθαι.

τὸν δ’ἠμείβετ’ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη ·

Ἀγχίση, κύδιστε χαμαιγενέων ἀνθρώπων,

οὔ τίς τοι θεός εἰμι · τί μ’ἀθανάτῃσιν ἐίσκεις;

ἀλλὰ καταθνητήτε, γυνὴ δέ με γείνατο μήτηρ.

Ὀτρεὺς δ’ἐστὶ πατὴρ ὀνομακλυτός, εἴ που ἀκούεις,

ὃς πάσης Φρυγίης εὐτειχήτοιο ἀνάσσει.

γλῶσσαν δ’ὑμετέρηντε καὶ ἡμετέρην σάφα οἶδα.

Τρῳὰς γὰρ μεγάρῳ με τροφὸς τρέφεν · ἣ δὲ διαπρὸ

σμικρὴν παῖδ’ἀτίταλλε, φίλης παρὰ μητρὸς ἑλοῦσα.

ὣς δή τοι γλῶσσάν γε καὶ ὑμετέρην εὖ οἶδα.

νῦν δέ μ’ἀνήρπαξε χρυσόρραπις Ἀργειφόντης

ἐκ χοροῦ Ἀρτέμιδος χρυσηλακάτου, κελαδεινῆς.

πολλαὶ δὲ νύμφαι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι

παίζομεν, ἀμφὶ δ’ὅμιλος ἀπείριτος ἐστεφάνωτο.

ἔνθεν μ’ἥρπαξε χρυσόρραπις Ἀργειφόντης ·

πολλὰ δ’ἔπ’ἤγαγεν ἔργα καταθνητῶν ἀνθρώπων,

πολλὴν δ’ἄκληρόντε καὶ ἄκτιτον, ἣν διὰ θῆρες

ὠμοφάγοι φοιτῶσι κατὰ σκιόεντας ἐναύλους ·

οὐ δὲ ποσὶ ψαύσειν ἐδόκουν φυσιζόου αἴης ·

Ἀγχίσεω δέ με φάσκε παραὶ λέχεσιν καλέεσθαι

κουριδίην ἄλοχον, σοὶ δ’ἀγλαὰ τέκνα τεκεῖσθαι.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξε καὶ ἔφρασεν, ἦ τοι ὅ γ’αὖτις

ἀθανάτων μετὰ φῦλ’ἀπέβη κρατὺς Ἀργειφόντης ·

αὐτὰρ ἐγώ σ’ἱκόμην, κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ’ἀνάγκη.

ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι ἠδὲ τοκήων

ἐσθλῶν · οὐ μὲν γάρ κε κακοὶ τοιόνδε τέκοιεν ·

ἀδμήτην μ’ἀγαγὼν καὶ ἀπειρήτην φιλότητος

πατρίτε σῷ δεῖξον καὶ μητέρι κέδν’εἰδυίῃ

σοῖςτε κασιγνήτοις, οἵ τοι ὁμόθεν γεγάασιν.

οὔ σφιν ἀεικελίη νυὸς ἔσσομαι, ἀλλ’εἰκυῖα.

πέμψαι δ’ἄγγελον ὦκα μετὰ Φρύγας αἰολοπώλους

εἰπεῖν πατρίτ’ἐμῷ καὶ μητέρι κηδομένῃ περ ·

οἳ δέ κε τοι χρυσόντε ἅλις ἐσθῆτάθ’ὑφαντὴν

πέμψουσιν · σὺ δὲ πολλὰ καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα.

ταῦτα δὲ ποιήσας δαίνυ γάμον ἱμερόεντα,

τίμιον ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.

ὣς εἰποῦσα θεὰ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ.

Ἀγχίσην δ’ἔρος εἷλεν ἔποςτ’ἔφατ’ἔκτ’ὀνόμαζεν ·

εἰ μὲν θνητήτ’ἐσσι, γυνὴ δέ σε γείνατο μήτηρ,

Ὀτρεὺς δ’ἐστὶ πατὴρ ὀνομακλυτός, ὡς ἀγορεύεις,

ἀθανάτου δὲ ἕκητι διακτόρου ἐνθάδ’ἱκάνεις

Ἑρμέω, ἐμὴ δ’ἄλοχος κεκλήσεαι ἤματα πάντα ·

οὔ τις ἔπειτα θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων

ἐνθάδε με σχήσει, πρὶν σῇ φιλότητι μιγῆναι

αὐτίκα νῦν · οὐ δ’εἴ κεν ἑκηβόλος αὐτὸς Ἀπόλλων

τόξου ἀπ’ἀργυρέου προΐῃ βέλεα στονόεντα.

βουλοίμην κεν ἔπειτα, γύναι ἐικυῖα θεῇσι,

σῆς εὐνῆς ἐπιβὰς δῦναι δόμον Ἄιδος εἴσω.

ὣς εἰπὼν λάβε χεῖρα · φιλομμειδὴς δ’Ἀφροδίτη

ἕρπε μεταστρεφθεῖσα κατ’ὄμματα καλὰ βαλοῦσα

ἐς λέχος εὔστρωτον, ὅθι περ πάρος ἔσκεν ἄνακτι

χλαίνῃσιν μαλακῇς ἐστρωμένον · αὐτὰρ ὕπερθεν

ἄρκτων δέρματ’ἔκειτο βαρυφθόγγωντε λεόντων,

τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν ἐν οὔρεσιν ὑψηλοῖσιν.

οἳ δ’ἐπεὶ οὖν λεχέων εὐποιήτων ἐπέβησαν,

κόσμον μέν οἱ πρῶτον ἀπὸ χροὸς εἷλε φαεινόν,

πόρπαςτε γναμπτάςθ’ἕλικας κάλυκάςτε καὶ ὅρμους.

λῦσε δέ οἱ ζώνην ἰδὲ εἵματα σιγαλόεντα

ἔκδυε καὶ κατέθηκεν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου

Ἀγχίσης · ὃ δ’ἔπειτα θεῶν ἰότητι καὶ αἴσῃ

ἀθανάτῃ παρέλεκτο θεᾷ βροτός, οὐ σάφα εἰδώς.

ἦμος δ’ἂψ εἰς αὖλιν ἀποκλίνουσι νομῆες

βοῦςτε καὶ ἴφια μῆλα νομῶν ἐξ ἀνθεμοέντων ·

τῆμος ἄρ’Ἀγχίσῃ μὲν ἐπὶ γλυκὺν ὕπνον ἔχευε

νήδυμον, αὐτὴ δὲ χροῒ ἕννυτο εἵματα καλά.

ἑσσαμένη δ’εὖ πάντα περὶ χροῒ δῖα θεάων

ἔστη πὰρ κλισίῃ, κεὐποιήτοιο μελάθρου

κῦρε κάρη · κάλλος δὲ παρειάων ἀπέλαμπεν

ἄμβροτον, οἷόντ’ἐστὶν ἐυστεφάνου Κυθερείης,

ἐξ ὕπνουτ’ἀνέγειρεν ἔποςτ’ἔφατ’ἔκτ’ὀνόμαζεν ·

ὄρσεο, Δαρδανίδη · τί νυ νήγρετον ὕπνον ἰαύεις;

καὶ φράσαι, εἴ τοι ὁμοίη ἐγὼν ἰνδάλλομαι εἶναι,

οἵην δή με τὸ πρῶτον ἐν ὀφθαλμοῖσι νόησας;

ὣς φάθ’· ὃ δ’ἐξ ὕπνοιο μάλ’ἐμμαπέως ὑπάκουσεν.

ὡς δὲ ἴδεν δειρήντε καὶ ὄμματα κάλ’Ἀφροδίτης,

τάρβησέντε καὶ ὄσσε παρακλιδὸν ἔτραπεν ἄλλῃ ·

ἂψ δ’αὖτις χλαίνῃτε καλύψατο καλὰ πρόσωπα

καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·

αὐτίκα σ’ὡς τὰ πρῶτα, θεά, ἴδον ὀφθαλμοῖσιν,

ἔγνων ὡς θεὸς ἦσθα · σὺ δ’οὐ νημερτὲς ἔειπες.

ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι αἰγιόχοιο,

μή με ζῶντ’ἀμενηνὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἐάσῃς

ναίειν, ἀλλ’ἐλέαιρ’· ἐπεὶ οὐ βιοθάλμιος ἀνὴρ

γίγνεται, ὅςτε θεαῖς εὐνάζεται ἀθανάτῃσι.

τὸν δ’ἠμείβετ’ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη ·

Ἀγχίση, κύδιστε καταθνητῶν ἀνθρώπων,

θάρσει, μη δέ τι σῇσι μετὰ φρεσὶ δείδιθι λίην ·

οὐ γάρ τοί τι δέος παθέειν κακὸν ἐξ ἐμέθεν γε,

οὐ δ’ἄλλων μακάρων · ἐπεὶ ἦ φίλος ἐσσὶ θεοῖσι.

σοὶ δ’ἔσται φίλος υἱός, ὃς ἐν Τρώεσσιν ἀνάξει

καὶ παῖδες παίδεσσι διαμπερὲς ἐκγεγάοντες ·

τῷ δὲ καὶ Αἰνείας ὄνομ’ἔσσεται, οὕνεκα μ’αἰνὸν

ἔσχεν ἄχος, ἕνεκα βροτοῦ ἀνέρος ἔμπεσον εὐνῇ ·

ἀγχίθεοι δὲ μάλιστα καταθνητῶν ἀνθρώπων

αἰεὶ ἀφ’ὑμετέρης γενεῆς εἶδόςτε φυήντε.

ἦ τοι μὲν ξανθὸν Γανυμήδεα μητιέτα Ζεὺς

ἥρπασε ὃν διὰ κάλλος, ἵν’ἀθανάτοισι μετείη

καίτε Διὸς κατὰ δῶμα θεοῖς ἐπιοινοχοεύοι,

θαῦμα ἰδεῖν, πάντεσσι τετιμένος ἀθανάτοισι,

χρυσέου ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων νέκταρ ἐρυθρόν.

Τρῶα δὲ πένθος ἄλαστον ἔχε φρένας, οὐ δέ τι ᾔδει,

ὅππη οἱ φίλον υἱὸν ἀνήρπασε θέσπις ἄελλα ·

τὸν δὴ ἔπειτα γόασκε διαμπερὲς ἤματα πάντα

καί μιν Ζεὺς ἐλέησε, δίδου δέ οἱ υἷος ἄποινα,

ἵππους ἀρσίποδας, τοίτ’ἀθανάτους φορέουσι.

τούς οἱ δῶρον ἔδωκεν ἔχειν · εἶπεν δὲ ἕκαστα

Ζηνὸς ἐφημοσύνῃσι διάκτορος Ἀργειφόντης,

ὡς ἔοι ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἶσα θεοῖσιν.

αὐτὰρ ἐπειδὴ Ζηνὸς ὅ γ’ἔκλυεν ἀγγελιάων,

οὐκέτ’ἔπειτα γόασκε, γεγήθει δὲ φρένας ἔνδον,

γηθόσυνος δ’ἵπποισιν ἀελλοπόδεσσιν ὀχεῖτο.

ὣς δ’αὖ Τιθωνὸν χρυσόθρονος ἥρπασεν Ἠώς,

ὑμετέρης γενεῆς, ἐπιείκελον ἀθανάτοισι.

Βῆ δ’ἴμεν αἰτήσουσα κελαινεφέα Κρονίωνα,

ἀθάνατόντ’εἶναι καὶ ζώειν ἤματα πάντα ·

τῇ δὲ Ζεὺς ἐπένευσε καὶ ἐκρήηνεν ἐέλδωρ.

νηπίη, οὐ δ’ἐνόησε μετὰ φρεσὶ πότνια Ἠὼς

ἥβην αἰτῆσαι ξῦσαίτ’ἄπο γῆρας ὀλοιόν.

τὸν δ’ἦ τοι εἵως μὲν ἔχεν πολυήρατος ἥβη,

Ἠοῖ τερπόμενος χρυσοθρόνῳ, ἠριγενείῃ

ναῖε παρ’Ὠκεανοῖο ῥοῇς ἐπὶ πείρασι γαίης ·

αὐτὰρ ἐπεὶ πρῶται πολιαὶ κατέχυντο ἔθειραι

καλῆς ἐκ κεφαλῆς εὐηγενέοςτε γενείου,

τοῦ δ’ἦ τοι εὐνῆς μὲν ἀπείχετο πότνια Ἠώς,

αὐτὸν δ’αὖτ’ἀτίταλλεν ἐνὶ μεγάροισιν ἔχουσα,

σίτῳτ’ἀμβροσίῃτε καὶ εἵματα καλὰ διδοῦσα.

ἀλλ’ὅτε δὴ πάμπαν στυγερὸν κατὰ γῆρας ἔπειγεν,

οὐ δέ τι κινῆσαι μελέων δύνατ’οὐ δ’ἀναεῖραι,

ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή ·

ἐν θαλάμῳ κατέθηκε, θύρας δ’ἐπέθηκε φαεινάς.

τοῦ δ’ἦ τοι φωνὴ ῥέει ἄσπετος, οὐ δέ τι κῖκυς

ἔσθ’, οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν.

οὐκ ἂν ἐγώ γε σὲ τοῖον ἐν ἀθανάτοισιν ἑλοίμην

ἀθάνατόντ’εἶναι καὶ ζώειν ἤματα πάντα.

ἀλλ’εἰ μὲν τοιοῦτος ἐὼν εἶδόςτε δέμαςτε

ζώοις ἡμέτερόςτε πόσις κεκλημένος εἴης,

οὐκ ἂν ἔπειτά μ’ἄχος πυκινὰς φρένας ἀμφικαλύπτοι.

νῦν δέ σε μὲν τάχα γῆρας ὁμοίιον ἀμφικαλύψει

νηλειές, τότ’ἔπειτα παρίσταται ἀνθρώποισιν,

οὐλόμενον, καματηρόν, ὅτε στυγέουσι θεοί περ.

αὐτὰρ ἐμοὶ μέγ’ὄνειδος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν

ἔσσεται ἤματα πάντα διαμπερὲς εἵνεκα σεῖο,

οἳ πρὶν ἐμοὺς ὀάρους καὶ μήτιας, αἷς ποτε πάντας

ἀθανάτους συνέμιξα καταθνητῇσι γυναιξί,

τάρβεσκον · πάντας γὰρ ἐμὸν δάμνασκε νόημα.

νῦν δὲ δὴ οὐκέτι μοι στόμα χείσεται ἐξονομῆναι

τοῦτο μετ’ἀθανάτοισιν, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἀάσθην,

σχέτλιον, οὐκ ὀνοταστόν, ἀπεπλάγχθην δὲ νόοιο,

παῖδα δ’ὑπὸ ζώνῃ ἐθέμην βροτῷ εὐνηθεῖσα.

τὸν μέν, ἐπὴν δὴ πρῶτον ἴδῃ φάος ἠελίοιο,

Νύμφαι μιν θρέψουσιν ὀρεσκῷοι βαθύκολποι,

αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος μέγατε ζάθεόντε ·

αἵ ῥ’οὔτε θνητοῖς οὔτ’ἀθανάτοισιν ἕπονται.

δηρὸν μὲν ζώουσι καὶ ἄμβροτον εἶδαρ ἔδουσι

καίτε μετ’ἀθανάτοισι καλὸν χορὸν ἐρρώσαντο.

τῇσι δὲ Σειληνοὶ καὶ ἐύσκοπος Ἀργειφόντης

μίσγοντ’ἐν φιλότητι μυχῷ σπείων ἐροέντων.

τῇσι δ’ἅμ’ἢ ἐλάται ἠὲ δρύες ὑψικάρηνοι

γεινομένῃσιν ἔφυσαν ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ,

καλαί, τηλεθάουσαι, ἐν οὔρεσιν ὑψηλοῖσιν.

ἑστᾶσ’ἠλίβατοι, τεμένη δέ ἑ κικλήσκουσιν

ἀθανάτων · τὰς δ’οὔ τι βροτοὶ κείρουσι σιδήρῳ ·

ἀλλ’ὅτε κεν δὴ μοῖρα παρεστήκῃ θανάτοιο,

ἀζάνεται μὲν πρῶτον ἐπὶ χθονὶ δένδρεα καλά,

φλοιὸς δ’ἀμφιπεριφθινύθει, πίπτουσι δ’ἄπ’ὄζοι,

τῶν δέθ’ὁμοῦ ψυχὴ λείπει φάος ἠελίοιο.

αἳ μὲν ἐμὸν θρέψουσι παρὰ σφίσιν υἱὸν ἔχουσαι.

τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτον ἕλῃ πολυήρατος ἥβη,

ἄξουσίν σοι δεῦρο θεαὶ δείξουσίτε παῖδα.

σοὶ δ’ἐγώ, ὄφρα κε ταῦτα μετὰ φρεσὶ πάντα διέλθω,

ἐς πέμπτον ἔτος αὖτις ἐλεύσομαι υἱὸν ἄγουσα.

τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτον ἴδῃς θάλος ὀφθαλμοῖσι,

γηθήσεις ὁρόων · μάλα γὰρ θεοείκελος ἔσται ·

ἄξεις δ’αὐτίκα νιν ποτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν.

ἢν δέ τις εἴρηταί σε καταθνητῶν ἀνθρώπων,

ἥ τις σοι φίλον υἱὸν ὑπὸ ζώνῃ θέτο μήτηρ,

τῷ δὲ σὺ μυθεῖσθαι μεμνημένος, ὥς σε κελεύω ·

φάσθαι τοι Νύμφης καλυκώπιδος ἔκγονον εἶναι,

αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος καταειμένον ὕλῃ.

εἰ δέ κεν ἐξείπῃς καὶ ἐπεύξεαι ἄφρονι θυμῷ

ἐν φιλότητι μιγῆναι ἐυστεφάνῳ Κυθερείῃ,

Ζεύς σε χολωσάμενος βαλέει ψολόεντι κεραυνῷ.

εἴρηταί τοι πάντα · σὺ δὲ φρεσὶ σῇσι νοήσας,

ἴσχεο μη δ’ὀνόμαινε, θεῶν δ’ἐποπίζεο μῆνιν.

ὣς εἰποῦσ’ἤιξε πρὸς οὐρανὸν ἠνεμόεντα.

χαῖρε, θεά, Κύπροιο ἐυκτιμένης μεδέουσα ·

σεῦ δ’ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.