Hymn to Apollo

μνήσομαι οὐ δὲ λάθωμαι Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,

ὅντε θεοὶ κατὰ δῶμα Διὸς τρομέουσιν ἰόντα ·

καί ῥάτ’ἀναΐσσουσιν ἐπὶ σχεδὸν ἐρχομένοιο

πάντες ἀφ’ἑδράων, ὅτε φαίδιμα τόξα τιταίνει.

Λητὼ δ’οἴη μίμνε παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ,

ἥ ῥα βιόντ’ἐχάλασσε καὶ ἐκλήισσε φαρέτρην,

καί οἱ ἀπ’ἰφθίμων ὤμων χείρεσσιν ἑλοῦσα

τόξα κατεκρέμασε πρὸς κίονα πατρὸς ἑοῖο

πασσάλου ἐκ χρυσέου · τὸν δ’ἐς θρόνον εἷσεν ἄγουσα.

τῷ δ’ἄρα νέκταρ ἔδωκε πατὴρ δέπαϊ χρυσείῳ

δεικνύμενος φίλον υἱόν · ἔπειτα δὲ δαίμονες ἄλλοι

ἔνθα καθίζουσιν · χαίρει δέτε πότνια Λητώ,

οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτε.

χαῖρε, μάκαιρ’ὦ Λητοῖ, ἐπεὶ τέκες ἀγλαὰ τέκνα,

Ἀπόλλωνάτ’ἄνακτα καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν,

τὴν μὲν ἐν Ὀρτυγίῃ, τὸν δὲ κραναῇ ἐνὶ Δήλῳ,

κεκλιμένη πρὸς μακρὸν ὄρος καὶ Κύνθιον ὄχθον,

ἀγχοτάτω φοίνικος, ἐπ’Ἰνωποῖο ῥεέθροις.

πῶςτ’ἄρ σ’ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα;

πάντη γάρ τοι, Φοῖβε, νόμοι βεβλήατ’ἀοιδῆς,

ἠμὲν ἀν’ἤπειρον πορτιτρόφον ἠδ’ἀνὰ νήσους ·

πᾶσαι δὲ σκοπιαί τοι ἅδον καὶ πρώονες ἄκροι

ὑψηλῶν ὀρέων ποταμοίθ’ἅλαδε προρέοντες

ἀκταίτ’εἰς ἅλα κεκλιμέναι λιμένεςτε θαλάσσης.

ἦ ὥς σε πρῶτον Λητὼ τέκε, χάρμα βροτοῖσι,

κλινθεῖσα πρὸς Κύνθου ὄρος κραναῇ ἐνὶ νήσῳ,

Δήλῳ ἐν ἀμφιρύτῃ; ἑκάτερθε δὲ κῦμα κελαινὸν

ἐξῄει χέρσονδε λιγυπνοίοις ἀνέμοισιν,

ἔνθεν ἀπορνύμενος πᾶσι θνητοῖσιν ἀνάσσεις.

ὅσσους Κρήτητ’ἐντὸς ἔχει καὶ δῆμος Ἀθηνῶν

νῆσόςτ’Αἰγίνη ναυσικλειτήτ’Εὔβοια,

Αἰγαί, Πειρεσίαιτε καὶ ἀγχιάλη Πεπάρηθος

Θρηίκιόςτ’Ἀθόως καὶ Πηλίου ἄκρα κάρηνα

Θρηικίητε Σάμος Ἴδηςτ’ὄρεα σκιόεντα,

Σκῦρος καὶ Φώκαια καὶ Αὐτοκάνης ὄρος αἰπύ,

Ἴμβροςτ’εὐκτιμένη καὶ Λῆμνος ἀμιχθαλόεσσα

Λέσβοςτ’ἠγαθέη, Μάκαρος ἕδος Αἰολίωνος,

καὶ Χίος, ἣ νήσων λιπαρωτάτη εἰν ἁλὶ κεῖται,

παιπαλόειςτε Μίμας καὶ Κωρύκου ἄκρα κάρηνα

καὶ Κλάρος αἰγλήεσσα καὶ Αἰσαγέης ὄρος αἰπὺ

καὶ Σάμος ὑδρηλὴ Μυκάληςτ’αἰπεινὰ κάρηνα

Μίλητόςτε Κόωςτε, πόλις Μερόπων ἀνθρώπων,

καὶ Κνίδος αἰπεινὴ καὶ Κάρπαθος ἠνεμόεσσα

Νάξοςτ’ἠδὲ Πάρος Ῥήναιάτε πετρήεσσα,

τόσσον ἔπ’ὠδίνουσα Ἑκηβόλον ἵκετο Λητώ,

εἴ τίς οἱ γαιέων υἱεῖ θέλοι οἰκία θέσθαι.

αἳ δὲ μάλ’ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐ δέ τις ἔτλη

Φοῖβον δέξασθαι, καὶ πιοτέρη περ ἐοῦσα ·

πρίν γ’ὅτε δή ῥ’ἐπὶ Δήλου ἐβήσατο πότνια Λητὼ

καί μιν ἀνειρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·

δῆλ’, εἰ γάρ κ’ἐθέλοις ἕδος ἔμμεναι υἷος ἐμοῖο,

Φοίβου Ἀπόλλωνος, θέσθαιτ’ἔνι πίονα νηόν, —

ἄλλος δ’οὔτις σεῖό ποθ’ἅψεται, οὐ δέ σε λήσει ·

οὐ δ’εὔβων σέ γ’ἔσεσθαι ὀίομαι οὔτ’εὔμηλον,

οὐ δὲ τρύγην οἴσεις οὔτ’ἂρ φυτὰ μυρία φύσεις.

εἰ δέ κ’Ἀπόλλωνος ἑκαέργου νηὸν ἔχῃσθα,

ἄνθρωποί τοι πάντες ἀγινήσουσ’ἑκατόμβας

ἐνθάδ’ἀγειρόμενοι, κνίσση δέ τοι ἄσπετος αἰεὶ

δημοῦ ἀναΐξει βοσκήσειςθ’οἵ κέ σ’ἔχωσι

χειρὸς ἀπ’ἀλλοτρίης, ἐπεὶ οὔ τοι πῖαρ ὑπ’οὖδας.

ὣς φάτο · χαῖρε δὲ Δῆλος, ἀμειβομένη δὲ προσηύδα ·

Λητοῖ, κυδίστη θύγατερ μεγάλου Κοίοιο,

ἀσπασίη κεν ἐγώ γε γονὴν ἑκάτοιο ἄνακτος

δεξαίμην · αἰνῶς γὰρ ἐτήτυμόν εἰμι δυσηχὴς

ἀνδράσιν · ὧδε δέ κεν περιτιμήεσσα γενοίμην.

ἀλλὰ τόδε τρομέω, Λητοῖ, ἔπος, οὐ δέ σε κεύσω ·

λίην γάρ τινά φασιν ἀτάσθαλον Ἀπόλλωνα

ἔσσεσθαι, μέγα δὲ πρυτανευσέμεν ἀθανάτοισι

καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν.

τῷ ῥ’αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,

μή, ὁπότ’ἂν τὸ πρῶτον ἴδῃ φάος ἠελίοιο,

νῆσον ἀτιμήσας, ἐπεὶ ἦ κραναήπεδός εἰμι,

ποσσὶ καταστρέψας ὤσῃ ἁλὸς ἐν πελάγεσσιν,

ἔνθ’ἐμὲ μὲν μέγα κῦμα κατὰ κρατὸς ἅλις αἰεὶ

κλύσσει · ὃ δ’ἄλλην γαῖαν ἀφίξεται, ἥ κεν ἅδῃ οἱ,

τεύξασθαι νηόντε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα ·

πουλύποδες δ’ἐν ἐμοὶ θαλάμας φῶκαίτε μέλαιναι

οἰκία ποιήσονται ἀκηδέα, χήτεϊ λαῶν.

ἀλλ’εἴ μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι,

ἐνθάδε μιν πρῶτον τεύξειν περικαλλέα νηὸν

ἔμμεναι ἀνθρώπων χρηστήριον, αὐτὰρ ἔπειτα

τεύξασθαι νηούςτε καὶ ἄλσεα δενδρηέντα

πάντας ἐπ’ἀνθρώπους, ἐπεὶ ἦ πολυώνυμος ἔσται.

ὣς ἄρ ἔφη · Λητὼ δὲ θεῶν μέγαν ὅρκον ὄμοσσε ·

ἴστω νῦν τάδε Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν

καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅστε μέγιστος

ὅρκος δεινότατόςτε πέλει μακάρεσσι θεοῖσιν ·

ἦ μὴν Φοίβου τῇδε θυώδης ἔσσεται αἰεὶ

βωμὸς καὶ τέμενος, τίσει δέ σέ γ’ἔξοχα πάντων.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ὄμοσέντε τελεύτησέντε τὸν ὅρκον,

Δῆλος μὲν μάλα χαῖρε γονῇ ἑκάτοιο ἄνακτος ·

Λητὼ δ’ἐννῆμάρτε καὶ ἐννέα νύκτας ἀέλπτοις

ὠδίνεσσι πέπαρτο. θεαὶ δ’ἔσαν ἔνδοθι πᾶσαι,

ὅσσαι ἄρισται ἔασι, Διώνητε Ῥείητε

Ἰχναίητε Θέμις καὶ ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη

ἄλλαιτ’ἀθάναται νόσφιν λευκωλένου Ἥρης ·

ἧστο γὰρ ἐν μεγάροισι Διὸς νεφεληγερέταο ·

μούνη δ’οὐκ ἐπέπυστο μογοστόκος Εἰλείθυια ·

ἧστο γὰρ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσσιν,

Ἥρης φραδμοσύνης λευκωλένου, ἥ μιν ἔρυκε

ζηλοσύνῃ, ὅτ’ἄρ’υἱὸν ἀμύμονάτε κρατερόντε

Λητὼ τέξεσθαι καλλιπλόκαμος τότ’ἔμελλεν.

αἳ δ’Ἶριν προὔπεμψαν ἐυκτιμένης ἀπὸ νήσου,

ἀξέμεν Εἰλείθυιαν, ὑποσχόμεναι μέγαν ὅρμον,

χρυσείοισι λίνοισιν ἐερμένον, ἐννεάπηχυν ·

νόσφιν δ’ἤνωγον καλέειν λευκωλένου Ἥρης,

νή μιν ἔπειτ’ἐπέεσσιν ἀποστρέψειεν ἰοῦσαν.

αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,

βῆ ῥα θέειν, ταχέως δὲ διήνυσε πᾶν τὸ μεσηγύ.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ἵκανε θεῶν ἕδος, αἰπὺν Ὄλυμπον,

αὐτίκ’ἄρ’Εἰλείθυιαν ἀπὲκ μεγάροιο θύραζε

ἐκπροκαλεσσαμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα,

πάντα μάλ’, ὡς ἐπέτελλον Ὀλύμπια δώματ’ἔχουσαι.

τῇ δ’ἄρα θυμὸν ἔπειθεν ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι ·

βὰν δὲ ποσὶ τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθ’ὁμοῖαι.

εὖτ’ἐπὶ Δήλου ἔβαινε μογοστόκος Εἰλείθυια,

δὴ τότε τὴν τόκος εἷλε, μενοίνησεν δὲ τεκέσθαι.

ἀμφὶ δὲ φοίνικι βάλε πήχεε, γοῦνα δ’ἔρεισε

λειμῶνι μαλακῷ · μείδησε δὲ γαῖ’ὑπένερθεν ·

ἐκ δ’ἔθορε πρὸ φόωσδε · θεαὶ δ’ὀλόλυξαν ἅπασαι.

ἔνθα σέ, ἤιε Φοῖβε, θεαὶ λόον ὕδατι καλῷ

ἁγνῶς καὶ καθαρῶς, σπάρξαν δ’ἐν φάρεϊ λευκῷ,

λεπτῷ, νηγατέῳ · περὶ δὲ χρύσεον στρόφον ἧκαν.

οὐ δ’ἄρ’Ἀπόλλωνα χρυσάορα θήσατο μήτηρ,

ἀλλὰ Θέμις νέκταρτε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴν

ἀθανάτῃσιν χερσὶν ἐπήρξατο · χαῖρε δὲ Λητώ,

οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτεν.

αὐτὰρ ἐπεὶ δή, Φοῖβε, κατέβρως ἄμβροτον εἶδαρ,

οὔ σέ γ’ἔπειτ’ἴσχον χρύσεοι στρόφοι ἀσπαίροντα,

οὐ δ’ἔτι δέσματ’ἔρυκε, λύοντο δὲ πείρατα πάντα.

αὐτίκα δ’ἀθανάτῃσι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων ·

εἴη μοι κίθαρίςτε φίλη καὶ καμπύλα τόξα,

χρήσω δ’ἀνθρώποισι Διὸς νημερτέα βουλήν.

ὣς εἰπὼν ἐβίβασκεν ἐπὶ χθονὸς εὐρυοδείης

Φοῖβος ἀκερσεκόμης, ἑκατηβόλος · αἳ δ’ἄρα πᾶσαι

θάμβεον ἀθάναται · χρυσῷ δ’ἄρα Δῆλος ἅπασα

ἤνθησ’, ὡς ὅτετε ῥίον οὔρεος ἄνθεσιν ὕλης.

αὐτὸς δ’, ἀργυρότοξε, ἄναξ ἑκατηβόλ’Ἄπολλον,

ἄλλοτε μέντ’ἐπὶ Κύνθου ἐβήσαο παιπαλόεντος,

ἄλλοτε δ’ἂν νήσουςτε καὶ ἀνέρας ἠλάσκαζες.

πολλοί τοι νηοίτε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα ·

πᾶσαι δὲ σκοπιαίτε φίλαι καὶ πρώονες ἄκροι

ὑψηλῶν ὀρέων ποταμοίθ’ἅλαδε προρέοντες ·

ἀλλὰ σὺ Δήλῳ, Φοῖβε, μάλιστ’ἐπιτέρπεαι ἦτορ,

ἔνθα τοι ἑλκεχίτωνες Ἰάονες ἠγερέθονται

αὐτοῖς σὺν παίδεσσι καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν.

οἱ δέ σε πυγμαχίῃτε καὶ ὀρχηθμῷ καὶ ἀοιδῇ

μνησάμενοι τέρπουσιν, ὅτ’ἄν στήσωνται ἀγῶνα.

φαίη κ’ἀθανάτους καὶ ἀγήρως ἔμμεναι αἰεί,

ὃς τόθ’ὑπαντιάσει’, ὅτ’Ἰάονες ἀθρόοι εἶεν ·

πάντων γάρ κεν ἴδοιτο χάριν, τέρψαιτο δὲ θυμὸν

ἄνδραςτ’εἰσορόων καλλιζώνουςτε γυναῖκας

νῆάςτ’ὠκείας ἠδ’αὐτῶν κτήματα πολλά.

πρὸς δὲ τόδε μέγα θαῦμα, ὅου κλέος οὔποτ’ὀλεῖται,

κοῦραι Δηλιάδες, ἑκατηβελέταο θεράπναι ·

αἵτ’ἐπεὶ ἂρ πρῶτον μὲν Ἀπόλλων’ὑμνήσωσιν,

αὖτις δ’αὖ Λητώτε καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν,

μνησάμεναι ἀνδρῶντε παλαιῶν ἠδὲ γυναικῶν

ὕμνον ἀείδουσιν, θέλγουσι δὲ φῦλ’ἀνθρώπων.

πάντων δ’ἀνθρώπων φωνὰς καὶ βαμβαλιαστὺν

μιμεῖσθ’ἴσασιν · φαίη δέ κεν αὐτὸς ἕκαστος

φθέγγεσθ’· οὕτω σφιν καλὴ συνάρηρεν ἀοιδή.

ἀλλ’ἄγεθ’ἱλήκοι μὲν Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν,

χαίρετε δ’ὑμεῖς πᾶσαι · ἐμεῖο δὲ καὶ μετόπισθεν

μνήσασθ’, ὁππότε κέν τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων

ἐνθάδ’ἀνείρηται ξεῖνος ταλαπείριος ἐλθών ·

ὦ κοῦραι, τίς δ’ὔμμιν ἀνὴρ ἥδιστος ἀοιδῶν

ἐνθάδε πωλεῖται, καὶ τέῳ τέρπεσθε μάλιστα;

ὑμεῖς δ’εὖ μάλα πᾶσαι ὑποκρίνασθαι ἀφήμως ·

τυφλὸς ἀνήρ, οἰκεῖ δὲ Χίῳ ἔνι παιπαλοέσσῃ

τοῦ πᾶσαι μετόπισθεν ἀριστεύσουσιν ἀοιδαί.

ἡμεῖς δ’ὑμέτερον κλέος οἴσομεν, ὅσσον ἐπ’αἶαν

ἀνθρώπων στρεφόμεσθα πόλεις εὖ ναιεταώσας ·

οἳ δ’ἐπὶ δὴ πείσονται, ἐπεὶ καὶ ἐτήτυμόν ἐστιν.

αὐτὰρ ἐγὼν οὐ λήξω ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα

ὑμνέων ἀργυρότοξον, ὃν ἠύκομος τέκε Λητώ.

ὦ ἄνα, καὶ Λυκίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινὴν

καὶ Μίλητον ἔχεις, ἔναλον πόλιν ἱμερόεσσαν,

αὐτὸς δ’αὖ Δήλοιο περικλύστοιο μέγ’ἀνάσσεις.

εἶσι δὲ φορμίζων Λητοῦς ἐρικυδέος υἱὸς

φόρμιγγι γλαφυρῇ πρὸς Πυθὼ πετρήεσσαν,

ἄμβροτα εἵματ’ἔχων τεθυωμένα · τοῖο δὲ φόρμιγξ

χρυσέου ὑπὸ πλήκτρου καναχὴν ἔχει ἱμερόεσσαν.

ἔνθεν δὲ πρὸς Ὄλυμπον ἀπὸ χθονός, ὥστε νόημα,

εἶσι Διὸς πρὸς δῶμα θεῶν μεθ’ὁμήγυριν ἄλλων.

αὐτίκα δ’ἀθανάτοισι μέλει κίθαρις καὶ ἀοιδή ·

Μοῦσαι μένθ’ἅμα πᾶσαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ

ὑμνεῦσίν ῥα θεῶν δῶρ’ἄμβροτα ἠδ’ἀνθρώπων

τλημοσύνας, ὅσ’ἔχοντες ὑπ’ἀθανάτοισι θεοῖσι

ζώουσ’ἀφραδέες καὶ ἀμήχανοι, οὐ δὲ δύνανται

εὑρέμεναι θανάτοιότ’ἄκος καὶ γήραος ἄλκαρ ·

αὐτὰρ ἐυπλόκαμοι Χάριτες καὶ ἐύφρονες Ὧραι

Ἁρμονίηθ’Ἥβητε Διὸς θυγάτηρτ’Ἀφροδίτη

ὀρχεῦντ’ἀλλήλων ἐπὶ καρπῷ χεῖρας ἔχουσαι ·

τῇσι μὲν οὔτ’αἰσχρὴ μεταμέλπεται οὔτ’ἐλάχεια,

ἀλλὰ μάλα μεγάλητε ἰδεῖν καὶ εἶδος ἀγητή,

Ἄρτεμις ἰοχέαιρα ὁμότροφος Ἀπόλλωνι.

ἐν δ’αὖ τῇσιν Ἄρης καὶ ἐύσκοπος Ἀργειφόντης

παίζουσ’· αὐτὰρ ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων ἐγκιθαρίζει

καλὰ καὶ ὕψι βιβάς · αἴγλη δέ μιν ἀμφιφαείνει

μαρμαρυγαίτε ποδῶν καὶ ἐυκλώστοιο χιτῶνος.

οἳ δ’ἐπιτέρπονται θυμὸν μέγαν εἰσορόωντες

Λητώτε χρυσοπλόκαμος καὶ μητίετα Ζεὺς

υἷα φίλον παίζοντα μετ’ἀθανάτοισι θεοῖσι.

πῶςτ’ἄρ σ’ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα;

ἠέ σ’ἐνὶ μνηστῆρσιν ἀείδω καὶ φιλότητι,

ὅππως μνωόμενος ἔκιες Ἀζαντίδα κούρην

Ἴσχυ’ἅμ’ἀντιθέῳ Ἐλατιονίδη εὐίππῳ;

ἢ ἅμα Θόρβαντι Τριοπέῳ γένος, ἢ ἅμ’Ἐρευθεῖ;

ἢ ἅμα Λευκίππῳ καὶ Λευκίπποιο δάμαρτι

G?πεζός, ὃ δ’ἵπποισιν · οὐ μὴν Τρίοπός γ’ἐνέλειπεν.

ἢ ὡς τὸ πρῶτον χρηστήριον ἀνθρώποισι

ζητεύων κατὰ γαῖαν ἔβης, ἑκατηβόλ’Ἄπολλον;

Πιερίην μὲν πρῶτον ἀπ’Οὐλύμποιο κατῆλθες ·

Λέκτοντ’ἠμαθοέντα παρέστιχες ἠδ’Ἐνιῆνας

καὶ διὰ Περραιβούς · τάχα δ’εἰς Ἰαωλκὸν ἵκανες,

Κηναίουτ’ἐπέβης ναυσικλειτῆς Εὐβοίης.

στῆς δ’ἐπὶ Ληλάντῳ πεδίῳ · τό τοι οὐχ ἅδε θυμῷ

τεύξασθαι νηόντε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα.

ἔνθεν δ’Εὔριπον διαβάς, ἑκατηβόλ’Ἄπολλον,

βῆς ἄν’ὄρος ζάθεον, χλωρόν · τάχα δ’ἷξες ἀπ’αὐτοῦ

ἐς Μυκαλησσὸν ἰὼν καὶ Τευμησσὸν λεχεποίην.

Θήβης δ’εἰσαφίκανες ἕδος καταειμένον ὕλῃ ·

οὐ γάρ πώ τις ἔναιε βροτῶν ἱερῇ ἐνὶ Θήβῃ,

οὐ δ’ἄρα πω τότε γ’ἦσαν ἀταρπιτοὶ οὐ δὲ κέλευθοι

Θήβης ἂμ πεδίον πυρηφόρον, ἀλλ’ἔχεν ὕλη.

ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ’Ἄπολλον,

Ὀγχηστὸν δ’ἷξες, Ποσιδήιον ἀγλαὸν ἄλσος ·

ἔνθα νεοδμὴς πῶλος ἀναπνέει ἀχθόμενός περ

ἕλκων ἅρματα καλά · χαμαὶ δ’ἐλατὴρ ἀγαθός περ

ἐκ δίφροιο θορὼν ὁδὸν ἔρχεται · οἳ δὲ τέως μὲν

κείν’ὄχεα κροτέουσι ἀνακτορίην ἀφιέντες.

εἰ δέ κεν ἅρματ’ἀγῇσιν ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι,

ἵππους μὲν κομέουσι, τὰ δὲ κλίναντες ἐῶσιν ·

ὣς γὰρ τὰ πρώτισθ’ὁσίη γένεθ’· οἳ δὲ ἄνακτι

εὔχονται, δίφρον δὲ θεοῦ τότε μοῖρα φυλάσσει.

ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ’Ἄπολλον ·

Κηφισσὸν δ’ἄρ’ἔπειτα κιχήσαο καλλιρέεθρον,

ὅςτε Λιλαίηθεν προχέει καλλίρροον ὕδωρ.

τὸν διαβάς, Ἑκάεργε, καὶ Ὠκαλέην πολύπυργον

ἔνθεν ἄρ’εἰς Ἁλίαρτον ἀφίκεο ποιήεντα.

βῆς δ’ἐπὶ Τελφούσης · τόθι τοι ἅδε χῶρος ἀπήμων

τεύξασθαι νηόντε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα ·

στῆς δὲ μάλ’ἄγχ’αὐτῆς καὶ μιν πρὸς μῦθον ἔειπες ·

Τελφοῦσ’, ἐνθάδε δὴ φρονέω περικαλλέα νηὸν

ἀνθρώπων τεῦξαι χρηστήριον, οἵτε μοι αἰεὶ

ἐνθάδ’ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,

ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν

ἠδ’ὅσοι Εὐρώπηντε καὶ ἀμφιρύτας κατὰ νήσους,

χρησόμενοι · τοῖσιν δέ κ’ἐγὼ νημερτέα βουλὴν

πᾶσι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῷ.

ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοῖβος Ἀπόλλων

εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές · ἣ δὲ ἰδοῦσα

Τελφοῦσα κραδίην ἐχολώσατο εἶπέτε μῦθον ·

φοῖβε ἄναξ ἑκάεργε, ἔπος τί τοι ἐν φρεσὶ θήσω.

ἐνθάδ’ἐπεὶ φρονέεις τεῦξαι περικαλλέα νηὸν

ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον, οἵτε τοι αἰεὶ

ἐνθάδ’ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας ·

ἀλλ’ἔκ τοι ἐρέω, σὺ δ’ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι,

πημανέει σ’αἰεὶ κτύπος ἵππων ὠκειάων

ἀρδόμενοίτ’οὐρῆες ἐμῶν ἱερῶν ἀπὸ πηγέων ·

ἔνθα τις ἀνθρώπων βουλήσεται εἰσοράασθαι

ἅρματάτ’εὐποίητα καὶ ὠκυπόδων κτύπον ἵππων

ἢ νηόντε μέγαν καὶ κτήματα πόλλ’ἐνεόντα.

ἀλλ’εἰ δή τι πίθοιο, σὺ δὲ κρείσσων καὶ ἀρείων

ἐσσί, ἄναξ, ἐμέθεν, σεῦ δὲ σθένος ἐστὶ μέγιστον,

ἐν Κρίσῃ ποίησαι ὑπὸ πτυχὶ Παρνησοῖο.

ἔνθ’οὔθ’ἅρματα καλὰ δονήσεται οὔτε τοι ἵππων

ὠκυπόδων κτύπος ἔσται ἐύδμητον περὶ βωμόν,

ἀλλά τοι ὣς προσάγοιεν Ἰηπαιήονι δῶρα

ἀνθρώπων κλυτὰ φῦλα · σὺ δὲ φρένας ἀμφιγεγηθὼς

δέξαι’ἱερὰ καλὰ περικτιόνων ἀνθρώπων.

ὣς εἰποῦσ’Ἑκάτου πέπιθε φρένας, ὄφρα οἱ αὐτῇ

Τελφούσῃ κλέος εἴη ἐπὶ χθονί, μη δ’Ἑκάτοιο.

ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ’Ἄπολλον ·

ἷξες δ’ἐς Φλεγύων ἀνδρῶν πόλιν ὑβριστάων,

οἳ Διὸς οὐκ ἀλέγοντες ἐπὶ χθονὶ ναιετάασκον

ἐν καλῇ βήσσῃ Κηφισίδος ἐγγύθι λίμνης.

ἔνθεν καρπαλίμως προσέβης πρὸς δειράδα θύων

ἵκεο δ’ἐς Κρίσην ὑπὸ Παρνησὸν νιφόεντα,

κνημὸν πρὸς Ζέφυρον τετραμμένον, αὐτὰρ ὕπερθεν

πέτρη ἐπικρέμαται, κοίλη δ’ὑποδέδρομε βῆσσα,

τρηχεῖ’· ἔνθα ἄναξ τεκμήρατο Φοῖβος Ἀπόλλων

νηὸν ποιήσασθαι ἐπήρατον εἶπέτε μῦθον ·

ἐνθάδε δὴ φρονέω τεῦξαι περικαλλέα νηὸν

ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον, οἵτε μοι αἰεὶ

ἐνθάδ’ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,

ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν,

ἠδ’ὅσοι Εὐρώπηντε καὶ ἀμφιρύτας κατὰ νήσους,

χρησόμενοι · τοῖσιν δ’ἄρ’ἐγὼ νημερτέα βουλὴν

πᾶσι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῷ.

ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοῖβος Ἀπόλλων

εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές · αὐτὰρ ἐπ’αὐτοῖς

λάινον οὐδὸν ἔθηκε Τροφώνιος ἠδ’Ἀγαμήδης,

υἱέες Ἐργίνου, φίλοι ἀθανάτοισι θεοῖσιν ·

ἀμφὶ δὲ νηὸν ἔνασσαν ἀθέσφατα φῦλ’ἀνθρώπων

ξεστοῖσιν λάεσσιν, ἀοίδιμον ἔμμεναι αἰεί.

ἀγχοῦ δὲ κρήνη καλλίρροος, ἔνθα δράκαιναν

κτεῖνεν ἄναξ, Διὸς υἱός, ἀπὸ κρατεροῖο βιοῖο,

ζατρεφέα, μεγάλην, τέρας ἄγριον, ἣ κακὰ πολλὰ

ἀνθρώπους ἔρδεσκεν ἐπὶ χθονί, πολλὰ μὲν αὐτούς,

πολλὰ δὲ μῆλα ταναύποδ’, ἐπεὶ πέλε πῆμα δαφοινόν.

καὶ ποτε δεξαμένη χρυσοθρόνου ἔτρεφεν Ἥρης

δεινόντ’ἀργαλέοντε Τυφάονα, πῆμα βροτοῖσιν ·

ὅν ποτ’ἄρ’Ἥρη ἔτικτε χολωσαμένη Διὶ πατρί,

ἡνίκ’ἄρα Κρονίδης ἐρικυδέα γείνατ’Ἀθήνην

ἐν κορυφῇ · ἣ δ’αἶψα χολώσατο πότνια Ἥρη

ἠδὲ καὶ ἀγρομένοισι μετ’ἀθανάτοισιν ἔειπε ·

κέκλυτέ μευ, πάντεςτε θεοὶ πᾶσαίτε θέαιναι,

ὡς ἔμ’ἀτιμάζειν ἄρχει νεφεληγερέτα Ζεὺς

πρῶτος, ἐπεί μ’ἄλοχον ποιήσατο κέδν’εἰδυῖαν ·

καὶ νῦν νόσφιν ἐμεῖο τέκε γλαυκῶπιν Ἀθήνην,

ἣ πᾶσιν μακάρεσσι μεταπρέπει ἀθανάτοισιν ·

αὐτὰρ ὅ γ’ἠπεδανὸς γέγονεν μετὰ πᾶσι θεοῖσι

παῖς ἐμὸς Ἥφαιστος, ῥικνὸς πόδας, ὃν τέκον αὐτή ·

αἶσχος ἐμοὶ καὶ ὄνειδος ἐν οὐρανῷ ὅντε καὶ αὐτή

ῥῖψ’ἀνὰ χερσὶν ἑλοῦσα καὶ ἔμβαλον εὐρέι πόντῳ ·

ἀλλά ἑ Νηρῆος θυγάτηρ Θέτις ἀργυρόπεζα

δέξατο καὶ μετὰ ᾗσι κασιγνήτῃσι κόμισσεν.

ὡς ὄφελ’ἄλλο θεοῖσι χαρίζεσθαι μακάρεσσι.

σχέτλιε, ποικιλομῆτα, τί νῦν μητίσεαι ἄλλο;

πῶς ἔτλης οἶος τεκέειν γλαυκῶπιν Ἀθήνην;

οὐκ ἂν ἐγὼ τεκόμην; καὶ σὴ κεκλημένη ἔμπης

ἦα ῥ’ἐν ἀθανάτοισιν, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι.

φράζεο νῦν μή τοί τι κακὸν μητίσομ’ὀπίσσω.

καὶ νῦν μέντοι ἐγὼ τεχνήσομαι, ὥς κε γένηται

παῖς ἐμός, ὅς κε θεοῖσι μεταπρέποι ἀθανάτοισιν,

οὔτε σὸν αἰσχύνασ’ἱερὸν λέχος οὔτ’ἐμὸν αὐτῆς.

οὐ δέ τοι εἰς εὐνὴν πωλήσομαι, ἀλλ’ἀπὸ σεῖο

τηλόθ’ἐοῦσα θεοῖσι μετέσσομαι ἀθανάτοισιν.

ὣς εἰποῦσ’ἀπὸ νόσφι θεῶν κίε χωομένη κῆρ.

αὐτίκ’ἔπειτ’ἠρᾶτο βοῶπις πότνια Ἥρη,

χειρὶ καταπρηνεῖ δ’ἔλασε χθόνα καὶ φάτο μῦθον ·

κέκλυτε νῦν μευ, Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν

Τιτῆνέςτε θεοί, τοὶ ὑπὸ χθονὶ ναιετάοντες

Τάρταρον ἀμφὶ μέγαν, τῶν ἒξ ἄνδρεςτε θεοίτε ·

αὐτοὶ νῦν μευ πάντες ἀκούσατε καὶ δότε παῖδα

νόσφι Διός, μηδέν τι βίην ἐπιδευέα κείνου ·

ἀλλ’ὅ γε φέρτερος ἔστω, ὅσον Κρόνου εὐρύοπα Ζεύς.

ὣς ἄρα φωνήσασ’ἵμασε χθόνα χειρὶ παχείῃ ·

κινήθη δ’ἄρα Γαῖα φερέσβιος · ἣ δὲ ἰδοῦσα

τέρπετο ὃν κατὰ θυμόν · ὀίετο γὰρ τελέεσθαι.

ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸν

οὔτε πότ’εἰς εὐνὴν Διὸς ἤλυθε μητιόεντος,

οὔτε πότ’ἐς θῶκον πολυδαίδαλον, ὡς τὸ πάρος περ

αὐτῷ ἐφεζομένη πυκινὰς φραζέσκετο βουλάς ·

ἀλλ’ἥ γ’ἐν νηοῖσι πολυλλίστοισι μένουσα

τέρπετο οἷς ἱεροῖσι βοῶπις πότνια Ἥρη.

ἀλλ’ὅτε δὴ μῆνέςτε καὶ ἡμέραι ἐξετελεῦντο

ἂψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυθον ὧραι,

ἣ δ’ἔτεκ’οὔτε θεοῖς ἐναλίγκιον οὔτε βροτοῖσι,

δεινόντ’ἀργαλέοντε Τυφάονα, πῆμα βροτοῖσιν.

αὐτίκα τόνδε λαβοῦσα βοῶπις πότνια Ἥρη

δῶκεν ἔπειτα φέρουσα κακῷ κακόν · ἣ δ’ὑπέδεκτο.

ὃς κακὰ πόλλ’ἔρδεσκεν ἀγακλυτὰ φῦλ’ἀνθρώπων ·

ὃς τῇ γ’ἀντιάσειε, φέρεσκέ μιν αἴσιμον ἦμαρ,

πρίν γέ οἱ ἰὸν ἐφῆκε ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων

καρτερόν · ἣ δ’ὀδύνῃσιν ἐρεχθομένη χαλεπῇσι

κεῖτο μέγ’ἀσθμαίνουσα κυλινδομένη κατὰ χῶρον.

θεσπεσίη δ’ἐνοπὴ γένετ’ἄσπετος · ἣ δὲ καθ’ὕλην

πυκνὰ μάλ’ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλίσσετο, λεῖπε δὲ θυμὸν

φοινὸν ἀποπνείουσ’· ὃ δ’ἐπηύξατο Φοῖβος Ἀπόλλων ·

ἐνταυθοῖ νῦν πύθευ ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ ·

οὐ δὲ σύ γε ζώουσα κακὸν δήλημα βροτοῖσιν

ἔσσεαι, οἳ γαίης πολυφόρβου καρπὸν ἔδοντες

ἐνθάδ’ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας ·

οὐ δέ τί τοι θάνατόν γε δυσηλεγέ’οὔτε Τυφωεὺς

ἀρκέσει οὔτε Χίμαιρα δυσώνυμος, ἀλλά σέ γ’αὐτοῦ

πύσει Γαῖα μέλαινα καὶ ἠλέκτωρ Ὑπερίων.

ὣς φάτ’ἐπευχόμενος · τὴν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.

τὴν δ’αὐτοῦ κατέπυσ’ἱερὸν μένος Ἠελίοιο,

ἐξ οὗ νῦν Πυθὼ κικλήσκεται · οἳ δὲ ἄνακτα

Πύθιον ἀγκαλέουσιν ἐπώνυμον, οὕνεκα κεῖθι

αὐτοῦ πῦσε πέλωρ μένος ὀξέος Ἠελίοιο.

καὶ τότ’ἄρ’ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ Φοῖβος Ἀπόλλων,

οὕνεκά μιν κρήνη καλλίρροος ἐξαπάφησε ·

βῆ δ’ἐπὶ Τελφούσῃ κεχολωμένος, αἶψα δ’ἵκανε ·

στῆ δὲ μάλ’ἄγχ’αὐτῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε ·

Τελφοῦσ’, οὐκ ἄρ’ἔμελλες ἐμὸν νόον ἐξαπαφοῦσα

χῶρον ἔχουσ’ἐρατὸν προρέειν καλλίρροον ὕδωρ.

ἐνθάδε δὴ καὶ ἐμὸν κλέος ἔσσεται, οὐ δὲ σὸν οἴης.

ἦ καὶ ἐπὶ ῥίον ὦσε ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων

πετραίῃς προχυτῇσιν, ἀπέκρυψεν δὲ ῥέεθρα

καὶ βωμὸν ποιήσατ’ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι,

ἄγχι μάλα κρήνης καλλιρρόου · ἔνθα δ’ἄνακτι

πάντες ἐπίκλησιν Τελφουσίῳ εὐχετόωνται,

οὕνεκα Τελφούσης ἱερῆς ᾔσχυνε ῥέεθρα.

καὶ τότε δὴ κατὰ θυμὸν ἐφράζετο Φοῖβος Ἀπόλλων,

οὕστινας ἀνθρώπους ὀργείονας εἰσαγάγοιτο,

οἳ θεραπεύσονται Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ ·

ταῦτ’ἄρα ὁρμαίνων ἐνόησ’ἐπὶ οἴνοπι πόντῳ

νῆα θοήν · ἐν δ’ἄνδρες ἔσαν πολέεςτε καὶ ἐσθλοί,

Κρῆτες ἀπὸ Κνωσοῦ Μινωίου, οἵ ῥα ἄνακτι

ἱεράτε ῥέζουσι καὶ ἀγγέλλουσι θέμιστας

φοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅττι κεν εἴπῃ

χρείων ἐκ δάφνης γυάλων ὕπο Παρνησοῖο.

οἳ μὲν ἐπὶ πρῆξιν καὶ χρήματα νηὶ μελαίνῃ

ἐς Πύλον ἠμαθόεντα Πυλοιγενέαςτ’ἀνθρώπους

ἔπλεον · αὐτὰρ ὃ τοῖσι συνήντετο Φοῖβος Ἀπόλλων ·

ἐν πόντῳ δ’ἐπόρουσε δέμας δελφῖνι ἐοικὼς

νηὶ θοῇ καὶ κεῖτο πέλωρ μέγατε δεινόντε ·

τῶν δ’οὔτις κατὰ θυμὸν ἐπεφράσαθ’ὥστε νοῆσαι

ἐκβάλλειν δ’ἔθελον δελφῖν’· ὁ δὲ νῆα μέλαιναν

πάντοσ’ἀνασσείσασκε, τίνασσε δὲ νήια δοῦρα.

οἳ δ’ἀκέων ἐνὶ νηὶ καθήατο δειμαίνοντες ·

οὐ δ’οἵ γ’ὅπλ’ἔλυον κοίλην ἀνὰ νῆα μέλαιναν,

οὐ δ’ἔλυον λαῖφος νηὸς κυανοπρώροιο,

ἀλλ’ὡς τὰ πρώτιστα κατεστήσαντο βοεῦσιν,

ὣς ἔπλεον · κραιπνὸς δὲ Νότος κατόπισθεν ἔπειγε

νῆα θοήν · πρῶτον δὲ παρημείβοντο Μάλειαν,

πὰρ δὲ Λακωνίδα γαῖαν ἁλιστέφανον πτολίεθρον

ἷξον καὶ χῶρον τερψιμβρότου Ἠελίοιο,

Ταίναρον, ἔνθατε μῆλα βαθύτριχα βόσκεται αἰεὶ

Ἠελίοιο ἄνακτος, ἔχει δ’ἐπιτερπέα χῶρον.

οἳ μὲν ἄρ’ἔνθ’ἔθελον νῆα σχεῖν ἠδ’ἀποβάντες

φράσσασθαι μέγα θαῦμα καὶ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι,

εἰ μενέει νηὸς γλαφυρῆς δαπέδοισι πέλωρον

ἢ εἰς οἶδμ’ἅλιον πολυΐχθυον αὖτις ὀρούσει.

ἀλλ’οὐ πηδαλίοισιν ἐπείθετο νηῦς εὐεργής,

ἀλλὰ παρὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσα

ἤι’ὁδόν · πνοιῇ δὲ ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων

ῥηιδίως ἴθυν’· ἣ δὲ πρήσσουσα κέλευθον

Ἀρήνην ἵκανε καὶ Ἀργυφέην ἐρατεινὴν

καὶ Θρύον, Ἀλφειοῖο πόρον, καὶ ἐύκτιτον Αἰπὺ

καὶ Πύλον ἠμαθόεντα Πυλοιγενέαςτ’ἀνθρώπους.

βῆ δὲ παρὰ Κρουνοὺς καὶ Χαλκίδα καὶ παρὰ Δύμην

ἠδὲ παρ’Ἤλιδα δῖαν, ὅθι κρατέουσιν Ἐπειοί.

εὖτε Φερὰς ἐπέβαλλεν, ἀγαλλομένη Διὸς οὔρῳ,

καί σφιν ὑπὲκ νεφέων Ἰθάκηςτ’ὄρος αἰπὺ πέφαντο

Δουλίχιόντε Σάμητε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθος.

ἀλλ’ὅτε δὴ Πελοπόννησον παρενίσατο πᾶσαν

καὶ δὴ ἐπὶ Κρίσης κατεφαίνετο κόλπος ἀπείρων,

ὅστε διὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἐέργει ·

ἦλθ’ἄνεμος Ζέφυρος μέγας, αἴθριος, ἐκ Διὸς αἴσης,

λάβρος ἐπαιγίζων ἐξ αἰθέρος, ὄφρα τάχιστα

νηῦς ἀνύσειε θέουσα θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ.

ἄψορροι δὴ ἔπειτα πρὸς ἠῶτ’ἠέλιόντε

ἔπλεον · ἡγεμόνευε δ’ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων ·

ἷξον δ’ἐς Κρίσην εὐδείελον, ἀμπελόεσσαν,

ἐς λιμέν’· ἣ δ’ἀμάθοισιν ἐχρίμψατο ποντοπόρος νηῦς.

ἔνθ’ἐκ νηὸς ὄρουσε ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων,

ἀστέρι εἰδόμενος μέσῳ ἤματι · τοῦ δ’ἀπὸ πολλαὶ

σπινθαρίδες πωτῶντο, σέλας δ’εἰς οὐρανὸν ἷκεν ·

ἐς δ’ἄδυτον κατέδυσε διὰ τριπόδων ἐριτίμων.

ἔνθ’ἄρ’ὅ γε φλόγα δαῖε πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα ·

πᾶσαν δὲ Κρίσην κάτεχεν σέλας · αἳ δ’ὀλόλυξαν

Κρισαίων ἄλοχοι καλλίζωνοίτε θύγατρες

Φοίβου ὑπὸ ῥιπῆς · μέγα γὰρ δέος ἔμβαλ’ἑκάστῳ.

ἔνθεν δ’αὖτ’ἐπὶ νῆα νόημ’ὣς ἆλτο πέτεσθαι,

ἀνέρι εἰδόμενος αἰζηῷτε κρατερῷτε,

πρωθήβῃ, χαίτῃς εἰλυμένος εὐρέας ὤμους ·

καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·

ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ὑγρὰ κέλευθα;

ἤ τι κατὰ πρῆξιν ἢ μαψιδίως ἀλάλησθε

οἷάτε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἅλα, τοίτ’ἀλόωνται

ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;

τίφθ’οὕτως ἧσθον τετιηότες, οὐ δ’ἐπὶ γαῖαν

ἐκβῆτ’, οὐ δὲ καθ’ὅπλα μελαίνης νηὸς ἔθεσθε;

αὕτη μέν γε δίκη πέλει ἀνδρῶν ἀλφηστάων,

ὁππότ’ἂν ἐκ πόντοιο ποτὶ χθονὶ νηὶ μελαίνῃ

ἔλθωσιν καμάτῳ ἀδηκότες, αὐτίκα δέ σφεας

σίτοιο γλυκεροῖο περὶ φρένας ἵμερος αἱρεῖ.

ὣς φάτο καί σφιν θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἔθηκε.

τὸν καὶ ἀμειβόμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα ·

ξεῖν’, ἐπεὶ οὐ μὲν γάρ τι καταθνητοῖσι ἔοικας,

οὐ δέμας οὐ δὲ φυήν, ἀλλ’ἀθανάτοισι θεοῖσιν,

οὖλέτε καὶ μέγα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν.

καί μοι τοῦτ’ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ’εὖ εἰδῶ ·

τίς δῆμος; τίς γαῖα; τίνες βροτοὶ ἐγγεγάασιν;

ἄλλῃ γὰρ φρονέοντες ἐπεπλέομεν μέγα λαῖτμα

ἐς Πύλον ἐκ Κρήτης, ἔνθεν γένος εὐχόμεθ’εἶναι ·

νῦν δ’ὧδε ξὺν νηὶ κατήλθομεν οὔ τι ἑκόντες,

νόστου ἱέμενοι, ἄλλην ὁδόν, ἄλλα κέλευθα ·

ἀλλά τις ἀθανάτων δεῦρ’ἤγαγεν οὐκ ἐθέλοντας.

τοὺς δ’ἀπαμειβόμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων ·

ξεῖνοι, τοὶ Κνωσὸν πολυδένδρεον ἀμφινέμεσθε

τὸ πρίν, ἀτὰρ νῦν οὐκ ἔθ’ὑπότροποι αὖτις ἔσεσθε

ἔςτε πόλιν ἐρατὴν καὶ δώματα καλὰ ἕκαστος

ἔςτε φίλας ἀλόχους · ἀλλ’ἐνθάδε πίονα νηὸν

ἕξετ’ἐμὸν πολλοῖσι τετιμένον ἀνθρώποισιν.

εἰμὶ δ’ἐγὼ Διὸς υἱός, Ἀπόλλων δ’εὔχομαι εἶναι ·

ὑμέας δ’ἤγαγον ἐνθάδ’ὑπὲρ μέγα λαῖμα θαλάσσης,

οὔ τι κακὰ φρονέων, ἀλλ’ἐνθάδε πίονα νηὸν

ἕξετ’ἐμὸν πᾶσιν μάλα τίμιον ἀνθρώποισι,

βουλάςτ’ἀθανάτων εἰδήσετε, τῶν ἰότητι

αἰεὶ τιμήσεσθε διαμπερὲς ἤματα πάντα.

ἀλλ’ἄγεθ’, ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω, πείθεσθε τάχιστα ·

ἱστία μὲν πρῶτον κάθετον λύσαντε βοείας,

νῆα δ’ἔπειτα θοὴν μὲν ἐπ’ἠπείρου ἐρύσασθε,

ἐκ δὲ κτήμαθ’ἕλεσθε καὶ ἔντεα νηὸς ἐίσης

καὶ βωμὸν ποιήσατ’ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης ·

πῦρ δ’ἐπικαίοντες ἐπίτ’ἄλφιτα λευκὰ θύοντες

εὔχεσθαι δὴ ἔπειτα παριστάμενοι περὶ βωμόν.

ὡς μὲν ἐγὼ τὸ πρῶτον ἐν ἠεροειδέι πόντῳ

εἰδόμενος δελφῖνι θοῆς ἐπὶ νηὸς ὄρουσα,

ὣς ἐμοὶ εὔχεσθαι Δελφινίῳ · αὐτὰρ ὁ βωμὸς

αὐτὸς Δελφίνιος καὶ ἐπόψιος ἔσσεται αἰεί.

δειπνῆσαίτ’ἄρ’ἔπειτα θοῇ παρὰ νηὶ μελαίνῃ

καὶ σπεῖσαι μακάρεσσι θεοῖς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.

αὐτὰρ ἐπὴν σίτοιο μελίφρονος ἐξ ἔρον ἧσθε,

ἔρχεσθαίθ’ἅμ’ἐμοὶ καὶ ἰηπαιήον’ἀείδειν,

εἰς ὅ κε χῶρον ἵκησθον, ἵν’ἕξετε πίονα νηόν.

ὣς ἔφαθ’· οἳ δ’ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ἐπίθοντο.

ἱστία μὲν πρῶτον κάθεσαν, λῦσαν δὲ βοείας,

ἱστὸν δ’ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες ·

ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης.

ἐκ δ’ἁλὸς ἤπειρόνδε θοὴν ἀνὰ νῆ’ἐρύσαντο

ὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις, ὑπὸ δ’ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν ·

καὶ βωμὸν ποίησαν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης ·

πῦρ δ’ἐπικαίοντες ἐπίτ’ἄλφιτα λευκὰ θύοντες

εὔχονθ’, ὡς ἐκέλευε, παριστάμενοι περὶ βωμόν.

δόρπον ἔπειθ’εἵλοντο θοῇ παρὰ νηὶ μελαίνῃ

καὶ σπεῖσαν μακάρεσσι θεοῖς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,

βάν ῥ’ἴμεν · ἦρχε δ’ἄρα σφιν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων,

φόρμιγγ’ἐν χείρεσσιν ἔχων, ἐρατὸν κιθαρίζων,

καλὰ καὶ ὕψι βιβάς · οἳ δὲ ῥήσσοντες ἕποντο

Κρῆτες πρὸς Πυθὼ καὶ ἰηπαιήον’ἄειδον,

οἷοίτε Κρητῶν παιήονες, οἷσίτε Μοῦσα

ἐν στήθεσσιν ἔθηκε θεὰ μελίγηρυν ἀοιδήν.

ἄκμητοι δὲ λόφον προσέβαν ποσίν, αἶψα δ’ἵκοντο

Παρνησὸν καὶ χῶρον ἐπήρατον, ἔνθ’ἄρ’ἔμελλον

οἰκήσειν πολλοῖσι τετιμένοι ἀνθρώποισι ·

δεῖξε δ’ἄγων ἄδυτον ζάθεον καὶ πίονα νηόν.

τῶν δ’ὠρίνετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι ·

τὸν καὶ ἀνειρόμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα ·

ὦ ἄνα, εἰ δὴ τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης

ἤγαγες · οὕτω που τῷ σῷ φίλον ἔπλετο θυμῷ ·

πῶς καὶ νῦν βιόμεσθα; τό σε φράζεσθαι ἄνωγμεν.

οὔτε τρυγηφόρος ἥδε γ’ἐπήρατος οὔτ’εὐλείμων,

ὥστ’ἀπότ’εὖ ζώειν καὶ ἅμ’ἀνθρώποισιν ὀπάζειν.

τοὺς δ’ἐπιμειδήσας προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων ·

νήπιοι ἄνθρωποι, δυστλήμονες, οἳ μελεδῶνας

βούλεσθ’ἀργαλέουςτε πόνους καὶ στείνεα θυμῷ ·

ῥηίδιον ἔπος ὔμμ’ἐρέω καὶ ἐπὶ φρεσὶ θήσω,

δεξιτερῇ μάλ’ἕκαστος ἔχων ἐν χειρὶ μάχαιραν,

σφάζειν αἰεὶ μῆλα · τὰ δ’ἄφθονα πάντα παρέσται,

ὅσσατ’ἐμοί κ’ἀγάγωσι περικλυτὰ φῦλ’ἀνθρώπων ·

νηὸν δὲ προφύλαχθε, δέδεχθε δὲ φῦλ’ἀνθρώπων

ἐνθάδ’ἀγειρομένων καὶ ἐμὴν ἰθύντε μάλιστα.

δείκνυσθε θνητοῖσι · σὺ δὲ φρεσὶ δέξο θέμιστα.

εἰ δέ τις ἀφραδίῃς οὐ πείσεται, ἀλλ’ἀλογήσει

ἠέ τι τηΰσιον ἔπος ἔσσεται ἠέ τι ἔργον

ὕβριςθ’, ἣ θέμις ἐστὶ καταθνητῶν ἀνθρώπων,

ἄλλοι ἔπειθ’ὑμῖν σημάντορες ἄνδρες ἔσονται,

τῶν ὑπ’ἀναγκαίῃ δεδμήσεσθ’ἤματα πάντα.

εἴρηταί τοι πάντα · σὺ δὲ φρεσὶ σῇσι φύλαξαι.

καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε, Διὸς καὶ Λητοῦς υἱέ ·

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ’ἀοιδῆς.