Hymn to Demeter

Δήμητρ’ἠύκομον, σεμνὴν θεόν, ἄρχομ’ἀείδειν,

αὐτὴν ἠδὲ θύγατρα τανύσφυρον, ἣν Ἀιδωνεὺς

ἥρπαξεν, δῶκεν δὲ βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεύς,

νόσφιν Δήμητρος χρυσαόρου, ἀγλαοκάρπου,

παίζουσαν κούρῃσι σὺν Ὠκεανοῦ βαθυκόλποις

ἄνθεάτ’αἰνυμένην, ῥόδα καὶ κρόκον ἠδ’ἴα καλὰ

λειμῶν’ἂμ μαλακὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ’ὑάκινθον

νάρκισσόνθ’, ὃν φῦσε δόλον καλυκώπιδι κούρῃ

Γαῖα Διὸς βουλῇσι χαριζομένη Πολυδέκτῃ,

θαυμαστὸν γανόωντα · σέβας τό γε πᾶσιν ἰδέσθαι

ἀθανάτοιςτε θεοῖς ἠδὲ θνητοῖς ἀνθρώποις ·

τοῦ καὶ ἀπὸ ῥίζης ἑκατὸν κάρα ἐξεπεφύκει ·

κὦζ’ἥδιστ’ὀδμή, πᾶςτ’οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν

γαῖάτε πᾶσ’ἐγελάσσε καὶ ἁλμυρὸν οἶδμα θαλάσσης.

ἣ δ’ἄρα θαμβήσασ’ὠρέξατο χερσὶν ἅμ’ἄμφω

καλὸν ἄθυρμα λαβεῖν · χάνε δὲ χθὼν εὐρυάγυια

Νύσιον ἂμ πεδίον, τῇ ὄρουσεν ἄναξ Πολυδέγμων

ἵπποις ἀθανάτοισι, Κρόνου πολυώνυμος υἱός.

ἁρπάξας δ’ἀέκουσαν ἐπὶ χρυσέοισιν ὄχοισιν

ἦγ’ὀλοφυρομένην · ἰάχησε δ’ἄρ’ὄρθια φωνῇ,

κεκλομένη πατέρα Κρονίδην ὕπατον καὶ ἄριστον.

οὐ δέ τις ἀθανάτων οὐ δὲ θνητῶν ἀνθρώπων

ἤκουσεν φωνῆς, οὐ δ’ἀγλαόκαρποι ἐλαῖαι †

εἰ μὴ Περσαίου θυγάτηρ ἀταλὰ φρονέουσα

ἄιεν ἐξ ἄντρου, Ἑκάτη λιπαροκρήδεμνος,

Ἠέλιόςτε ἄναξ, Ὑπερίονος ἀγλαὸς υἱός,

κούρης κεκλομένης πατέρα Κρονίδην · ὃ δὲ νόσφιν

ἧστο θεῶν ἀπάνευθε πολυλλίστῳ ἐνὶ νηῷ,

δέγμενος ἱερὰ καλὰ παρὰ θνητῶν ἀνθρώπων.

τὴν δ’ἀεκαζομένην ἦγεν Διὸς ἐννεσίῃσι

πατροκασίγνητος, Πολυσημάντωρ Πολυδέγμων,

ἵπποις ἀθανάτοισι, Κρόνου πολυώνυμος υἱός.

ὄφρα μὲν οὖν γαῖάντε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντα

λεῦσσε θεὰ καὶ πόντον ἀγάρροον ἰχθυόεντα

αὐγάςτ’ἠελίου, ἔτι δ’ἤλπετο μητέρα κεδνὴν

ὄψεσθαι καὶ φῦλα θεῶν αἰειγενετάων,

τόφρα οἱ ἐλπὶς ἔθελγε μέγαν νόον ἀχνυμένης περ ·

ἤχησαν δ’ὀρέων κορυφαὶ καὶ βένθεα πόντου

φωνῇ ὑπ’ἀθανάτῃ · τῆς δ’ἔκλυε πότνια μήτηρ.

ὀξὺ δέ μιν κραδίην ἄχος ἔλλαβεν, ἀμφὶ δὲ χαίταις

ἀμβροσίαις κρήδεμνα δαΐζετο χερσὶ φίλῃσι,

κυάνεον δὲ κάλυμμα κατ’ἀμφοτέρων βάλετ’ὤμων,

σεύατο δ’ὥστ’οἰωνός, ἐπὶ τραφερήντε καὶ ὑγρὴν

μαιομένη · τῇ δ’οὔτις ἐτήτυμα μυθήσασθαι

ἤθελεν οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων,

οὔτ’οἰωνῶν τις τῇ ἐτήτυμος ἄγγελος ἦλθεν.

ἐννῆμαρ μὲν ἔπειτα κατὰ χθόνα πότνια Δηὼ

στρωφᾶτ’αἰθομένας δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχουσα,

οὐ δέ ποτ’ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἡδυπότοιο

πάσσατ’ἀκηχεμένη, οὐ δὲ χρόα βάλλετο λουτροῖς.

ἀλλ’ὅτε δὴ δεκάτη οἱ ἐπήλυθε φαινολὶς ἠώς,

ἤντετό οἱ Ἑκάτη, σέλας ἐν χείρεσσιν ἔχουσα

καί ῥά οἱ ἀγγελέουσα ἔπος φάτο φώνησέντε ·

πότνια Δημήτηρ, ὡρηφόρε, ἀγλαόδωρε,

τίς θεῶν οὐρανίων ἠὲ θνητῶν ἀνθρώπων

ἥρπασε Περσεφόνην καὶ σὸν φίλον ἤκαχε θυμόν;

φωνῆς γὰρ ἤκουσ’, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν,

ὅστις ἔην · σοὶ δ’ὦκα λέγω νημερτέα πάντα.

ὣς ἄρ’ἔφη Ἑκάτη · τὴν δ’οὐκ ἠμείβετο μύθῳ

Ῥείης ἠυκόμου θυγάτηρ, ἀλλ’ὦκα σὺν αὐτῇ

ἤιξ’αἰθομένας δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχουσα.

Ἠέλιον δ’ἵκοντο, θεῶν σκοπὸν ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,

στὰν δ’ἵππων προπάροιθε καὶ εἴρετο δῖα θεάων ·

ἠέλι’, αἴδεσσαί με θεὰν σύ περ, εἴ ποτε δή σευ

ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ κραδίην καὶ θυμὸν ἴηνα ·

κούρην τὴν ἔτεκον, γλυκερὸν θάλος, εἴδεϊ κυδρήν,

τῆς ἀδινὴν ὄπ’ἄκουσα δι’αἰθέρος ἀτρυγέτοιο

ὥστε βιαζομένης, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν.

ἀλλά, σὺ γὰρ δὴ πᾶσαν ἐπὶ χθόνα καὶ κατὰ πόντον

αἰθέρος ἐκ δίης καταδέρκεαι ἀκτίνεσσι,

νημερτέως μοι ἔνισπε φίλον τέκος, εἴ που ὄπωπας,

ὅστις νόσφιν ἐμεῖο λαβὼν ἀέκουσαν ἀνάγκῃ

οἴχεται ἠὲ θεῶν ἢ καὶ θνητῶν ἀνθρώπων.

ὣς φάτο · τὴν δ’Ὑπεριονίδης ἠμείβετο μύθῳ ·

Ῥείης ἠυκόμου θύγατερ, Δήμητερ ἄνασσα,

εἰδήσεις · δὴ γὰρ μέγα σ’ἅζομαι ἠδ’ἐλεαίρω

ἀχνυμένην περὶ παιδὶ τανυσφύρῳ · οὐ δέ τις ἄλλος

αἴτιος ἀθανάτων, εἰ μὴ νεφεληγερέτα Ζεύς,

ὅς μιν ἔδωκ’Ἀίδῃ θαλερὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν

αὐτοκασιγνήτῳ · ὃ δ’ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα

ἁρπάξας ἵπποισιν ἄγεν μεγάλα ἰάχουσαν.

ἀλλά, θεά, κατάπαυε μέγαν γόον · οὐ δέ τί σε χρὴ

μὰψ αὔτως ἄπλητον ἔχειν χόλον · οὔ τοι ἀεικὴς

γαμβρὸς ἐν ἀθανάτοις Πολυσημάντωρ Ἀιδωνεύς,

αὐτοκασίγνητος καὶ ὁμόσπορος · ἀμφὶ δὲ τιμὴν

ἔλλαχεν ὡς τὰ πρῶτα διάτριχα δασμὸς ἐτύχθη,

τοῖς μεταναιετάειν, τῶν ἔλλαχε κοίρανος εἶναι.

ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο · τοὶ δ’ὑπ’ὀμοκλῆς

ῥίμφα φέρον θοὸν ἅρμα τανύπτεροι ὥστ’οἰωνοί.

τὴν δ’ἄχος αἰνότερον καὶ κύντερον ἵκετο θυμόν ·

χωσαμένη δὴ ἔπειτα κελαινεφέι Κρονίωνι

νοσφισθεῖσα θεῶν ἀγορὴν καὶ μακρὸν Ὄλυμπον

ᾤχετ’ἐπ’ἀνθρώπων πόλιας καὶ πίονα ἔργα

εἶδος ἀμαλδύνουσα πολὺν χρόνον · οὐ δέ τις ἀνδρῶν

εἰσορόων γίγνωσκε βαθυζώνωντε γυναικῶν,

πρίν γ’ὅτε δὴ Κελεοῖο δαΐφρονος ἵκετο δῶμα,

ὃς τότ’Ἐλευσῖνος θυοέσσης κοίρανος ἦεν.

ἕζετο δ’ἐγγὺς ὁδοῖο φίλον τετιημένη ἦτορ,

Παρθενίῳ φρέατι, ὅθεν ὑδρεύοντο πολῖται,

ἐν σκιῇ, αὐτὰρ ὕπερθε πεφύκει θάμνος ἐλαίης,

γρηὶ παλαιγενέι ἐναλίγκιος, ἥτε τόκοιο

εἴργηται δώρωντε φιλοστεφάνου Ἀφροδίτης,

οἷαίτε τροφοί εἰσι θεμιστοπόλων βασιλήων

παίδων καὶ ταμίαι κατὰ δώματα ἠχήεντα.

τὴν δὲ ἴδον Κελεοῖο Ἐλευσινίδαο θύγατρες

ἐρχόμεναι μεθ’ὕδωρ εὐήρυτον, ὄφρα φέροιεν

κάλπισι χαλκείῃσι φίλα πρὸς δώματα πατρός,

τέσσαρες, ὥστε θεαί, κουρήιον ἄνθος ἔχουσαι,

Καλλιδίκη καὶ Κλεισιδίκη Δημώτ’ἐρόεσσα

Καλλιθόηθ’, ἣ τῶν προγενεστάτη ἦεν ἁπασῶν ·

οὐ δ’ἔγνον · χαλεποὶ δὲ θεοὶ θνητοῖσιν ὁρᾶσθαι.

ἀγχοῦ δ’ἱστάμεναι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων ·

τίς πόθεν ἐσσί, γρῆυ, παλαιγενέων ἀνθρώπων;

τίπτε δὲ νόσφι πόληος ἀπέστιχες, οὐ δὲ δόμοισι

πίλνασαι; ἔνθα γυναῖκες ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα

τηλίκαι, ὡς σύ περ ὧδε καὶ ὁπλότεραι γεγάασιν,

αἵ κέ σε φίλωνται ἠμὲν ἔπει ἠδὲ καὶ ἔργῳ.

ὣς ἔφαν · ἣ δ’ἐπέεσσιν ἀμείβετο πότνα θεάων ·

τέκνα φίλ’, αἵ τινές ἐστε γυναικῶν θηλυτεράων,

χαίρετ’· ἐγὼ δ’ὑμῖν μυθήσομαι · οὔ τοι ἀεικὲς

ὑμῖν εἰρομένῃσιν ἀληθέα μυθήσασθαι.

Δωσὼ ἐμοί γ’ὄνομ’ἐστί · τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ.

νῦν αὖτε Κρήτηθεν ἐπ’εὐρέα νῶτα θαλάσσης

ἤλυθον οὐκ ἐθέλουσα, βίῃ δ’ἀέκουσαν ἀνάγκῃ

ἄνδρες ληιστῆρες ἀπήγαγον. οἳ μὲν ἔπειτα

νηὶ θοῇ Θόρικόνδε κατέσχεθον, ἔνθα γυναῖκες

ἠπείρου ἐπέβησαν ἀολλέες ἠδὲ καὶ αὐτοί,

δεῖπνόντ’ἐπηρτύνοντο παρὰ πρυμνήσια νηός ·

ἀλλ’ἐμοὶ οὐ δόρποιο μελίφρονος ἤρατο θυμός ·

λάθρη δ’ὁρμηθεῖσα δι’ἠπείροιο μελαίνης

φεύγου ὑπερφιάλους σημάντορας, ὄφρα κε μή με

ἀπριάτην περάσαντες ἐμῆς ἀποναίατο τιμῆς.

οὕτω δεῦρ’ἱκόμην ἀλαλημένη, οὐ δέ τι οἶδα,

ἥ τις δὴ γαῖ’ἐστι καὶ οἵ τινες ἐγγεγάασιν.

ἀλλ’ὑμῖν μὲν πάντες Ὀλύμπια δώματ’ἔχοντες

δοῖεν κουριδίους ἄνδρας, καὶ τέκνα τεκέσθαι,

ὡς ἐθέλουσι τοκῆες · ἐμὲ δ’αὖτ’οἰκτείρατε, κοῦραι.

τοῦτο δέ μοι σαφέως ὑποθήκατε, ὄφρα πύθωμαι,

προφρονέως, φίλα τέκνα, τέων πρὸς δώμαθ’ἵκωμαι

ἀνέρος ἠδὲ γυναικός, ἵνα σφίσιν ἐργάζωμαι

πρόφρων, οἷα γυναικὸς ἀφήλικος ἔργα τέτυκται ·

καὶ κεν παῖδα νεογνὸν ἐν ἀγκοίνῃσιν ἔχουσα

καλὰ τιθηνοίμην καὶ δώματα τηρήσαιμι

καί κε λέχος στορέσαιμι μυχῷ θαλάμων εὐπήκτων

δεσπόσυνον καί κ’ἔργα διδασκήσαιμι γυναῖκας.

φῆ ῥα θεά · τὴν δ’αὐτίκ’ἀμείβετο παρθένος ἀδμής,

Καλλιδίκη, Κελεοῖο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστη ·

μαῖα, θεῶν μὲν δῶρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ

τέτλαμεν ἄνθρωποι · δὴ γὰρ πολὺ φέρτεροί εἰσι.

ταῦτα δέ τοι σαφέως ὑποθήσομαι ἠδ’ὀνομήνω

ἀνέρας οἷσιν ἔπεστι μέγα κράτος ἐνθάδε τιμῆς

δήμουτε προὔχουσιν ἰδὲ κρήδεμνα πόληος

εἰρύαται βουλῇσι καὶ ἰθείῃσι δίκῃσιν ·

ἠμὲν Τριπτολέμου πυκιμήδεος ἠδὲ Διόκλου

ἠδὲ Πολυξείνου καὶ ἀμύμονος Εὐμόλποιο

καὶ Δολίχου καὶ πατρὸς ἀγήνορος ἡμετέροιο,

τῶν πάντων ἄλοχοι κατὰ δώματα πορσαίνουσι ·

τάων οὐκ ἄν τίς σε κατὰ πρώτιστον ὀπωπὴν

εἶδος ἀτιμήσασα δόμων ἀπονοσφίσσειεν,

ἀλλά σε δέξονται · δὴ γὰρ θεοείκελός ἐσσι.

εἰ δ’ἐθέλεις, ἐπίμεινον, ἵνα πρὸς δώματα πατρὸς

ἔλθωμεν καὶ μητρὶ βαθυζώνῳ Μετανείρῃ

εἴπωμεν τάδε πάντα διαμπερές, αἴ κέ σ’ἀνώγῃ

ἡμέτερόνδ’ἰέναι μη δ’ἄλλων δώματ’ἐρευνᾶν.

τηλύγετος δέ οἱ υἱὸς ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳ

ὀψίγονος τρέφεται, πολυεύχετος ἀσπάσιόςτε.

εἰ τόν γ’ἐκθρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,

ῥεῖά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων

ζηλώσαι · τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίη.

ὣς ἔφαθ’· ἣ δ’ἐπένευσε καρήατι · ταὶ δὲ φαεινὰ

πλησάμεναι ὕδατος φέρον ἄγγεα κυδιάουσαι.

ῥίμφα δὲ πατρὸς ἵκοντο μέγαν δόμον, ὦκα δὲ μητρὶ

ἔννεπον, ὡς εἶδόντε καὶ ἔκλυον. ἣ δὲ μάλ’ὦκα

ἐλθούσας ἐκέλευε καλεῖν ἐπ’ἀπείρονι μισθῷ.

αἳ δ’ὥστ’ἢ ἔλαφοι ἢ πόρτιες εἴαρος ὥρῃ

ἅλλοντ’ἂν λειμῶνα κορεσσάμεναι φρένα φορβῇ,

ὣς αἳ ἐπισχόμεναι ἑανῶν πτύχας ἱμεροέντων

ἤιξαν κοίλην κατ’ἀμαξιτόν · ἀμφὶ δὲ χαῖται

ὤμοις ἀίσσοντο κροκηίῳ ἄνθει ὁμοῖαι.

τέτμον δ’ἐγγὺς ὁδοῦ κυδρὴν θεόν, ἔνθα πάρος περ

κάλλιπον · αὐτὰρ ἔπειτα φίλου πρὸς δώματα πατρὸς

ἡγεῦνθ’· ἣ δ’ἄρ’ὄπισθε φίλον τετιημένη ἦτορ

στεῖχε κατὰ κρῆθεν κεκαλυμμένη · ἀμφὶ δὲ πέπλος

κυάνεος ῥαδινοῖσι θεᾶς ἐλελίζετο ποσσίν.

αἶψα δὲ δώμαθ’ἵκοντο διοτρεφέος Κελεοῖο,

βὰν δὲ δι’αἰθούσης, ἔνθα σφίσι πότνια μήτηρ

ἧστο παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο

παῖδ’ὑπὸ κόλπῳ ἔχουσα, νέον θάλος · αἳ δὲ πὰρ αὐτὴν

ἔδραμον · ἣ δ’ἄρ’ἐπ’οὐδὸν ἔβη ποσὶ καὶ ῥα μελάθρου

κῦρε κάρη, πλῆσεν δὲ θύρας σέλαος θείοιο.

τὴν δ’αἰδώςτε σέβαςτε ἰδὲ χλωρὸν δέος εἷλεν ·

εἶξε δέ οἱ κλισμοῖο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγεν.

ἀλλ’οὐ Δημήτηρ ὡρηφόρος, ἀγλαόδωρος,

ἤθελεν ἑδριάασθαι ἐπὶ κλισμοῖο φαεινοῦ,

ἀλλ’ἀκέουσ’ἀνέμιμνε κατ’ὄμματα καλὰ βαλοῦσα,

πρίν γ’ὅτε δή οἱ ἔθηκεν Ἰάμβη κέδν’εἰδυῖα

πηκτὸν ἕδος, καθύπερθε δ’ἐπ’ἀργύφεον βάλε κῶας.

ἔνθα καθεζομένη προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην ·

δηρὸν δ’ἄφθογγος τετιημένη ἧστ’ἐπὶ δίφρου,

οὐ δέ τιν’οὔτ’ἔπεϊ προσπτύσσετο οὔτε τι ἔργῳ,

ἀλλ’ἀγέλαστος, ἄπαστος ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος

ἧστο πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός,

πρίν γ’ὅτε δὴ χλεύῃς μιν Ἰάμβη κέδν’εἰδυῖα

πολλὰ παρασκώπτουσ’ἐτρέψατο πότνιαν ἁγνήν,

μειδῆσαι γελάσαιτε καὶ ἵλαον σχεῖν θυμόν ·

ἣ δή οἱ καὶ ἔπειτα μεθύστερον εὔαδεν ὀργαῖς.

τῇ δὲ δέπας Μετάνειρα δίδου μελιηδέος οἴνου

πλήσασ’· ἣ δ’ἀνένευσ’· οὐ γὰρ θεμιτόν οἱ ἔφασκε

πίνειν οἶνον ἐρυθρόν · ἄνωγε δ’ἄρ’ἄλφι καὶ ὕδωρ

δοῦναι μίξασαν πιέμεν γλήχωνι τερείνῃ.

ἣ δὲ κυκεῶ τεύξασα θεᾷ πόρεν, ὡς ἐκέλευε ·

δεξαμένη δ’ὁσίης ἕνεκεν πολυπότνια Δηώ

[…] τῇσι δὲ μύθων ἦρχεν ἐύζωνος Μετάνειρα ·

χαῖρε, γύναι, ἐπεὶ οὔ σε κακῶν ἄπ’ἔολπα τοκήων

ἔμμεναι, ἀλλ’ἀγαθῶν · ἐπί τοι πρέπει ὄμμασιν αἰδὼς

καὶ χάρις, ὡς εἴ πέρτε θεμιστοπόλων βασιλήων.

ἀλλὰ θεῶν μὲν δῶρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ

τέτλαμεν ἄνθρωποι · ἐπὶ γὰρ ζυγὸς αὐχένι κεῖται.

νῦν δ’, ἐπεὶ ἵκεο δεῦρο, παρέσσεται ὅσσατ’ἐμοί περ.

παῖδα δέ μοι τρέφε τόνδε, τὸν ὀψίγονον καὶ ἄελπτον

ὤπασαν ἀθάνατοι, πολυάρητος δέ μοί ἐστιν.

εἰ τόν γε θρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,

ῥεῖά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων

ζηλώσαι · τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίην.

τὴν δ’αὖτε προσέειπεν ἐυστέφανος Δημήτηρ ·

καὶ σύ, γύναι, μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ἐσθλὰ πόροιεν ·

παῖδα δέ τοι πρόφρων ὑποδέξομαι, ὥς με κελεύεις,

θρέψω κοὔ μιν, ἔολπα, κακοφραδίῃσι τιθήνης

οὔτ’ἄρ’ἐπηλυσίη δηλήσεται οὔθ’ὑποτάμνον ·

οἶδα γὰρ ἀντίτομον μέγα φέρτερον ὑλοτόμοιο,

οἶδα δ’ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἐσθλὸν ἐρυσμόν.

ὣς ἄρα φωνήσασα θυώδεϊ δέξατο κόλπῳ

χείρεσσ’ἀθανάτῃσι · γεγήθει δὲ φρένα μήτηρ.

ὣς ἣ μὲν Κελεοῖο δαΐφρονος ἀγλαὸν υἱὸν

Δημοφόωνθ’, ὃν ἔτικτεν ἐύζωνος Μετάνειρα,

ἔτρεφεν ἐν μεγάροις · ὃ δ’ἀέξετο δαίμονι ἶσος,

οὔτ’οὖν σῖτον ἔδων, οὐ θησάμενος γάλα μητρὸς

ἠματίη μὲν γὰρ καλλιστέφανος Δημήτηρ

χρίεσκ’ἀμβροσίῃ ὡσεὶ θεοῦ ἐκγεγαῶτα

ἡδὺ καταπνείουσα καὶ ἐν κόλποισιν ἔχουσα ·

νύκτας δὲ κρύπτεσκε πυρὸς μένει ἠύτε δαλὸν

λάθρα φίλων γονέων · τοῖς δὲ μέγα θαῦμ’ἐτέτυκτο,

ὡς προθαλὴς τελέθεσκε · θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει.

καί κέν μιν ποίησεν ἀγήρωντ’ἀθάνατόντε,

εἰ μὴ ἄρ’ἀφραδίῃσιν ἐύζωνος Μετάνειρα

νύκτ’ἐπιτηρήσασα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο

σκέψατο · κώκυσεν δὲ καὶ ἄμφω πλήξατο μηρὼ

δείσασ’ᾧ περὶ παιδὶ καὶ ἀάσθη μέγα θυμῷ

καί ῥ’ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·

τέκνον Δημοφόων, ξείνη σε πυρὶ ἔνι πολλῷ

κρύπτει, ἐμοὶ δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ τίθησιν.

ὣς φάτ’ὀδυρομένη · τῆς δ’ἄιε δῖα θεάων.

τῇ δὲ χολωσαμένη καλλιστέφανος Δημήτηρ

παῖδα φίλον, τὸν ἄελπτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτικτε,

χείρεσσ’ἀθανάτῃσιν ἀπὸ ἕθεν ἧκε πέδονδε,

ἐξανελοῦσα πυρός, θυμῷ κοτέσασα μάλ’αἰνῶς,

καί ῥ’ἄμυδις προσέειπεν ἐύζωνον Μετάνειραν ·

νήιδες ἄνθρωποι καὶ ἀφράδμονες οὔτ’ἀγαθοῖο

αἶσαν ἐπερχομένου προγνώμεναι οὔτε κακοῖο,

καὶ σὺ γὰρ ἀφραδίῃσι τεῇς νήκεστον ἀάσθης.

ἴστω γὰρ θεῶν ὅρκος, ἀμείλικτον Στυγὸς ὕδωρ,

ἀθάνατόν κέν τοι καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα

παῖδα φίλον ποίησα καὶ ἄφθιτον ὤπασα τιμήν ·

νῦν δ’οὐκ ἔσθ’ὥς κεν θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι ·

τιμὴ δ’ἄφθιτος αἰὲν ἐπέσσεται, οὕνεκα γούνων

ἡμετέρων ἐπέβη καὶ ἐν ἀγκοίνῃσιν ἴαυσεν.

ὥρῃσιν δ’ἄρα τῷ γε περιπλομένων ἐνιαυτῶν

παῖδες Ἐλευσινίων πόλεμον καὶ φύλοπιν αἰνὴν

αἰὲν ἐν ἀλλήλοισιν συνάξουσ’ἤματα πάντα.

εἰμὶ δὲ Δημήτηρ τιμάοχος, ἥτε μέγιστον

ἀθανάτοις θνητοῖςτ’ὄνεαρ καὶ χάρμα τέτυκται.

ἀλλ’ἄγε μοι νηόντε μέγαν καὶ βωμὸν ὑπ’αὐτῷ

τευχόντων πᾶς δῆμος ὑπαὶ πόλιν αἰπύτε τεῖχος

Καλλιχόρου καθύπερθεν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ.

ὄργια δ’αὐτὴ ἐγὼν ὑποθήσομαι, ὡς ἂν ἔπειτα

εὐαγέως ἔρδοντες ἐμὸν νόον ἱλάσκοισθε.

ὣς εἰποῦσα θεὰ μέγεθος καὶ εἶδος ἄμειψε

γῆρας ἀπωσαμένη · περίτ’ἀμφίτε κάλλος ἄητο ·

ὀδμὴ δ’ἱμερόεσσα θυηέντων ἀπὸ πέπλων

σκίδνατο, τῆλε δὲ φέγγος ἀπὸ χροὸς ἀθανάτοιο

λάμπε θεᾶς, ξανθαὶ δὲ κόμαι κατενήνοθεν ὤμους,

αὐγῆς δ’ἐπλήσθη πυκινὸς δόμος ἀστεροπῆς ὥς ·

βῆ δὲ διὲκ μεγάρων · τῆς δ’αὐτίκα γούνατ’ἔλυντο,

δηρὸν δ’ἄφθογγος γένετο χρόνον, οὐ δέ τι παιδὸς

μνήσατο τηλυγέτοιο ἀπὸ δαπέδου ἀνελέσθαι.

τοῦ δὲ κασίγνηται φωνὴν ἐσάκουσαν ἐλεινήν,

κὰδ δ’ἄρ’ἀπ’εὐστρώτων λεχέων θόρον · ἣ μὲν ἔπειτα

παῖδ’ἀνὰ χερσὶν ἑλοῦσα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ ·

ἣ δ’ἄρα πῦρ ἀνέκαι’· ἣ δ’ἔσσυτο πόσσ’ἁπαλοῖσι

μητέρ’ἀναστήσουσα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο.

ἀγρόμεναι δέ μιν ἀμφὶς ἐλούεον ἀσπαίροντα

ἀμφαγαπαζόμεναι · τοῦ δ’οὐ μειλίσσετο θυμός ·

χειρότεραι γὰρ δή μιν ἔχον τροφοὶ ἠδὲ τιθῆναι.

αἳ μὲν παννύχιαι κυδρὴν θεὸν ἱλάσκοντο

δείματι παλλόμεναι, ἅμα δ’ἠοῖ φαινομένηφιν

εὐρυβίῃ Κελεῷ νημερτέα μυθήσαντο,

ὡς ἐπέτελλε θεά, καλλιστέφανος Δημήτηρ.

αὐτὰρ ὅ γ’εἰς ἀγορὴν καλέσας πολυπείρονα λαὸν

ἤνωγ’ἠυκόμῳ Δημήτερι πίονα νηὸν

ποιῆσαι καὶ βωμὸν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ.

οἳ δὲ μάλ’αἶψ’ἐπίθοντο καὶ ἔκλυον αὐδήσαντος,

τεῦχον δ’, ὡς ἐπέτελλ’. ὃ δ’ἀέξετο δαίμονι ἶσος.

αὐτὰρ ἐπεὶ τέλεσαν καὶ ἐρώησαν καμάτοιο,

βάν ῥ’ἴμεν οἴκαδ’ἕκαστος · ἀτὰρ ξανθὴ Δημήτηρ

ἔνθα καθεζομένη μακάρων ἀπὸ νόσφιν ἁπάντων

μίμνε πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός.

αἰνότατον δ’ἐνιαυτὸν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν

ποίησ’ἀνθρώποις καὶ κύντατον · οὐ δέ τι γαῖα

σπέρμ’ἀνίει, κρύπτεν γὰρ ἐυστέφανος Δημήτηρ ·

πολλὰ δὲ καμπύλ’ἄροτρα μάτην βόες εἷλκον ἀρούραις ·

πολλὸν δὲ κρῖ λευκὸν ἐτώσιον ἔμπεσε γαίῃ ·

καί νύ κε πάμπαν ὄλεσσε γένος μερόπων ἀνθρώπων

λιμοῦ ὑπ’ἀργαλέης, γεράωντ’ἐρικυδέα τιμὴν

καὶ θυσιῶν ἤμερσεν Ὀλύμπια δώματ’ἔχοντας,

εἰ μὴ Ζεὺς ἐνόησεν ἑῷτ’ἐφράσσατο θυμῷ.

Ἶριν δὲ πρῶτον χρυσόπτερον ὦρσε καλέσσαι

Δήμητρ’ἠύκομον, πολυήρατον εἶδος ἔχουσαν.

ὣς ἔφαθ’· ἣ δὲ Ζηνὶ κελαινεφέι Κρονίωνι

πείθετο καὶ τὸ μεσηγὺ διέδραμεν ὦκα πόδεσσιν.

ἵκετο δὲ πτολίεθρον Ἐλευσῖνος θυοέσσης,

εὗρεν δ’ἐν νηῷ Δημήτερα κυανόπεπλον

καί μιν φωνήσασ’ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·

Δήμητερ, καλέει σε πατὴρ Ζεὺς ἄφθιτα εἰδὼς

ἐλθέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν αἰειγενετάων.

ἄλλ’ἴθι, μη δ’ἀτέλεστον ἐμὸν ἔπος ἐκ Διὸς ἔστω.

ὣς φάτο λισσομένη · τῇ δ’οὐκ ἐπεπείθετο θυμός.

αὖτις ἔπειτα πατὴρ μάκαρας θεοὺς αἰὲν ἐόντας

πάντας ἐπιπροΐαλλεν · ἀμοιβηδὶς δὲ κιόντες

κίκλησκον καὶ πολλὰ δίδον περικαλλέα δῶρα

τιμάςθ’, † ἅς κ’ἐθέλοιτο † μετ’ἀθανάτοισιν ἑλέσθαι.

ἀλλ’οὔτις πεῖσαι δύνατο φρένας οὐ δὲ νόημα

θυμῷ χωομένης · στερεῶς δ’ἠναίνετο μύθους.

οὐ μὲν γάρ ποτ’ἔφασκε θυώδεος Οὐλύμποιο

πρίν γ’ἐπιβήσεσθαι, οὐ πρὶν γῆς καρπὸν ἀνήσειν,

πρὶν ἴδοι ὀφθαλμοῖσιν ἑὴν εὐώπιδα κούρην.

αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ἄκουσε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεύς,

εἰς Ἔρεβος πέμψε χρυσόρραπιν Ἀργειφόντην,

ὄφρ’Ἀίδην μαλακοῖσι παραιφάμενος ἐπέεσσιν

ἁγνὴν Περσεφόνειαν ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος

ἐς φάος ἐξαγάγοι μετὰ δαίμονας, ὄφρα ἑ μήτηρ

ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα μεταλήξειε χόλοιο.

Ἑρμῆς δ’οὐκ ἀπίθησεν, ἄφαρ δ’ὑπὸ κεύθεα γαίης

ἐσσυμένως κατόρουσε λιπὼν ἕδος Οὐλύμποιο.

τέτμε δὲ τόν γε ἄνακτα δόμων ἔντοσθεν ἐόντα,

ἥμενον ἐν λεχέεσσι σὺν αἰδοίῃ παρακοίτι,

πόλλ’ἀεκαζομένῃ μητρὸς πόθῳ · ἣ δ’ἀποτηλοῦ

ἔργοις θεῶν μακάρων δεινὴν μητίσετο βουλήν.

ἀγχοῦ δ’ἱστάμενος προσέφη κρατὺς Ἀργειφόντης ·

Ἅιδη κυανοχαῖτα, καταφθιμένοισιν ἀνάσσων,

Ζεύς με πατὴρ ἤνωγεν ἀγαυὴν Περσεφόνειαν

ἐξαγαγεῖν Ἐρέβευσφι μετὰ σφέας, ὄφρα ἑ μήτηρ

ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς

ἀθανάτοις λήξειεν · ἐπεὶ μέγα μήδεται ἔργον,

φθῖσαι φῦλ’ἀμενηνὰ χαμαιγενέων ἀνθρώπων,

σπέρμ’ὑπὸ γῆς κρύπτουσα, καταφθινύθουσα δὲ τιμὰς

ἀθανάτων · ἣ δ’αἰνὸν ἔχει χόλον, οὐ δὲ θεοῖσι

μίσγεται, ἀλλ’ἀπάνευθε θυώδεος ἔνδοθι νηοῦ

ἧσται Ἐλευσῖνος κραναὸν πτολίεθρον ἔχουσα.

ὣς φάτο · μείδησεν δὲ ἄναξ ἐνέρων Ἀιδωνεὺς

ὀφρύσιν, οὐ δ’ἀπίθησε Διὸς βασιλῆος ἐφετμῇς ·

ἐσσυμένως δ’ἐκέλευσε δαΐφρονι Περσεφονείῃ ·

ἔρχεο, Περσεφόνη, παρὰ μητέρα κυανόπεπλον

ἤπιον ἐν στήθεσσι μένος καὶ θυμὸν ἔχουσα,

μη δέ τι δυσθύμαινε λίην περιώσιον ἄλλων ·

οὔ τοι ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικὴς ἔσσομ’ἀκοίτης,

αὐτοκασίγνητος πατρὸς Διός · ἔνθα δ’ἐοῦσα

δεσπόσσεις πάντων ὁπόσα ζώειτε καὶ ἕρπει,

τιμὰς δὲ σχήσησθα μετ’ἀθανάτοισι μεγίστας.

τῶν δ’ἀδικησάντων τίσις ἔσσεται ἤματα πάντα,

οἵ κεν μὴ θυσίῃσι τεὸν μένος ἱλάσκωνται

εὐαγέως ἔρδοντες, ἐναίσιμα δῶρα τελοῦντες.

ὣς φάτο · γήθησεν δὲ περίφρων Περσεφόνεια,

καρπαλίμως δ’ἀνόρουσ’ὑπὸ χάρματος · αὐτὰρ ὅ γ’αὐτὸς

ῥοιῆς κόκκον ἔδωκε φαγεῖν μελιηδέα λάθρῃ,

ἀμφὶ ἓ νωμήσας, ἵνα μὴ μένοι ἤματα πάντα

αὖθι παρ’αἰδοίῃ Δημήτερι κυανοπέπλῳ.

ἵππους δὲ προπάροιθεν ὑπὸ χρυσέοισιν ὄχεσφιν

ἔντυεν ἀθανάτους Πολυσημάντωρ Ἀιδωνεύς.

ἣ δ’ὀχέων ἐπέβη, πάρα δὲ κρατὺς Ἀργειφόντης

ἡνία καὶ μάστιγα λαβὼν μετὰ χερσὶ φίλῃσι

σεῦε διὲκ μεγάρων · τὼ δ’οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.

ῥίμφα δὲ μακρὰ κέλευθα διήνυσαν · οὐ δὲ θάλασσα

οὔθ’ὕδωρ ποταμῶν οὔτ’ἄγκεα ποιήεντα

ἵππων ἀθανάτων οὔτ’ἄκριες ἔσχεθον ὁρμήν,

ἀλλ’ὑπὲρ αὐτάων βαθὺν ἠέρα τέμνον ἰόντες.

στῆσε δ’ἄγων, ὅθι μίμνεν ἐυστέφανος Δημήτηρ,

νηοῖο προπάροιθε θυώδεος · ἣ δὲ ἰδοῦσα

ἤιξ’, ἠύτε μαινὰς ὄρος κάτα δάσκιον ὕλῃ.

Περσεφόνη δ’ἑτέρωθεν ἐπεὶ ἴδεν ὄμματα καλὰ

μητρὸς ἑῆς κατ’ἄρ’ἥ γ’ὄχεα προλιποῦσα καὶ ἵππους

ἆλτο θέειν, δειρῇ δέ οἱ ἔμπεσε ἀμφιχυθεῖσα ·

τῇ δὲ φίλην ἔτι παῖδα ἑῇς μετὰ χερσὶν ἐχούσῃ

αἶψα δόλον θυμός τιν’ὀίσατο, τρέσσε δ’ἄρ’αἰνῶς

παυομένη φιλότητος, ἄφαρ δ’ἐρεείνετο μύθῳ ·

τέκνον, μή ῥά τι μοι σύ γε πάσσαο νέρθεν ἐοῦσα

βρώμης; ἐξαύδα, μὴ κεῦθ’, ἵνα εἴδομεν ἄμφω ·

ὣς μὲν γάρ κεν ἐοῦσα παρὰ στυγεροῦ Ἀίδαο

καὶ παρ’ἐμοὶ καὶ πατρὶ κελαινεφέϊ Κρονίωνι

ναιετάοις πάντεσσι τετιμένη ἀθανάτοισιν.

εἰ δ’ἐπάσω, πάλιν αὖτις ἰοῦσ’ὑπὸ κεύθεσι γαίης

οἰκήσεις ὡρέων τρίτατον μέρος εἰς ἐνιαυτόν,

τὰς δὲ δύω παρ’ἐμοίτε καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν.

ὁππότε δ’ἄνθεσι γαῖ’εὐώδεσιν εἰαρινοῖσι

παντοδαποῖς θάλλῃ, τόθ’ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος

αὖτις ἄνει μέγα θαῦμα θεοῖς θνητοῖςτ’ἀνθρώποις.

εἶπε δὲ πῶς σ’ἥρπαξεν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα

καὶ τίνι σ’ἐξαπάτησε δόλῳ κρατερὸς Πολυδέγμων;

τὴν δ’αὖ Περσεφόνη περικαλλὴς ἀντίον ηὔδα ·

τοιγὰρ ἐγώ τοι, μῆτερ, ἐρέω νημερτέα πάντα ·

εὖτέ μοι Ἑρμῆς ἦλθ’ἐριούνιος ἄγγελος ὠκὺς

πὰρ πατέρος Κρονιδαο καὶ ἄλλων Οὐρανιώνων,

ἐλθεῖν ἐξ Ἐρέβευς, ἵνα ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα

λήξαις ἀθανάτοισι χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς,

αὐτίκ’ἐγὼν ἀνόρουσ’ὑπὸ χάρματος · αὐτὰρ ὃ λάθρῃ

ἔμβαλέ μοι ῥοιῆς κόκκον, μελιηδέ’ἐδωδήν,

ἄκουσαν δὲ βίῃ με προσηνάγκασσε πάσασθαι.

ὡς δέ μ’ἀναρπάξας Κρονίδεω πυκινὴν διὰ μῆτιν

ᾤχετο πατρὸς ἐμοῖο, φέρων ὑπὸ κεύθεα γαίης,

ἐξερέω, καὶ πάντα διίξομαι, ὡς ἐρεείνεις.

ἡμεῖς μὲν μάλα πᾶσαι ἀν’ἱμερτὸν λειμῶνα,

Λευκίππη Φαινώτε καὶ Ἠλέκτρη καὶ Ἰάνθη

καὶ Μελίτη Ἰάχητε Ῥόδειάτε Καλλιρόητε

Μηλόβοσίςτε Τύχητε καὶ Ὠκυρόη καλυκῶπις

καὶ Ῥοδόπη Πλουτώτε καὶ ἱμερόεσσα Καλυψὼ

καὶ Στὺξ Οὐρανίητε Γαλαξαύρητ’ἐρατεινὴ

Παλλάςτ’ἐγρεμάχη καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,

παίζομεν ἠδ’ἄνθεα δρέπομεν χείρεσσ’ἐρόεντα,

μίγδα κρόκοντ’ἀγανὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ’ὑάκινθον

καὶ ῥοδέας κάλυκας καὶ λείρια, θαῦμα ἰδέσθαι,

νάρκισσόνθ’, ὃν ἔφυσ’ὥς περ κρόκον εὐρεῖα χθών.

αὐτὰρ ἐγὼ δρεπόμην περὶ χάρματι · γαῖα δ’ἔνερθε

χώρησεν · τῇ δ’ἔκθορ’ἄναξ κρατερὸς Πολυδέγμων ·

βῆ δὲ φέρων ὑπὸ γαῖαν ἐν ἅρμασι χρυσείοισι

πόλλ’ἀεκαζομένην · ἐβόησα δ’ἄρ’ὄρθια φωνῇ.

ταῦτά τοι ἀχνυμένη περ ἀληθέα πάντ’ἀγορεύω.

ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσαι

πολλὰ μάλ’ἀλλήλων κραδίην καὶ θυμὸν ἴαινον

ἀμφαγαπαζόμεναι · ἀχέων δ’ἀπεπαύετο θυμός.

γηθοσύνας δ’ἐδέχοντο παρ’ἀλλήλων ἔδιδόντε.

τῇσιν δ’ἐγγύθεν ἦλθ’Ἑκάτη λιπαροκρήδεμνος ·

πολλὰ δ’ἄρ’ἀμφαγάπησε κόρην Δημήτερος ἁγνήν ·

ἐκ τοῦ οἱ πρόπολος καὶ ὀπάων ἔπλετ’ἄνασσα.

ταῖς δὲ μέτ’ἄγγελον ἧκε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς

Ῥείην ἠύκομον, Δημήτερα κυανόπεπλον

ἀξέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς

δωσέμεν, ἅς κεν ἕλοιτο μετ’ἀθανάτοισι θεοῖσι ·

νεῦσε δέ οἱ κούρην ἔτεος περιτελλομένοιο

τὴν τριτάτην μὲν μοῖραν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,

τὰς δὲ δύω παρὰ μητρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν.

ὣς ἔφατ’· οὐ δ’ἀπίθησε θεὰ Διὸς ἀγγελιάων.

ἐσσυμένως δ’ἤιξε κατ’Οὐλύμποιο καρήνων,

ἐς δ’ἄρα Ῥάριον ἷξε, φερέσβιον οὖθαρ ἀρούρης

τὸ πρίν, ἀτὰρ τότε γ’οὔτι φερέσβιον, ἀλλὰ ἕκηλον

ἑστήκει πανάφυλλον · ἔκευθε δ’ἄρα κρῖ λευκὸν

μήδεσι Δήμητρος καλλισφύρου · αὐτὰρ ἔπειτα

μέλλεν ἄφαρ ταναοῖσι κομήσειν ἀσταχύεσσιν

ἦρος ἀεξομένοιο, πέδῳ δ’ἄρα πίονες ὄγμοι

βρισέμεν ἀσταχύων, τὰ δ’ἐν ἐλλεδανοῖσι δεδέσθαι.

ἔνθ’ἐπέβη πρώτιστον ἀπ’αἰθέρος ἀτρυγέτοιο ·

ἀσπασίως δ’ἴδον ἀλλήλας, κεχάρηντο δὲ θυμῷ.

τὴν δ’ὧδε προσέειπε Ῥέη λιπαροκρήδεμνος ·

δεῦρο τέκος, καλέει σε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς

ἐλθέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς

δωσέμεν, ἅς κ’ἐθέλῃσθα μετ’ἀθανάτοισι θεοῖσι.

νεῦσε δέ σοι κούρην ἔτεος περιτελλομένοιο

τὴν τριτάτην μὲν μοῖραν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,

τὰς δὲ δύω παρὰ σοίτε καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν.

ὣς ἄρ’ἔφη τελέεσθαι · ἑῷ δ’ἐπένευσε κάρητι.

ἀλλ’ἴθι, τέκνον ἐμόν, καὶ πείθεο, μη δέ τι λίην

ἀζηχὲς μενέαινε κελαινεφέι Κρονίωνι.

αἶψα δὲ καρπὸν ἄεξε φερέσβιον ἀνθρώποισιν.

ὣς ἔφατ’. οὐ δ’ἀπίθησεν ἐυστέφανος Δημήτηρ ·

αἶψα δὲ καρπὸν ἀνῆκεν ἀρουράων ἐριβώλων ·

πᾶσα δὲ φύλλοισίντε καὶ ἄνθεσιν εὐρεῖα χθὼν

ἔβρισ’· ἣ δὲ κιοῦσα θεμιστοπόλοις βασιλεῦσι

δεῖξεν Τριπτολέμῳτε Διοκλεῖτε πληξίππῳ

Εὐμόλπουτε βίῃ Κελεῷθ’ἡγήτορι λαῶν

δρησμοσύνηνθ’ἱερῶν καὶ ἐπέφραδεν ὄργια πᾶσι,

Τριπτολέμῳτε Πολυξείνῳ, ἐπὶ τοῖς δὲ Διοκλεῖ

σεμνά, τάτ’οὔπως ἔστι παρεξίμεν οὔτε πυθέσθαι

οὔτ’ἀχέειν · μέγα γάρ τι θεῶν σέβας ἰσχάνει αὐδήν.

ὄλβιος, ὃς τάδ’ὄπωπεν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων ·

ὃς δ’ἀτελὴς ἱερῶν ὅςτ’ἄμμορος, οὔποθ’ὁμοίων

αἶσαν ἔχει φθίμενός περ ὑπὸ ζόφῳ ἠερόεντι.

αὐτὰρ ἐπειδὴ πάνθ’ὑπεθήκατο δῖα θεάων,

βάν ῥ’ἴμεν Οὔλυμπόνδε θεῶν μεθ’ὁμήγυριν ἄλλων.

ἔνθα δὲ ναιετάουσι παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ

σεμναίτ’αἰδοῖαιτε · μέγ’ὄλβιος, ὅν τιν’ἐκεῖναι

προφρονέως φίλωνται ἐπιχθονίων ἀνθρώπων ·

αἶψα δέ οἱ πέμπουσιν ἐφέστιον ἐς μέγα δῶμα

Πλοῦτον, ὃς ἀνθρώποις ἄφενος θνητοῖσι δίδωσιν.

ἀλλ’ἄγ’Ἐλευσῖνος θυοέσσης δῆμον ἔχουσα

καὶ Πάρον ἀμφιρύτην Ἀντρῶνάτε πετρήεντα,

πότνια, ἀγλαόδωρ’, ὡρηφόρε, Δηοῖ ἄνασσα,

αὐτὴ καὶ κούρη περικαλλὴς Περσεφόνεια ·

πρόφρονες ἀντ’ᾠδῆς βίοτον θυμήρε’ὄπαζε.

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ’ἀοιδῆς.