Oedipus at Colonus

τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίνας

χώρους ἀφίγμεθ’ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;

τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθ’ἡμέραν

τὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;

σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δ’ἔτι

μεῖον φέροντα, καὶ τόδ’ἐξαρκοῦν ἐμοί ·

στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼν

μακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.

ἀλλ’, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπεις

ἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν,

στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθα

ὅπου ποτ’ἐσμέν · μανθάνειν γὰρ ἥκομεν

ξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δ’ἀκούσωμεν τελεῖν.

πάτερ ταλαίπωρ’Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳ

πόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπ’ὀμμάτων, πρόσω ·

χῶρος δ’ὅδ’ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύων

δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου · πυκνόπτεροι δ’

εἴσω κατ’αὐτὸν εὐστομοῦσ’ἀηδόνες ·

οὗ κῶλα κάμψον τοῦδ’ἐπ’ἀξέστου πέτρου ·

μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν.

κάθιζέ νύν με καὶ φύλασσε τὸν τυφλόν.

χρόνου μὲν οὕνεκ’οὐ μαθεῖν με δεῖ τόδε.

ἔχεις διδάξαι δή μ’ὅποι καθέσταμεν;

τὰς γοῦν Ἀθήνας οἶδα, τὸν δὲ χῶρον οὔ.

πᾶς γάρ τις ηὔδα τοῦτό γ’ἡμὶν ἐμπόρων.

ἀλλ’ὅστις ὁ τόπος ἦ μάθω μολοῦσά ποι;

ναί, τέκνον, εἴπερ ἐστί γ’ἐξοικήσιμος.

ἀλλ’ἐστὶ μὴν οἰκητός · οἴομαι δὲ δεῖν

οὐδέν · πέλας γὰρ ἄνδρα τόνδε νῷν ὁρῶ.

ἦ δεῦρο προσστείχοντα κἀξορμώμενον;

καὶ δὴ μὲν οὖν παρόντα · χὤ τί σοι λέγειν

εὔκαιρόν ἐστιν, ἔννεφ’, ὡς ἀνὴρ ὅδε.

ὦ ξεῖν’, ἀκούων τῆσδε τῆς ὑπέρτ’ἐμοῦ

αὑτῆςθ’ὁρώσης, οὕνεχ’ἡμὶν αἴσιος

σκοπὸς προσήκεις ὧν ἀδηλοῦμεν φράσαι —

πρὶν νῦν τὰ πλείον’ἱστορεῖν, ἐκ τῆσδ’ἕδρας

ἔξελθ’· ἔχεις γὰρ χῶρον οὐχ ἁγνὸν πατεῖν.

τίς δ’ἔσθ’ὁ χῶρος; τοῦ θεῶν νομίζεται;

ἄθικτος οὐ δ’οἰκητός · αἱ γὰρ ἔμφοβοι

θεαί σφ’ἔχουσι, Γῆςτε καὶ Σκότου κόραι.

τίνων τὸ σεμνὸν ὄνομ’ἂν εὐξαίμην κλύων;

τὰς πάνθ’ὁρώσας Εὐμενίδας ὅ γ’ἐνθάδ’ἂν

εἴποι λεώς νιν · ἄλλα δ’ἀλλαχοῦ καλά.

ἀλλ’ἵλεῳ μὲν τὸν ἱκέτην δεξαίατο ·

ὡς οὐχ ἕδρας γῆς τῆσδ’ἂν ἐξέλθοιμ’ἔτι.

τί δ’ἐστὶ τοῦτο;

ξυμφορᾶς ξύνθημ’ἐμῆς.

ἀλλ’οὐ δ’ἐμοί τοι τοὐξανιστάναι πόλεως

δίχ’ἐστὶ θάρσος, πρίν γ’ἂν ἐνδείξω τί δρῶ.

πρός νυν θεῶν, ὦ ξεῖνε, μή μ’ἀτιμάσῃς,

τοιόνδ’ἀλήτην, ὧν σε προστρέπω φράσαι.

σήμαινε, κοὐκ’ἄτιμος ἔκ γ’ἐμοῦ φανεῖ.

τίς ἔσθ’ὁ χῶρος δῆτ’, ἐν ᾧ βεβήκαμεν;

ὅσ’οἶδα κἀγὼ πάντ’ἐπιστήσει κλύων ·

χῶρος μὲν ἱερὸς πᾶς ὅδ’ἔστ’· ἔχει δέ νιν

σεμνὸς Ποσειδῶν · ἐν δ’ὁ πυρφόρος θεὸς

Τιτὰν Προμηθεύς · ὃν δ’ἐπιστείβεις τόπον,

χθονὸς καλεῖται τῆσδε χαλκόπους ὀδός,

ἔρεισμ’Ἀθηνῶν · οἱ δὲ πλησίοι γύαι

τόνδ’ἱππότην Κολωνὸν εὔχονται σφίσιν

ἀρχηγὸν εἶναι καὶ φέρουσι τοὔνομα

τὸ τοῦδε κοινὸν πάντες ὠνομασμένοι.

τοιαῦτά σοι ταῦτ’ἐστίν, ὦ ξέν’, οὐ λόγοις

τιμώμεν’, ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳ πλέον.

ἦ γάρ τινες ναίουσι τούσδε τοὺς τόπους;

καὶ κάρτα, τοῦδε τοῦ θεοῦ γ’ἐπώνυμοι.

ἄρχει τις αὐτῶν ἢ ’πὶ τῷ πλήθει λόγος;

ἐκ τοῦ κατ’ἄστυ βασιλέως τάδ’ἄρχεται.

οὗτος δὲ τίς λόγῳτε καὶ σθένει κρατεῖ;

Θησεὺς καλεῖται, τοῦ πρὶν Αἰγέως τόκος.

ἆρ’ἄν τις αὐτῷ πομπὸς ἐξ ὑμῶν μόλοι;

ὡς πρὸς τί λέξων ἢ καταρτύσων μολεῖν;

ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα.

καὶ τίς πρὸς ἀνδρὸς μὴ βλέποντος ἄρκεσις;

ὅσ’ἂν λέγωμεν πάνθ’ὁρῶντα λέξομεν.

οἶσθ’, ὦ ξέν’, ὡς νῦν μὴ σφαλῇς; ἐπείπερ εἰ

γενναῖος, ὡς ἰδόντι, πλὴν τοῦ δαίμονος,

αὐτοῦ μέν’οὗπερ κἀφάνης, ἕως ἐγὼ

τοῖς ἐνθάδ’αὐτοῦ μὴ κατ’ἄστυ δημόταις

λέξω τάδ’ἐλθών · οἵδε γὰρ κρινοῦσί σοι

εἰ χρή σε μίμνειν ἢ πορεύεσθαι πάλιν.

ὦ τέκνον, ἦ βέβηκεν ἡμὶν ὁ ξένος;

βέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ, πάτερ,

ἔξεστι φωνεῖν, ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας.

ὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδρας

πρώτων ἐφ’ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψ’ἐγώ,

Φοίβῳτε κἀμοὶ μὴ γένησθ’ἀγνώμονες,

ὅς μοι, τὰ πόλλ’ἐκεῖν’ὅτ’ἐξέχρη κακά,

ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ,

ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶν

σεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,

ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,

κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,

ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μ’ἀπήλασαν ·

σημεῖα δ’ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,

ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τιν’ἢ Διὸς σέλας,

ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸν

οὐκ ἔσθ’ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸν

ἐξήγαγ’εἰς τόδ’ἄλσος · οὐ γὰρ ἄν ποτε

πρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσ’ὁδοιπορῶν,

νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμην

βάθρον τόδ’ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί,

βίου κατ’ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότε

πέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,

εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ

μόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν.

ἴτ’, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου,

ἴτ’, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι

πασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις,

οἰκτίρατ’ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδ’ἄθλιον

εἴδωλον · οὐ γὰρ δὴ τόδ’ἀρχαῖον δέμας.

σίγα · πορεύονται γὰρ οἵδε δή τινες

χρόνῳ παλαιοί, σῆς ἕδρας ἐπίσκοποι.

σιγήσομαίτε καὶ σύ μ’ἐξ ὁδοῦ πόδα

κρύψον κατ’ἄλσος, τῶνδ’ἕως ἂν ἐκμάθω

τίνας λόγους ἐροῦσιν · ἐν γὰρ τῷ μαθεῖν

ἔνεστιν ηὑλάβεια τῶν ποιουμένων.

ὅρα. τίς ἄρ’ἦν; ποῦ ναίει;

ποῦ κυρεῖ ἐκτόπιος συθεὶς ὁ πάντων

ὁ πάντων ἀκορέστατος;

προσδέρκου λεῦσσέ νιν,

προσπεύθου πανταχῇ.

πλανάτας πλανάτας τις ὁ πρέσβυς οὐ δ’

ἔγχωρος · προσέβα γὰρ οὐκ

ἄν ποτ’ἀστιβὲς ἄλσος ἐς

τᾶνδ’ἀμαιμακετᾶν κορᾶν,

ἃς τρέμομεν λέγειν

καὶ παραμειβόμεσθ’ἀδέρκτως,

ἀφώνως, ἀλόγως τὸ τᾶς.

εὐφάμου στόμα φροντίδος

ἱέντες, τὰ δὲ νῦν τιν’ἥκειν

λόγος οὐδὲν ἅζονθ’,

ὃν ἐγὼ λεύσσων περὶ πᾶν οὔπω

δύναμαι τέμενος

γνῶναι ποῦ μοί ποτε ναίει.

ὅδ’ἐκεῖνος ἐγώ · φωνῇ γὰρ ὁρῶ,

τὸ φατιζόμενον.

ἰὼ ἰώ,

δεινὸς μὲν ὁρᾶν, δεινὸς δὲ κλύειν.

μή μ’, ἱκετεύω, προσίδητ’ἄνομον.

Ζεῦ ἀλεξῆτορ, τίς ποθ’ὁ πρέσβυς;

οὐ πάνυ μοίρας εὐδαιμονίσαι

πρώτης, ὦ τῆσδ’ἔφοροι χώρας.

δηλῶ δ’· οὐ γὰρ ἂν ὧδ’ἀλλοτρίοις

ὄμμασιν εἷρπον

κἀπὶ σμικροῖς μέγας ὥρμουν.

ἐή, ἀλαῶν ὀμμάτων

ἆρα καὶ ἦσθα φυτάλμιος; δυσαίων

μακραίων γ’, ὅσ’ἐπεικάσαι.

ἀλλ’οὐ μὰν ἔν γ’ἐμοὶ

προσθήσει τάσδ’ἀράς.

περᾷς γάρ, περᾷς · ἀλλ’ἵνα τῷδ’ἐν

ἀφθέγκτῳ μὴ προπέσῃς νάπει

ποιάεντι, κάθυδρος οὗ

κρατὴρ μειλιχίων ποτῶν

ῥεύματι συντρέχει,

τόν, ξένε πάμμορ’, εὖ φύλαξαι;

πολλὰ κέλευθος ἐρατύει ·

κλύεις, ὦ πολύμοχθ’ἀλᾶτα;

λόγον εἴ τιν’οἴσεις

πρὸς ἐμὰν λέσχαν, ἀβάτων ἀποβάς,

ἵνα πᾶσι νόμος,

φώνει · πρόσθεν δ’ἀπερύκου.

θύγατερ, ποῖ τις φροντίδος ἔλθῃ;

ὦ πάτερ, ἀστοῖς ἴσα χρὴ μελετᾶν,

εἴκοντας ἃ δεῖ κἀκούοντας.

πρόσθιγέ νύν μου.

ψαύω καὶ δή.

ὦ ξένε, μὴ δῆτ’ἀδικηθῶ σοὶ

πιστεύσας καὶ μεταναστάς.

οὔ τοι μήποτέ σ’ἐκ τῶνδ’ἑδράνων,

ὦ γέρον, ἄκοντά τις ἄξει.

ἔτι βαῖνε πόρσω.

προβίβαζε, κούρα,

πόρσω · σὺ γὰρ ἀΐεις.

[…]

[…]

[…]

ἕπεο μάν, ἕπε’ὧδ’ἀμαυρῷ κώλῳ, πάτερ, ᾇ σ’ἄγω.

[…]

τόλμα ξεῖνος ἐπὶ ξένης,

ὦ τλάμων, ὅ τι καὶ πόλις

τέτροφεν ἄφιλον ἀποστυγεῖν

καὶ τὸ φίλον σέβεσθαι.

ἄγε νυν σύ με, παῖ,

ἵν’ἂν εὐσεβίας ἐπιβαίνοντες

τὸ μὲν εἴποιμεν, τὸ δ’ἀκούσαιμεν,

καὶ μὴ χρείᾳ πολεμῶμεν.

αὐτοῦ · μηκέτι τοῦδ’αὐτοπέτρου βήματος ἔξω πόδα κλίνῃς.

ἅλις, ὡς ἀκούεις.

ἦ ἑσθῶ;

λέχριός γ’ἐπ’ἄκρου

λᾶος βραχὺς ὀκλάσας.

πάτερ, ἐμὸν τόδ’· ἐν ἁσυχαίᾳ

ἰώ μοί μοι.

βάσει βάσιν ἅρμοσαι,

γεραὸν ἐς χέρα σῶμα σὸν

προκλίνας φιλίαν ἐμάν.

ὤμοι δύσφρονος ἄτας.

ὦ τλάμων, ὅτε νῦν χαλᾷς,

αὔδασον, τίς ἔφυς βροτῶν;

τίς ὁ πολύπονος ἄγει; τίν’ἂν

σοῦ πατρίδ’ἐκπυθοίμαν;

ὦ ξένοι,

ἀπόπτολις · ἀλλὰ μὴ

τί τόδ’ἀπεννέπεις, γέρον;

μὴ μὴ μή μ’ἀνέρῃ τίς εἰμι,

μη δ’ἐξετάσῃς πέρα ματεύων.

τί τόδ’;

αἰνὰ φύσις.

τέκνον, ὤμοι, τί γεγώνω;

τίνος εἶ σπέρματος, ὦ ξένε, φώνει, πατρόθεν.

ὤμοι ἐγώ, τί πάθω, τέκνον ἐμόν;

λέγ’, ἐπείπερ ἐπ’ἔσχατα βαίνεις.

ἀλλ’ἐρῶ · οὐ γὰρ ἔχω κατακρυφάν.

μακρὰ μέλλετον, ἀλλὰ τάχυνε.

Λαΐου ἴστε τιν’;

ὢ ἰοὺ ἰού.

τότε Λαβδακιδᾶν γένος;

ὦ Ζεῦ.

ἄθλιον Οἰδιπόδαν;

σὺ γὰρ ὅδ’εἶ;

δέος ἴσχετε μηδὲν ὅσ’αὐδῶ.

ἰὼ ὢ ὤ.

ὢ ὤ.

θύγατερ, τί ποτ’αὐτίκα κύρσει;

ἔξω πόρσω βαίνετε χώρας.

ἃ δ’ὑπέσχεο ποῖ καταθήσεις,

οὐδενὶ μοιριδία τίσις ἔρχεται

ἃν προπάθῃ τὸ τίνειν · ἀπάτα δ’

ἀπάταις ἑτέραις ἑτέρα

παραβαλλομένα πόνον, οὐ χάριν, ἀντιδίδωσιν

ἔχειν. σὺ δὲ τῶνδ’ἑδράνων πάλιν ἔκτοπος

αὖθις ἄφορμος ἐμᾶς χθονὸς ἔκθορε,

μή τι πέρα χρέος

ἐμᾷ πόλει προσάψῃς.

ὦ ξένοι

αἰδόφρονες, ἀλλ’ἐπεὶ

γεραὸν πατέρα τόνδ’ἐμὸν

οὐκ ἀνέτλατ’, ἔργων

ἀκόντων ἀΐοντες αὐδάν,

ἀλλ’ἐμὲ τὰν μελέαν, ἱκετεύομεν, ὦ ξένοι, οἰκτίραθ’, ἃ

πατρὸς ὑπὲρ τοὐμοῦ μόνου

ἄντομαι οὐκ ἀλαοῖς προσορωμένα

ὄμμα σὸν ὄμμασιν, ὥς τις ἀφ’αἵματος

ὑμετέρου προφανεῖσα, τὸν ἄθλιον

αἰδοῦς κῦρσαι · ἐν ὔμμι γὰρ ὡς θεῷ

κείμεθα τλάμονες. ἀλλ’ἴτε, νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν ·

πρός σ’ὅ τι σοι φίλον ἐκ σέθεν ἄντομαι,

ἢ τέκνον ἢ λέχος ἢ χρέος ἢ θεός ·

οὐ γὰρ ἴδοις ἂν ἀθρῶν βροτὸν ὅστις ἄν,

εἰ θεὸς ἄγοι,

ἐκφυγεῖν δύναιτο.

ἀλλ’ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέτ’ἐξ ἴσου

οἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν ·

τὰ δ’ἐκ θεῶν τρέμοντες οὐ σθένοιμεν ἂν

φωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων.

τί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆς

μάτην ῥεούσης ὠφέλημα γίγνεται,

εἰ τάς γ’Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάτας

εἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένον

σῴζειν οἵαςτε καὶ μόνας ἀρκεῖν ἔχειν;

κἄμοιγε ποῦ τοῦτ’ἐστίν, οἵτινες βάθρων

ἐκ τῶνδέ μ’ἐξάραντες εἶτ’ἐλαύνετε,

ὄνομα μόνον δείσαντες; οὐ γὰρ δὴ τό γε

σῶμ’οὐ δὲ τἄργα τἄμ’· ἐπεὶ τά γ’ἔργα μου

πεπονθότ’ἐστὶ μᾶλλον ἢ δεδρακότα,

εἴ σοι τὰ μητρὸς καὶ πατρὸς χρείη λέγειν,

ὧν οὕνεκ’ἐκφοβεῖ με · τοῦτ’ἐγὼ καλῶς

ἔξοιδα. καίτοι πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν,

ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, ὥστ’εἰ φρονῶν

ἔπρασσον, οὐ δ’ἂν ὧδ’ἐγιγνόμην κακός;

νῦν δ’οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην ἵν’ἱκόμην,

ὑφ’ὧν δ’ἔπασχον, εἰδότων ἀπωλλύμην.

ἀνθ’ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι,

ὥσπερ με κἀνεστήσαθ’, ὧδε σώσατε,

καὶ μὴ θεοὺς τιμῶντες εἶτα τοὺς θεοὺς

μοίρας ποιεῖσθε μηδαμῶς · ἡγεῖσθε δὲ

βλέπειν μὲν αὐτοὺς πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν,

βλέπειν δὲ πρὸς τοὺς δυσσεβεῖς, φυγὴν δέ του

μήπω γενέσθαι φωτὸς ἀνοσίου βροτῶν.

ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμονας

ἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν,

ἀλλ’ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον,

ῥύου με κἀκφύλασσε · μη δέ μου κάρα

τὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς,

ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβήςτε καὶ φέρων

ὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδ’· ὅταν δ’ὁ κύριος

παρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών,

τότ’εἰσακούων πάντ’ἐπιστήσει · τὰ δὲ

μεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός.

ταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματα

πολλή ’στ’ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ · λόγοισι γὰρ

οὐκ ὠνόμασται βραχέσι · τοὺς δὲ τῆσδε γῆς

ἄνακτας ἀρκεῖ ταῦτά μοι διειδέναι.

καὶ ποῦ ’σθ’ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι;

πατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει · σκοπὸς δέ νιν,

ὃς κἀμὲ δεῦρ’ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.

ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τιν’ἐντροπὴν

ἢ φροντίδ’, ἕξειν, αὐτὸν ὥστ’ἐλθεῖν πέλας;

καὶ κάρθ’, ὅταν περ τοὔνομ’αἴσθηται τὸ σόν.

τίς δ’ἔσθ’ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;

μακρὰ κέλευθος · πολλὰ δ’ἐμπόρων ἔπη

φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων,

θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν

ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς

εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρ’ἀφίξεται ταχύς.

ἀλλ’εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇθ’αὑτοῦ πόλει

ἐμοίτε · τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;

ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;

τί δ’ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;

γυναῖχ’ὁρῶ

στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ

πώλου βεβῶσαν · κρατὶ δ’ἡλιοστεγὴς

κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.

τί φῶ;

ἆρ’ἔστιν; ἆρ’οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;

καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.

οὐκ ἔστιν ἄλλη · φαιδρὰ γοῦν ἀπ’ὀμμάτων

σαίνει με προσστείχουσα · σημαίνει δ’ὅτι

μόνης τόδ’ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.

πῶς εἶπας, ὦ παῖ;

παῖδα σήν, ἐμὴν δ’ὁρᾶν

ὅμαιμον · αὐδῇ δ’αὐτίκ’ἔξεστιν μαθεῖν.

ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ

ἥδιστα προσφωνήμαθ’, ὡς ὑμᾶς μόλις

εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.

ὦ τέκνον, ἥκεις;

ὦ πάτερ δύσμοιρ’ὁρᾶν.

τέκνον, πέφηνας;

οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.

πρόσψαυσον, ὦ παῖ.

θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.

ὦ σπέρμ’ὅμαιμον.

ὦ δυσάθλιαι τροφαί.

ἦ τῆσδε κἀμοῦ;

δυσμόρουτ’ἐμοῦ τρίτης.

τέκνον, τί δ’ἦλθες;

σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.

πότερα πόθοισι;

καὶ λόγων γ’αὐτάγγελος,

ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.

οἱ δ’αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;

εἴσ’οὗπέρ εἰσι · δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.

ὦ πάντ’ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοις

φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς ·

ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας

θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι

τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσ’ἀεί.

σφῷν δ’, ὦ τέκν’, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε,

κατ’οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι,

σφὼ δ’ἀντ’ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ

ὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέας

τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας,

ἀεὶ μεθ’ἡμῶν δύσμορος πλανωμένη

γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατ’ἀγρίαν

ὕλην ἄσιτος νηλίπουςτ’ἀλωμένη,

πολλοῖσι δ’ὄμβροις ἡλίουτε καύμασιν

μοχθοῦσα τλήμων δεύτερ’ἡγεῖται τὰ τῆς

οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.

σὺ δ’, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶ

μαντεῖ’ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ,

ἃ τοῦδ’ἐχρήσθη σώματος, φύλαξτέ μου

πιστὴ κατέστης, γῆς ὅτ’ἐξηλαυνόμην ·

νῦν δ’αὖ τίν’ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶ

φέρουσα; τίς σ’ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος;

ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτ’ἐγὼ σαφῶς

ἔξοιδα, μὴ οὐχὶ δεῖμ’ἐμοὶ φέρουσά τι.

ἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθ’ἅπαθον, πάτερ,

ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,

παρεῖσ’ἐάσω · δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαι

πονοῦσάτ’ἀλγεῖν καὶ λέγουσ’αὖθις πάλιν.

ἃ δ’ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰ

νῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσ’ἐλήλυθα.

πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντίτε

θρόνους ἐᾶσθαι μη δὲ χραίνεσθαι πόλιν,

λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν,

οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον ·

νῦν δ’ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸς

εἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή,

ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ.

χὠ μὲν νεάζων καὶ χρόνῳ μείων γεγὼς

τὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνων

ἀποστερίσκει, κἀξελήλακεν πάτρας.

ὁ δ’, ὡς καθ’ἡμᾶς ἔσθ’ὁ πληθύων λόγος,

τὸ κοῖλον Ἄργος βὰς φυγὰς προσλαμβάνει

κῆδόςτε καινὸν καὶ ξυνασπιστὰς φίλους

ὡς αὐτίκ’Ἄργος ἢ τὸ Καδμείων πέδον

τιμῇ καθέξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν.

ταῦτ’οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων,

ἀλλ’ἔργα δεινά · τοὺς δὲ σοὺς ὅπου θεοὶ

πόνους κατοικτιοῦσιν οὐκ ἔχω μαθεῖν.

ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδ’ὡς ἐμοῦ θεοὺς

ὤραν τιν’ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;

ἔγωγε τοῖς νὺν γ’, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.

ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;

σὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲ

θανόντ’ἔσεσθαι ζῶντάτ’εὐσοίας χάριν.

τίς δ’ἂν τοιοῦδ’ὑπ’ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν;

ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.

ὅτ’οὐκέτ’εἰμί, τηνικαῦτ’ἄρ’εἴμ’ἀνήρ;

νῦν γὰρ θεοί σ’ὀρθοῦσι, πρόσθε δ’ὤλλυσαν.

γέροντα δ’ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ.

καὶ μὴν Κρέοντά γ’ἴσθι σοι τούτων χάριν

ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.

ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.

ὥς σ’ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως

κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ’μβαίνῃς ὅρων.

ἡ δ’ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;

κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.

κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γ’ἂν γνώμῃ μάθοι.

τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας

χώρας θέλουσι, μη δ’ἵν’ἂν σαυτοῦ κρατοῖς.

ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;

ἀλλ’οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σ’, ὦ πάτερ.

οὐκ ἆρ’ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.

ἔσται ποτ’ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.

ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς;

τῆς σῆς ὑπ’ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.

ἃ δ’ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;

ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφ’ἑστίας.

καὶ ταῦτ’ἐφ’ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;

ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον.

παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;

ἄμφω γ’ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.

κᾆθ’οἱ κάκιστοι τῶνδ’ἀκούσαντες, πάρος

τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;

ἀλγῶ κλύουσα ταῦτ’ἐγώ, φέρω δ’ὅμως.

ἀλλ’οἱ θεοί σφιν μήτε τὴν πεπρωμένην

ἔριν κατασβέσειαν, ἔντ’ἐμοὶ τέλος

αὐτοῖν γένοιτο τῆσδε τῆς μάχης πέρι,

ἧς νῦν ἔχονται κἀπαναίρονται δόρυ ·

ὡς οὔτ’ἂν ὃς νῦν σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχει

μείνειεν οὔτ’ἂν οὑξεληλυθὼς πάλιν

ἔλθοι ποτ’αὖθις · οἵ γε τὸν φύσαντ’ἐμὲ

οὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενον

οὐκ ἔσχον οὐ δ’ἤμυναν, ἀλλ’ἀνάστατος

αὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς.

εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτ’ἐμοὶ τότε

πόλις τὸ δῶρον εἰκότως κατῄνεσεν.

οὐ δῆτ’, ἐπεί τοι τὴν μὲν αὐτίχ’ἡμέραν,

ὁπηνίκ’ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοι

τὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις,

οὐδεὶς ἔρωτ’ἐς τόνδ’ἐφαίνετ’ὠφελῶν ·

χρόνῳ δ’, ὅτ’ἤδη πᾶς ὁ μόχθος ἦν πέπων,

κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοι

μείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων,

τὸ τηνίκ’ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳ

ἤλαυνέ μ’ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δ’ἐπωφελεῖν,

οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶν

οὐκ ἠθέλησαν, ἀλλ’ἔπους σμικροῦ χάριν

φυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί.

ἐκ ταῖνδε δ’, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσις

δίδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίου

καὶ γῆς ἄδειαν καὶ γένους ἐπάρκεσιν ·

τὼ δ’ἀντὶ τοῦ φύσαντος εἱλέσθην θρόνους

καὶ σκῆπτρα κραίνειν καὶ τυραννεύειν χθονός.

ἀλλ’οὔ τι μὴ λάχωσι τοῦδε συμμάχου,

οὐ δέ σφιν ἀρχῆς τῆσδε Καδμείας ποτὲ

ὄνησις ἥξει · τοῦτ’ἐγῷδα, τῆσδέτε

μαντεῖ’ἀκούων συννοῶντε τἀξ ἐμοῦ

παλαίφαθ’ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε.

πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα πεμπόντων ἐμοῦ

μαστῆρα, κεἴ τις ἄλλος ἐν πόλει σθένει.

ἐὰν γὰρ ὑμεῖς, ὦ ξένοι, θέληθ’ὁμοῦ

προστάτισι ταῖς σεμναῖσι δημούχοις θεαῖς

ἀλκὴν ποεῖσθαι, τῇδε τῇ πόλει μέγαν

σωτῆρ’ἀρεῖσθε, τοῖς δ’ἐμοῖς ἐχθροῖς πόνους.

ἐπάξιος μέν, Οἰδίπους, κατοικτίσαι,

αὐτόςτε παῖδέςθ’αἵδ’· ἐπεὶ δὲ τῆσδε γῆς

σωτῆρα σαυτὸν τῷδ’ἐπεμβάλλεις λόγῳ,

παραινέσαι σοι βούλομαι τὰ σύμφορα.

ὦ φίλταθ’, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει.

θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφ’ἃς

τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.

τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.

πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς

κρήνης ἐνεγκοῦ, δι’ὁσίων χειρῶν θιγών.

ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμ’ἀκήρατον λάβω;

κρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη,

ὧν κρᾶτ’ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.

θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;

οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών.

εἶεν · τὸ δ’ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή;

χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.

ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;

τρισσάς γε πηγάς · τὸν τελευταῖον δ’ὅλον.

τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε.

ὕδατος, μελίσσης · μη δὲ προσφέρειν μέθυ.

ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;

τρὶς ἐννέ’αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν

τιθεὶς ἐλαίας τάσδ’ἐπεύχεσθαι λιτάς.

τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι · μέγιστα γάρ.

ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶν

στέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον,

αἰτοῦ σύτ’αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ,

ἄπυστα φωνῶν μη δὲ μηκύνων βοήν ·

ἔπειτ’ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοι

δράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ ·

ἄλλως δὲ δειμαίνοιμ’ἄν, ὦ ξέν’, ἀμφὶ σοι.

ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;

ἠκούσαμέντε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.

ἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά · λείπομαι γὰρ ἐν

τῷ μὴ δύνασθαι μήδ’ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν ·

σφῷν δ’ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε.

ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίαν

ψυχὴν τάδ’ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ.

ἀλλ’ἐν τάχει τι πράσσετον · μόνον δέ με

μὴ λείπετ’· οὐ γὰρ ἂν σθένοι τοὐμὸν δέμας

ἔρημον ἕρπειν οὐ δ’ὑφηγητοῦ δίχα.

ἀλλ’εἶμ’ἐγὼ τελοῦσα · τὸν τόπον δ’ἵνα

χρῆσταί μ’ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.

τοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδ’· ἢν δέ του

σπάνιν τιν’ἴσχῃς, ἔστ’ἔποικος ὃς φράσει.

χωροῖμ’ἂν ἐς τόδ’· Ἀντιγόνη, σὺ δ’ἐνθάδε

φύλασσε πατέρα τόνδε · τοῖς τεκοῦσι γὰρ

οὐ δ’εἰ πονεῖ τις, δεῖ πόνου μνήμην ἔχειν.

δεινὸν μὲν τὸ πάλαι κείμενον ἤδη κακόν, ὦ ξεῖν’, ἐπεγείρειν ·

ὅμως δ’ἔραμαι πυθέσθαι

τί τοῦτο;

τᾶς δειλαίας ἀπόρου φανείσας

ἀλγηδόνος, ᾇ ξυνέστας.

μὴ πρὸς ξενίας ἀνοίξῃς

τᾶς σᾶς ἃ πέπονθ’ἀναιδῆ.

τό τοι πολὺ καὶ μηδαμὰ λῆγον

χρῄζω, ξεῖν’, ὀρθὸν ἄκουσμ’ἀκοῦσαι.

στέρξον, ἱκετεύω.

φεῦ φεῦ.

πείθου · κἀγὼ γὰρ ὅσον σὺ προσχρῄζεις.

ἤνεγκ’οὖν κακότατ’, ὦ ξένοι, ἤνεγκ’ἀέκων μέν,

θεὸς ἴστω,

τούτων δ’αὐθαίρετον οὐδέν.

ἀλλ’ἐς τί;

κακᾷ μ’εὐνᾷ πόλις οὐδὲν ἴδριν

γάμων ἐνέδησεν ἄτᾳ.

ἦ ματρόθεν, ὡς ἀκούω,

δυσώνυμα λέκτρ’ἐπλήσω;

ὤμοι θάνατος μὲν τάδ’ἀκούειν,

ὦ ξεῖν’· αὗται δὲ δύ’ἐξ ἐμοῦ μὲν

πῶς φῄς;

παῖδε, δύο δ’ἄτα

ὦ Ζεῦ.

ματρὸς κοινᾶς ἀπέβλαστον ὠδῖνος.

σαίτ’εἴσ’ἄρ’ἀπόγονοίτε καὶ

κοιναί γε πατρὸς ἀδελφεαί.

ἰὼ δῆτα μυρίων γ’ἐπιστροφαὶ κακῶν.

ἔπαθες

ἔπαθον ἄλαστ’ἔχειν.

ἔρεξας

οὐκ ἔρεξα.

τί γάρ;

ἐδεξάμην

δῶρον, ὃ μήποτ’ἐγὼ ταλακάρδιος

ἐπωφέλησας πόλεος ἐξελέσθαι.

δύστανε, τί γάρ; ἔθου φόνον

τί τοῦτο; τί δ’ἐθέλεις μαθεῖν;

παπαῖ. δευτέραν ἔπαισας, ἐπὶ νόσῳ νόσον,

ἔκανες

ἔκανον. ἔχει δέ μοι

τί τοῦτο;

πρὸς δίκας τι.

τί γάρ;

ἐγὼ φράσω.

καὶ γὰρ ἄν, οὓς ἐφόνευσ’, ἔμ’ἀπώλεσαν ·

νόμῳ δὲ καθαρός, ἄϊδρις εἰς τόδ’ἦλθον.

καὶ μὴν ἄναξ ὅδ’ἡμὶν Αἰγέως γόνος

Θησεὺς κατ’ὀμφὴν σὴν ἐφ’ἁστάλη πάρα.

πολλῶν ἀκούων ἔντε τῷ πάρος χρόνῳ

τὰς αἱματηρὰς ὀμμάτων διαφθορὰς

ἔγνωκά σ’, ὦ παῖ Λαΐου, τανῦνθ’ὁδοῖς

ἐν ταῖσδ’ἀκούων μᾶλλον ἐξεπίσταμαι.

σκευήτε γάρ σε καὶ τὸ δύστηνον κάρα

δηλοῦτον ἡμῖν ὄνθ’ὃς εἶ, καί σ’οἰκτίσας

θέλω ’περέσθαι, δύσμορ’Οἰδίπους, τίνα

πόλεως ἐπέστης προστροπὴν ἐμοῦτ’ἔχων,

αὐτόςτε χἠ σὴ δύσμορος παραστάτις.

δίδασκε · δεινὴν γάρ τιν’ἂν πρᾶξιν τύχοις

λέξας ὁποίας ἐξαφισταίμην ἐγώ,

ὃς οἶδα καὐτὸς ὡς ἐπαιδεύθην ξένος,

ὥσπερ σύ, χὢς εἷς πλεῖστ’ἀνὴρ ἐπὶ ξένης

ἤθλησα κινδυνεύματ’ἐν τὠμῷ κάρᾳ ·

ὥστε ξένον γ’ἂν οὐδέν’ὄνθ’, ὥσπερ σὺ νῦν,

ὑπεκτραποίμην μὴ οὐ συνεκσῴζειν · ἐπεὶ

ἔξοιδ’ἀνὴρ ὢν χὤτι τῆς εἰς αὔριον

οὐδὲν πλέον μοι σοῦ μέτεστιν ἡμέρας.

Θησεῦ, τὸ σὸν γενναῖον ἐν σμικρῷ λόγῳ

παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι.

σὺ γάρ μ’ὅς εἰμι κἀφ’ὅτου πατρὸς γεγὼς

καὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς ·

ὥστ’ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴν

εἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται.

τοῦτ’αὐτὸ νῦν δίδασχ’, ὅπως ἂν ἐκμάθω.

δώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμας

σοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν · τὰ δὲ

κέρδη παρ’αὐτοῦ κρείσσον’ἢ μορφὴ καλή.

ποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων;

χρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που.

ποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται;

ὅταν θάνω ’γὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃ

τὰ λοίσθι’αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δ’ἐν μέσῳ

ἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ δι’οὐδενὸς ποεῖ.

ἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται.

ἀλλ’ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μ’ἐξαιτεῖ χάριν.

ὅρα γε μήν · οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε.

πότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις; —

κεῖνοι κομίζειν κεῖσ’ἄναξ, χρῄζουσί με.

ἀλλ’εἰ θέλοντά γ’οὐ δὲ σοὶ φεύγειν καλόν.

ἀλλ’οὐ δ’, ὅτ’αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.

ὦ μῶρε, θυμὸς δ’ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.

ὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δ’ἔα.

δίδασκ’· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν.

πέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά.

ἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς;

οὐ δῆτ’, ἐπεὶ πᾶς τοῦτό γ’Ἑλλήνων θροεῖ.

τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατ’ἄνθρωπον νοσεῖς;

οὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθην

πρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων · ἔστιν δέ μοι

πάλιν κατελθεῖν μήποθ’, ὡς πατροκτόνῳ.

πῶς δῆτα σ’ἂν πεμψαίαθ’, ὥστ’οἰκεῖν δίχα;

τὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα.

ποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων;

ὅτι σφ’ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί.

καὶ πῶς γένοιτ’ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά;

ὦ φίλτατ’Αἰγέως παῖ, μόνοις οὐ γίγνεται

θεοῖσι γῆρας οὐ δὲ κατθανεῖν ποτε.

τὰ δ’ἄλλα συγχεῖ πάνθ’ὁ παγκρατὴς χρόνος.

φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος,

θνῄσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δ’ἀπιστία,

καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτ’οὔτ’ἐν ἀνδράσιν

φίλοις βέβηκεν οὔτε πρὸς πόλιν πόλει.

τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δ’ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ

τὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα.

καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖ

καλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίος

χρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέραςτ’ἰών,

ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματα

δόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου ·

ἵν’ οὑμὸς εὕδων καὶ κεκρυμμένος νέκυς

ψυχρός ποτ’αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται,

εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής.

ἀλλ’οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητ’ἔπη,

ἔα μ’ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνον

πιστὸν φυλάσσων, κοὔποτ’Οἰδίπουν ἐρεῖς

ἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπων

τῶν ἐνθάδ’, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με.

ἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτ’ἔπη

γῇ τῇδ’ὅδ’ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο.

τίς δῆτ’ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι

τοιοῦδ’, ὅτῳ πρῶτον μὲν ἡ δορύξενος

κοινή παρ’ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία;

ἔπειτα δ’ἱκέτης δαιμόνων ἀφιγμένος

γῇ τῇδε κἀμοὶ δασμὸν οὐ σμικρὸν τίνει.

ἁγὼ σεβισθεὶς οὔποτ’ἐκβαλῶ χάριν

τὴν τοῦδε, χώρᾳ δ’ἔμπολιν κατοικιῶ.

εἰ δ’ἐνθάδ’ἡδὺ τῷ ξένῳ μίμνειν, σέ νιν

τάξω φυλάσσειν, εἴτ’ἐμοῦ στείχειν μέτα,

τόδ’ἡδύ, τούτων, Οἰδίπους, δίδωμί σοι

κρίναντι χρῆσθαι · τῇδε γὰρ ξυνοίσομαι.

ὦ Ζεῦ, διδοίης τοῖσι τοιούτοισιν εὖ.

τί δῆτα χρῄζεις; ἦ δόμους στείχειν ἐμούς;

εἴ μοι θέμις γ’ἦν · ἀλλ’ὁ χῶρός ἐσθ’ὅδε,

ἐν ᾧ τί πράξεις; οὐ γὰρ ἀντιστήσομαι.

ἐν ᾧ κρατήσω τῶν ἔμ’ἐκβεβληκότων.

μέγ’ἂν λέγοις δώρημα τῆς συνουσίας.

εἰ σοί γ’ἅπερ φῂς ἐμμενεῖ τελοῦντί μοι.

θάρσει τὸ τοῦδέ γ’ἀνδρός · οὔ σε μὴ προδῶ.

οὔτοι σ’ὑφ’ὅρκου γ’ὡς κακὸν πιστώσομαι.

οὔκουν πέρα γ’ἂν οὐδὲν ἢ λόγῳ φέροις.

πῶς οὖν ποήσεις;

τοῦ μάλιστ’ὄκνος σ’ἔχει;

ἥξουσιν ἄνδρες

ἀλλὰ τοῖσδ’ἔσται μέλον.

ὅρα με λείπων

μὴ δίδασχ’ἃ χρή με δρᾶν.

τοὐμὸν οὐκ ὀκνεῖ κέαρ.

οὐκ οἶσθ’ἀπειλὰς

οἶδ’ἐγώ σε μή τινα

ἐνθένδ’ἀπάξοντ’ἄνδρα πρὸς βίαν ἐμοῦ.

πολλαὶ δ’ἀπειλαὶ πολλὰ δὴ μάτην ἔπη

θυμῷ κατηπείλησαν, ἀλλ’ὁ νοῦς ὅταν

αὑτοῦ γένηται, φροῦδα τἀπειλήματα.

κείνοις δ’ἴσως κεἰ δείν’ἐπερρώσθη λέγειν

τῆς σῆς ἀγωγῆς, οἶδ’ἐγώ, φανήσεται

μακρὸν τὸ δεῦρο πέλαγος οὐ δὲ πλώσιμον.

θαρσεῖν μὲν οὖν ἔγωγε κἂν ἐμῆς ἄνευ

γνώμης ἐπαινῶ, Φοῖβος εἰ προὔπεμψέ σε ·

ὅμως δὲ κἀμοῦ μὴ παρόντος οἶδ’ὅτι

τοὐμὸν φυλάξει σ’ὄνομα μὴ πάσχειν κακῶς.

εὐίππου, ξένε, τᾶσδε χώρας

ἵκου τὰ κράτιστα γᾶς ἔπαυλα,

τὸν ἀργῆτα Κολωνόν, ἔνθ’

ἁ λίγεια μινύρεται

θαμίζουσα μάλιστ’ἀηδὼν

χλωραῖς ὑπὸ βάσσαις,

τὸν οἰνωπὸν ἔχουσα κισσὸν

καὶ τὰν ἄβατον θεοῦ

φυλλάδα μυριόκαρπον ἀνήλιον

ἀνήνεμόντε πάντων

χειμώνων · ἵν’ὁ βακχιώτας

ἀεὶ Διόνυσος ἐμβατεύει

θεαῖς ἀμφιπολῶν τιθήναις.

θάλλει δ’οὐρανίας ὑπ’ἄχνας

ὁ καλλίβοτρυς κατ’ἦμαρ ἀεὶ

νάρκισσος, μεγάλαιν θεαῖν

ἀρχαῖον στεφάνωμ’, ὅτε

χρυσαυγὴς κρόκος · οὐ δ’ἄϋπνοι

κρῆναι μινύθουσιν

Κηφισοῦ νομάδες ῥεέθρων,

ἀλλ’αἰὲν ἐπ’ἤματι

ὠκυτόκος πεδίων ἐπινίσσεται

ἀκηράτῳ σὺν ὄμβρῳ

στερνούχου χθονός · οὐ δὲ Μουσᾶν

χοροί νιν ἀπεστύγησαν οὐ δ’ἁ

χρυσάνιος Ἀφροδίτα.

ἔστιν δ’οἷον ἐγὼ γᾶς Ἀσίας οὐκ ἐπακούω

οὐ δ’ἐν τᾷ μεγάλᾳ Δωρίδι νάσῳ Πέλοπος πώποτε βλαστὸν

φύτευμ’ἀχείρωτον αὐτόποιον,

ἐγχέων φόβημα δαΐων,

ὃ τᾷδε θάλλει μέγιστα χώρᾳ,

γλαυκᾶς παιδοτρόφου φύλλον ἐλαίας ·

τὸ μέν τις οὐ νεαρὸς οὐ δὲ γήρᾳ

συνναίων ἁλιώσει χερὶ πέρσας · ὁ γὰρ αἰὲν ὁρῶν κύκλος

λεύσσει νιν μορίου Διὸς

χἀ γλαυκῶπις Ἀθάνα.

ἄλλον δ’αἶνον ἔχω ματροπόλει τᾷδε κράτιστον

δῶρον τοῦ μεγάλου δαίμονος, εἰπεῖν, χθονὸς αὔχημα μέγιστον,

εὔιππον, εὔπωλον, εὐθάλασσον.

ὦ παῖ Κρόνου, σὺ γάρ νιν εἰς

τόδ’εἷσας αὔχημ’, ἄναξ Ποσειδάν,

ἵπποισιν τὸν ἀκεστῆρα χαλινὸν

πρώταισι ταῖσδε κτίσας ἀγυιαῖς.

ἁ δ’εὐήρετμος ἔκπαγλ’ἁλία χερσὶ παραπτομένα πλάτα

θρῴσκει, τῶν ἑκατομπόδων

Νηρῄδων ἀκόλουθος.

ὦ πλεῖστ’ἐπαίνοις εὐλογούμενον πέδον,

νῦν σὸν τὰ λαμπρὰ ταῦτα δὴ φαίνειν ἔπη.

τί δ’ἔστιν, ὦ παῖ, καινόν;

ἆσσον ἔρχεται

Κρέων ὅδ’ἡμῖν οὐκ ἄνευ πομπῶν, πάτερ.

ὦ φίλτατοι γέροντες, ἐξ ὑμῶν ἐμοὶ

φαίνοιτ’ἂν ἤδη τέρμα τῆς σωτηρίας.

θάρσει, παρέσται · καὶ γὰρ εἰ γέρων ἐγώ,

τὸ τῆσδε χώρας οὐ γεγήρακεν σθένος.

ἄνδρες χθονὸς τῆσδ’εὐγενεῖς οἰκήτορες,

ὁρῶ τιν’ὑμᾶς ὀμμάτων εἰληφότας

φόβον νεώρη τῆς ἐμῆς ἐπεισόδου,

ὃν μήτ’ὀκνεῖτε μήτ’ἀφῆτ’ἔπος κακόν.

ἥκω γὰρ οὐχ ὡς δρᾶν τι βουληθείς, ἐπεὶ

γέρων μέν εἰμι, πρὸς πόλιν δ’ἐπίσταμαι

σθένουσαν ἥκων, εἴ τιν’Ἑλλάδος, μέγα.

ἀλλ’ἄνδρα τόνδε τηλικόσδ’ἀπεστάλην

πείσων ἕπεσθαι πρὸς τὸ Καδμείων πέδον,

οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλ’ἀνδρῶν ὑπὸ

πάντων κελευσθείς, οὕνεχ’ἧκέ μοι γένει

τὰ τοῦδε πενθεῖν πήματ’εἰς πλεῖστον πόλεως.

ἀλλ’ὦ ταλαίπωρ’Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦ

ἱκοῦ πρὸς οἴκους. πᾶς σε Καδμείων λεὼς

καλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ἐγώ,

ὅσῳπερ, εἰ μὴ πλεῖστον ἀνθρώπων ἔφυν

κάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον,

ὁρῶν σε τὸν δύστηνον ὄντα μὲν ξένον,

ἀεὶ δ’ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶς

βιοστερῆ χωροῦντα · τὴν ἐγὼ τάλας

οὐκ ἄν ποτ’ἐς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖν

ἔδοξ’, ὅσον πέπτωκεν ἥδε δύσμορος,

ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάρα

πτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμων

ἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι.

ἆρ’ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ,

ὠνείδισ’εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;

ἀλλ’οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νιν

πρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶ

κρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖν

τοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλως

εἰπών · ἐπαξία γάρ · ἡ δ’οἴκοι πλέον

δίκῃ σέβοιτ’ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.

ὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρων

λόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,

τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλεις

ἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστ’ἂν ἀλγοίην ἁλούς;

πρόσθεντε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖς

νοσοῦνθ’, ὅτ’ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,

οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν ·

ἀλλ’ἡνίκ’ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενος

καὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,

τότ’ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐ δέ σοι

τὸ συγγενὲς τοῦτ’οὐδαμῶς τότ’ἦν φίλον ·