Οδυσσευς

Οδ.

ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸς

Λήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐ δ’οἰκουμένη,

ἔνθ’, ὦ κρατίστου πατρὸς Ἑλλήνων τραφεὶς

Ἀχιλλέως παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν Μηλιᾶ

Ποίαντος υἱὸν ἐξέθηκ’ἐγώ ποτε,

ταχθεὶς τόδ’ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,

νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα ·

ὅτ’οὔτε λοιβῆς ἡμὶν οὔτε θυμάτων

παρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλ’ἀγρίαις

κατεῖχ’ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,

βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ

λέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,

μὴ καὶ μάθῃ μ’ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν

σόφισμα, τῷ νιν αὐτίχ’αἱρήσειν δοκῶ.

ἀλλ’ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφ’ὑπηρετεῖν

σκοπεῖνθ’ὅπου ’στ’ἐνταῦθα δίστομος πέτρα

τοιάδ’, ἵν’ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆ

πάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δ’ὕπνον

δι’ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή ·

βαιὸν δ’ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχ’ἂν

ἴδοις ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν.

ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαιν’εἴτ’ἐκεῖ

χῶρον τὸν αὐτὸν τόνδ’ἔτ’εἴτ’ἄλλῃ κυρεῖ,

ὡς τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃς,

ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δ’ἐξ ἀμφοῖν ἴῃ.

Νεοπτολεμος

Νε.

ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοὔργον οὐ μακρὰν λέγεις ·

δοκῶ γὰρ οἷον εἶπας ἄντρον εἰσορᾶν.

Οδυσσευς

Οδ.

ἄνωθεν ἢ κάτωθεν; οὐ γὰρ ἐννοῶ.

Νεοπτολεμος

Νε.

τόδ’ἐξύπερθε · καὶ στίβου γ’οὐδεὶς κτύπος.

Οδυσσευς

Οδ.

ὅρα καθ’ὕπνον μὴ καταυλισθεὶς κυρεῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

ὁρῶ κενὴν οἴκησιν ἀνθρώπων δίχα.

Οδυσσευς

Οδ.

οὐ δ’ἔνδον οἰκοποιός ἐστί τις τροφή;

Νεοπτολεμος

Νε.

στιπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντί τῳ.

Οδυσσευς

Οδ.

τὰ δ’ἄλλ’ἔρημα, κοὐδέν ἐσθ’ὑπόστεγον;

Νεοπτολεμος

Νε.

αὐτόξυλόν γ’ἔκπωμα, φλαυρουργοῦ τινος

τεχνήματ’ἀνδρός, καὶ πυρεῖ’ὁμοῦ τάδε.

Οδυσσευς

Οδ.

κείνου τὸ θησαύρισμα σημαίνεις τόδε.

Νεοπτολεμος

Νε.

ἰοὺ ἰού · καὶ ταῦτά γ’ἄλλα θάλπεται

ῥάκη, βαρείας του νοσηλείας πλέα.

Οδυσσευς

Οδ.

ἁνὴρ κατοικεῖ τούσδε τοὺς τόπους σαφῶς,

κἄστ’οὐχ ἑκάς που · πῶς γὰρ ἂν νοσῶν ἀνὴρ

κῶλον παλαιᾷ κηρὶ προσβαίη μακράν;

ἀλλ’ἢ ’πὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθεν

ἢ φύλλον εἴ τι νώδυνον κάτοιδέ που.

τὸν οὖν παρόντα πέμψον εἰς κατασκοπήν,

μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών · ὡς μᾶλλον ἂν

ἕλοιτό μ’ἢ τοὺς πάντας Ἀργείους λαβεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

ἀλλ’ἔρχεταίτε καὶ φυλάξεται στίβος.

σὺ δ’, εἴ τι χρῄζεις, φράζε δευτέρῳ λόγῳ.

Οδυσσευς

Οδ.

Ἀχιλλέως παῖ, δεῖ σ’ἐφ’οἷς ἐλήλυθας

γενναῖον εἶναι, μὴ μόνον τῷ σώματι,

ἀλλ’ἤν τι καινὸν ὧν πρὶν οὐκ ἀκήκοας

κλύῃς, ὑπουργεῖν, ὡς ὑπηρέτης πάρει.

Νεοπτολεμος

Νε.

τί δῆτ’ἄνωγας;

Οδυσσευς

Οδ.

54a

τὴν Φιλοκτήτου σε δεῖ

ψυχὴν ὅπως δόλοισιν ἐκκλέψεις λέγων.

ὅταν σ’ἐρωτᾷ τίςτε καὶ πόθεν πάρει,

λέγειν, Ἀχιλλέως παῖς · τόδ’οὐχὶ κλεπτέον ·

πλεῖς δ’ὡς πρὸς οἶκον, ἐκλιπὼν τὸ ναυτικὸν

στράτευμ’Ἀχαιῶν, ἔχθος ἐχθήρας μέγα,

οἵ σ’ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,

μόνην ἔχοντες τήνδ’ἅλωσιν Ἰλίου,

οὐκ ἠξίωσαν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων

ἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,

ἀλλ’αὔτ’Ὀδυσσεῖ παρέδοσαν · λέγων ὅσ’ἂν

θέλῃς καθ’ἡμῶν ἔσχατ’ἐσχάτων κακά.

τούτῳ γὰρ οὐδέν μ’ἀλγυνεῖς · εἰ δ’ἐργάσει

μὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν Ἀργείοις βαλεῖς.

εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,

οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον.

ὡς δ’ἔστ’ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δ’ὁμιλία

πρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.

σὺ μὲν πέπλευκας οὔτ’ἔνορκος οὐδενὶ

οὔτ’ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου ·

ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστ’ἀρνήσιμον.

ὥστ’εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,

ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.

ἀλλ’αὐτὸ τοῦτο δεῖ σοφισθῆναι, κλοπεὺς

ὅπως γενήσει τῶν ἀνικήτων ὅπλων.

ἔξοιδα, παῖ, φύσει σε μὴ πεφυκότα

τοιαῦτα φωνεῖν μη δὲ τεχνᾶσθαι κακά ·

ἀλλ’ἡδὺ γάρ τι κτῆμα τῆς νίκης λαβεῖν,

τόλμα · δίκαιοι δ’αὖθις ἐκφανούμεθα.

νῦν δ’εἰς ἀναιδὲς ἡμέρας μέρος βραχὺ

δός μοι σεαυτόν, κᾆτα τὸν λοιπὸν χρόνον

κέκλησο πάντων εὐσεβέστατος βροτῶν.

Νεοπτολεμος

Νε.

ἐγὼ μὲν οὓς ἂν τῶν λόγων ἀλγῶ κλύων,

Λαερτίου παῖ, τούσδε καὶ πράσσειν στυγῶ ·

ἔφυν γὰρ οὐδὲν ἐκ τέχνης πράσσειν κακῆς,

οὔτ’αὐτὸς οὔθ’, ὥς φασιν, οὑκφύσας ἐμέ.

ἀλλ’εἴμ’ἑτοῖμος πρὸς βίαν τὸν ἄνδρ’ἄγειν

καὶ μὴ δόλοισιν · οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸς

ἡμᾶς τοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται.

πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ

προδότης καλεῖσθαι · βούλομαι δ’, ἄναξ, καλῶς

δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.

Οδυσσευς

Οδ.

ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸς ὢν νέος ποτὲ

γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δ’εἶχον ἐργάτιν ·

νῦν δ’εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖς

τὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθ’ἡγουμένην.

Νεοπτολεμος

Νε.

100

τί μ’οὖν ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν;

Οδυσσευς

Οδ.

101

λέγω σ’ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

102

τί δ’ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντ’ἄγειν;

Οδυσσευς

Οδ.

103

οὐ μὴ πίθηται · πρὸς βίαν δ’οὐκ ἂν λάβοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

104

οὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;

Οδυσσευς

Οδ.

105

ἰούς γ’ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

106

οὐκ ἆρ’ἐκείνῳ γ’οὐ δὲ προσμῖξαι θρασύ;

Οδυσσευς

Οδ.

107

οὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γ’, ὡς ἐγὼ λέγω.

Νεοπτολεμος

Νε.

108

οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὸ ψευδῆ λέγειν;

Οδυσσευς

Οδ.

109

οὔκ, εἰ τὸ σωθῆναί γε τὸ ψεῦδος φέρει.

Νεοπτολεμος

Νε.

110

πῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖν;

Οδυσσευς

Οδ.

111

ὅταν τι δρᾷς εἰς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.

Νεοπτολεμος

Νε.

112

κέρδος δ’ἐμοὶ τί τοῦτον ἐς Τροίαν μολεῖν;

Οδυσσευς

Οδ.

113

αἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.

Νεοπτολεμος

Νε.

114

οὐκ ἆρ’ὁ πέρσων, ὡς ἐφάσκετ’, εἴμ’ἐγώ;

Οδυσσευς

Οδ.

115

οὔτ’ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτ’ἐκεῖνα σοῦ.

Νεοπτολεμος

Νε.

116

θηρατέ’οὖν γίγνοιτ’ἄν, εἴπερ ὧδ’ἔχει.

Οδυσσευς

Οδ.

117

ὡς τοῦτό γ’ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.

Νεοπτολεμος

Νε.

118

ποίω; μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.

Οδυσσευς

Οδ.

119

σοφόςτ’ἂν αὑτὸς κἀγαθὸς κεκλῇ’ἅμα.

Νεοπτολεμος

Νε.

120

ἴτω · ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.

Οδυσσευς

Οδ.

121

ἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;

Νεοπτολεμος

Νε.

122

σάφ’ἴσθ’, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.

Οδυσσευς

Οδ.

123

σὺ μὲν μένων νυν κεῖνον ἐνθάδ’ἐκδέχου,

124

ἐγὼ δ’ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,

125

καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.

126

καὶ δεῦρ’, ἐάν μοι τοῦ χρόνου δοκῆτέ τι

127

κατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιν

128

τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποις

129

μορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ ·

130

οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένου

131

δέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.

132

ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε ·

133

Ἑρμῆς δ’ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷν

134

Νίκητ’Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μ’ἀεί.

Χορος

Χο.

135

τί χρὴ τί χρή με, δέσποτ’, ἐν ξένᾳ ξένον

136

στέγειν ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρ’ὑπόπταν;

137

φράζε μοι. τέχνα γὰρ

138

τέχνας ἑτέρας προύχει

139

καὶ γνώμα παρ’ὅτῳ τὸ θεῖον

140

Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.

141

σὲ δ’, ὦ τέκνον, τόδ’ἐλήλυθεν

142

πᾶν κράτος ὠγύγιον · τό μοι ἔννεπε

143

τί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

144

νῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖς

145

προσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,

146

δέρκου θαρσῶν · ὁπόταν δὲ μόλῃ

147

δεινὸς ὁδίτης, τῶνδ’οὑκ μελάθρων

148

πρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶν

149

πειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.

Χορος

Χο.

150

μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,

151

φρουρεῖν ὄμμ’ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ ·

152

νῦν δέ μοι λέγ’, αὐλὰς

153

ποίας ἔνεδρος ναίει

154

καὶ χῶρον τίν’ἔχει. τὸ γάρ μοι

155

μαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,

156

μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν ·

157

τίς τόπος ἢ τίς ἕδρα; τίν’ἔχει στίβον,

158

ἔναυλον ἢ θυραῖον;

Νεοπτολεμος

Νε.

159

οἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδ’ἀμφίθυρον

160

πετρίνης κοίτης.

Χορος

Χο.

161

ποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;

Νεοπτολεμος

Νε.

162

δῆλον ἔμοιγ’ὡς φορβῆς χρείᾳ

163

στίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.

164

ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν

165

λόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦντα

166

πτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,

167

οὐ δέ τιν’αὐτῷ

168

παιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.

Χορος

Χο.

169

οἰκτίρω νιν ἔγωγ’, ὅπως,

170

μή του κηδομένου βροτῶν

171

μη δὲ ξύντροφον ὄμμ’ἔχων,

172

δύστανος, μόνος ἀεί,

173

νοσεῖ μὲν νόσον ἀγρίαν,

174

ἀλύει δ’ἐπὶ παντί τῳ

175

χρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;

176

ὦ παλάμαι θεῶν,

177

ὦ δύστανα γένη βροτῶν,

178

οἷς μὴ μέτριος αἰών.

180

οὗτος πρωτογόνων ἴσως

181

οἴκων οὐδενὸς ὕστερος,

182

πάντων ἄμμορος ἐν βίῳ

183

κεῖται μοῦνος ἀπ’ἄλλων,

184

στικτῶν ἢ λασίων μετὰ

185

θηρῶν, ἔντ’ὀδύναις ὁμοῦ

186

λιμῷτ’οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματ’ἔχων ·

187

ὀρεία δ’ἀθυρόστομος

188

Ἀχὼ τηλεφανὴς πικραῖς

190

οἰμωγαῖς ὑπακούει.

Νεοπτολεμος

Νε.

191

οὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοί ·

192

θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,

193

καὶ τὰ παθήματα κεῖνα πρὸς αὐτὸν

194

τῆς ὠμόφρονος Χρύσης ἐπέβη,

195

καὶ νῦν ἃ πονεῖ δίχα κηδεμόνων,

196

οὐκ ἔσθ’ὡς οὐ θεῶν του μελέτῃ

197

τοῦ μὴ πρότερον τόνδ’ἐπὶ Τροίᾳ

198

τεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,

199

πρὶν ὅδ’ἐξήκοι χρόνος, ᾧ λέγεται

200

χρῆναί σφ’ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.

Χορος

Χο.

201

εὔστομ’ἔχε, παῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

201a

τί τόδε;

Χορος

Χο.

201b

προυφάνη κτύπος,

202

φωτὸς σύντροφος ὡς τειρομένου του,

203

ἤ που τῇδ’ἢ τῇδε τόπων.

205

βάλλει βάλλει μ’ἐτύμα

206

φθογγά του στίβον κατ’ἀνάγκαν

207

ἕρποντος, οὐ δέ με λάθει

208

βαρεῖα τηλόθεν αὐδὰ τρυσάνωρ · διάσημα γὰρ θρηνεῖ.

210

ἀλλ’ἔχε, τέκνον,

Νεοπτολεμος

Νε.

211

λέγ’ὅ τι.

Χορος

Χο.

212

φροντίδας νέας.

213

ὡς οὐκ ἔξεδρος, ἀλλ’ἔντοπος ἁνήρ,

214

οὐ μολπὰν σύριγγος ἔχων,

215

ὡς ποιμὴν ἀγροβότας, ἀλλ’ἤ που πταίων ὑπ’ἀνάγκας

216

βοᾷ τηλωπὸν ἰωάν,

217

ἢ ναὸς ἄξενον αὐγάζων ὅρμον · προβοᾷ τι γὰρ δεινόν.

Φιλοκτητης

Φι.

219

ἰὼ ξένοι,

220

τίνες ποτ’ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτρας

221

κατέσχετ’οὔτ’εὔορμον οὔτ’οἰκουμένην;

222

ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲ

223

τύχοιμ’ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδος

224

στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί ·

225

φωνῆς δ’ἀκοῦσαι βούλομαι · καὶ μή μ’ὄκνῳ

226

δείσαντες ἐκπλαγῆτ’ἀπηγριωμένον,

227

ἀλλ’οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,

228

ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,

229

φωνήσατ’, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.

230

ἀλλ’ἀνταμείψασθ’· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτ’ἐμὲ

231

ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γ’οὔθ’ὑμᾶς ἐμοῦ.

Νεοπτολεμος

Νε.

232

ἀλλ’, ὦ ξέν’, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα

233

Ἕλληνές ἐσμεν · τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

234

ὦ φίλτατον φώνημα · φεῦ τὸ καὶ λαβεῖν

235

πρόσφθεγμα τοιοῦδ’ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.

236

τίς σ’, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν

237

χρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;

238

γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθ’, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.

Νεοπτολεμος

Νε.

239

ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου

240

Σκύρου · πλέω δ’ἐς οἶκον · αὐδῶμαι δὲ παῖς

241

Ἀχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.

Φιλοκτητης

Φι.

242

ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,

243

ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι

244

στόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;

Νεοπτολεμος

Νε.

245

ἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.

Φιλοκτητης

Φι.

246

πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γ’ἦσθα ναυβάτης

247

ἡμῖν κατ’ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.

Νεοπτολεμος

Νε.

248

ἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;

Φιλοκτητης

Φι.

249

ὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μ’ὅντιν’εἰσορᾷς;

Νεοπτολεμος

Νε.

250

πῶς γὰρ κάτοιδ’ὅν γ’εἶδον οὐδεπώποτε;

Φιλοκτητης

Φι.

251

οὐ δ’ὄνομ’ἄρ’οὐ δὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος

252

ᾔσθου ποτ’οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;

Νεοπτολεμος

Νε.

253

ὡς μηδὲν εἰδότ’ἴσθι μ’ὧν ἀνιστορεῖς.

Φιλοκτητης

Φι.

254

ὦ πόλλ’ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,

255

οὗ μη δὲ κληδὼν ὧδ’ἔχοντος οἴκαδε

256

μη δ’Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.

257

ἀλλ’οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲ

258

γελῶσι σῖγ’ἔχοντες, ἡ δ’ἐμὴ νόσος

259

ἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.

260

ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,

261

ὅδ’εἴμ’ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως

262

τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,

263

ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱ

264

δισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξ

265

ἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδ’ἔρημον, ἀγρίᾳ

266

νόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρου

267

πληγέντ’ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι ·

268

ξὺν ᾗ μ’ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε

269

ᾤχοντ’ἔρημον, ἡνίκ’ἐκ τῆς ποντίας

270

Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.

271

τότ’ἄσμενοί μ’ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου

272

εὕδοντ’ἐπ’ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,

273

λιπόντες ᾤχονθ’, οἷα φωτὶ δυσμόρῳ

274

ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς

275

ἐπωφέλημα σμικρόν, οἷ’αὐτοῖς τύχοι.

276

σὺ δή, τέκνον, ποίαν μ’ἀνάστασιν δοκεῖς

277

αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;

278

ποῖ’ἐκδακρῦσαι, ποῖ’ἀποιμῶξαι κακά;

279

ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,

280

πάσας βεβώσας, ἄνδρα δ’οὐδέν’ἔντοπον,

281

οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐ δ’ὅστις νόσου

282

κάμνοντι συλλάβοιτο · πάντα δὲ σκοπῶν

283

ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,

284

τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.

285

ὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,

286

κἄδει τι βαιᾷ τῇδ’ὑπὸ στέγῃ μόνον

287

διακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα

288

τόξον τόδ’ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρους

289

βάλλον πελείας · πρὸς δὲ τοῦθ’, ὅ μοι βάλοι

290

νευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλας

291

εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,

292

πρὸς τοῦτ’ἄν · εἴτ’ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,

293

καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,

294

ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτ’ἂν ἐξέρπων τάλας

295

ἐμηχανώμην · εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,

296

ἀλλ’ἐν πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων μόλις

297

ἔφην’ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σῴζει μ’ἀεί.

298

οἰκουμένη γὰρ οὖν στέγη πυρὸς μέτα

299

πάντ’ἐκπορίζει πλὴν τὸ μὴ νοσεῖν ἐμέ.

300

φέρ’, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.

301

ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών ·

302

οὐ γάρ τις ὅρμος ἔστιν οὐ δ’ὅποι πλέων

303

ἐξεμπολήσει κέρδος ἢ ξενώσεται.

304

οὐκ ἐνθάδ’οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσιν βροτῶν.

305

τάχ’οὖν τις ἄκων ἔσχε · πολλὰ γὰρ τάδε

306

ἐν τῷ μακρῷ γένοιτ’ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ ·

307

οὗτοί μ’, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοις

308

ἐλεοῦσι μέν, καί πού τι καὶ βορᾶς μέρος

309

προσέδοσαν οἰκτίραντες ἤ τινα στολήν ·

310

ἐκεῖνο δ’οὐδείς, ἡνίκ’ἂν μνησθῶ, θέλει,

311

σῶσαί μ’ἐς οἴκους, ἀλλ’ἀπόλλυμαι τάλας

312

ἔτος τόδ’ἤδη δέκατον ἐν λιμῷτε καὶ

313

κακοῖσι βόσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.

314

τοιαῦτ’Ἀτρεῖδαί μ’ἥτ’Ὀδυσσέως βία,

315

ὦ παῖ, δεδράκασ’, οἷ’Ὀλύμπιοι θεοὶ

316

δοῖέν ποτ’αὐτοῖς ἀντίποιν’ἐμοῦ παθεῖν.

Χορος

Χο.

317

ἔοικα κἀγὼ τοῖς ἀφιγμένοις ἴσα

318

ξένοις ἐποικτίρειν σε, Ποίαντος τέκνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

319

ἐγὼ δὲ καὐτὸς τοῖσδε μάρτυς ἐν λόγοις,

320

ὡς εἴσ’ἀληθεῖς οἶδα, συντυχὼν κακῶν

321

ἀνδρῶν Ἀτρειδῶν τῆςτ’Ὀδυσσέως βίας.

Φιλοκτητης

Φι.

322

ἦ γάρ τι καὶ σὺ τοῖς πανωλέθροις ἔχεις

323

ἔγκλημ’Ἀτρείδαις, ὥστε θυμοῦσθαι παθών;

Νεοπτολεμος

Νε.

324

θυμὸν γένοιτο χειρὶ πληρῶσαί ποτε,

325

ἵν’αἱ Μυκῆναι γνοῖεν ἡ Σπάρτηθ’ὅτι

326

χἠ Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ.

Φιλοκτητης

Φι.

327

εὖ γ’, ὦ τέκνον · τίνος γὰρ ὧδε τὸν μέγαν

328

χόλον κατ’αὐτῶν ἐγκαλῶν ἐλήλυθας;

Νεοπτολεμος

Νε.

329

ὦ παῖ Ποίαντος, ἐξερῶ, μόλις δ’ἐρῶ,

330

ἅγωγ’ὑπ’αὐτῶν ἐξελωβήθην μολών.

331

ἐπεὶ γὰρ ἔσχε μοῖρ’Ἀχιλλέα θανεῖν,

Φιλοκτητης

Φι.

332

οἴμοι · φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθω

333

πρῶτον τόδ’, ἦ τέθνηχ’ὁ Πηλέως γόνος;

Νεοπτολεμος

Νε.

334

τέθνηκεν, ἀνδρὸς οὐδενός, θεοῦ δ’ὕπο,

335

τοξευτός, ὡς λέγουσιν, ἐκ Φοίβου δαμείς.

Φιλοκτητης

Φι.

336

ἀλλ’εὐγενὴς μὲν ὁ κτανώντε χὠ θανών ·

337

ἀμηχανῶ δὲ πότερον, ὦ τέκνον, τὸ σὸν

338

πάθημ’ἐλέγχω πρῶτον ἢ κεῖνον στένω.

Νεοπτολεμος

Νε.

339

οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σ’, ὦ τάλας,

340

ἀλγήμαθ’, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.

Φιλοκτητης

Φι.

341

ὀρθῶς ἔλεξας · τοιγαροῦν τὸ σὸν φράσον

342

αὖθις πάλιν μοι πρᾶγμ’, ὅτῳ σ’ἐνύβρισαν.

Νεοπτολεμος

Νε.

343

ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέτα

344

δῖόςτ’Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,

345

λέγοντες, εἴτ’ἀληθὲς εἴτ’ἄρ’οὖν μάτην,

346

ὡς οὐ θέμις γίγνοιτ’, ἐπεὶ κατέφθιτο

347

πατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμ’ἄλλον ἤ μ’ἑλεῖν.

348

ταῦτ’, ὦ ξέν’, οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺν

349

χρόνον μ’ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,

350

μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,

351

ὅπως ἴδοιμ’ἄθαπτον · οὐ γὰρ εἰδόμην ·

352

ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,

353

εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμ’αἱρήσοιμ’ἰών.

354

ἦν δ’ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,

355

κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃ

356

κατηγόμην · καί μ’εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸς

357

ἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετ’, ὀμνύντες βλέπειν

358

τὸν οὐκέτ’ὄντα ζῶντ’Ἀχιλλέα πάλιν.

359

κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτ’· ἐγὼ δ’ὁ δύσμορος

360

ἐπεὶ ’δάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳ

361

ἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,

362

τάθ’ὅπλ’ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τάτ’ἄλλ’ὅσ’ἦν.

363

οἱ δ’εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον ·

364

ὦ σπέρμ’Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοι

365

πατρῷ’ἑλέσθαι, τῶν δ’ὅπλων κείνων ἀνὴρ

366

ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.

367

κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι

368

ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω ·

369

ὦ σχέτλι’, ἦ ’τολμήσατ’ἀντ’ἐμοῦ τινι

370

δοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;

371

ὁ δ’εἶπ’Ὀδυσσεύς, πλησίον γὰρ ὢν κυρεῖ,

372

ναί, παῖ, δεδώκασ’ἐνδίκως οὗτοι τάδε ·

373

ἐγὼ γὰρ αὔτ’ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.

374

κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖς

375

τοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,

376

εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλ’ἀφαιρήσοιτό με.

377

ὁ δ’ἐνθάδ’ἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,

378

δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδ’ἠμείψατο ·

379

οὐκ ἦσθ’ἵν’ἡμεῖς, ἀλλ’ἀπῆσθ’ἵν’οὔ σ’ἔδει ·

380

καὶ ταῦτ’, ἐπειδὴ καὶ λέγεις θρασυστομῶν,

381

οὐ μήποτ’ἐς τὴν Σκῦρον ἐκπλεύσῃς ἔχων.

382

τοιαῦτ’ἀκούσας κἀξονειδισθεὶς κακὰ

383

πλέω πρὸς οἴκους, τῶν ἐμῶν τητώμενος

384

πρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν Ὀδυσσέως.

385

κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει ·

386

πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων

387

στρατόςτε σύμπας · οἱ δ’ἀκοσμοῦντες βροτῶν

388

διδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.

389

λόγος λέλεκται πᾶς · ὁ δ’Ἀτρείδας στυγῶν

390

ἐμοίθ’ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλος.

Χορος

Χο.

391

ὀρεστέρα παμβῶτι Γᾶ, μᾶτερ αὐτοῦ Διός,

392

ἃ τὸν μέγαν Πακτωλὸν εὔχρυσον νέμεις,

395

σὲ κἀκεῖ, μᾶτερ πότνι’, ἐπηυδώμαν,

396

ὅτ’ἐς τόνδ’Ἀτρειδᾶν ὕβρις πᾶσ’ἐχώρει,

397

ὅτε τὰ πάτρια τεύχεα παρεδίδοσαν,

400

ἰὼ μάκαιρα ταυροκτόνων

401

λεόντων ἔφεδρε, τῷ Λαρτίου

402

σέβας ὑπέρτατον.

Φιλοκτητης

Φι.

403

ἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφὲς

404

λύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,

405

καί μοι προσᾴδεθ’ὥστε γιγνώσκειν ὅτι

406

ταῦτ’ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως.

407

ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦ

408

γλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας, ἀφ’ἧς

409

μηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποεῖν.

410

ἀλλ’οὔ τι τοῦτο θαῦμ’ἔμοιγ’, ἀλλ’εἰ παρὼν

411

Αἴας ὁ μείζων ταῦθ’ὁρῶν ἠνείχετο.

Νεοπτολεμος

Νε.

412

οὐκ ἦν ἔτι ζῶν, ὦ ξέν’· οὐ γὰρ ἄν ποτε

413

ζῶντός γ’ἐκείνου ταῦτ’ἐσυλήθην ἐγώ.

Φιλοκτητης

Φι.

414

πῶς εἶπας; ἀλλ’ἦ χοὖτος οἴχεται θανών;

Νεοπτολεμος

Νε.

415

ὡς μηκέτ’ὄντα κεῖνον ἐν φάει νόει.

Φιλοκτητης

Φι.

416

οἴμοι τάλας. ἀλλ’οὐχ ὁ Τυδέως γόνος

417

οὐ δ’οὑμπολητὸς Σισύφου Λαερτίῳ,

418

οὐ μὴ θάνωσι · τούσδε γὰρ μὴ ζῆν ἔδει.

Νεοπτολεμος

Νε.

419

οὐ δῆτ’· ἐπίστω τοῦτό γ’· ἀλλὰ καὶ μέγα

420

θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ.

Φιλοκτητης

Φι.

421

τί δ’; οὐ παλαιὸς κἀγαθὸς φίλοςτ’ἐμός,

422

Νέστωρ ὁ Πύλιος, ἔστιν; οὗτος γὰρ τά γε

423

κείνων κάκ’ἐξήρυκε, βουλεύων σοφά.

Νεοπτολεμος

Νε.

424

κεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς, ἐπεὶ θανὼν

425

Ἀντίλοχος αὐτῷ φροῦδος, ὃς παρῆν, γόνος.

Φιλοκτητης

Φι.

426

οἴμοι, δύ’αὖ τώδ’ἄνδρ’ἔλεξας, οἷν ἐγὼ

427

ἥκιστ’ἂν ἠθέλησ’ὀλωλότοιν κλύειν.

428

φεῦ φεῦ · τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθ’οἵδε μὲν

429

τεθνᾶσ’, Ὀδυσσεὺς δ’ἔστιν αὖ κἀνταῦθ’ἵνα

430

χρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν;

Νεοπτολεμος

Νε.

431

σοφὸς παλαιστὴς κεῖνος · ἀλλὰ χαἰ σοφαὶ

432

γνῶμαι, Φιλοκτῆτ’, ἐμποδίζονται θαμά.

Φιλοκτητης

Φι.

433

φέρ’εἰπὲ πρὸς θεῶν, ποῦ γὰρ ἦν ἐνταῦθά σοι

434

Πάτροκλος, ὃς σοῦ πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα;

Νεοπτολεμος

Νε.

435

χοὖτος τεθνηκὼς ἦν · λόγῳ δέ σ’ἐν βραχεῖ

436

τοῦτ’ἐκδιδάξω · πόλεμος οὐδέν’ἄνδρ’ἑκὼν

437

αἱρεῖ πονηρόν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.

Φιλοκτητης

Φι.

438

ξυμμαρτυρῶ σοι · καὶ κατ’αὐτὸ τοῦτό γε

439

ἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι,

440

γλώσσῃ δὲ δεινοῦ καὶ σοφοῦ, τί νῦν κυρεῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

441

ποίου δὲ τούτου πλήν γ’Ὀδυσσέως ἐρεῖς;

Φιλοκτητης

Φι.

442

οὐ τοῦτον εἶπον, ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν,

443

ὃς οὐκ ἂν εἵλετ’εἰσάπαξ εἰπεῖν, ὅπου

444

μηδεὶς ἐῴη · τοῦτον οἶσθ’εἰ ζῶν κυρεῖ;

Νεοπτολεμος

Νε.

445

οὐκ εἶδον αὐτόν, ᾐσθόμην δ’ἔτ’ὄντα νιν.

Φιλοκτητης

Φι.

446

ἔμελλ’· ἐπεὶ οὐδέν πω κακόν γ’ἀπώλετο,

447

ἀλλ’εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,

448

καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆ

449

χαίρουσ’ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου, τὰ δὲ

450

δίκαια καὶ τὰ χρήστ’ἀποστέλλουσ’ἀεί.

451

ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δ’αἰνεῖν, ὅταν

452

τὰ θεῖ’ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;

Νεοπτολεμος

Νε.

453

ἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,

454

τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τότ’Ἴλιον

455

καὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι ·

456

ὅπου δ’ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένει

457

κἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ,

458

τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ ·

459

ἀλλ’ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοι

460

ἔσται τὸ λοιπόν, ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ.

461

νῦν δ’εἶμι πρὸς ναῦν · καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,

462

χαῖρ’ὡς μέγιστα, χαῖρε · καί σε δαίμονες

463

νόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.

464

ἡμεῖς δ’ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκ’ἂν θεὸς

465

πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθ’ὁρμώμεθα.

Φιλοκτητης

Φι.

466

ἤδη, τέκνον, στέλλεσθε;

Νεοπτολεμος

Νε.

466a

καιρὸς γὰρ καλεῖ

467

πλοῦν μὴ ’ξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ’γγύθεν σκοπεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

468

πρός νύν σε πατρὸς πρόςτε μητρός, ὦ τέκνον,

469

πρόςτ’εἴ τί σοι κατ’οἶκόν ἐστι προσφιλές,

470

ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μ’οὕτω μόνον,

471

ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδ’οἵοις ὁρᾷς

472

ὅσοισίτ’ἐξήκουσας ἐνναίοντά με ·

473

ἀλλ’ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,

474

ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος ·

475

ὅμως δὲ τλῆθι · τοῖσι γενναίοισί τοι

476

τότ’αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.

477

σοὶ δ’ἐκλιπόντι τοῦτ’ὄνειδος οὐ καλόν,

478

δράσαντι δ’, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,

479

ἐὰν μόλω ’γὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα.

480

ἴθ’· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.

481

τόλμησον. ἐμβαλοῦ μ’ὅπῃ θέλεις ἄγων,

482

εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποι

483

ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.

484

νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,

485

πείσθητι · προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢν

486

ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μ’ἀφῇς

487

ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,

488

ἀλλ’ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μ’ἄγων

489

ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά ·

490

κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλος

491

Τραχινίαντε δειράδ’ἠδ’ἐς εὔροον

492

Σπερχειὸν ἔσται · πατρί μ’ὡς δείξῃς φίλῳ,

493

ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικ’ἐγὼ

494

μή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοις

495

ἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,

496

αὐτόστολον πέμψαντά μ’ἐκσῶσαι δόμους.

497

ἀλλ’ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων,

498

ὡς εἰκός, οἶμαι, τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέρος

499

ποιούμενοι τὸν οἴκαδ’ἤπειγον στόλον.

500

νῦν δ’, εἰς σὲ γὰρ πομπόντε καὐτὸν ἄγγελον

501

ἥκω, σὺ σῶσον, σύ μ’ἐλέησον, εἰσορῶν

502

ὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖς

503

κεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θάτερα.

504

χρὴ δ’ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείν’ὁρᾶν,

505

χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίον

506

σκοπεῖν μάλιστα, μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ.

Χορος

Χο.

507

οἴκτιρ’, ἄναξ · πολλῶν ἔλεξεν δυσοίστων πόνων

508

ἆθλ’, οἷα μηδεὶς τῶν ἐμῶν τύχοι φίλων.

510

εἰ δὲ πικρούς, ἄναξ, ἔχθεις Ἀτρείδας,

511

ἐγὼ μέν, τὸ κείνων κακὸν τῷδε κέρδος

515

μετατιθέμενος, ἔνθαπερ ἐπιμέμονεν,

516

ἐπ’εὐστόλου ταχείας νεὼς

517

πορεύσαιμ’ἂν ἐς δόμους, τὰν θεῶν

518

νέμεσιν ἐκφυγών.

Νεοπτολεμος

Νε.

519

ὅρα σὺ μὴ νῦν μέν τις εὐχερὴς παρῇς,

520

ὅταν δὲ πλησθῇς τῆς νόσου ξυνουσίᾳ,

521

τότ’οὐκέθ’αὑτὸς τοῖς λόγοις τούτοις φανῇς.

Χορος

Χο.

522

ἥκιστα · τοῦτ’οὐκ ἔσθ’ὅπως ποτ’εἰς ἐμὲ

523

τοὔνειδος ἕξεις ἐνδίκως ὀνειδίσαι.

Νεοπτολεμος

Νε.

524

ἀλλ’αἰσχρὰ μέντοι σοῦ γέ μ’ἐνδεέστερον

525

ξένῳ φανῆναι πρὸς τὸ καίριον πονεῖν.

526

ἀλλ’εἰ δοκεῖ, πλέωμεν, ὁρμάσθω ταχύς ·

527

χἠ ναῦς γὰρ ἄξει κοὐκ ἀπαρνηθήσεται.

528

μόνον θεοὶ σῴζοιεν ἔκτε τῆσδε γῆς

529

ἡμᾶς ὅποιτ’ἐνθένδε βουλοίμεσθα πλεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

530

ὦ φίλτατον μὲν ἦμαρ, ἥδιστος δ’ἀνήρ,

531

φίλοι δὲ ναῦται, πῶς ἂν ὑμὶν ἐμφανὴς

532

ἔργῳ γενοίμην, ὥς μ’ἔθεσθε προσφιλῆ;

533

ἴωμεν, ὦ παῖ, προσκύσαντε τὴν ἔσω

534

ἄοικον εἰσοίκησιν, ὥς με καὶ μάθῃς

535

ἀφ’ὧν διέζων ὥςτ’ἔφυν εὐκάρδιος.

536

οἶμαι γὰρ οὐ δ’ἂν ὄμμασιν μόνην θέαν

537

ἄλλον λαβόντα πλὴν ἐμοῦ τλῆναι τάδε ·

538

ἐγὼ δ’ἀνάγκῃ προύμαθον στέργειν κακά.

Χορος

Χο.

539

ἐπίσχετον, μάθωμεν · ἄνδρε γὰρ δύο,

540

ὁ μὲν νεὼς σῆς ναυβάτης, ὁ δ’ἀλλόθρους,

541

χωρεῖτον, ὧν μαθόντες αὖθις εἴσιτον.

Εμπορος

Εμ.

542

Ἀχιλλέως παῖ, τόνδε τὸν ξυνέμπορον,

543

ὃς ἦν νεὼς σῆς σὺν δυοῖν ἄλλοιν φύλαξ,

544

ἐκέλευσ’ἐμοί σε ποῦ κυρῶν εἴης φράσαι,

545

ἐπείπερ ἀντέκυρσα, δοξάζων μὲν οὔ,

546

τύχῃ δέ πως πρὸς ταὐτὸν ὁρμισθεὶς πέδον.

547

πλέων γὰρ ὡς ναύκληρος οὐ πολλῷ στόλῳ

548

ἀπ’Ἰλίου πρὸς οἶκον ἐς τὴν εὔβοτρυν

549

Πεπάρηθον, ὡς ἤκουσα τοὺς ναύτας ὅτι

550

σοὶ πάντες εἶεν συννεναυστοληκότες,

551

ἔδοξέ μοι μὴ σῖγα, πρὶν φράσαιμί σοι,

552

τὸν πλοῦν ποεῖσθαι, προστυχόντι τῶν ἴσων.

553

οὐδὲν σύ που κάτοισθα τῶν σαυτοῦ πέρι,

554

ἃ τοῖσιν Ἀργείοισιν ἀμφὶ σοῦ νέα

555

βουλεύματ’ἐστί, κοὐ μόνον βουλεύματα,

556

ἀλλ’ἔργα δρώμεν’, οὐκέτ’ἐξαργούμενα.

Νεοπτολεμος

Νε.

557

ἀλλ’ἡ χάρις μὲν τῆς προμηθίας, ξένε,

558

εἰ μὴ κακὸς πέφυκα, προσφιλὴς μενεῖ ·

559

φράσον δ’ἅπερ, γ’ἔλεξας, ὡς μάθω τί μοι

560

νεώτερον, βούλευμ’ἀπ’Ἀργείων ἔχεις.

Εμπορος

Εμ.

561

φροῦδοι διώκοντές σε ναυτικῷ στόλῳ

562

Φοῖνιξ ὁ πρέσβυς οἵτε Θησέως κόροι.

Νεοπτολεμος

Νε.

563

ὡς ἐκ βίας μ’ἄξοντες ἢ λόγοις πάλιν;

Εμπορος

Εμ.

564

οὐκ οἶδ’· ἀκούσας δ’ἄγγελος πάρειμί σοι.

Νεοπτολεμος

Νε.

565

ἦ ταῦτα δὴ Φοῖνίξτε χοἰ ξυνναυβάται

566

οὕτω καθ’ὁρμὴν δρῶσιν Ἀτρειδῶν χάριν;

Εμπορος

Εμ.

567

ὡς ταῦτ’ἐπίστω δρώμεν’, οὐ μέλλοντ’ἔτι.

Νεοπτολεμος

Νε.

568

πῶς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς τάδ’οὐκ αὐτάγγελος

569

πλεῖν ἦν ἕτοιμος; ἢ φόβος τις εἶργέ νιν;

Εμπορος

Εμ.

570

κεῖνός γ’ἐπ’ἄλλον ἄνδρ’ὁ Τυδέωςτε παῖς

571

ἔστελλον, ἡνίκ’ἐξανηγόμην ἐγώ.

Νεοπτολεμος

Νε.

572

πρὸς ποῖον αὖ τόνδ’αὐτὸς Οὑδυσσεὺς ἔπλει;

Εμπορος

Εμ.

573

ἦν δή τις — ἀλλὰ τόνδε μοι πρῶτον φράσον

574

τίς ἐστίν · ἃν λέγῃς δὲ μὴ φώνει μέγα.

Νεοπτολεμος

Νε.

575

ὅδ’ἔσθ’ὁ κλεινός σοι Φιλοκτήτης, ξένε.

Εμπορος

Εμ.

576

μή νύν μ’ἔρῃ τὰ πλείον’, ἀλλ’ὅσον τάχος

577

ἔκπλει σεαυτὸν ξυλλαβὼν ἐκ τῆσδε γῆς.

Φιλοκτητης

Φι.

578

τί φησιν, ὦ παῖ; τί με κατὰ σκότον ποτὲ

579

διεμπολᾷ λόγοισι πρός σ’ὁ ναυβάτης;

Νεοπτολεμος

Νε.

580

οὐκ οἶδά πω τί φησι · δεῖ δ’αὐτὸν λέγειν

581

εἰς φῶς ὃ λέξει, πρὸς σὲ κἀμὲ τούσδετε.

Εμπορος

Εμ.

582

ὦ σπέρμ’Ἀχιλλέως, μή με διαβάλῃς στρατῷ

583

λέγονθ’ἃ μὴ δεῖ · πόλλ’ἐγὼ κείνων ὕπο

584

δρῶν ἀντιπάσχω χρηστάθ’, οἷ’ἀνὴρ πένης.

Νεοπτολεμος

Νε.

585

ἐγώ εἰμ’Ἀτρείδαις δυσμενής · οὗτος δέ μοι

586

φίλος μέγιστος, οὕνεκ’Ἀτρείδας στυγεῖ.

587

δεῖ δή σ’ἔμοιγ’ἐλθόντα προσφιλῆ, λόγων

588

κρύψαι πρὸς ἡμᾶς μηδέν’ὧν ἀκήκοας.

Εμπορος

Εμ.

589

ὅρα τί ποιεῖς, παῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

589a

σκοπῶ κἀγὼ πάλαι.

Εμπορος

Εμ.

590

σὲ θήσομαι τῶνδ’αἴτιον.

Νεοπτολεμος

Νε.

590a

ποιοῦ λέγων.

Εμπορος

Εμ.

591

λέγω. ’πὶ τοῦτον ἄνδρε τώδ’ὥπερ κλύεις,

592

ὁ Τυδέως παῖς ἥτ’Ὀδυσσέως βία,

593

διώμοτοι πλέουσιν ἦ μὴν ἢ λόγῳ

594

πείσαντες ἄξειν ἢ πρὸς ἰσχύος κράτος.

595

καὶ ταῦτ’Ἀχαιοὶ πάντες ἤκουον σαφῶς

596

Ὀδυσσέως λέγοντος · οὗτος γὰρ πλέον

597

τὸ θάρσος εἶχε θατέρου δράσειν τάδε.

Νεοπτολεμος

Νε.

598

τίνος δ’Ἀτρεῖδαι τοῦδ’ἄγαν οὕτω χρόνῳ

599

τοσῷδ’ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,

600

ὅν γ’εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;

601

τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετ’; ἢ θεῶν βία

602

καὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργ’ἀμύνουσιν κακά;

Εμπορος

Εμ.

603

ἐγώ σε τοῦτ’, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,

604

πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,

605

Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δ’ὠνομάζετο

606

Ἕλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος,

607

ὁ πάντ’ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτ’ἔπη

608

δόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε · δέσμιόντ’ἄγων

609

ἔδειξ’Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν ·

610

ὃς δὴ τάτ’ἄλλ’αὐτοῖσι πάντ’ἐθέσπισεν

611

καὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμ’ὡς οὐ μή ποτε

612

πέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳ

613

ἄγοιντο νήσου τῆσδ’ἐφ’ἧς ναίει τανῦν.

614

καὶ ταῦθ’ὅπως ἤκουσ’ὁ Λαέρτου τόκος

615

τὸν μάντιν εἰπόντ’, εὐθέως ὑπέσχετο

616

τὸν ἄνδρ’Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων ·

617

οἴοιτο μὲν μάλισθ’ἑκούσιον λαβών,

618

εἰ μὴ θέλοι δ’, ἄκοντα · καὶ τούτων κάρα

619

τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.

620

ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα · τὸ σπεύδειν δέ σοι

621

καὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.

Φιλοκτητης

Φι.

622

οἴμοι τάλας · ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,

623

ἔμ’εἰς Ἀχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;

624

πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ Ἅιδου θανὼν

625

πρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὑκείνου πατήρ.

Εμπορος

Εμ.

626

οὐκ οἶδ’ἐγὼ ταῦτ’· ἀλλ’ἐγὼ μὲν εἶμ’ἐπὶ

627

ναῦν, σφῷν δ’ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.

Φιλοκτητης

Φι.

628

οὔκουν τάδ’, ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίου

629

ἔμ’ἐλπίσαι ποτ’ἂν λόγοισι μαλθακοῖς

630

δεῖξαι νεὼς ἄγοντ’ἐν Ἀργείοις μέσοις;

631

οὔ · θᾶσσον ἂν τῆς πλεῖστον ἐχθίστης ἐμοὶ

632

κλύοιμ’ἐχίδνης, ἥ μ’ἔθηκεν ὧδ’ἄπουν.

633

ἀλλ’ἔστ’ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ

634

τολμητά · καὶ νῦν οἶδ’ὁθούνεχ’ἵξεται.

635

ἀλλ’, ὦ τέκνον, χωρῶμεν, ὡς ἡμᾶς πολὺ

636

πέλαγος ὁρίζῃ τῆς Ὀδυσσέως νεώς.

637

ἴωμεν · ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνου

638

λήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.

Νεοπτολεμος

Νε.

639

οὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκ πρῴρας ἀνῇ,

640

τότε στελοῦμεν · νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.

Φιλοκτητης

Φι.

641

ἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθ’, ὅταν φεύγῃς κακά.

Νεοπτολεμος

Νε.

642

οὔκ, ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτ’ἐναντία.

Φιλοκτητης

Φι.

643

οὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμ’ἐναντιούμενον,

644

ὅταν παρῇ κλέψαι τι χἀρπάσαι βίᾳ.

Νεοπτολεμος

Νε.

645

ἀλλ’εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼν

646

ὅτου σε χρεία καὶ πόθος μάλιστ’ἔχει.

Φιλοκτητης

Φι.

647

ἀλλ’ἔστιν ὧν δεῖ, καίπερ οὐ πολλῶν ἄπο.

Νεοπτολεμος

Νε.

648

τί τοῦθ’ὃ μὴ νεώς γε τῆς ἐμῆς ἔπι;

Φιλοκτητης

Φι.

649

φύλλον τί μοι πάρεστιν, ᾧ μάλιστ’ἀεὶ

650

κοιμῶ τόδ’ἕλκος, ὥστε πραΰνειν πάνυ.

Νεοπτολεμος

Νε.

651

ἀλλ’ἔκφερ’αὐτό. τί γὰρ ἔτ’ἄλλ’ἐρᾷς λαβεῖν;

Φιλοκτητης

Φι.

652

εἴ μοί τι τόξων τῶνδ’ἀπημελημένον

653

παρερρύηκεν, ὡς λίπω μή τῳ λαβεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

654

ἦ ταῦτα γὰρ τὰ κλεινὰ τόξ’ἃ νῦν ἔχεις;

Φιλοκτητης

Φι.

655

ταῦτ’, οὐ γὰρ ἄλλ’ἔστ’, ἀλλ’ἃ βαστάζω χεροῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

656

ἆρ’ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν

657

καὶ βαστάσαι με προσκύσαιθ’ὥσπερ θεόν;

Φιλοκτητης

Φι.

658

σοί γ’, ὦ τέκνον, καὶ τοῦτο κἄλλο τῶν ἐμῶν

659

ὁποῖον ἄν σοι ξυμφέρῃ γενήσεται.

Νεοπτολεμος

Νε.

660

καὶ μὴν ἐρῶ γε, τὸν δ’ἔρωθ’οὕτως ἔχω ·

661

εἴ μοι θέμις, θέλοιμ’ἄν · εἰ δὲ μή, πάρες.

Φιλοκτητης

Φι.

662

ὅσιάτε φωνεῖς ἔστιτ’, ὦ τέκνον, θέμις,

663

ὅς γ’ἡλίου τόδ’εἰσορᾶν ἐμοὶ φάος

664

μόνος δέδωκας, ὃς χθόν’Οἰταίαν ἰδεῖν,

665

ὃς πατέρα πρέσβυν, ὃς φίλους, ὃς τῶν ἐμῶν

666

ἐχθρῶν μ’ἔνερθεν ὄντ’ἀνέστησας πέρα.

667

θάρσει, παρέσται ταῦτά σοι καὶ θιγγάνειν

668

καὶ δόντι δοῦναι κἀξεπεύξασθαι βροτῶν

669

ἀρετῆς ἕκατι τῶνδ’ἐπιψαῦσαι μόνον ·

670

εὐεργετῶν γὰρ καὐτὸς αὔτ’ἐκτησάμην.

Νεοπτολεμος

Νε.

671

οὐκ ἄχθομαί σ’ἰδώντε καὶ λαβὼν φίλον ·

672

ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται,

673

παντὸς γένοιτ’ἂν κτήματος κρείσσων φίλος. χωροῖς ἂν εἴσω.

Φιλοκτητης

Φι.

674

καὶ σέ γ’εἰσάξω · τὸ γὰρ

675

νοσοῦν ποθεῖ σε ξυμπαραστάτην λαβεῖν.

Χορος

Χο.

676

λόγῳ μὲν ἐξήκουσ’, ὄπωπα δ’οὐ μάλα,

677

τὸν πελάταν λέκτρων ποτὲ τῶν Διὸς

680

κατὰ δρομάδ’ἄμπυκα δέσμιον ὡς ἔβαλεν παγκρατὴς Κρόνου παῖς ·

681

ἄλλον δ’οὔτιν’ἔγωγ’οἶδα κλύων οὐ δ’ἐσιδὼν μοίρᾳ

682

τοῦδ’ἐχθίονι συντυχόντα

683

θνατῶν, ὃς οὔτ’ἔρξας τιν’οὔ τι νοσφίσας,

685

ἀλλ’ἴσος ὢν ἴσοις ἀνήρ,

686

ὤλλυθ’ὧδ’ἀναξίως.

687

τόδε τοι θαῦμά μ’ἔχει,

688

πῶς ποτε πῶς ποτ’ἀμφιπλάκτων ῥοθίων μόνος κλύων,

690

πῶς ἄρα πανδάκρυτον οὕτω βιοτὰν κατέσχεν ·

691

ἵν’αὐτὸς ἦν πρόσουρος, οὐκ ἔχων βάσιν,

692

οὐ δέ τιν’ἐγχώρων κακογείτονα,

693

παρ’ᾧ στόνον ἀντίτυπον βαρυβρῶτ’ἀποκλαύσειεν αἱματηρόν ·

696

ὃς τὰν θερμοτάταν αἱμάδα κηκιομέναν ἑλκέων

697

ἐνθήρου ποδὸς ἠπίοισι

698

φύλλοις κατευνάσειεν, εἴ τις ἐμπέσοι,

700

φορβάδος ἐκ γαίας ἑλών ·

701

εἷρπε γὰρ ἄλλοτ’ἀλλαχᾷ

702

τότ’ἂν εἰλυόμενος

703

παῖς ἄτερ ὡς φίλας τιθήνας ὅθεν εὐμάρει’

705

ὑπάρχοι πόρου, ἁνίκ’ἐξανείη δακέθυμος ἄτα ·

707

οὐ φορβὰν ἱερᾶς γᾶς σπόρον, οὐκ ἄλλων

708

αἴρων τῶν νεμόμεσθ’ἀνέρες ἀλφησταί,

710

πλὴν ἐξ ὠκυβόλων εἴ ποτε τόξων

711

πτανοῖς ἰοῖς ἀνύσειε γαστρὶ φορβάν.

712

ὦ μελέα ψυχά,

713

ὃς μη δ’οἰνοχύτου πώματος ἥσθη δεκέτει χρόνῳ,

716

λεύσσων δ’ὅπου γνοίη στατὸν εἰς ὕδωρ,

717

ἀεὶ προσενώμα.

718

νῦν δ’ἀνδρῶν ἀγαθῶν παιδὸς ὑπαντήσας

720

εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων ·

721

ὅς νιν ποντοπόρῳ δούρατι, πλήθει

722

πολλῶν μηνῶν, πατρίαν ἄγει πρὸς αὐλὰν

725

Μαλιάδων νυμφᾶν

726

Σπερχειοῦτε παρ’ὄχθας, ἵν’ὁ χάλκασπις ἀνὴρ θεοῖς

727

πλάθει πατρὸς θείῳ πυρὶ παμφαής,

728

Οἴτας ὑπὲρ ὄχθων.

Νεοπτολεμος

Νε.

730

ἕρπ’, εἰ θέλεις. τί δή ποθ’ὧδ’ἐξ οὐδενὸς

731

λόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδ’ἔχει;

Φιλοκτητης

Φι.

732

ἀᾶ, ἀᾶ.

Νεοπτολεμος

Νε.

733

τί δ’ἔστιν;

Φιλοκτητης

Φι.

733a

οὐδὲν δεινόν · ἀλλ’ἴθ’, ὦ τέκνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

734

μῶν ἄλγος ἴσχεις τῆς παρεστώσης νόσου;

Φιλοκτητης

Φι.

735

οὐ δῆτ’ἔγωγ’, ἀλλ’ἄρτι κουφίζειν δοκῶ. ὦ θεοί.

Νεοπτολεμος

Νε.

736

τί τοὺς θεοὺς ὧδ’ἀναστένων καλεῖς;

Φιλοκτητης

Φι.

737

σωτῆρας αὐτοὺς ἠπίουςθ’ἡμῖν μολεῖν. ἀᾶ, ἀᾶ.

Νεοπτολεμος

Νε.

740

τί ποτε πέπονθας; οὐκ ἐρεῖς, ἀλλ’ὧδ’ἔσει

741

σιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνει κυρῶν.

Φιλοκτητης

Φι.

742

ἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸν

743

κρύψαι παρ’ὑμῖν, ἀτταταῖ · διέρχεται

744

διέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.

745

ἀπόλωλα, τέκνον · βρύκομαι, τέκνον · παπαῖ,

746

ἀπαππαπαῖ, παπαππαπαππαπαππαπαῖ.

747

πρὸς θεῶν, πρόχειρον εἴ τί σοι, τέκνον, πάρα

748

ξίφος χεροῖν, πάταξον εἰς ἄκρον πόδα ·

749

ἀπάμησον ὡς τάχιστα · μὴ φείσῃ βίου. ἴθ’, ὦ παῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

751

τί δ’ἔστιν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτου

752

τοσήνδ’ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποεῖ;

Φιλοκτητης

Φι.

753

οἶσθ’, ὦ τέκνον;

Νεοπτολεμος

Νε.

753a

τί δ’ἔστιν;

Φιλοκτητης

Φι.

753b

οἶσθ’, ὦ παῖ;

Νεοπτολεμος

Νε.

753c

τί σοί;

754

οὐκ οἶδα.

Φιλοκτητης

Φι.

754a

πῶς οὐκ οἶσθα; παππαπαππαπαῖ.

Νεοπτολεμος

Νε.

755

δεινόν γε τοὐπίσαγμα τοῦ νοσήματος.

Φιλοκτητης

Φι.

756

δεινὸν γὰρ οὐ δὲ ῥητόν · ἀλλ’οἴκτιρέ με.

Νεοπτολεμος

Νε.

757

τί δῆτα δράσω;

Φιλοκτητης

Φι.

757a

μή με ταρβήσας προδῷς ·

758

ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσως

759

ὡς ἐξεπλήσθη.

Νεοπτολεμος

Νε.

759a

ἰὼ ἰὼ δύστηνε σύ,

760

δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.

761

βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;

Φιλοκτητης

Φι.

762

μὴ δῆτα τοῦτό γ’· ἀλλά μοι τὰ τόξ’ἑλὼν

763

τάδ’, ὥσπερ ᾐτοῦ μ’ἀρτίως, ἕως ἀνῇ

765

τὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,

766

σῷζ’αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖν

767

ὕπνος μ’, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε ·

768

κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον · ἀλλ’ἐᾶν χρεὼν

769

ἕκηλον εὕδειν. ἢν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳ

770

μόλωσ’ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαι

771

ἑκόντα μη δ’ἄκοντα μη δέ τῳ τέχνῃ

772

κείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόνθ’ἅμα

773

κἄμ’, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.

Νεοπτολεμος

Νε.

774

θάρσει προνοίας οὕνεκ’· οὐ δοθήσεται

775

πλὴν σοίτε κἀμοί · ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.

Φιλοκτητης

Φι.

776

ἰδοὺ δέχου, παῖ · τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον

777

μή σοι γενέσθαι πολύπον’αὐτὰ μη δ’ὅπως

778

ἐμοίτε καὶ τῷ πρόσθ’ἐμοῦ κεκτημένῳ.

Νεοπτολεμος

Νε.

779

ὦ θεοί, γένοιτο ταῦτα νῷν · γένοιτο δὲ

780

πλοῦς οὔριόςτε κεὐσταλὴς ὅποι ποτὲ

781

θεὸς δικαιοῖ χὠ στόλος πορσύνεται.

Φιλοκτητης

Φι.

782

ἀλλ’οὖν δέδοικα μὴ ἀτέλεστ’εὔχῃ, τέκνον.

783

στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιον τόδ’ἐκ βυθοῦ

784

κηκῖον αἷμα, καί τι προσδοκῶ νέον.

785

παπαῖ, φεῦ.

786

παπαῖ μάλ’, ὦ πούς, οἷά μ’ἐργάσει κακά.

787

προσέρπει,

788

προσέρχεται τόδ’ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.

789

ἔχετε τὸ πρᾶγμα · μὴ φύγητε μηδαμῇ.

790

ἀτταταῖ.

791

ὦ ξένε Κεφαλλήν, εἴθε σου διαμπερὲς

792

στέρνων ἔχοιτ’ἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ,

793

παπαῖ μάλ’αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,

794

Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντ’ἐμοῦ

795

τὸν ἴσον χρόνον τρέφοιτε τήνδε τὴν νόσον; ἰώ μοι.

796

ὦ Θάνατε Θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενος

797

οὕτω κατ’ἦμαρ, οὐ δύνᾳ μολεῖν ποτε;

798

ὦ τέκνον ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼν

800

τῷ Λημνίῳ τῷδ’ἀνακαλουμένῳ πυρὶ

801

ἔμπρησον, ὦ γενναῖε · κἀγώ τοί ποτε

802

τὸν τοῦ Διὸς παῖδ’ἀντὶ τῶνδε τῶν ὅπλων,

803

ἃ νῦν σὺ σῴζεις, τοῦτ’ἐπηξίωσα δρᾶν. τί φής, παῖ;

805

τί φής; τί σιγᾷς; ποῦ ποτ’ὤν, τέκνον, κυρεῖς;

Νεοπτολεμος

Νε.

806

ἀλγῶ πάλαι δὴ τἀπὶ σοὶ στένων κακά.

Φιλοκτητης

Φι.

807

ἀλλ’, ὦ τέκνον, καὶ θάρσος ἴσχ’· ὡς ἥδε μοι

808

ὀξεῖα φοιτᾷ καὶ ταχεῖ’ἀπέρχεται.

809

ἀλλ’ἀντιάζω, μή με καταλίπῃς μόνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

810

θάρσει, μενοῦμεν.

Φιλοκτητης

Φι.

810a

ἦ μενεῖς;

Νεοπτολεμος

Νε.

810b

σαφῶς φρόνει.

Φιλοκτητης

Φι.

811

οὐ μήν σ’ἔνορκόν γ’ἀξιῶ θέσθαι, τέκνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

812

ὡς οὐ θέμις γ’ ἐμοὔστι σοῦ μολεῖν ἄτερ.

Φιλοκτητης

Φι.

813

ἔμβαλλε χειρὸς πίστιν.

Νεοπτολεμος

Νε.

813a

ἐμβάλλω μενεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

814

ἐκεῖσε νῦν μ’, ἐκεῖσε

Νεοπτολεμος

Νε.

814a

ποῖ λέγεις;

Φιλοκτητης

Φι.

814b

ἄνω

Νεοπτολεμος

Νε.

815

τί παραφρονεῖς αὖ; τί τὸν ἄνω λεύσσεις κύκλον;

Φιλοκτητης

Φι.

816

μέθες μέθες με.

Νεοπτολεμος

Νε.

816a

ποῖ μεθῶ;

Φιλοκτητης

Φι.

816b

μέθες ποτέ.

Νεοπτολεμος

Νε.

817

οὔ φημ’ἐάσειν.

Φιλοκτητης

Φι.

817a

ἀπό μ’ὀλεῖς, ἢν προσθίγῃς.

Νεοπτολεμος

Νε.

818

καὶ δὴ μεθίημ’, εἴ τι δὴ πλέον φρονεῖς.

Φιλοκτητης

Φι.

819

ὦ γαῖα, δέξαι θανάσιμόν μ’ὅπως ἔχω

820

τὸ γὰρ κακὸν τόδ’οὐκέτ’ὀρθοῦσθαί μ’ἐᾷ.

Νεοπτολεμος

Νε.

821

τὸν ἄνδρ’ἔοικεν ὕπνος οὐ μακροῦ χρόνου

822

ἕξειν · κάρα γὰρ ὑπτιάζεται τόδε ·

823

ἱδρώς γέ τοί νιν πᾶν καταστάζει δέμας,

824

μέλαινάτ’ἄκρου τις παρέρρωγεν ποδὸς

825

αἱμορραγὴς φλέψ. ἀλλ’ἐάσωμεν, φίλοι,

826

ἕκηλον αὐτόν, ὡς ἂν εἰς ὕπνον πέσῃ.

Χορος

Χο.

827

Ὕπν’ὀδύνας ἀδαής, Ὕπνε δ’ἀλγέων,

828

εὐαὲς ἡμῖν ἔλθοις,

829

εὐαίων εὐαίων, ὦναξ ·

830

ὄμμασι δ’ἀντίσχοις

831

τάνδ’αἴγλαν, ἃ τέταται τανῦν.

832

ἴθι ἴθι μοι παιών.

833

ὦ τέκνον, ὅρα ποῦ στάσει,

834

ποῖ δέ μοι τἀνθένδε βάσει,

835

φροντίδος. ὁρᾷς ἤδη.

836

πρὸς τί μενοῦμεν πράσσειν;

837

καιρός τοι πάντων γνώμαν ἴσχων

838

πολύ τι πολὺ παρὰ πόδα κράτος ἄρνυται.

Νεοπτολεμος

Νε.

839

ἀλλ’ὅδε μὲν κλύει οὐδέν, ἐγὼ δ’ὁρῶ οὕνεκα θήραν

840

τήνδ’ἁλίως ἔχομεν τόξων, δίχα τοῦδε πλέοντες.

841

τοῦδε γὰρ ὁ στέφανος, τοῦτον θεὸς εἶπε κομίζειν.

842

κομπεῖν δ’ἔστ’ἀτελῆ σὺν ψεύδεσιν αἰσχρὸν ὄνειδος.

Χορος

Χο.

843

ἀλλά, τέκνον, τάδε μὲν θεὸς ὄψεται ·

844

ὧν δ’ἂν ἀμείβῃ μ’αὖθις,

845

βαιάν μοι, βαιάν, ὦ τέκνον,

846

πέμπε λόγων φάμαν ·

847

ὡς πάντων ἐν νόσῳ εὐδρακὴς

848

ὕπνος ἄϋπνος λεύσσειν.

849

ἀλλ’ὅτι δύνᾳ μάκιστον

850

κεῖνο δή μοι κεῖνο λάθρᾳ

851

ἐξιδοῦ ὅπᾳ πράξεις.

852

οἶσθα γὰρ ἃν αὐδῶμαι,

853

εἰ ταύταν τούτων γνώμαν ἴσχεις,

854

μάλα τοι ἄπορα πυκινοῖς ἐνιδεῖν πάθη.

855

οὖρός τοι, τέκνον, οὖρος ·

856

ἁνὴρ δ’ἀνόμματος οὐ δ’ἔχων

857

ἀρωγὰν ἐκτέταται νύχιος,

858

(ἀλεὴς ὕπνος ἐσθλός,)

860

οὐ χερός, οὐ ποδός, οὔ τινος ἄρχων,

861

ἀλλά τις ὡς Ἀΐδᾳ παρακείμενος.

862

ὅρα, βλέπ’εἰ καίρια

863

φθέγγει · τὸ δ’ἁλώσιμον

863b

ἐμᾷ φροντίδι, παῖ,

864

πόνος ὁ μὴ φοβῶν κράτιστος.

Νεοπτολεμος

Νε.

865

σιγᾶν κελεύω μη δ’ἀφεστάναι φρενῶν ·

866

κινεῖ γὰρ ἁνὴρ ὄμμα κἀνάγει κάρα.

Φιλοκτητης

Φι.

867

ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τότ’ἐλπίδων

868

ἄπιστον οἰκούρημα τῶνδε τῶν ξένων.

869

οὐ γάρ ποτ’, ὦ παῖ, τοῦτ’ἂν ἐξηύχησ’ἐγώ,

870

τλῆναί σ’ἐλεινῶς ὧδε τἀμὰ πήματα

871

μεῖναι παρόντα καὶ ξυνωφελοῦντά μοι.

872

οὔκουν Ἀτρεῖδαι τοῦτ’ἔτλησαν εὐφόρως

873

οὕτως ἐνεγκεῖν, ἁγαθοὶ στρατηλάται.

874

ἀλλ’εὐγενὴς γὰρ ἡ φύσις κἀξ εὐγενῶν,

875

ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτ’ἐν εὐχερεῖ

876

ἔθου, βοῆςτε καὶ δυσοσμίας γέμων.

877

καὶ νῦν ἐπειδὴ τοῦδε τοῦ κακοῦ δοκεῖ

878

λήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,

879

σύ μ’αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,

880

ἵν’, ἡνίκ’ἂν κόπος μ’ἀπαλλάξῃ ποτέ,

881

ὁρμώμεθ’ἐς ναῦν μη δ’ἐπίσχωμεν τὸ πλεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

882

ἀλλ’ἥδομαι μέν σ’εἰσιδὼν παρ’ἐλπίδα

883

ἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντ’ἔτι ·

884

ὡς οὐκέτ’ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σου

885

πρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.

886

νῦν δ’αἶρε σαυτόν · εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,

887

οἴσουσί σ’οἵδε · τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,

888

ἐπείπερ οὕτω σοίτ’ἔδοξ’ἐμοίτε δρᾶν.

Φιλοκτητης

Φι.

889

αἰνῶ τάδ’, ὦ παῖ, καί μ’ἔπαιρ’, ὥσπερ νοεῖς ·

890

τούτους δ’ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇ

891

ὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος · οὑπὶ νηὶ γὰρ

892

ἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.

Νεοπτολεμος

Νε.

893

ἔσται τάδ’· ἀλλ’ἵστωτε καὐτὸς ἀντέχου.

Φιλοκτητης

Φι.

894

θάρσει · τό τοι σύνηθες ὀρθώσει μ’ἔθος.

Νεοπτολεμος

Νε.

895

παπαῖ · τί δῆτ’ἂν δρῷμ’ἐγὼ τοὐνθένδε γε;

Φιλοκτητης

Φι.

896

τί δ’ἔστιν, ὦ παῖ; ποῖ ποτ’ἐξέβης λόγῳ;

Νεοπτολεμος

Νε.

897

οὐκ οἶδ’ὅποι χρὴ τἄπορον τρέπειν ἔπος.

Φιλοκτητης

Φι.

898

ἀπορεῖς δὲ τοῦ σύ; μὴ λέγ’, ὦ τέκνον, τάδε.

Νεοπτολεμος

Νε.

899

ἀλλ’ἐνθάδ’ἤδη τοῦδε τοῦ πάθους κυρῶ.

Φιλοκτητης

Φι.

900

οὐ δή σε δυσχέρεια τοῦ νοσήματος

901

ἔπεισεν ὥστε μή μ’ἄγειν ναύτην ἔτι;

Νεοπτολεμος

Νε.

902

ἅπαντα δυσχέρεια, τὴν αὑτοῦ φύσιν

903

ὅταν λιπών τις δρᾷ τὰ μὴ προσεικότα.

Φιλοκτητης

Φι.

904

ἀλλ’οὐδὲν ἔξω τοῦ φυτεύσαντος σύ γε

905

δρᾷς οὐ δὲ φωνεῖς, ἐσθλὸν ἄνδρ’ἐπωφελῶν.

Νεοπτολεμος

Νε.

906

αἰσχρὸς φανοῦμαι · τοῦτ’ἀνιῶμαι πάλαι.

Φιλοκτητης

Φι.

907

οὔκουν ἐν οἷς γε δρᾷς · ἐν οἷς δ’αὐδᾷς ὀκνῶ.

Νεοπτολεμος

Νε.

908

ὦ Ζεῦ, τί δράσω; δεύτερον ληφθῶ κακός,

909

κρύπτωνθ’ἃ μὴ δεῖ καὶ λέγων αἴσχιστ’ἐπῶν;

Φιλοκτητης

Φι.

910

ἁνὴρ ὅδ’, εἰ μὴ ’γὼ κακὸς γνώμων ἔφυν,

911

προδούς μ’ἔοικε κἀκλιπὼν τὸν πλοῦν στελεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

912

λιπὼν μὲν οὐκ ἔγωγε · λυπηρῶς δὲ μὴ

913

πέμπω σε μᾶλλον, τοῦτ’ἀνιῶμαι πάλαι.

Φιλοκτητης

Φι.

914

τί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω.

Νεοπτολεμος

Νε.

915

οὐδέν σε κρύψω · δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖν

916

πρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀτρειδῶν στόλον.

Φιλοκτητης

Φι.

917

οἴμοι, τί εἶπας;

Νεοπτολεμος

Νε.

917a

μὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς.

Φιλοκτητης

Φι.

918

ποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαί ποτε;

Νεοπτολεμος

Νε.

919

σῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδ’, ἔπειτα δὲ

920

ξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.

Φιλοκτητης

Φι.

921

καὶ ταῦτ’ἀληθῆ δρᾶν νοεῖς;

Νεοπτολεμος

Νε.

921a

πολλὴ κρατεῖ

922

τούτων ἀνάγκη, καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.

Φιλοκτητης

Φι.

923

ἀπόλωλα τλήμων, προδέδομαι. τί μ’, ὦ ξένε,

924

δέδρακας; ἀπόδος ὡς τάχος τὰ τόξα μοι.

Νεοπτολεμος

Νε.

925

ἀλλ’οὐχ οἷόντε · τῶν γὰρ ἐν τέλει κλύειν

926

τότ’ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποεῖ.

Φιλοκτητης

Φι.

927

ὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμα καὶ πανουργίας

928

δεινῆς τέχνημ’ἔχθιστον, οἷά μ’εἰργάσω,

929

οἷ’ἠπάτηκας · οὐ δ’ἐπαισχύνει μ’ὁρῶν

930

τὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;

931

ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξ’ἑλών.

932

ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σ’, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον ·

933

πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μὴ ἀφέλῃ.

934

ὤμοι τάλας. ἀλλ’οὐ δὲ προσφωνεῖ μ’ἔτι,

935

ἀλλ’ὡς μεθήσων μήποθ’, ὧδ’ὁρᾷ πάλιν.

936

ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαι

937

θηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,

938

ὑμῖν τάδ’, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδ’ὅτῳ λέγω,

939

ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,

940

οἷ’ἔργ’ὁ παῖς μ’ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως ·

941

ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδ’, ἐς Τροίαν μ’ἄγει ·

942

προσθείςτε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μου

943

ἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς Ἡρακλέους ἔχει,

944

καὶ τοῖσιν Ἀργείοισι φήνασθαι θέλει ·

945

ὡς ἄνδρ’ἑλὼν ἰσχυρόν ἐκ βίας μ’ἄγει,

946

κοὐκ οἶδ’ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν,

947

εἴδωλον ἄλλως · οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γε

948

εἷλέν μ’· ἐπεὶ οὐ δ’ἂν ὧδ’ἔχοντ’, εἰ μὴ δόλῳ.

949

νῦν δ’ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶν;

950

ἀλλ’ἀπόδος, ἀλλὰ νῦν ἔτ’ἐν σαυτῷ γενοῦ.

951

τί φής; σιωπᾷς; οὐδέν εἰμ’ὁ δύσμορος.

952

ὦ σχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλιν

953

εἴσειμι πρὸς σὲ ψιλός, οὐκ ἔχων τροφήν ·

954

ἀλλ’αὐανοῦμαι τῷδ’ἐν αὐλίῳ μόνος,

955

οὐ πτηνὸν ὄρνιν οὐ δὲ θῆρ’ὀρειβάτην

956

τόξοις ἐναίρων τοισίδ’, ἀλλ’αὐτὸς τάλας

957

θανὼν παρέξω δαῖθ’ὑφ’ὧν ἐφερβόμην,

958

καί μ’οὓς ἐθήρων πρόσθε θηράσουσι νῦν ·

959

φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλας

960

πρὸς τοῦ δοκοῦντος οὐδὲν εἰδέναι κακόν.

961

ὄλοιο — μή πω, πρὶν μάθοιμ’εἰ καὶ πάλιν

962

γνώμην μετοίσεις · εἰ δὲ μή, θάνοις κακῶς.

Χορος

Χο.

963

τί δρῶμεν; ἐν σοὶ καὶ τὸ πλεῖν ἡμᾶς, ἄναξ,

964

ἤδη ’στὶ καὶ τοῖς τοῦδε προσχωρεῖν λόγοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

965

ἐμοὶ μὲν οἶκτος δεινὸς ἐμπέπτωκέ τις

966

τοῦδ’ἀνδρὸς οὐ νῦν πρῶτον, ἀλλὰ καὶ πάλαι.

Φιλοκτητης

Φι.

967

ἐλέησον, ὦ παῖ, πρὸς θεῶν, καὶ μὴ παρῇς

968

σαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος, ἐκκλέψας ἐμέ.

Νεοπτολεμος

Νε.

969

οἴμοι, τί δράσω; μή ποτ’ὤφελον λιπεῖν

970

τὴν Σκῦρον · οὕτω τοῖς παροῦσιν ἄχθομαι.

Φιλοκτητης

Φι.

971

οὐκ εἶ κακὸς σύ, πρὸς κακῶν δ’ἀνδρῶν μαθὼν

972

ἔοικας ἥκειν αἰσχρά · νῦν δ’ἄλλοισι δοὺς

973

οἷς εἰκὸς ἔκπλει, τἀμά μοι μεθεὶς ὅπλα.

Νεοπτολεμος

Νε.

974

τί δρῶμεν, ἄνδρες;

Οδυσσευς

Οδ.

974a

ὦ κάκιστ’ἀνδρῶν, τί δρᾷς;

975

οὐκ εἶ μεθεὶς τὰ τόξα ταῦτ’ἐμοὶ πάλιν;

Φιλοκτητης

Φι.

976

οἴμοι, τίς ἁνήρ; ἆρ’Ὀδυσσέως κλύω;

Οδυσσευς

Οδ.

977

Ὀδυσσέως, σάφ’ἴσθ’, ἐμοῦ γ’, ὃν εἰσορᾷς.

Φιλοκτητης

Φι.

978

οἴμοι · πέπραμαι κἀπόλωλ’· ὅδ’ἦν ἄρα

979

ὁ ξυλλαβών με κἀπονοσφίσας ὅπλων.

Οδυσσευς

Οδ.

980

ἐγώ, σάφ’ἴσθ’, οὐκ ἄλλος · ὁμολογῶ τάδε.

Φιλοκτητης

Φι.

981

ἀπόδος, ἄφες μοι, παῖ, τὰ τόξα.

Οδυσσευς

Οδ.

981a

τοῦτο μέν,

982

οὐ δ’ἢν θέλῃ, δράσει ποτ’· ἀλλὰ καὶ σὲ δεῖ

983

στείχειν ἅμ’αὐτοῖς, ἢ βίᾳ στελοῦσί σε.

Φιλοκτητης

Φι.

984

ἔμ’, ὦ κακῶν κάκιστε καὶ τολμήσατε,

985

οἵδ’ἐκ βίας ἄξουσιν;

Οδυσσευς

Οδ.

985a

ἢν μὴ ἕρπῃς ἑκών.

Φιλοκτητης

Φι.

986

ὦ Λημνία χθὼν καὶ τὸ παγκρατὲς σέλας

987

Ἡφαιστότευκτον, ταῦτα δῆτ’ἀνασχετά,

988

εἴ μ’οὗτος ἐκ τῶν σῶν ἀπάξεται βίᾳ;

Οδυσσευς

Οδ.

989

Ζεύς ἐσθ’, ἵν’εἰδῇς, Ζεύς, ὁ τῆσδε γῆς κρατῶν,

990

Ζεύς, ᾧ δέδοκται ταῦθ’· ὑπηρετῶ δ’ἐγώ.

Φιλοκτητης

Φι.

991

ὦ μῖσος, οἷα κἀξανευρίσκεις λέγειν ·

992

θεοὺς προτείνων τοὺς θεοὺς ψευδεῖς τίθης.

Οδυσσευς

Οδ.

993

οὔκ, ἀλλ’ἀληθεῖς · ἡ δ’ὁδὸς πορευτέα.

Φιλοκτητης

Φι.

994

οὔ φημ’.

Οδυσσευς

Οδ.

994a

ἐγὼ δέ φημι. πειστέον τάδε.

Φιλοκτητης

Φι.

995

οἴμοι τάλας. ἡμᾶς μὲν ὡς δούλους σαφῶς

996

πατὴρ ἄρ’ἐξέφυσεν οὐ δ’ἐλευθέρους.

Οδυσσευς

Οδ.

997

οὔκ, ἀλλ’ὁμοίους τοῖς ἀρίστοισιν, μεθ’ὧν

998

Τροίαν σ’ἑλεῖν δεῖ καὶ κατασκάψαι βίᾳ.

Φιλοκτητης

Φι.

999

οὐδέποτέ γ’· οὐ δ’ἢν χρῇ με πᾶν παθεῖν κακόν,

1000

ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδ’αἰπεινὸν βάθρον.

Οδυσσευς

Οδ.

1001

τί δ’ἐργασείεις;

Φιλοκτητης

Φι.

1001a

κρᾶτ’ἐμὸν τόδ’αὐτίκα

1002

πέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.

Οδυσσευς

Οδ.

1003

ξυλλάβετον αὐτόν · μὴ ’πὶ τῷδ’ἔστω τάδε.

Φιλοκτητης

Φι.

1004

ὦ χεῖρες, οἷα πάσχετ’ἐν χρείᾳ φίλης

1005

νευρᾶς, ὑπ’ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.

1006

ὦ μηδὲν ὑγιὲς μη δ’ἐλεύθερον φρονῶν,

1007

οἷ’αὖ μ’ὑπῆλθες, ὥς μ’ἐθηράσω, λαβὼν

1008

πρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδ’ἀγνῶτ’ἐμοί,

1009

ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δ’ἐμοῦ,

1010

ὃς οὐδὲν ᾔδει πλὴν τὸ προσταχθὲν ποεῖν,

1011

δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστιν ἀλγεινῶς φέρων

1012

οἷςτ’αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷςτ’ἐγὼ ’παθον.

1013

ἀλλ’ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσ’ἀεὶ

1014

ψυχή νιν ἀφυῆτ’ὄντα κοὐ θέλονθ’ὅμως

1015

εὖ προυδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.

1016

καὶ νῦν ἔμ’, ὦ δύστηνε, συνδήσας νοεῖς

1017

ἄγειν ἀπ’ἀκτῆς τῆσδ’, ἐν ᾗ με προυβάλου

1018

ἄφιλον ἔρημον ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν. φεῦ.

1019

ὄλοιο · καί σοι πολλάκις τόδ’ηὐξάμην.

1020

ἀλλ’οὐ γὰρ οὐδὲν θεοὶ νέμουσιν ἡδύ μοι,

1021

σὺ μὲν γέγηθας ζῶν, ἐγὼ δ’ἀλγύνομαι

1022

τοῦτ’αὔθ’, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,

1023

γελώμενος πρὸς σοῦτε καὶ τῶν Ἀτρέως

1024

διπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθ’ὑπηρετεῖς.

1025

καίτοι σὺ μὲν κλοπῇτε κἀνάγκῃ ζυγεὶς

1026

ἔπλεις ἅμ’αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον,

1027

ἑκόντα πλεύσανθ’ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην,

1028

ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέ.

1029

καὶ νῦν τί μ’ἄγετε; τί μ’ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν;

1030

ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχ’ὑμῖν πάλαι.

1031

πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοι

1032

χωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς ἔξεσθ’, ὁμοῦ

1033

πλεύσαντος αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;

1034

αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.

1035

κακῶς ὄλοισθ’· ὀλεῖσθε δ’ἠδικηκότες

1036

τὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.

1037

ἔξοιδα δ’ὡς μέλει γ’· ἐπεὶ οὔποτ’ἂν στόλον

1038

ἐπλεύσατ’ἂν τόνδ’εἵνεκ’ἀνδρὸς ἀθλίου,

1039

εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγ’ὑμᾶς ἐμοῦ.

1040

ἀλλ’, ὦ πατρῴα γῆ θεοίτ’ἐπόψιοι,

1041

τίσασθε τίσασθ’ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲ

1042

ξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμ’οἰκτίρετε ·

1043

ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δ’ἴδοιμ’ὀλωλότας

1044

τούτους, δοκοῖμ’ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι.

Χορος

Χο.

1045

βαρύςτε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιν

1046

τήνδ’εἶπ’, Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσαν κακοῖς.

Οδυσσευς

Οδ.

1047

πόλλ’ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδ’ἔπη,

1048

εἴ μοι παρείκοι · νῦν δ’ἑνὸς κρατῶ λόγου.

1049

οὗ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμ’ἐγώ ·

1050

χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,

1051

οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδέν’εὐσεβῆ.

1052

νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,

1053

πλὴν εἰς σέ · νῦν δὲ σοί γ’ἑκὼν ἐκστήσομαι.

1054

ἄφετε γὰρ αὐτὸν μη δὲ προσψαύσητ’ἔτι ·

1055

ἐᾶτε μίμνειν. οὐ δὲ σοῦ προσχρῄζομεν,

1056

τά γ’ὅπλ’ἔχοντες ταῦτ’, ἐπεὶ πάρεστι μὲν

1057

Τεῦκρος παρ’ἡμῖν, τήνδ’ἐπιστήμην ἔχων,

1058

ἐγώθ’, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂν

1059

τούτων κρατύνειν, μη δ’ἐπιθύνειν χερί.

1060

τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν ·

1061

ἡμεῖς δ’ἴωμεν, καὶ τάχ’ἂν τὸ σὸν γέρας

1062

τιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἣν σὲ χρῆν ἔχειν.

Φιλοκτητης

Φι.

1063

οἴμοι · τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖς

1064

ὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;

Οδυσσευς

Οδ.

1065

μή μ’ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.

Φιλοκτητης

Φι.

1066

ὦ σπέρμ’Ἀχιλλέως, οὐ δὲ σοῦ φωνῆς ἔτι

1067

γενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλ’οὕτως ἄπει;

Οδυσσευς

Οδ.

1068

χώρει σύ · μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,

1069

ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.

Φιλοκτητης

Φι.

1070

ἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδ’ἔρημος, ὦ ξένοι,

1071

λειφθήσομαι δὴ κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με;

Χορος

Χο.

1072

ὅδ’ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς · ὅσ’ἂν

1073

οὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.

Νεοπτολεμος

Νε.

1074

ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως

1075

πρὸς τοῦδ’· ὅμως δὲ μείνατ’, εἰ τούτῳ δοκεῖ,

1076

χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τάτ’ἐκ νεὼς

1077

στείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.

1078

χοὖτος τάχ’ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοι

1079

λῴω τιν’ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,

1080

ὑμεῖς δ’, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.

Φιλοκτητης

Φι.

1081

ὦ κοίλας πέτρας γύαλον

1082

θερμὸν καὶ παγετῶδες, ὥς σ’οὐκ ἔμελλον ἄρ’, ὦ τάλας,

1083

λείψειν οὐδέποτ’, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει.

1086

ὤμοι μοί μοι.

1087

ὦ πληρέστατον αὔλιον

1088

λύπας τᾶς ἀπ’ἐμοῦ τάλαν,

1089

τίπτ’αὖ μοι τὸ κατ’ἆμαρ

1090

ἔσται; τοῦ ποτε τεύξομαι

1091

σιτονόμου μέλεος πόθεν ἐλπίδος;

1092

πέλειαι δ’ἄνω

1093

πτωκάδες ὀξυτόνου διὰ πνεύματος

1094

ἐλῶσιν · οὐκέτ’ἴσχω.

Χορος

Χο.

1095

σύ τοι σύ τοι κατηξίωσας,

1096

ὦ βαρύποτμε, κοὐκ

1097

ἄλλοθεν ἔχει τύχᾳ τᾷδ’ἀπὸ μείζονος,

1098

εὖτέ γε παρὸν φρονῆσαι

1100

τοῦ λῴονος δαίμονος εἵλου τὸ κάκιον αἰνεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

1101

ὦ τλάμων τλάμων ἄρ’ἐγὼ

1102

καὶ μόχθῳ λωβατός, ὃς ἤδη μετ’οὐδενὸς ὕστερον

1103

ἀνδρῶν εἰσοπίσω τάλας ναίων ἐνθάδ’ὀλοῦμαι,

1106

αἰαῖ αἰαῖ,

1107

οὐ φορβὰν ἔτι προσφέρων,

1108

οὐ πτανῶν ἀπ’ἐμῶν ὅπλων

1110

κραταιαῖς μετὰ χερσὶν

1111

ἴσχων · ἀλλά μοι ἄσκοπα

1112

κρυπτάτ’ἔπη δολερᾶς ὑπέδυ φρενός ·

1113

ἰδοίμαν δέ νιν,

1114

τὸν τάδε μησάμενον, τὸν ἴσον χρόνον

1115

ἐμὰς λαχόντ’ἀνίας.

Χορος

Χο.

1116

πότμος, πότμος σε δαιμόνων τάδ’,

1117

οὐ δὲ σέ γε δόλος,

1118

ἔσχεν ὑπὸ χειρὸς ἀμᾶς. στυγερὰν ἔχε

1120

δύσποτμον ἀρὰν ἐπ’ἄλλοις.

1121

καὶ γὰρ ἐμοὶ τοῦτο μέλει, μὴ φιλότητ’ἀπώσῃ.

Φιλοκτητης

Φι.

1123

οἴμοι μοι, καί που πολιᾶς

1124

πόντου θινὸς ἐφήμενος

1125

ἐγγελᾷ, χερὶ πάλλων

1126

τὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,

1127

τὰν οὐδείς ποτ’ἐβάστασεν.

1128

ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλων

1129

χειρῶν ἐκβεβιασμένον,

1130

ἦ που ἐλεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τινας

1131

ἔχεις, τὸν Ἡράκλειον

1132

ἄρθμιον ὧδέ σοι

1133

οὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερον,

1134

ἄλλου δ’ἐν μεταλλαγᾷ

1135

πολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσει,

1136

ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, στυγνὸν δὲ φῶτ’ἐχθοδοπόν,

1137

μυρί’, ἀπ’αἰσχρῶν ἀνατέλλονθ’, ὃς ἐφ’ἡμῖν κάκ’ἐμήσατ’, ὦ Ζεῦ.

Χορος

Χο.

1140

ἀνδρός τοι τὰ μὲν ἔνδικ’αἰὲν εἰπεῖν,

1141

εἰπόντος δὲ μὴ φθονερὰν

1142

ἐξῶσαι γλώσσας ὀδύναν.

1143

κεῖνος δ’εἷς ἀπὸ πολλῶν

1144

ταχθεὶς τῶνδ’ἐφημοσύνᾳ

1145

κοινὰν ἤνυσεν ἐς φίλους ἀρωγάν.

Φιλοκτητης

Φι.

1146

ὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶντ’

1147

ἔθνη θηρῶν, οὓς ὅδ’ἔχει

1148

χῶρος οὐρεσιβώτας,

1149

μηκέτ’ἀπ’αὐλίων φυγᾷ

1150

πηδᾶτ’· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖν

1151

τὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,

1152

ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦν,

1153

ἀλλ’ἀνέδην, ὁ δὲ χῶρος ἄρ’οὐκέτι

1154

φοβητὸς οὐκέθ’ὑμῖν,

1155

ἕρπετε · νῦν καλὸν

1156

ἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάριν

1157

ἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας ·

1158

ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω.

1160

πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίς ὧδ’ἐν αὔραις τρέφεται,

1161

μηκέτι μηδενὸς κρατύνων ὅσα πέμπει βιόδωρος αἶα;

Χορος

Χο.

1162

πρὸς θεῶν, εἴ τι σέβει ξένον, πέλασσον,

1163

εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν ·

1165

ἀλλὰ γνῶθ’, εὖ γνῶθ’ἐπὶ σοὶ

1166

κῆρα τάνδ’ἀποφεύγειν.

1167

οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν, ἀδαὴς δ’

1168

ἔχειν μυρίον ἄχθος, ὃ ξυνοικεῖ.

Φιλοκτητης

Φι.

1170

πάλιν πάλιν παλαιὸν ἄλγημ’ὑπέμνασας, ὦ

1171

λῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων.

1172

τί μ’ὤλεσας; τί μ’εἴργασαι;

Χορος

Χο.

1173

τί τοῦτ’ἔλεξας;

Φιλοκτητης

Φι.

1174

εἰ σὺ τὰν ἐμοὶ στυγερὰν

1175

Τρῳάδα γᾶν μ’ἤλπισας ἄξειν.

Χορος

Χο.

1176

τόδε γὰρ νοῶ κράτιστον.

Φιλοκτητης

Φι.

1177

ἀπό νύν με λείπετ’ἤδη.

Χορος

Χο.

1178

φίλα μοι, φίλα ταῦτα παρήγγειλας ἑκόντιτε πράσσειν.

1179

ἴωμεν ἴωμεν

1180

ναὸς ἵν’ἡμῖν τέτακται.

Φιλοκτητης

Φι.

1181

μή, πρὸς ἀραίου Διός, ἔλθῃς, ἱκετεύω.

Χορος

Χο.

1182

μετρίαζ’.

Φιλοκτητης

Φι.

1183

ὦ ξένοι, μείνατε, πρὸς θεῶν.

Χορος

Χο.

1184

τί θροεῖς;

Φιλοκτητης

Φι.

1185

αἰαῖ αἰαῖ, δαίμων δαίμων ·

1186

ἀπόλωλ’ὁ τάλας ·

1187

ὦ ποὺς πούς, τί σ’ἔτ’ἐν βίῳ

1188

τεύξω τῷ μετόπιν τάλας;

1190

ὦ ξένοι, ἔλθετ’ἐπήλυδες αὖθις.

Χορος

Χο.

1191

τί ῥέξοντες ἀλλοκότῳ

1192

γνώμᾳ τῶν πάρος, ὧν προύφαινες;

Φιλοκτητης

Φι.

1193

οὔτοι νεμεσητόν,

1194

ἀλύοντα χειμερίῳ

1195

λύπᾳ καὶ παρὰ νοῦν θροεῖν.

Χορος

Χο.

1196

βᾶθί νυν, ὦ τάλαν, ὥς σε κελεύομεν.

Φιλοκτητης

Φι.

1197

οὐδέποτ’οὐδέποτ’, ἴσθι τόδ’ἔμπεδον,

1198

οὐ δ’εἰ πυρφόρος ἀστεροπητὴς

1199

βροντᾶς αὐγαῖς μ’εἶσι φλογίζων.

1200

ἐρρέτω Ἴλιον οἵθ’ὑπ’ἐκείνῳ

1201

πάντες ὅσοι τόδ’ἔτλασαν ἐμοῦ ποδὸς ἄρθρον ἀπῶσαι.

1202

ἀλλ’, ὦ ξένοι, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε.

Χορος

Χο.

1203

ποῖον ἐρεῖς τόδ’ἔπος;

Φιλοκτητης

Φι.

1203a

ξίφος, εἴ ποθεν,

1204

ἢ γένυν ἢ βελέων τι προπέμψατε.

Χορος

Χο.

1205

ὡς τίνα δὴ ῥέξῃς παλάμαν ποτέ;

Φιλοκτητης

Φι.

1206

χρῶτ’ἀπὸ πάντα καὶ ἄρθρα τέμω χερί ·

1207

φονᾷ φονᾷ νόος ἤδη.

Χορος

Χο.

1208

τί ποτε;

Φιλοκτητης

Φι.

1209

πατέρα ματεύων.

Χορος

Χο.

1210

ποῖ γᾶς;

Φιλοκτητης

Φι.

1210a

ἐς Ἅιδου ·

1211

οὐ γάρ ἐστ’ἐν φάει γ’ἔτι.

1212

ὦ πόλις, ὦ πατρία,

1213

πῶς ἂν εἰσίδοιμ’ἄθλιός σ’ἀνήρ,

1214

ὅς γε σὰν λιπὼν ἱερὰν

1215

λιβάδ’ἐχθροῖς ἔβαν Δαναοῖς

1216

ἀρωγός · ἔτ’οὐδέν εἰμι.

Χορος

Χο.

1217

ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦ

1218

στείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας

1219

Ὀδυσσέα στείχοντα τόντ’Ἀχιλλέως

1220

γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρ’ἰόντ’ἐλεύσσομεν.

Οδυσσευς

Οδ.

1221

οὐκ ἂν φράσειας ἥντιν’αὖ παλίντροπος

1222

κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;

Νεοπτολεμος

Νε.

1223

λύσων ὅσ’ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.

Οδυσσευς

Οδ.

1224

δεινόν γε φωνεῖς · ἡ δ’ἁμαρτία τίς ἦν;

Νεοπτολεμος

Νε.

1225

ἣν σοὶ πιθόμενος τῷτε σύμπαντι στρατῷ

Οδυσσευς

Οδ.

1226

ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;

Νεοπτολεμος

Νε.

1227

ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.

Οδυσσευς

Οδ.

1228

τὸν ποῖον; ὤμοι · μῶν τι βουλεύει νέον;

Νεοπτολεμος

Νε.

1230

νέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ,

Οδυσσευς

Οδ.

1231

τί χρῆμα δράσεις; ὥς μ’ὑπῆλθέ τις φόβος.

Νεοπτολεμος

Νε.

1232

παρ’οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξ’, αὖθις πάλιν

Οδυσσευς

Οδ.

1233

ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;

Νεοπτολεμος

Νε.

1234

αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.

Οδυσσευς

Οδ.

1235

πρὸς θεῶν, πότερα δὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;

Νεοπτολεμος

Νε.

1236

εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.

Οδυσσευς

Οδ.

1237

τί φής, Ἀχιλλέως παῖ; τίν’εἴρηκας λόγον;

Νεοπτολεμος

Νε.

1238

δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μ’ἔπη;

Οδυσσευς

Οδ.

1239

ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐ δ’ἅπαξ ἐβουλόμην.

Νεοπτολεμος

Νε.

1240

εὖ νῦν ἐπίστω πάντ’ἀκηκοὼς λόγον.

Οδυσσευς

Οδ.

1241

ἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.

Νεοπτολεμος

Νε.

1242

τί φής; τίς ἔσται μ’οὑπικωλύσων τάδε;

Οδυσσευς

Οδ.

1243

ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.

Νεοπτολεμος

Νε.

1244

σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.

Οδυσσευς

Οδ.

1245

σὺ δ’οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.

Νεοπτολεμος

Νε.

1246

ἀλλ’εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.

Οδυσσευς

Οδ.

1247

καὶ πῶς δίκαιον, ἅ γ’ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς, πάλιν μεθεῖναι ταῦτα;

Νεοπτολεμος

Νε.

1248

τὴν ἁμαρτίαν

1249

αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.

Οδυσσευς

Οδ.

1250

στρατὸν δ’Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;

Νεοπτολεμος

Νε.

1251

ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.

Οδυσσευς

Οδ.

1251a

Νεοπτολεμος

Νε.

1252

ἀλλ’οὐ δέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.

Οδυσσευς

Οδ.

1253

οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.

Νεοπτολεμος

Νε.

1254

ἴτω τὸ μέλλον.

Οδυσσευς

Οδ.

1254a

χεῖρα δεξιὰν ὁρᾷς

1255

κώπης ἐπιψαύουσαν;

Νεοπτολεμος

Νε.

1255a

ἀλλὰ κἀμέ τοι

1256

ταὐτὸν τόδ’ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντ’ἔτι.

Οδυσσευς

Οδ.

1257

καίτοι σ’ἐάσω · τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ

1258

λέξω τάδ’ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.

Νεοπτολεμος

Νε.

1259

ἐσωφρόνησας · κἂν τὰ λοίφ’οὕτω φρονῇς,

1260

ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.

1261

σὺ δ’, ὦ Ποίαντος παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,

1262

ἔξελθ’, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.

Φιλοκτητης

Φι.

1263

τίς αὖ παρ’ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;

1264

τί μ’ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;

1265

ὤμοι · κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέα

1266

πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;

Νεοπτολεμος

Νε.

1267

θάρσει · λόγους δ’ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.

Φιλοκτητης

Φι.

1268

δέδοικ’ἔγωγε · καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων

1269

καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

1270

οὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;

Φιλοκτητης

Φι.

1271

τοιοῦτος ἦσθα τοῖς λόγοισι χὤτε μου

1272

τὰ τόξ’ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.

Νεοπτολεμος

Νε.

1273

ἀλλ’οὔ τι μὴν νῦν · βούλομαι δέ σου κλύειν,

1274

πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖν

1275

ἢ πλεῖν μεθ’ἡμῶν;

Φιλοκτητης

Φι.

1275a

παῦε, μὴ λέξῃς πέρα ·

1276

μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντ’εἰρήσεται.

Νεοπτολεμος

Νε.

1277

οὕτω δέδοκται;

Φιλοκτητης

Φι.

1277a

καὶ πέρα γ’ἴσθ’ἢ λέγω.

Νεοπτολεμος

Νε.

1278

ἀλλ’ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοις

1279

ἐμοῖσιν · εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων

1280

κυρῶ, πέπαυμαι.

Φιλοκτητης

Φι.

1280a

πάντα γὰρ φράσεις μάτην.

1281

οὐ γάρ ποτ’εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,

1282

ὅστις γ’ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν

1283

ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ

1284

ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.

1285

ὄλοισθ’, Ἀτρεῖδαι μὲν μάλιστ’, ἔπειτα δὲ ὁ Λαρτίου παῖς καὶ σύ.

Νεοπτολεμος

Νε.

1286

μὴ ’πεύξῃ πέρα ·

1287

δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.

Φιλοκτητης

Φι.

1288

πῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;

Νεοπτολεμος

Νε.

1289

ἀπώμοσ’ἁγνὸν Ζηνὸς ὑψίστου σέβας.

Φιλοκτητης

Φι.

1290

ὦ φίλτατ’εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.

Νεοπτολεμος

Νε.

1291

τοὔργον παρέσται φανερόν · ἀλλὰ δεξιὰν

1292

πρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.

Οδυσσευς

Οδ.

1293

ἐγὼ δ’ἀπαυδῶ γ’, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,

1294

ὑπέρτ’Ἀτρειδῶν τοῦτε σύμπαντος στρατοῦ.

Φιλοκτητης

Φι.

1295

τέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,

1296

ἐπῃσθόμην;

Οδυσσευς

Οδ.

1296a

σάφ’ἴσθι · καὶ πέλας γ’ὁρᾷς,

1297

ὅς σ’ἐς τὰ Τροίας πεδί’ἀποστελῶ βίᾳ,

1298

ἐάντ’Ἀχιλλέως παῖς ἐάντε μὴ θέλῃ ·

Φιλοκτητης

Φι.

1299

ἀλλ’οὔ τι χαίρων, ἢν τόδ’ὀρθωθῇ βέλος.

Νεοπτολεμος

Νε.

1300

ἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.

Φιλοκτητης

Φι.

1301

μέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.

Νεοπτολεμος

Νε.

1302

οὐκ ἂν μεθείην.

Φιλοκτητης

Φι.

1302a

φεῦ · τί μ’ἄνδρα πολέμιον

1303

ἐχθρόντ’ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;

Νεοπτολεμος

Νε.

1304

ἀλλ’οὔτ’ἐμοὶ τοῦτ’ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.

Φιλοκτητης

Φι.

1305

ἀλλ’οὖν τοσοῦτόν γ’ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,

1306

τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς

1307

ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.

Νεοπτολεμος

Νε.

1308

εἶεν · τὰ μὲν δὴ τόξ’ἔχεις, κοὐκ ἔσθ’ὅτου

1309

ὀργὴν ἔχοις ἂν οὐ δὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.

Φιλοκτητης

Φι.

1310

ξύμφημι · τὴν φύσιν δ’ἔδειξας, ὦ τέκνον,

1311

ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,

1312

ἀλλ’ἐξ Ἀχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων ὅτ’ἦν

1313

ἤκου’ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.

Νεοπτολεμος

Νε.

1314

ἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σε

1315

αὐτόντ’ἔμ’· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,

1316

ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν

1317

τύχας δοθείσας ἔστ’ἀναγκαῖον φέρειν ·

1318

ὅσοι δ’ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,

1319

ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν

1320

δίκαιόν ἐστιν οὔτ’ἐποικτίρειν τινά.

1321

σὺ δ’ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,

1322

ἐάντε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,

1323

στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆθ’ἡγούμενος.

1324

ὅμως δὲ λέξω · Ζῆνα δ’ὅρκιον καλῶ ·

1325

καὶ ταῦτ’ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.

1326

σὺ γὰρ νοσεῖς τόδ’ἄλγος ἐκ θείας τύχης,

1327

Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ

1328

σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις ·

1329

καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτ’ἂν τυχεῖν

1330

νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος

1331

ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δ’αὖ δύνῃ πάλιν,

1332

πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδί’ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,

1333

καὶ τοῖν παρ’ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν

1334

νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα

1335

ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύντ’ἐμοὶ πέρσας φανῇς.

1336

ὡς δ’οἶδα ταῦτα τῇδ’ἔχοντ’ἐγὼ φράσω.

1337

ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,

1338

Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς

1339

ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα · καὶ πρὸς τοῖσδ’ἔτι

1340

ὡς ἔστ’ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους

1341

Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν · ἢ δίδωσ’ἑκὼν

1342

κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.

1343

ταῦτ’οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.

1344

καλὴ γὰρ ἡ ’πίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα

1345

κριθέντ’ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας

1346

ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον

1347

Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.

Φιλοκτητης

Φι.

1348

ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτ’ἔχεις ἄνω

1349

βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;

1350

οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις

1351

τοῖς τοῦδ’, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;

1352

ἀλλ’εἰκάθω δῆτ’; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος

1353

εἰς φῶς τάδ’ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;

1354

πῶς, ὦ τὰ πάντ’ἰδόντες ἀμφ’ἐμοὶ κύκλοι,

1355

ταῦτ’ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως

1356

ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μ’ἀπώλεσαν;

1357

πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;

1358

οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,

1359

ἀλλ’οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι

1360

δοκῶ προλεύσσειν · οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶν

1361

μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.

1362

καὶ σοῦ δ’ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.

1363

χρῆν γάρ σε μήτ’αὐτόν ποτ’ἐς Τροίαν μολεῖν

1364

ἡμᾶςτ’ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,

1365

πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺ

1366

εἶ ξυμμαχήσων, κἄμ’ἀναγκάζεις τόδε;

1367

μὴ δῆτα, τέκνον · ἀλλ’ἅ μοι ξυνώμοσας,

1368

πέμψον πρὸς οἴκους · καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένων

1369

ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.

1370

χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,

1371

διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶν

1372

δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.

Νεοπτολεμος

Νε.

1373

λέγεις μὲν εἰκότ’, ἀλλ’ὅμως σε βούλομαι

1374

θεοῖςτε πιστεύσαντα τοῖςτ’ἐμοῖς λόγοις

1375

φίλου μετ’ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδ’ἐκπλεῖν χθονός.

Φιλοκτητης

Φι.

1376

ἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέως

1377

ἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;

Νεοπτολεμος

Νε.

1378

πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδετ’ἔμπυον βάσιν

1379

παύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.

Φιλοκτητης

Φι.

1380

ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;

Νεοπτολεμος

Νε.

1381

ἃ σοίτε κἀμοὶ λῷσθ’ὁρῶ τελούμενα.

Φιλοκτητης

Φι.

1382

καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;

Νεοπτολεμος

Νε.

1383

πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτ’ἂν ὠφελῶν φίλους ·

Φιλοκτητης

Φι.

1384

λέγεις δ’Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ’π’ἐμοὶ τόδε;

Νεοπτολεμος

Νε.

1385

σοί που, φίλος γ’ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.

Φιλοκτητης

Φι.

1386

πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μ’ἐκδοῦναι θέλεις;

Νεοπτολεμος

Νε.

1387

ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.

Φιλοκτητης

Φι.

1388

ὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

1389

οὔκουν ἔγωγε · φημὶ δ’οὔ σε μανθάνειν.

Φιλοκτητης

Φι.

1390

ἐγὼ οὐκ Ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;

Νεοπτολεμος

Νε.

1391

ἀλλ’ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσ’ὅρα.

Φιλοκτητης

Φι.

1392

οὐδέποθ’ἑκόντα γ’ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.

Νεοπτολεμος

Νε.

1393

τί δῆτ’ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γ’ἐν λόγοις

1394

πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;

1395

ὡς ῥᾷστ’ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ

1396

ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.

Φιλοκτητης

Φι.

1397

ἔα με πάσχειν ταῦθ’ἅπερ παθεῖν με δεῖ ·

1398

ἃ δ’ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,

1399

πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,

1400

καὶ μὴ βράδυνε μη δ’ἐπιμνησθῇς ἔτι

1401

Τροίας · ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

1402

εἰ δοκεῖ, στείχωμεν.

Φιλοκτητης

Φι.

1402a

ὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.

Νεοπτολεμος

Νε.

1403

ἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.

Φιλοκτητης

Φι.

1403a

εἰς ὅσον γ’ἐγὼ σθένω.

Νεοπτολεμος

Νε.

1404

αἰτίαν δὲ πῶς Ἀχαιῶν φεύξομαι;

Φιλοκτητης

Φι.

1404a

μὴ φροντίσῃς.

Νεοπτολεμος

Νε.

1405

τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;

Φιλοκτητης

Φι.

1405a

ἐγὼ παρὼν

Νεοπτολεμος

Νε.

1406

τίνα προσωφέλησιν ἔρξεις;

Φιλοκτητης

Φι.

1406a

βέλεσι τοῖς Ἡρακλέους

Νεοπτολεμος

Νε.

1407

πῶς λέγεις;

Φιλοκτητης

Φι.

1407a

εἴρξω πελάζειν.

Νεοπτολεμος

Νε.

1407b

στεῖχε προσκύσας χθόνα.

Ηρακλης

Ηρ.

1408

μήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων

1409

ἀίῃς μύθων, παῖ Ποίαντος ·

1410

φάσκειν δ’αὐδὴν τὴν Ἡρακλέους

1411

ἀκοῇτε κλύειν λεύσσειντ’ὄψιν.

1412

τὴν σὴν δ’ἥκω χάριν οὐρανίας

1413

ἕδρας προλιπών,

1415

τὰ Διόςτε φράσων βουλεύματά σοι

1416

κατερητύσωνθ’ὁδὸν ἣν στέλλει ·

1417

σὺ δ’ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.

1418

καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,

1419

ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους

1420

ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθ’ὁρᾶν.

1421

καὶ σοί, σάφ’ἴσθι, τοῦτ’ὀφείλεται παθεῖν,

1422

ἐκ τῶν πόνων τῶνδ’εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.

1423

ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδ’ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωικὸν

1424

πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,

1425

ἀρετῇτε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,

1426

Πάριν μέν, ὃς τῶνδ’αἴτιος κακῶν ἔφυ,

1427

τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,

1428

πέρσειςτε Τροίαν, σκῦλάτ’εἰς μέλαθρα σὰ

1429

πέμψεις, ἀριστεῖ’ἐκλαβὼν στρατεύματος,

1430

Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.

1431

ἃ δ’ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,

1432

τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν

1433

κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτ’, Ἀχιλλέως τέκνον,

1434

παρῄνεσ’· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδ’ἄτερ σθένεις

1435

ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθ’οὗτος σέθεν.

1436

ἀλλ’ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετον

1437

οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδ’· ἐγὼ δ’Ἀσκληπιὸν

1438

παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.

1439

τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼν

1440

τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δ’ἐννοεῖθ’, ὅταν

1441

πορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς ·

1442

ὡς τἄλλα πάντα δεύτερ’ἡγεῖται πατὴρ

1443

Ζεύς · οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς ·

1444

κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.

Φιλοκτητης

Φι.

1445

ὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψας

1446

χρόνιόςτε φανείς,

1447

οὐκ ἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.

Νεοπτολεμος

Νε.

1448

κἀγὼ γνώμην ταύτῃ τίθεμαι.

Ηρακλης

Ηρ.

1449

μή νυν χρόνιοι μέλλετε πράσσειν ·

1450

καιρὸς καὶ πλοῦς

1451

ὅδ’ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην.

Φιλοκτητης

Φι.

1452

φέρε νυν στείχων χώραν καλέσω.

1453

χαῖρ’, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,

1454

νύμφαιτ’ἔνυδροι λειμωνιάδες,

1455

καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆς,

1456

οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθη

1457

κρᾶτ’ἐνδόμυχον πληγαῖσι νότου,

1458

πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέρας

1459

Ἑρμαῖον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶ

1460

στόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.

1461

νῦν δ’, ὦ κρῆναι Λύκιόντε ποτόν,

1462

λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδη

1463

δόξης οὔ ποτε τῆσδ’ἐπιβάντες.

1464

χαῖρ’, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,

1465

καί μ’εὐπλοίᾳ πέμψον ἀμέμπτως,

1466

ἔνθ’ἡ μεγάλη Μοῖρα κομίζει

1467

γνώμητε φίλων χὠ πανδαμάτωρ

1468

δαίμων, ὃς ταῦτ’ἐπέκρανεν.

Χορος

Χο.

1469

χωρῶμεν δὴ πάντες ἀολλεῖς,

1470

νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοι

1471

νόστου σωτῆρας ἱκέσθαι.