Oedipus the King

ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,

τίνας ποθ’ἕδρας τάσδε μοι θοάζετε

ἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;

πόλις δ’ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,

ὁμοῦ δὲ παιάνωντε καὶ στεναγμάτων ·

ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρ’ἀγγέλων, τέκνα,

ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδ’ἐλήλυθα,

ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.

ἀλλ’ὦ γεραιέ, φράζ’, ἐπεὶ πρέπων ἔφυς

πρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,

δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂν

ἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν · δυσάλγητος γὰρ ἂν

εἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.

ἀλλ’ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,

ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθα

βωμοῖσι τοῖς σοῖς · οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰν

πτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,

ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδετ’ᾐθέων

λεκτοί · τὸ δ’ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένον

ἀγοραῖσι θακεῖ πρόςτε Παλλάδος διπλοῖς

ναοῖς, ἐπ’Ἰσμηνοῦτε μαντείᾳ σποδῷ.

πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγαν

ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα

βυθῶν ἔτ’οὐχ οἵατε φοινίου σάλου,

φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,

φθίνουσα δ’ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισίτε

ἀγόνοις γυναικῶν · ἐν δ’ὁ πυρφόρος θεὸς

σκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,

ὑφ’οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δ’

Ἅιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.

θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σ’ἐγὼ

οὐ δ’οἵδε παῖδες ἑζόμεσθ’ἐφέστιοι,

ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔντε συμφοραῖς βίου

κρίνοντες ἔντε δαιμόνων συναλλαγαῖς ·

ὅς γ’ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼν

σκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,

καὶ ταῦθ’ὑφ’ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον

οὐ δ’ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ

λέγῃ νομίζειθ’ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον ·

νῦντ’, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,

ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι

ἀλκήν τιν’εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν

φήμην ἀκούσας εἴτ’ἀπ’ἀνδρὸς οἶσθά του ·

ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰς

ζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.

ἴθ’, ὦ βροτῶν ἄριστ’, ἀνόρθωσον πόλιν,

ἴθ’, εὐλαβήθηθ’· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ

σωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας ·

ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθα

στάντεςτ’ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.

ἀλλ’ἀσφαλείᾳ τήνδ’ἀνόρθωσον πόλιν ·

ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότ’αἰσίῳ τύχην

παρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.

ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,

ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν ·

ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦς

ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.

ὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι

προσήλθεθ’ἱμείροντες · εὖ γὰρ οἶδ’ὅτι

νοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ

οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.

τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕν’ἔρχεται

μόνον καθ’αὑτὸν κοὐδέν’ἄλλον, ἡ δ’ἐμὴ

ψυχὴ πόλιντε κἀμὲ καὶ σ’ὁμοῦ στένει.

ὥστ’οὐχ ὕπνῳ γ’εὕδοντά μ’ἐξεγείρετε,

ἀλλ’ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,

πολλὰς δ’ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις ·

ἣν δ’εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,

ταύτην ἔπραξα · παῖδα γὰρ Μενοικέως

Κρέοντ’, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰ

ἔπεμψα Φοίβου δώμαθ’, ὡς πύθοιθ’ὅ τι

δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.

καί μ’ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳ

λυπεῖ τί πράσσει · τοῦ γὰρ εἰκότος πέρα

ἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.

ὅταν δ’ἵκηται, τηνικαῦτ’ἐγὼ κακὸς

μὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθ’ὅσ’ἂν δηλοῖ θεός.

ἀλλ’εἰς καλὸν σύτ’εἶπας οἵδετ’ἀρτίως

Κρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.

ὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳ

σωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματι.

ἀλλ’εἰκάσαι μέν, ἡδύς · οὐ γὰρ ἂν κάρα

πολυστεφὴς ὧδ’εἷρπε παγκάρπου δάφνης.

τάχ’εἰσόμεσθα · ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.

ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,

τίν’ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;

ἐσθλήν · λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορ’, εἰ τύχοι

κατ’ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντ’ἂν εὐτυχεῖν.

ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺς

οὔτ’οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.

εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,

ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.

ἐς πάντας αὔδα · τῶνδε γὰρ πλέον φέρω

τὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.

λέγοιμ’ἂν οἷ’ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.

ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ

μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ

ἐν τῇδ’, ἐλαύνειν μη δ’ἀνήκεστον τρέφειν.

ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;

ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν

λύοντας, ὡς τόδ’αἷμα χειμάζον πόλιν.

ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;

ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθ’ἡγεμὼν

γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδ’ἀπευθύνειν πόλιν.

ἔξοιδ’ἀκούων · οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.

τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς

τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.

οἳ δ’εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδ’εὑρεθήσεται

ἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;

ἐν τῇδ’ἔφασκε γῇ · τὸ δὲ ζητούμενον

ἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.

πότερα δ’ἐν οἴκοις ἢ ’ν ἀγροῖς ὁ Λάϊος

ἢ γῆς ἐπ’ἄλλης τῷδε συμπίπτει φόνῳ;

θεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλιν

πρὸς οἶκον οὐκέθ’ἵκεθ’, ὡς ἀπεστάλη.

οὐ δ’ἄγγελός τις οὐ δὲ συμπράκτωρ ὁδοῦ

κατεῖδ’, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατ’ἄν;

θνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼν

ὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχ’εἰδὼς φράσαι.

τὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλ’ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,

ἀρχὴν βραχεῖαν εἰ λάβοιμεν ἐλπίδος.

λῃστὰς ἔφασκε συντυχόντας οὐ μιᾷ

ῥώμῃ κτανεῖν νιν, ἀλλὰ σὺν πλήθει χερῶν.

πῶς οὖν ὁ λῃστής, εἴ τι μὴ ξὺν ἀργύρῳ

ἐπράσσετ’ἐνθένδ’, ἐς τόδ’ἂν τόλμης ἔβη;

δοκοῦντα ταῦτ’ἦν · Λαΐου δ’ὀλωλότος

οὐδεὶς ἀρωγὸς ἐν κακοῖς ἐγίγνετο.

κακὸν δὲ ποῖον ἐμποδών, τυραννίδος

οὕτω πεσούσης, εἶργε τοῦτ’ἐξειδέναι;

ἡ ποικιλῳδὸς Σφὶγξ τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖν

μεθέντας ἡμᾶς τἀφανῆ προσήγετο.

ἀλλ’ἐξ ὑπαρχῆς αὖθις αὔτ’ἐγὼ φανῶ ·

ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σὺ

πρὸ τοῦ θανόντος τήνδ’ἔθεσθ’ἐπιστροφήν ·

ὥστ’ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον

γῇ τῇδε τιμωροῦντα τῷ θεῷθ’ἅμα.

ὑπὲρ γὰρ οὐχὶ τῶν ἀπωτέρω φίλων,

ἀλλ’αὐτὸς αὑτοῦ τοῦτ’ἀποσκεδῶ μύσος.

ὅστις γὰρ ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών, τάχ’ἂν

κἄμ’ἂν τοιαύτῃ χειρὶ τιμωροῦνθ’ἕλοι.

κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.

ἀλλ’ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρων

ἵστασθε, τούσδ’ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,

ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδ’ἀθροιζέτω,

ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος · ἢ γὰρ εὐτυχεῖς

σὺν τῷ θεῷ φανούμεθ’ἢ πεπτωκότες.

ὦ παῖδες, ἱστώμεσθα · τῶνδε γὰρ χάριν

καὶ δεῦρ’ἔβημεν ὧν ὅδ’ἐξαγγέλλεται.

Φοῖβος δ’ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα

σωτήρ δ’ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.

ὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσου

Πυθῶνος ἀγλαὰς ἔβας

Θήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,

ἰήιε Δάλιε Παιάν,

ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέον

ἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.

εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.

πρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτ’Ἀθάνα

γαιάοχόντ’ἀδελφεὰν

Ἄρτεμιν, ἃ κυκλόεντ’ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα θάσσει,

καὶ Φοῖβον ἑκαβόλον, ἰὼ

τρισσοὶ ἀλεξίμοροι προφάνητέ μοι,

εἴ ποτε καὶ προτέρας ἄτας ὕπερ ὀρνυμένας πόλει

ἠνύσατ’ἐκτοπίαν φλόγα πήματος, ἔλθετε καὶ νῦν.

ὦ πόποι, ἀνάριθμα γὰρ φέρω

πήματα · νοσεῖ δέ μοι πρόπας στόλος, οὐ δ’ἔνι φροντίδος ἔγχος

ᾧ τις ἀλέξεται. οὔτε γὰρ ἔκγονα

κλυτᾶς χθονὸς αὔξεται οὔτε τόκοισιν

ἰηίων καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες ·

ἄλλον δ’ἂν ἄλλῳ προσίδοις ἅπερ εὔπτερον ὄρνιν

κρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρὸς ὄρμενον

ἀκτὰν πρὸς ἑσπέρου θεοῦ.

ὧν πόλις ἀνάριθμος ὄλλυται ·

νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως ·

ἐν δ’ἄλοχοι πολιαίτ’ἔπι ματέρες

ἀχὰν παραβώμιον ἄλλοθεν ἄλλαν

λυγρῶν πόνων ἱκετῆρες ἐπιστενάχουσιν.

παιὰν δὲ λάμπει στονόεσσάτε γῆρυς ὅμαυλος

ὧν ὕπερ, ὦ χρυσέα θύγατερ Διός,

εὐῶπα πέμψον ἀλκάν.

Ἄρεάτε τὸν μαλερόν, ὃς νῦν ἄχαλκος ἀσπίδων

φλέγει με περιβόατον, ἀντιάζω

παλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτρας

ἔπουρον, εἴτ’ἐς μέγαν θάλαμον Ἀμφιτρίτας

εἴτ’ἐς τὸν ἀπόξενον ὅρμων

Θρῄκιον κλύδωνα ·

τελεῖν γὰρ εἴ τι νὺξ ἀφῇ,

τοῦτ’ἐπ’ἦμαρ ἔρχεται ·

τόν, ὦ τᾶν πυρφόρων

ἀστραπᾶν κράτη νέμων,

ὦ Ζεῦ πάτερ, ὑπὸ σῷ φθίσον κεραυνῷ.

Λύκει’ἄναξ, τάτε σὰ χρυσοστρόφων ἀπ’ἀγκυλᾶν

βέλεα θέλοιμ’ἂν ἀδάματ’ἐνδατεῖσθαι

ἀρωγὰ προσταχθέντα τάςτε πυρφόρους

Ἀρτέμιδος αἴγλας, ξὺν αἷς Λύκι’ὄρεα διᾴσσει ·

τὸν χρυσομίτραντε κικλήσκω,

τᾶσδ’ἐπώνυμον γᾶς,

οἰνῶπα Βάκχον εὔιον,

Μαινάδων ὁμόστολον,

πελασθῆναι φλέγοντ’

ἀγλαῶπι – ⏑ –

πεύκᾳ ’πὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.

αἰτεῖς · ἃ δ’αἰτεῖς, τἄμ’ἐὰν θέλῃς ἔπη

κλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳθ’ὑπηρετεῖν,

ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν ·

ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδ’ἐξερῶ,

ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος · οὐ γὰρ ἂν μακρὰν

ἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,

νῦν δ’ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,

ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε ·

ὅστις ποθ’ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου

κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,

τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί ·

κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημ’ὑπεξελεῖν

αὐτὸν καθ’αὑτοῦ · πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν

ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δ’ἄπεισιν ἀσφαλής.

εἰ δ’αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς

τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω · τὸ γὰρ

κέρδος τελῶ ’γὼ χἠ χάρις προσκείσεται.

εἰ δ’αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου

δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,

ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.

τὸν ἄνδρ’ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς

τῆσδ’, ἧς ἐγὼ κράτητε καὶ θρόνους νέμω,

μήτ’εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,

μήτ’ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν

κοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν ·

ὠθεῖν δ’ἀπ’οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος

τοῦδ’ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ

μαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.

ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷτε δαίμονι

τῷτ’ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω ·

κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότ’, εἴτε τις

εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,

κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον ·

ἐπεύχομαι δ’, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος

ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτ’ἐμοῦ συνειδότος,

παθεῖν ἅπερ τοῖσδ’ἀρτίως ἠρασάμην.

ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντ’ἐπισκήπτω τελεῖν,

ὑπέρτ’ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦτε τῆσδέτε

γῆς ὧδ’ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.

οὐ δ’εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,

ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,

ἀνδρός γ’ἀρίστου βασιλέωςτ’ὀλωλότος,

ἀλλ’ἐξερευνᾶν · νῦν δ’ἐπεὶ κυρῶ γ’ἐγὼ

ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,

ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχ’ὁμόσπορον,

κοινῶντε παίδων κοίν’ἄν, εἰ κείνῳ γένος

μὴ ’δυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα ·

νῦν δ’ἐς τὸ κείνου κρᾶτ’ἐνήλαθ’ἡ τύχη ·

ἀνθ’ὧν ἐγὼ τάδ’, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,

ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,

ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,

τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρουτε καὶ

τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαιτ’Ἀγήνορος.

καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς

μήτ’ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ

μήτ’οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ

τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδ’ἐχθίονι ·

ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις

τάδ’ἔστ’ἀρέσκονθ’, ἥτε σύμμαχος Δίκη

χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.

ὥσπερ μ’ἀραῖον ἔλαβες, ὧδ’, ἄναξ, ἐρῶ.

οὔτ’ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντ’ἔχω

δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν

Φοίβου τόδ’εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.

δίκαι’ἔλεξας · ἀλλ’ἀναγκάσαι θεοὺς

ἃν μὴ θέλωσιν οὐ δ’ἂν εἷς δύναιτ’ἀνήρ.

τὰ δεύτερ’ἐκ τῶνδ’ἂν λέγοιμ’ἁμοὶ δοκεῖ.

εἰ καὶ τρίτ’ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.

ἄνακτ’ἄνακτι ταὔθ’ὁρῶντ’ἐπίσταμαι

μάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρ’οὗ τις ἂν

σκοπῶν τάδ’, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.

ἀλλ’οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐ δὲ τοῦτ’ἐπραξάμην.

ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς

πομπούς · πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.

καὶ μὴν τά γ’ἄλλα κωφὰ καὶ παλαί’ἔπη.

τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.

θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.

ἤκουσα κἀγώ. τὸν δ’ἰδόντ’οὐδεὶς ὁρᾷ.

ἀλλ’εἴ τι μὲν δὴ δείματός γ’ἔχει μέρος,

τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδ’ἀράς.

ᾧ μή ’στι δρῶντι τάρβος, οὐ δ’ἔπος φοβεῖ.

ἀλλ’οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν · οἵδε γὰρ

τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδ’ἄγουσιν, ᾧ

τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.

ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτάτε

ἄρρητάτ’, οὐράνιάτε καὶ χθονοστιβῆ,

πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δ’ὅμως

οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν · ἧς σὲ προστάτην

σωτῆράτ’, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.

Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,

πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν

μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,

εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ

κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.

σύ νυν φθονήσας μήτ’ἀπ’οἰωνῶν φάτιν

μήτ’εἴ τιν’ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,

ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δ’ἐμέ,

ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.

ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν · ἄνδρα δ’ὠφελεῖν ἀφ’ὧν

ἔχοιτε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.

φεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέλη

λύῃ φρονοῦντι · ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ

εἰδὼς διώλεσ’· οὐ γὰρ ἂν δεῦρ’ἱκόμην.

τί δ’ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.

ἄφες μ’ἐς οἴκους · ῥᾷστα γὰρ τὸ σόντε σὺ

κἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.

οὔτ’ἔννομ’εἶπας οὔτε προσφιλῆ πόλει

τῇδ’, ἥ σ’ἔθρεψε, τήνδ’ἀποστερῶν φάτιν.

ὁρῶ γὰρ οὐ δὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημ’ἰὸν

πρὸς καιρόν · ὡς οὖν μη δ’ἐγὼ ταὐτὸν πάθω —

μὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γ’ἀποστραφῇς, ἐπεὶ

πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδ’ἱκτήριοι.

πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτ’· ἐγὼ δ’οὐ μή ποτε

τἄμ’, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σ’, ἐκφήνω κακά.

τί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλ’ἐννοεῖς

ἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;

ἐγὼ οὔτ’ἐμαυτὸν οὔτε σ’ἀλγυνῶ. τί ταῦτ’

ἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.

οὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρου

φύσιν σύ γ’ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,

ἀλλ’ὧδ’ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;

ὀργὴν ἐμέμψω τὴν ἐμήν, τὴν σὴν δ’ὁμοῦ

ναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλ’ἐμὲ ψέγεις.

τίς γὰρ τοιαῦτ’ἂν οὐκ ἂν ὀργίζοιτ’ἔπη

κλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδ’ἀτιμάζεις πόλιν;

ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.

οὐκοῦν ἅ γ’ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.

οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδ’, εἰ θέλεις,

θυμοῦ δι’ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.

καὶ μὴν παρήσω γ’οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,

ἅπερ ξυνίημ’· ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶ

καὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαιθ’, ὅσον

μὴ χερσὶ καίνων · εἰ δ’ἐτύγχανες βλέπων,

καὶ τοὔργον ἂν σοῦ τοῦτ’, ἔφην εἶναι μόνου.

ἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματι

ᾧπερ προεῖπας ἐμμένειν, κἀφ’ἡμέρας

τῆς νῦν προσαυδᾶν μήτε τούσδε μήτ’ἐμέ,

ὡς ὄντι γῆς τῆσδ’ἀνοσίῳ μιάστορι.

οὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδε

τὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;

πέφευγα · τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.

πρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.

πρὸς σοῦ · σὺ γάρ μ’ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.

ποῖον λόγον; λέγ’αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.

οὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ’κπειρᾷ λέγων;

οὐχ ὥστε γ’εἰπεῖν γνωστόν · ἀλλ’αὖθις φράσον.

φονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.

ἀλλ’οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.

εἴπω τι δῆτα κἄλλ’, ἵν’ὀργίζῃ πλέον;

ὅσον γε χρῄζεις · ὡς μάτην εἰρήσεται.

λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις

αἴσχισθ’ὁμιλοῦντ’, οὐ δ’ὁρᾶν ἵν’εἶ κακοῦ.

ἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτ’ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;

εἴπερ τί γ’ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.

ἀλλ’ἔστι, πλὴν σοί · σοὶ δὲ τοῦτ’οὐκ ἔστ’ἐπεὶ

τυφλὸς τάτ’ὦτα τόντε νοῦν τάτ’ὄμματ’εἶ.

σὺ δ’ἄθλιός γε ταῦτ’ὀνειδίζων, ἃ σοὶ

οὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδ’ὀνειδιεῖ τάχα.

μιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτ’ἐμὲ

μήτ’ἄλλον, ὅστις φῶς ὁρᾷ, βλάψαι ποτ’ἄν.

οὐ γάρ σε μοῖρα πρός γ’ἐμοῦ πεσεῖν, ἐπεὶ

ἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδ’ἐκπρᾶξαι μέλει.

Κρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;

Κρέων δέ σοι πῆμ’οὐδέν, ἀλλ’αὐτὸς σὺ σοί.

ὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνης

ὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,

ὅσος παρ’ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,

εἰ τῆσδέ γ’ἀρχῆς οὕνεχ’, ἣν ἐμοὶ πόλις

δωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν,

ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,

λάθρᾳ μ’ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,

ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,

δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν

μόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δ’ἔφυ τυφλός.

ἐπεί, φέρ’εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;

πῶς οὐκ, ὅθ’ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδ’ἦν κύων,

ηὔδας τι τοῖσδ’ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;

καίτοι τό γ’αἴνιγμ’οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν

ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει ·

ἣν οὔτ’ἀπ’οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχων

οὔτ’ἐκ θεῶν του γνωτόν · ἀλλ’ἐγὼ μολών,

ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,

γνώμῃ κυρήσας οὐ δ’ἀπ’, οἰωνῶν μαθών ·

ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις

παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.

κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε

ἀγηλατήσειν · εἰ δὲ μὴ ’δόκεις γέρων

εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.

ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδ’ἔπη

ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σ’, Οἰδίπους, δοκεῖ,

δεῖ δ’οὐ τοιούτων, ἀλλ’ὅπως τὰ τοῦ θεοῦ

μαντεῖ’ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.

εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν

ἴσ’ἀντιλέξαι · τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.

οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ ·

ὥστ’οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.

λέγω δ’, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μ’ὠνείδισας ·

σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵν’εἶ κακοῦ,

οὐ δ’ἔνθα ναίεις, οὐ δ’ὅτων οἰκεῖς μέτα.

ἆρ’οἶσθ’ἀφ’ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν

τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,

καί σ’ἀμφιπλὴξ μητρόςτε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸς

ἐλᾷ ποτ’ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,

βλέποντα νῦν μὲν ὄρθ’, ἔπειτα δὲ σκότον.

βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,

ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,

ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοις

ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;

ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,

ἅ σ’ἐξισώσει σοίτε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.

πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμα

προπηλάκιζε · σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶν

κάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.

ἦ ταῦτα δῆτ’ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;

οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλιν

ἄψορρος οἴκων τῶνδ’ἀποστραφεὶς ἄπει;

οὐ δ’ἱκόμην ἔγωγ’ἄν, εἰ σὺ μὴ ’κάλεις.

οὐ γάρ τί σ’ᾔδη μῶρα φωνήσοντ’, ἐπεὶ

σχολῇ σ’ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.

ἡμεῖς τοιοίδ’ἔφυμεν, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ,

μῶροι, γονεῦσι δ’, οἵ σ’ἔφυσαν, ἔμφρονες.

ποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μ’ἐκφύει βροτῶν;

ἥδ’ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.

ὡς πάντ’ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.

οὔκουν σὺ ταῦτ’ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;

τοιαῦτ’ὀνείδιζ’, οἷς ἔμ’εὑρήσεις μέγαν.

αὕτη γε μέντοι σ’ἡ τύχη διώλεσεν.

ἀλλ’εἰ πόλιν τήνδ’ἐξέσωσ’, οὔ μοι μέλει.

ἄπειμι τοίνυν · καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.

κομιζέτω δῆθ’· ὡς παρὼν σύ γ’ἐμποδὼν

ὀχλεῖς, συθείςτ’ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.

εἰπὼν ἄπειμ’ὧν οὕνεκ’, ἦλθον, οὐ τὸ σὸν

δείσας πρόσωπον · οὐ γὰρ ἔσθ’ὅπου μ’ὀλεῖς.

λέγω δέ σοι · τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαι

ζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνον

τὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,

ξένος λόγῳ μέτοικος, εἶτα δ’ἐγγενὴς

φανήσεται Θηβαῖος, οὐ δ’ἡσθήσεται

τῇ ξυμφορᾷ · τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότος

καὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπι

σκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.

φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν

ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ

γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς

ὁμόσπορόςτε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτ’ἰὼν

εἴσω λογίζου · κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,

φάσκειν ἔμ’ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.

τίς ὅντιν’ἁ θεσπιέπεια Δελφὶς εἶπε πέτρα

ἄρρητ’ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;

ὥρα νιν ἀελλάδων

ἵππων σθεναρώτερον

φυγᾷ πόδα νωμᾶν.

ἔνοπλος γὰρ ἐπ’αὐτὸν ἐπενθρῴσκει

πυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,

δειναὶ δ’ἅμ’ἕπονται

κῆρες ἀναπλάκητοι.

ἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσα

φάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντ’ἰχνεύειν.

φοιτᾷ γὰρ ὑπ’ἀγρίαν

ὕλαν ἀνάτ’ἄντρα καὶ

πέτρας ἰσόταυρος

μέλεος μελέῳ ποδὶ χηρεύων,

τὰ μεσόμφαλα γᾶς ἀπονοσφίζων

μαντεῖα · τὰ δ’ἀεὶ

ζῶντα περιποτᾶται.

δεινὰ μὲν οὖν, δεινὰ ταράσσει σοφὸς οἰωνοθέτας

οὔτε δοκοῦντ’οὔτ’ἀποφάσκονθ’· ὅ τι λέξω δ’ἀπορῶ.

πέτομαι δ’ἐλπίσιν οὔτ’, ἐνθάδ’ὁρῶν οὔτ’ὀπίσω.

τί γὰρ ἢ Λαβδακίδαις

ἢ τῷ Πολύβου νεῖκος ἔκειτ’, οὔτε πάροιθέν ποτ’ἔγωγ’

ἔμαθον, πρὸς ὅτου δὴ βασανίζων βασάνῳ

ἐπὶ τὰν ἐπίδαμον φάτιν εἶμ’Οἰδιπόδα Λαβδακίδαις

ἐπίκουρος ἀδήλων θανάτων.

ἀλλ’ὁ μὲν οὖν Ζεὺς ὅτ’Ἀπόλλων ξυνετοὶ καὶ τὰ βροτῶν

εἰδότες · ἀνδρῶν δ’ὅτι μάντις πλέον ἢ ’γὼ φέρεται,

κρίσις οὔκ ἔστιν ἀλαθής · σοφίᾳ δ’ἂν σοφίαν

παραμείψειεν ἀνήρ.

ἀλλ’οὔποτ’ἔγωγ’ἄν, πρὶν ἴδοιμ’ὀρθὸν ἔπος, μεμφομένων ἂν καταφαίην.

φανερὰ γὰρ ἐπ’αὐτῷ, πτερόεσσ’ἦλθε κόρα

ποτέ, καὶ σοφὸς ὤφθη βασάνῳθ’ἁδύπολις τῷ ἀπ’ἐμᾶς

φρενὸς οὔποτ’ὀφλήσει κακίαν.

ἄνδρες πολῖται, δείν’ἔπη πεπυσμένος

κατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν,

πάρειμ’ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν ταῖς ξυμφοραῖς

ταῖς νῦν νομίζει πρός γ’ἐμοῦ πεπονθέναι

λόγοισιν εἴτ’ἔργοισιν εἰς βλάβην φέρον,

οὔτοι βίου μοι τοῦ μακραίωνος πόθος,

φέροντι τήνδε βάξιν. οὐ γὰρ εἰς ἁπλοῦν

ἡ ζημία μοι τοῦ λόγου τούτου φέρει,

ἀλλ’ἐς μέγιστον, εἰ κακὸς μὲν ἐν πόλει,

κακὸς δὲ πρὸς σοῦ καὶ φίλων κεκλήσομαι.

ἀλλ’ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος τάχ’ἂν

ὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.

τοὔπος δ’ἐφάνθη, ταῖς ἐμαῖς γνώμαις ὅτι

πεισθεὶς ὁ μάντις τοὺς λόγους ψευδεῖς λέγοι;

ηὐδᾶτο μὲν τάδ’, οἶδα δ’οὐ γνώμῃ τίνι.

ἐξ ὀμμάτων δ’ὀρθῶντε κἀξ ὀρθῆς φρενὸς

κατηγορεῖτο τοὐπίκλημα τοῦτό μου;

οὐκ οἶδ’· ἃ γὰρ δρῶσ’, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.

αὐτὸς δ’ὅδ’ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.

οὗτος σύ, πῶς δεῦρ’ἦλθες; ἦ τοσόνδ’ἔχεις

τόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγας

ἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶς

λῃστήςτ’ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;

φέρ’εἰπὲ πρὸς θεῶν, δειλίαν ἢ μωρίαν

ἰδών τιν’ἔν μοι ταῦτ’ἐβουλεύσω ποεῖν;

ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδε

δόλῳ προσέρπον ἢ οὐκ ἀλεξοίμην μαθών;

ἆρ’οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,

ἄνευτε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδα

θηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίνθ’ἁλίσκεται;

οἶσθ’ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένων

ἴσ’ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖν’αὐτὸς μαθών.

λέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δ’ἐγὼ κακὸς

σοῦ · δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σ’ηὕρηκ’ἐμοί.

τοῦτ’αὐτὸ νῦν μου πρῶτ’ἄκουσον ὡς ἐρῶ.

τοῦτ’αὐτὸ μή μοι φράζ’, ὅπως οὐκ εἶ κακός.

εἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίαν

εἶναί τι τοῦ νοῦ χωρίς, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖς.

εἴ τοι νομίζεις ἄνδρα συγγενῆ κακῶς

δρῶν οὐχ ὑφέξειν τὴν δίκην, οὐκ εὖ φρονεῖς.

ξύμφημί σοι ταῦτ’ἔνδικ’εἰρῆσθαι · τὸ δὲ

πάθημ’ὁποῖον φὴς παθεῖν, δίδασκέ με.

ἔπειθες ἢ οὐκ ἔπειθες, ὡς χρείη μ’ἐπὶ

τὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα;

καὶ νῦν ἔθ’αὑτός εἰμι τῷ βουλεύματι.

πόσον τιν’ἤδη δῆθ’ὁ Λάϊος χρόνον —

δέδρακε ποῖον ἔργον; οὐ γὰρ ἐννοῶ.

ἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι;

μακροὶ παλαιοίτ’ἂν μετρηθεῖεν χρόνοι.

τότ’οὖν ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ;

σοφός γ’ὁμοίως κἀξ ἴσου τιμώμενος.

ἐμνήσατ’οὖν ἐμοῦ τι τῷ τότ’ἐν χρόνῳ;

οὔκουν ἐμοῦ γ’ἑστῶτος οὐδαμοῦ πέλας.

ἀλλ’οὐκ ἔρευναν τοῦ κτανόντος ἔσχετε;

παρέσχομεν, πῶς δ’οὐχί; κοὐκ ἠκούσαμεν.

πῶς οὖν τόθ’οὗτος ὁ σοφὸς οὐκ ηὔδα τάδε;

οὐκ οἶδ’· ἐφ’οἷς γὰρ μὴ φρονῶ σιγᾶν φιλῶ.

τοσόνδε γ’οἶσθα καὶ λέγοις ἂν εὖ φρονῶν.

ποῖον τόδ’; εἰ γὰρ οἶδά γ’, οὐκ ἀρνήσομαι.

ὁθούνεκ’, εἰ μὴ σοὶ ξυνῆλθε, τάσδ’ἐμὰς

οὐκ ἄν ποτ’εἶπε Λαΐου διαφθοράς.

εἰ μὲν λέγει τάδ’, αὐτὸς οἶσθ’· ἐγὼ δὲ σοῦ

μαθεῖν δικαιῶ ταὔθ’ἅπερ κἀμοῦ σὺ νῦν.

ἐκμάνθαν’· οὐ γὰρ δὴ φονεὺς ἁλώσομαι.

τί δῆτ’; ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν γήμας ἔχεις;

ἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.

ἄρχεις δ’ἐκείνῃ ταὐτὰ γῆς ἴσον νέμων;

ἃν ᾖ θέλουσα πάντ’ἐμοῦ κομίζεται.

οὔκουν ἰσοῦμαι σφῷν ἐγὼ δυοῖν τρίτος;

ἐνταῦθα γὰρ δὴ καὶ κακὸς φαίνει φίλος.

οὔκ, εἰ διδοίης γ’ὡς ἐγὼ σαυτῷ λόγον.

σκέψαι δὲ τοῦτο πρῶτον, εἴ τιν’ἂν δοκεῖς

ἄρχειν ἑλέσθαι ξὺν φόβοισι μᾶλλον ἢ

ἄτρεστον εὕδοντ’, εἰ τά γ’αὔθ’ἕξει κράτη.

ἐγὼ μὲν οὖν οὔτ’αὐτὸς ἱμείρων ἔφυν

τύραννος εἶναι μᾶλλον ἢ τύραννα δρᾶν,

οὔτ’ἄλλος ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.

νῦν μὲν γὰρ ἐκ σοῦ πάντ’ἄνευ φόβου φέρω,

εἰ δ’αὐτὸς ἦρχον, πολλὰ κἂν ἄκων ἔδρων.

πῶς δῆτ’ἐμοὶ τυραννὶς ἡδίων ἔχειν

ἀρχῆς ἀλύπου καὶ δυναστείας ἔφυ;

οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶ

ὥστ’ἄλλα χρῄζειν ἢ τὰ σὺν κέρδει καλά.

νῦν πᾶσι χαίρω, νῦν με πᾶς ἀσπάζεται,

νῦν οἱ σέθεν χρῄζοντες ἐκκαλοῦσί με ·

τὸ γὰρ τυχεῖν αὐτοῖσι πᾶν ἐνταῦθ’ἔνι.

πῶς δῆτ’ἐγὼ κεῖν’ἂν λάβοιμ’ἀφεὶς τάδε;

οὐκ ἂν γένοιτο νοῦς κακὸς καλῶς φρονῶν.

ἀλλ’οὔτ’ἐραστὴς τῆσδε τῆς γνώμης ἔφυν

οὔτ’ἂν μετ’ἄλλου δρῶντος ἂν τλαίην ποτέ.

καὶ τῶνδ’ἔλεγχον τοῦτο μὲν Πυθώδ’ἰὼν

πεύθου τὰ χρησθέντ’εἰ σαφῶς ἤγγειλά σοι ·

τοῦτ’ἄλλ’, ἐάν με τῷ τερασκόπῳ λάβῃς

κοινῇ τι βουλεύσαντα, μή μ’ἁπλῇ κτάνῃς

ψήφῳ, διπλῇ δέ, τῇτ’ἐμῇ καὶ σῇ, λαβών ·

γνώμῃ δ’ἀδήλῳ μή με χωρὶς αἰτιῶ.

οὐ γὰρ δίκαιον οὔτε τοὺς κακοὺς μάτην

χρηστοὺς νομίζειν οὔτε τοὺς χρηστοὺς κακούς.

φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν ἴσον λέγω

καὶ τὸν παρ’αὑτῷ βίοτον, ὃν πλεῖστον, φιλεῖ.

ἀλλ’ἐν χρόνῳ γνώσει τάδ’ἀσφαλῶς, ἐπεὶ

χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσιν μόνος ·

κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μιᾷ.

καλῶς ἔλεξεν εὐλαβουμένῳ πεσεῖν,

ἄναξ · φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς.

ὅταν ταχύς τις οὑπιβουλεύων λάθρᾳ

χωρῇ, ταχὺν δεῖ κἀμὲ βουλεύειν πάλιν ·

εἰ δ’ἡσυχάζων προσμενῶ, τὰ τοῦδε μὲν

πεπραγμέν’ἔσται, τἀμὰ δ’ἡμαρτημένα.

τί δῆτα χρῄζεις; ἦ με γῆς ἔξω βαλεῖν;

ἥκιστα · θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι.

ὡς ἂν προδείξῃς οἷόν ἐστι τὸ φθονεῖν.

ὡς οὐχ ὑπείξων οὐ δὲ πιστεύσων λέγεις;

[…]

οὐ γὰρ φρονοῦντά σ’εὖ βλέπω.

τὸ γοῦν ἐμόν.

ἀλλ’ἐξ ἴσου δεῖ κἀμόν.

ἀλλ’ἔφυς κακός.

εἰ δὲ ξυνίης μηδέν;

ἀρκτέον γ’ὅμως.

οὔτοι κακῶς γ’ἄρχοντος.

ὦ πόλις πόλις.

κἀμοὶ πόλεως μέτεστιν, οὐχί σοι μόνῳ.

παύσασθ’, ἄνακτες · καιρίαν δ’ὑμῖν ὁρῶ

τήνδ’ἐκ δόμων στείχουσαν Ἰοκάστην, μεθ’ἧς

τὸ νῦν παρεστὸς νεῖκος εὖ θέσθαι χρεών.

τί τὴν ἄβουλον, ὦ ταλαίπωροι, στάσιν

γλώσσης ἐπήρασθ’οὐ δ’ἐπαισχύνεσθε γῆς

οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;

οὐκ εἶ σύτ’οἴκους σύτε, Κρέων, κατὰ στέγας,

καὶ μὴ τὸ μηδὲν ἄλγος εἰς μέγ’οἴσετε;

ὅμαιμε, δεινά μ’Οἰδίπους ὁ σὸς πόσις

δρᾶσαι δικαιοῖ δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν

ἢ γῆς ἀπῶσαι πατρίδος ἢ κτεῖναι λαβών.

ξύμφημι · δρῶντα γάρ νιν, ὦ γύναι, κακῶς

εἴληφα τοὐμὸν σῶμα σὺν τέχνῃ κακῇ.

μή νυν ὀναίμην, ἀλλ’ἀραῖος, εἴ σέ τι

δέδρακ’, ὀλοίμην, ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν.

ὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε,

μάλιστα μὲν τόνδ’ὅρκον αἰδεσθεὶς θεῶν,

ἔπειτα κἀμὲ τούσδεθ’οἳ πάρεισί σοι.

πιθοῦ θελήσας φρονήσαςτ’, ἄναξ, λίσσομαι.

τί σοι θέλεις δῆτ’εἰκάθω;

τὸν οὔτε πρὶν νήπιον νῦντ’ἐν ὅρκῳ μέγαν καταίδεσαι.

οἶσθ’οὖν ἃ χρῄζεις;

φράζε δὴ τί φής.

τὸν ἐναγῆ φίλον μήποτ’ἐν αἰτίᾳ

σὺν ἀφανεῖ λόγῳ σ’ἄτιμον βαλεῖν.

εὖ νυν ἐπίστω, ταῦθ’ὅταν ζητῇς, ἐμοὶ

ζητῶν ὄλεθρον ἢ φυγὴν ἐκ τῆσδε γῆς.

οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον

Ἅλιον · ἐπεὶ ἄθεος ἄφιλος ὅ τι πύματον

ὀλοίμαν, φρόνησιν εἰ τάνδ’ἔχω.

ἀλλά μοι δυσμόρῳ γᾶ φθινὰς

τρύχει ψυχάν, τάδ’εἰ κακοῖς κακὰ

προσάψει τοῖς πάλαι τὰ πρὸς σφῷν.

ὁ δ’οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶς θανεῖν

ἢ γῆς ἄτιμον τῆσδ’ἀπωσθῆναι βίᾳ.

τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδ’, ἐποικτίρω στόμα

ἐλεινόν · οὗτος δ’ἔνθ’ἂν ᾖ στυγήσεται.

στυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς δ’, ὅταν

θυμοῦ περάσῃς · αἱ δὲ τοιαῦται φύσεις

αὑταῖς δικαίως εἰσὶν ἄλγισται φέρειν.

οὔκουν μ’ἐάσεις κἀκτὸς εἶ;

σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτος, ἐν δὲ τοῖσδ’ἴσος.

γύναι, τί μέλλεις κομίζειν δόμων τόνδ’ἔσω;

μαθοῦσά γ’ἥτις ἡ τύχη.

δόκησις ἀγνὼς λόγων ἦλθε, δάπτει δὲ καὶ τὸ μὴ ’νδικον.

ἀμφοῖν ἀπ’αὐτοῖν;

καὶ τίς ἦν λόγος;

ἅλις ἔμοιγ’, ἅλις, γᾶς προπονουμένας,

φαίνεται ἔνθ’ἔληξεν αὐτοῦ μένειν.

ὁρᾷς ἵν’ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,

τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;

ὦναξ, εἶπον μὲν οὐχ ἅπαξ μόνον,

ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα

πεφάνθαι μ’ἄν, εἴ σ’ἐνοσφιζόμαν,

ὅςτ’ἐμὰν γᾶν φίλαν ἐν πόνοις

ἀλύουσαν κατ’ὀρθὸν οὔρισας,

τανῦντ’εὔπομπος, ἂν γένοιο.

πρὸς θεῶν δίδαξον κἄμ’, ἄναξ, ὅτου ποτὲ

μῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.

ἐρῶ · σὲ γὰρ τῶνδ’ἐς πλέον, γύναι, σέβω ·

Κρέοντος, οἷά μοι βεβουλευκὼς ἔχει.

λέγ’, εἰ σαφῶς τὸ νεῖκος ἐγκαλῶν ἐρεῖς.

φονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι.

αὐτὸς ξυνειδὼς ἢ μαθὼν ἄλλου πάρα;

μάντιν μὲν οὖν κακοῦργον εἰσπέμψας, ἐπεὶ

τό γ’εἰς ἑαυτὸν πᾶν ἐλευθεροῖ στόμα.

σύ νυν ἀφεὶς σεαυτὸν ὧν λέγεις πέρι

ἐμοῦ ’πάκουσον, καὶ μάθ’οὕνεκ’ἐστί σοι

βρότειον οὐδὲν μαντικῆς ἔχον τέχνης.

φανῶ δέ σοι σημεῖα τῶνδε σύντομα.

χρησμὸς γὰρ ἦλθε Λαΐῳ ποτ’, οὐκ ἐρῶ

Φοίβου γ’ἄπ’αὐτοῦ, τῶν δ’ὑπηρετῶν ἄπο,

ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,

ὅστις γένοιτ’ἐμοῦτε κἀκείνου πάρα.

καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γ’ἡ φάτις, ξένοι ποτὲ

λῃσταὶ φονεύουσ’ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς ·

παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραι

τρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖν

ἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.

κἀνταῦθ’Ἀπόλλων οὔτ’ἐκεῖνον ἤνυσεν

φονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊον

τὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.

τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,

ὧν ἐντρέπου σὺ μηδέν · ὧν γὰρ ἂν θεὸς

χρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.

οἷόν μ’ἀκούσαντ’ἀρτίως ἔχει, γύναι,

ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.

ποίας μερίμνης τοῦθ’ὑποστραφεὶς λέγεις;

ἔδοξ’ἀκοῦσαι σοῦ τόδ’, ὡς ὁ Λάϊος

κατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.

ηὐδᾶτο γὰρ ταῦτ’οὐ δέ πω λήξαντ’ἔχει.

καὶ ποῦ ’σθ’ὁ χῶρος οὗτος οὗ τόδ’ἦν πάθος;

Φωκὶς μὲν ἡ γῆ κλῄζεται, σχιστὴ δ’ὁδὸς

ἐς ταὐτὸ Δελφῶν κἀπὸ Δαυλίας ἄγει.

καὶ τίς χρόνος τοῖσδ’ἐστὶν οὑξεληλυθώς;

σχεδόν τι πρόσθεν ἢ σὺ τῆσδ’ἔχων χθονὸς

ἀρχὴν ἐφαίνου, τοῦτ’ἐκηρύχθη πόλει.

ὦ Ζεῦ, τί μου δρᾶσαι βεβούλευσαι πέρι;

τί δ’ἐστί σοι τοῦτ’, Οἰδίπους, ἐνθύμιον;

μήπω μ’ἐρώτα · τὸν δὲ Λάϊον φύσιν

τίν’ἦλθε φράζε, τίνα δ’ἀκμὴν ἥβης ἔχων.

μέγας, χνοάζων ἄρτι λευκανθὲς κάρα,

μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ.

οἴμοι τάλας · ἔοικ’ἐμαυτὸν εἰς ἀρὰς

δεινὰς προβάλλων ἀρτίως οὐκ εἰδέναι.

πῶς φῄς; ὀκνῶ τοι πρός σ’ἀποσκοποῦσ’, ἄναξ.

δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ ·

δείξεις δὲ μᾶλλον, ἢν ἓν ἐξείπῃς ἔτι.

καὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δ’ἂν ἔρῃ μαθοῦσ’ἐρῶ.

πότερον ἐχώρει βαιὸς ἢ πολλοὺς ἔχων

ἄνδρας λοχίτας, οἷ’ἀνὴρ ἀρχηγέτης;

πέντ’ἦσαν οἱ ξύμπαντες, ἐν δ’αὐτοῖσιν ἦν.

κῆρυξ · ἀπήνη δ’ἦγε Λάϊον μία.

αἰαῖ, τάδ’ἤδη διαφανῆ. τίς ἦν ποτε

ὁ τούσδε λέξας τοὺς λόγους ὑμῖν, γύναι;

οἰκεύς τις, ὅσπερ ἵκετ’ἐκσωθεὶς μόνος.

ἦ κἀν δόμοισι τυγχάνει τανῦν παρών;

οὐ δῆτ’· ἀφ’οὗ γὰρ κεῖθεν ἦλθε καὶ κράτη

σέτ’εἶδ’ἔχοντα Λάϊόντ’ὀλωλότα,

ἐξικέτευσε τῆς ἐμῆς χειρὸς θιγὼν

ἀγρούς σφε πέμψαι κἀπὶ ποιμνίων νομάς,

ὡς πλεῖστον εἴη τοῦδ’ἄποπτος ἄστεως.

κἄπεμψ’ἐγώ νιν · ἄξιος γὰρ οἷ’ἀνὴρ

δοῦλος φέρειν ἦν τῆσδε καὶ μείζω χάριν.

πῶς ἂν μόλοι δῆθ’ἡμὶν ἐν τάχει πάλιν;

πάρεστιν · ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτ’ἐφίεσαι;

δέδοικ’ἐμαυτόν, ὦ γύναι, μὴ πόλλ’ἄγαν

εἰρημέν’ᾖ μοι δι’ἅ νιν εἰσιδεῖν θέλω.

ἀλλ’ἵξεται μέν · ἀξία δέ που μαθεῖν

κἀγὼ τά γ’ἐν σοὶ δυσφόρως ἔχοντ’, ἄναξ.

κοὐ μὴ στερηθῇς γ’, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων

ἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονι

λέξαιμ’ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδ’ἰών;

ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,

μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δ’ἀνὴρ

ἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχη

τοιάδ’ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,

σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.

ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μ’ὑπερπλησθεὶς μέθῃ

καλεῖ παρ’οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.

κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέραν

μόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δ’ἰὼν πέλας

μητρὸς πατρόςτ’ἤλεγχον · οἱ δὲ δυσφόρως

τοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.