Αθηνα

Αθ.

ἀεὶ μέν, ὦ παῖ Λαρτίου, δέδορκά σε

πεῖράν τιν’ἐχθρῶν ἁρπάσαι θηρώμενον ·

καὶ νῦν ἐπὶ σκηναῖς σε ναυτικαῖς ὁρῶ

Αἴαντος, ἔνθα τάξιν ἐσχάτην ἔχει,

πάλαι κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενον

ἴχνη τὰ κείνου νεοχάραχθ’, ὅπως ἴδῃς

εἴτ’ἔνδον εἴτ’οὐκ ἔνδον. εὖ δέ σ’ἐκφέρει

κυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις.

ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι τυγχάνει, κάρα

στάζων ἱδρῶτι καὶ χέρας ξιφοκτόνους.

καί σ’οὐδὲν εἴσω τῆσδε παπταίνειν πύλης

ἔτ’ἔργον ἐστίν, ἐννέπειν δ’ὅτου χάριν

σπουδὴν ἔθου τήνδ’, ὡς παρ’εἰδυίας μάθῃς.

Οδυσσευς

Οδ.

ὦ φθέγμ’Ἀθάνας, φιλτάτης ἐμοὶ θεῶν,

ὡς εὐμαθές σου, κἂν ἄποπτος ᾖς ὅμως,

φώνημ’ἀκούω καὶ ξυναρπάζω φρενὶ

χαλκοστόμου κώδωνος ὡς Τυρσηνικῆς.

καὶ νῦν ἐπέγνως εὖ μ’ἐπ’ἀνδρὶ δυσμενεῖ

βάσιν κυκλοῦντ’, Αἴαντι τῷ σακεσφόρῳ ·

κεῖνον γάρ, οὐδέν’ἄλλον, ἰχνεύω πάλαι.

νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τῆσδε πρᾶγος ἄσκοπον

ἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε ·

ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανές, ἀλλ’ἀλώμεθα ·

κἀγὼ ’θελοντὴς τῷδ’ὑπεζύγην πόνῳ.

ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομεν

λείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμένας

ἐκ χειρὸς αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις.

τήνδ’οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέμει.

καί μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εἰσιδὼν μόνον

πηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφει

φράζειτε κἀδήλωσεν · εὐθέως δ’ἐγὼ

κατ’ἴχνος ᾄσσω, καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι,

τὰ δ’ἐκπέπληγμαι κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου.

καιρὸν δ’ἐφήκεις · πάντα γὰρ τάτ’οὖν πάρος

τάτ’εἰσέπειτα σῇ κυβερνῶμαι χερί.

Αθηνα

Αθ.

ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.

Οδυσσευς

Οδ.

ἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

Αθηνα

Αθ.

ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

Οδυσσευς

Οδ.

καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδ’ᾖξεν χέρα;

Αθηνα

Αθ.

χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

Οδυσσευς

Οδ.

τί δῆτα ποίμναις τήνδ’ἐπεμπίπτει βάσιν;

Αθηνα

Αθ.

δοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

Οδυσσευς

Οδ.

ἦ καὶ τὸ βούλευμ’ὡς ἐπ’Ἀργείοις τόδ’ἦν;

Αθηνα

Αθ.

κἂν ἐξεπράξατ’, εἰ κατημέλησ’ἐγώ.

Οδυσσευς

Οδ.

ποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;

Αθηνα

Αθ.

νύκτωρ ἐφ’ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

Οδυσσευς

Οδ.

ἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμ’ἀφίκετο;

Αθηνα

Αθ.

καὶ δὴ ’πὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

Οδυσσευς

Οδ.

καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;

Αθηνα

Αθ.

ἐγώ σφ’ἀπείργω, δυσφόρους ἐπ’ὄμμασι

γνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς,

καὶ πρόςτε ποίμνας ἐκτρέπω σύμμικτάτε

λείας ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα ·

ἔνθ’εἰσπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνον

κύκλῳ ῥαχίζων · κἀδόκει μὲν ἔσθ’ὅτε

δισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,

ὅτ’ἄλλοτ’ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν.

ἐγὼ δὲ φοιτῶντ’ἄνδρα μανιάσιν νόσοις

ὤτρυνον, εἰσέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.

κἄπειτ’ἐπειδὴ τοῦδ’ἐλώφησεν πόνου,

τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶν

ποίμναςτε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,

ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων,

καὶ νῦν κατ’οἴκους συνδέτους αἰκίζεται.

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον,

ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς.

θαρσῶν δὲ μίμνε μη δὲ συμφορὰν δέχου

τὸν ἄνδρ’· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφους

αὐγὰς ἀπείρξω σὴν πρόσοψιν εἰσιδεῖν.

οὗτος, σὲ τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέρας

δεσμοῖς ἀπευθύνοντα προσμολεῖν καλῶ ·

Αἴαντα φωνῶ · στεῖχε δωμάτων πάρος.

Οδυσσευς

Οδ.

τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφ’ἔξω κάλει.

Αθηνα

Αθ.

οὐ σῖγ’ἀνέξει μη δὲ δειλίαν ἀρεῖ;

Οδυσσευς

Οδ.

μὴ πρὸς θεῶν, ἀλλ’ἔνδον ἀρκείτω μένων.

Αθηνα

Αθ.

τί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδ’ἦν;

Οδυσσευς

Οδ.

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

Αθηνα

Αθ.

οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;

Οδυσσευς

Οδ.

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν.

Αθηνα

Αθ.

μεμηνότ’ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

Οδυσσευς

Οδ.

φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

Αθηνα

Αθ.

ἀλλ’οὐ δὲ νῦν σε μὴ παρόντ’ἴδῃ πέλας.

Οδυσσευς

Οδ.

πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

Αθηνα

Αθ.

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.

Οδυσσευς

Οδ.

γένοιτο μέντἂν πᾶν θεοῦ τεχνωμένου.

Αθηνα

Αθ.

σίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν’ὡς κυρεῖς ἔχων.

Οδυσσευς

Οδ.

μένοιμ’ἄν · ἤθελον δ’ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

Αθηνα

Αθ.

ὦ οὕτος, Αἴας, δεύτερόν σε προσκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς συμμάχου;

Αιας

Αι.

ὦ χαῖρ’Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,

ὡς εὖ παρέστης · καί σε παγχρύσοις ἐγὼ

στέψω λαφύροις τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν.

Αθηνα

Αθ.

καλῶς ἔλεξας · ἀλλ’ἐκεῖνό μοι φράσον,

ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;

Αιας

Αι.

κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

Αθηνα

Αθ.

ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

Αιας

Αι.

ὥστ’οὔποτ’Αἴανθ’οἵδ’ἀτιμάσουσ’ἔτι.

Αθηνα

Αθ.

τεθνᾶσιν ἄνδρες, ὡς τὸ σὸν ξυνῆκ’ἐγώ.

Αιας

Αι.

100

θανόντες ἤδη τἄμ’ἀφαιρείσθων ὅπλα.

Αθηνα

Αθ.

101

εἶεν, τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου,

102

ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

Αιας

Αι.

103

ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μ’ὅπου;

Αθηνα

Αθ.

104

ἔγωγ’· Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω.

Αιας

Αι.

105

ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω

106

θακεῖ · θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

Αθηνα

Αθ.

107

πρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

Αιας

Αι.

108

πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίον’ἑρκείου στέγης.

Αθηνα

Αθ.

109

τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;

Αιας

Αι.

110

μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.

Αθηνα

Αθ.

111

μὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γ’αἰκίσῃ.

Αιας

Αι.

112

χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ’ἐγώ σ’ἐφίεμαι ·

113

κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

Αθηνα

Αθ.

114

σὺ δ’οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾶν,

115

χρῶ χειρί, φείδου μηδὲν ὧνπερ ἐννοεῖς.

Αιας

Αι.

116

χωρῶ πρὸς ἔργον · σοὶ δὲ τοῦτ’ἐφίεμαι,

117

τοιάνδ’ἀεί μοι σύμμαχον παρεστάναι.

Αθηνα

Αθ.

118

ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν ὅση;

119

τούτου τίς ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος

120

ἢ δρᾶν ἀμείνων ηὑρέθη τὰ καίρια;

Οδυσσευς

Οδ.

121

ἐγὼ μὲν οὐδέν’οἶδ’· ἐποικτίρω δέ νιν

122

δύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυσμενῆ,

123

ὁθούνεκ’ἄτῃ συγκατέζευκται κακῇ,

124

οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν ·

125

ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν

126

εἴδωλ’ὅσοιπερ ζῶμεν ἢ κούφην σκιάν.

Αθηνα

Αθ.

127

τοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν ὑπέρκοπον

128

μηδέν ποτ’εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος,

129

μη δ’ὄγκον ἄρῃ μηδέν’, εἴ τινος πλέον

130

ἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.

131

ὡς ἡμέρα κλίνειτε κἀνάγει πάλιν

132

ἅπαντα τἀνθρώπεια · τοὺς δὲ σώφρονας

133

θεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

Χορος

Χο.

134

Τελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτου

135

Σαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,

136

σὲ μὲν εὖ πράσσοντ’ἐπιχαίρω ·

137

σὲ δ’ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμενὴς

138

λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,

139

μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαι

140

πτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.

141

ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης νυκτὸς

142

μεγάλοι θόρυβοι κατέχουσ’ἡμᾶς

143

ἐπὶ δυσκλείᾳ, σὲ τὸν ἱππομανῆ

144

λειμῶν’ἐπιβάντ’ὀλέσαι Δαναῶν

145

βοτὰ καὶ λείαν,

146

ἥπερ δορίληπτος ἔτ’ἦν λοιπή,

147

κτείνοντ’αἴθωνι σιδήρῳ.

148

τοιούσδε λόγους ψιθύρους πλάσσων

149

εἰς ὦτα φέρει πᾶσιν Ὀδυσσεύς,

150

καὶ σφόδρα πείθει · περὶ γὰρ σοῦ νῦν

151

εὔπειστα λέγει, καὶ πᾶς ὁ κλύων

152

τοῦ λέξαντος χαίρει μᾶλλον

153

τοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων.

154

τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶς

155

οὐκ ἂν ἁμάρτοις · κατὰ δ’ἄν τις ἐμοῦ

156

τοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι ·

157

πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθ’ὁ φθόνος ἕρπει.

158

καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶς

159

σφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται ·

160

μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστ’ἂν

161

καὶ μέγας ὀρθοῖθ’ὑπὸ μικροτέρων.

162

ἀλλ’οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους

163

τούτων γνώμας προδιδάσκειν.

164

ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβεῖ

165

χἠμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτ’

166

ἀπαλέξασθαι σοῦ χωρίς, ἄναξ.

167

ἀλλ’ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμ’ἀπέδραν,

168

παταγοῦσιν ἅπερ πτηνῶν ἀγέλαι ·

169

μέγαν αἰγυπιὸν δ’ὑποδείσαντες

170

τάχ’ἂν ἐξαίφνης, εἰ σὺ φανείης,

171

σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.

172

ἦ ῥά σε Ταυροπόλα Διὸς Ἄρτεμις —

173

ὦ μεγάλα φάτις, ὦ

174

μᾶτερ αἰσχύνας ἐμᾶς —

175

ὥρμασε πανδάμους ἐπὶ βοῦς ἀγελαίας,

176

ἦ πού τινος νίκας ἀκάρπωτον χάριν,

177

ἤ ῥα κλυτῶν ἐνάρων

178

ψευσθεῖσ’, ἀδώροις, εἴτ’ἐλαφαβολίας;

179

ἢ χαλκοθώραξ μή τιν’Ἐνυάλιος

180

μομφὰν ἔχων ξυνοῦ δορὸς ἐννυχίοις

181

μαχαναῖς ἐτίσατο λώβαν;

182

οὔ ποτε γὰρ φρενόθεν γ’ἐπ’ἀριστερά,

183

παῖ Τελαμῶνος, ἔβας

185

τόσσον, ἐν ποίμναις πίτνων ·

186

ἥκοι γὰρ ἂν θεία νόσος · ἀλλ’ἀπερύκοι

187

καὶ Ζεὺς κακὰν καὶ Φοῖβος Ἀργείων φάτιν.

188

εἰ δ’ὑποβαλλόμενοι

189

κλέπτουσι μύθους οἱ μεγάλοι βασιλῆς

190

ἢ τᾶς ἀσώτου Σισυφιδᾶν γενεᾶς,

191

μὴ μή, ἄναξ, ἔθ’ὧδ’ἐφάλοις κλισίαις

192

ὄμμ’ἔχων κακὰν φάτιν ἄρῃ.

193

ἀλλ’ἄνα ἐξ ἑδράνων, ὅπου μακραίωνι

194

στηρίζει ποτὲ τᾷδ’ἀγωνίῳ σχολᾷ

195

ἄταν οὐρανίαν φλέγων.

196

ἐχθρῶν δ’ὕβρις ὧδ’ἀτάρβητα

197

ὁρμᾶται ἐν εὐανέμοις βάσσαις,

198

πάντων καγχαζόντων

199

γλώσσαις βαρυάλγητα ·

200

ἐμοὶ δ’ἄχος ἕστακεν.

Τεκμησσα

Τε.

201

ναὸς ἀρωγοὶ τῆς Αἴαντος,

202

γενεᾶς χθονίων ἀπ’Ἐρεχθειδῶν,

203

ἔχομεν στοναχὰς οἱ κηδόμενοι

204

τοῦ Τελαμῶνος τηλόθεν οἴκου.

205

νῦν γὰρ ὁ δεινὸς μέγας ὠμοκρατὴς

206

Αἴας θολερῷ

207

κεῖται χειμῶνι νοσήσας.

Χορος

Χο.

208

τί δ’ἐνήλλακται τῆς ἡμερίας

209

νὺξ ἥδε βάρος;

210

παῖ τοῦ Φρυγίου Τελεύταντος,

211

λέγ’, ἐπεὶ σὲ λέχος δουριάλωτον

212

στέρξας ἀνέχει θούριος Αἴας ·

213

ὥστ’οὐκ ἂν ἄϊδρις ὑπείποις.

Τεκμησσα

Τε.

214

πῶς δῆτα λέγω λόγον ἄρρητον;

215

θανάτῳ γὰρ ἴσον βάρος ἐκπεύσει.

216

μανίᾳ γὰρ ἁλοὺς ἡμὶν ὁ κλεινὸς

217

νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη.

218

τοιαῦτ’ἂν ἴδοις σκηνῆς ἔνδον

219

χειροδάϊκτα σφάγι’αἱμοβαφῆ,

220

κείνου χρηστήρια τἀνδρός.

Χορος

Χο.

221

οἵαν ἐδήλωσας ἀνέρος αἴθονος

222

ἀγγελίαν ἄτλατον οὐ δὲ φευκτάν,

225

τῶν μεγάλων Δαναῶν ὕπο κλῃζομέναν,

226

τὰν ὁ μέγας μῦθος ἀέξει.

227

οἴμοι φοβοῦμαι τὸ προσέρπον · περίφαντος ἁνὴρ

230

θανεῖται, παραπλάκτῳ χερὶ συγκατακτὰς

231

κελαινοῖς ξίφεσιν βοτὰ καὶ βοτῆρας ἱππονώμας.

Τεκμησσα

Τε.

233

ὤμοι · κεῖθεν κεῖθεν ἄρ’ἡμῖν

234

δεσμῶτιν ἄγων ἤλυθε ποίμνην ·

235

ὧν τὴν μὲν ἔσω σφάζ’ἐπὶ γαίας,

236

τὰ δὲ πλευροκοπῶν δίχ’ἀνερρήγνυ.

237

δύο δ’ἀργίποδας κριοὺς ἀνελὼν

238

τοῦ μὲν κεφαλὴν καὶ γλῶσσαν ἄκραν

239

ῥιπτεῖ θερίσας, τὸν δ’ὀρθὸν ἄνω

240

κίονι δήσας

241

μέγαν ἱπποδέτην ῥυτῆρα λαβὼν

242

παίει λιγυρᾷ μάστιγι διπλῇ,

243

κακὰ δεννάζων ῥήμαθ’, ἃ δαίμων

244

κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν.

Χορος

Χο.

245

ὥρα τιν’ἤδη τοι κρᾶτα καλύμμασι

246

κρυψάμενον ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι

247

ἢ θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν ἑζόμενον

250

ποντοπόρῳ ναῒ μεθεῖναι.

251

τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλὰς δικρατεῖς Ἀτρεῖδαι

252

καθ’ἡμῶν · πεφόβημαι λιθόλευστον Ἄρη

255

ξυναλγεῖν μετὰ τοῦδε τυπείς, τὸν αἶσ’ἄπλατος ἴσχει.

Τεκμησσα

Τε.

257

οὐκέτι · λαμπρᾶς γὰρ ἄτερ στεροπῆς

258

ᾄξας ὀξὺς νότος ὣς λήγει,

259

καὶ νῦν φρόνιμος νέον ἄλγος ἔχει ·

260

τὸ γὰρ ἐσλεύσσειν οἰκεῖα πάθη,

261

μηδενὸς ἄλλου παραπράξαντος,

262

μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει.

Χορος

Χο.

263

ἀλλ’εἰ πέπαυται, κάρτ’ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ ·

264

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τεκμησσα

Τε.

265

πότερα δ’ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,

266

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

267

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορος

Χο.

268

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τεκμησσα

Τε.

269

ἡμεῖς ἄρ’οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορος

Χο.

270

πῶς τοῦτ’ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ὅπως λέγεις.

Τεκμησσα

Τε.

271

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

272

αὐτὸς μὲν ἥδεθ’οἷσιν εἴχετ’ἐν κακοῖς,

273

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών ·

274

νῦν δ’ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

275

κεῖνόςτε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ

276

ἡμεῖςθ’ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

277

ἆρ’ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορος

Χο.

278

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

279

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

280

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;

Τεκμησσα

Τε.

281

ὡς ὧδ’ἐχόντων τῶνδ’ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορος

Χο.

282

τίς γάρ ποτ’ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

283

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Τεκμησσα

Τε.

284

ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.

285

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχ’ἕσπεροι

286

λαμπτῆρες οὐκέτ’ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

287

ἐμαίετ’ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

288

κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω · τί χρῆμα δρᾷς,

289

Αἴας; τί τήνδ’ἄκλητος οὔθ’ὑπ’ἀγγέλων

290

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων

291

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

292

ὁ δ’εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ὑμνούμενα ·

293

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

294

κἀγὼ μαθοῦσ’ἔληξ’, ὁ δ’ἐσσύθη μόνος.

295

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας ·

296

ἔσω δ’ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

297

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόντ’ἄγραν.

298

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ἄνω τρέπων

299

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

300

ᾐκίζεθ’ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.

301

τέλος δ’ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

302

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

303

τοὺς δ’ἀμφ’Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

304

ὅσην κατ’αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ἰών ·

305

κἄπειτ’ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,

306

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

307

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

308

παίσας κάρα ’θώϋξεν · ἐν δ’ἐρειπίοις

309

νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετ’ἀρνείου φόνου,

310

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.

311

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον ·

312

ἔπειτ’ἐμοὶ τὰ δείν’ἐπηπείλησ’ἔπη,

313

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

314

κἀνήρετ’ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.

315

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον

316

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

317

ὁ δ’εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

318

ἃς οὔποτ’αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσ’ἐγώ ·

319

πρὸς γὰρ κακοῦτε καὶ βαρυψύχου γόους

320

τοιούσδ’ἀεί ποτ’ἀνδρὸς ἐξηγεῖτ’ἔχειν ·

321

ἀλλ’ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

322

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

323

νῦν δ’ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

324

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

325

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών ·

326

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

327

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

328

ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ἐστάλην,

329

ἀρήξατ’εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι ·

330

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.

Χορος

Χο.

331

Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

332

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αιας

Αι.

333

ἰώ μοί μοι.

Τεκμησσα

Τε.

334

τάχ’, ὡς ἔοικε, μᾶλλον · ἢ οὐκ ἠκούσατε

335

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;

Αιας

Αι.

336

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

337

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

338

νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αιας

Αι.

339

ἰὼ παῖ παῖ.

Τεκμησσα

Τε.

340

ὤμοι τάλαιν’· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.

341

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’εἶ; τάλαιν’ἐγώ.

Αιας

Αι.

342

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

343

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δ’ἀπόλλυμαι;

Χορος

Χο.

344

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλ’ἀνοίγετε.

345

τάχ’ἄν τιν’αἰδῶ κἀπ’ἐμοὶ βλέψας λάβοι.

Τεκμησσα

Τε.

346

ἰδού, διοίγω · προσβλέπειν δ’ἔξεστί σοι

347

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Αιας

Αι.

348

ἰὼ

349

φίλοι ναυβάται, μόνοι ἐμῶν φίλων,

350

μόνοι ἔτ’ἐμμένοντες ὀρθῷ νόμῳ,

351

ἴδεσθέ μ’οἷον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης

352

ἀμφίδρομον κυκλεῖται.

Χορος

Χο.

354

οἴμ’ὡς ἔοικας ὀρθὰ μαρτυρεῖν ἄγαν.

355

δηλοῖ δὲ τοὔργον ὡς ἀφροντίστως ἔχει.

Αιας

Αι.

356

ἰὼ

357

γένος ναΐας ἀρωγὸν τέχνας,

358

ἅλιον ὃς ἐπέβας ἑλίσσων πλάταν,

360

σέ τοι σέ τοι μόνον δέδορκα πημονὰν ἐπαρκέσοντ’·

361

ἀλλά με συνδάϊξον.

Χορος

Χο.

362

εὔφημα φώνει · μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς

363

ἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει.

Αιας

Αι.

364

ὁρᾷς τὸν θρασύν, τὸν εὐκάρδιον,

365

τὸν ἐν δαΐοις ἄτρεστον μάχαις,

366

ἐν ἀφόβοις με θηρσὶ δεινὸν χέρας;

367

ὤμοι γέλωτος, οἷον ὑβρίσθην ἄρα.

Τεκμησσα

Τε.

368

μή, δέσποτ’Αἴας, λίσσομαί σ’, αὔδα τάδε.

Αιας

Αι.

369

οὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον ἐκνεμεῖ πόδα;

370

αἰαῖ αἰαῖ.

Χορος

Χο.

371

ὦ πρὸς θεῶν ὕπεικε καὶ φρόνησον εὖ.

Αιας

Αι.

372

ὦ δύσμορος, ὃς χερὶ μὲν

373

μεθῆκα τοὺς ἀλάστορας, ἐν δ’ἑλίκεσσι

375

βουσὶ καὶ κλυτοῖς πεσὼν αἰπολίοις

376

ἐρεμνὸν αἷμ’ἔδευσα.

Χορος

Χο.

377

τί δῆτ’ἂν ἀλγοίης ἐπ’ἐξειργασμένοις;

378

οὐ γὰρ γένοιτ’ἂν ταῦθ’ὅπως οὐχ ὧδ’ἔχειν.

Αιας

Αι.

379

ἰὼ πάνθ’ὁρῶν ἁπάντωντ’ἀεὶ

380

κακῶν ὄργανον, τέκνον Λαρτίου,

381

κακοπινέστατόντ’ἄλημα στρατοῦ,

382

ἦ που πολὺν γέλωθ’ὑφ’ἡδονῆς ἄγεις.

Χορος

Χο.

383

ξύν τοι θεῷ πᾶς καὶ γελᾷ κὠδύρεται.

Αιας

Αι.

384

ἴδοιμι μήν νιν, καίπερ ὧδ’ἀτώμενος.

385

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

386

μηδὲν μέγ’εἴπῃς · οὐχ ὁρᾷς ἵν’εἶ κακοῦ;

Αιας

Αι.

387

ὦ Ζεῦ, προγόνων προπάτωρ,

388

πῶς ἂν τὸν αἱμυλώτατον, ἐχθρὸν ἄλημα,

390

τούςτε δισσάρχας ὀλέσσας βασιλῆς

391

τέλος θάνοιμι καὐτός;

Τεκμησσα

Τε.

392

ὅταν κατεύχῃ ταῦθ’, ὁμοῦ κἀμοὶ θανεῖν

393

εὔχου · τί γὰρ δεῖ ζῆν με σοῦ τεθνηκότος;

Αιας

Αι.

394

ἰὼ

394a

σκότος, ἐμὸν φάος,

395

ἔρεβος ὦ φαεννότατον, ὡς ἐμοί,

396

ἕλεσθ’ἕλεσθέ μ’οἰκήτορα,

397

ἕλεσθέ μ’· οὔτε γὰρ θεῶν γένος οὔθ’ἁμερίων

400

ἔτ’ἄξιος βλέπειν τιν’εἰς ὄνασιν ἀνθρώπων.

ἀλλά μ’ἁ Διὸς

ἀλκίμα θεὸς

ὀλέθρι’αἰκίζει.

ποῖ τις οὖν φύγῃ;

ποῖ μολὼν μενῶ;

εἰ τὰ μὲν φθίνει, φίλοι, τοιοῖσδ’

406

ὁμοῦ πέλας, μώραις δ’ἄγραις προσκείμεθα,

407

πᾶς δὲ στρατὸς δίπαλτος ἄν με

408

χειρὶ φονεύοι.

Τεκμησσα

Τε.

410

ὦ δυστάλαινα, τοιάδ’ἄνδρα χρήσιμον

411

φωνεῖν, ἃ πρόσθεν οὗτος οὐκ ἔτλη ποτ’ἄν.

Αιας

Αι.

412

ἰὼ

412a

πόροι ἁλίρροθοι

413

πάραλάτ’ἄντρα καὶ νέμος ἐπάκτιον,

414

πολὺν πολύν με δαρόντε δὴ

415

κατείχετ’ἀμφὶ Τροίαν χρόνον · ἀλλ’οὐκέτι μ’, οὐκ

416

ἔτ’ἀμπνοὰς ἔχοντα · τοῦτό τις φρονῶν ἴστω.

ὦ Σκαμάνδριοι

γείτονες ῥοαί,

εὔφρονες Ἀργείοις,

οὐκέτ’ἄνδρα μὴ

τόνδ’ἴδητ’, ἔπος

ἐξερῶ μέγ’, οἷον οὔτινα

425

Τροία στρατοῦ δέρχθη χθονὸς μολόντ’ἀπὸ

426

Ἑλλανίδος · τανῦν δ’ἄτιμος

427

ὧδε πρόκειμαι.

Χορος

Χο.

428

οὔτοι σ’ἀπείργειν οὐ δ’ὅπως ἐῶ λέγειν

429

ἔχω, κακοῖς τοιοῖσδε συμπεπτωκότα.

Αιας

Αι.

430

αἰαῖ · τίς ἄν ποτ’ᾤεθ’ὧδ’ἐπώνυμον

431

τοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς;

432

νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ

433

καὶ τρίς · τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω ·

434

ὅτου πατὴρ μὲν τῆσδ’ἀπ’Ἰδαίας χθονὸς

435

τὰ πρῶτα καλλιστεῖ’ἀριστεύσας στρατοῦ

436

πρὸς οἶκον ἦλθε πᾶσαν εὔκλειαν φέρων ·

437

ἐγὼ δ’ὁ κείνου παῖς, τὸν αὐτὸν ἐς τόπον

438

Τροίας ἐπελθὼν οὐκ ἐλάσσονι σθένει

439

οὐ δ’ἔργα μείω χειρὸς ἀρκέσας ἐμῆς,

440

ἄτιμος Ἀργείοισιν ὧδ’ἀπόλλυμαι.

441

καίτοι τοσοῦτόν γ’ἐξεπίστασθαι δοκῶ ·

442

εἰ ζῶν Ἀχιλλεὺς τῶν ὅπλων τῶν ὧν πέρι

443

κρίνειν ἔμελλε κράτος ἀριστείας τινί,

444

οὐκ ἄν τις αὔτ’ἔμαρψεν ἄλλος ἀντ’ἐμοῦ.

445

νῦν δ’αὔτ’Ἀτρεῖδαι φωτὶ παντουργῷ φρένας

446

ἔπραξαν, ἀνδρὸς τοῦδ’ἀπώσαντες κράτη.

447

κεἰ μὴ τόδ’ὄμμα καὶ φρένες διάστροφοι

448

γνώμης ἀπῇξαν τῆς ἐμῆς, οὐκ ἄν ποτε

449

δίκην κατ’ἄλλου φωτὸς ὧδ’ἐψήφισαν.

450

νῦν δ’ἡ Διὸς γοργῶπις ἀδάματος θεὰ

451

ἤδη μ’ἐπ’αὐτοῖς χεῖρ’ἐπεντύνοντ’ἐμὴν

452

ἔσφηλεν, ἐμβαλοῦσα λυσσώδη νόσον,

453

ὥστ’ἐν τοιοῖσδε χεῖρας αἱμάξαι βοτοῖς ·

454

κεῖνοι δ’ἐπεγγελῶσιν ἐκπεφευγότες,

455

ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος · εἰ δέ τις θεῶν

456

βλάπτοι, φύγοι τἂν χὠ κακὸς τὸν κρείσσονα.

457

καὶ νῦν τί χρὴ δρᾶν; ὅστις ἐμφανῶς θεοῖς

458

ἐχθαίρομαι, μισεῖ δέ μ’Ἑλλήνων στρατός,

459

ἔχθει δὲ Τροία πᾶσα καὶ πεδία τάδε.

460

πότερα πρὸς οἴκους, ναυλόχους λιπὼν ἕδρας

461

μόνουςτ’Ἀτρείδας, πέλαγος Αἰγαῖον περῶ;

462

καὶ ποῖον ὄμμα πατρὶ δηλώσω φανεὶς

463

Τελαμῶνι; πῶς με τλήσεταί ποτ’εἰσιδεῖν

464

γυμνὸν φανέντα τῶν ἀριστείων ἄτερ,

465

ὧν αὐτὸς ἔσχε στέφανον εὐκλείας μέγαν;

466

οὐκ ἔστι τοὔργον τλητόν. ἀλλὰ δῆτ’ἰὼν

467

πρὸς ἔρυμα Τρώων, ξυμπεσὼν μόνος μόνοις

468

καὶ δρῶν τι χρηστόν, εἶτα λοίσθιον θάνω;

469

ἀλλ’ὧδέ γ’Ἀτρείδας ἂν εὐφράναιμί που.

470

οὐκ ἔστι ταῦτα. πεῖρά τις ζητητέα

471

τοιάδ’ἀφ’ἧς γέροντι δηλώσω πατρὶ

472

μή τοι φύσιν γ’ἄσπλαγχνος ἐκ κείνου γεγώς.

473

αἰσχρὸν γὰρ ἄνδρα τοῦ μακροῦ χρῄζειν βίου,

474

κακοῖσιν ὅστις μηδὲν ἐξαλλάσσεται.

475

τί γὰρ παρ’ἦμαρ ἡμέρα τέρπειν ἔχει

476

προσθεῖσα κἀναθεῖσα τοῦ γε κατθανεῖν;

477

οὐκ ἂν πριαίμην οὐδενὸς λόγου βροτὸν

478

ὅστις κεναῖσιν ἐλπίσιν θερμαίνεται ·

479

ἀλλ’ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνηκέναι

480

τὸν εὐγενῆ χρή. πάντ’ἀκήκοας λόγον.

Χορος

Χο.

481

οὐδεὶς ἐρεῖ ποθ’ὡς ὑπόβλητον λόγον,

482

Αἴας, ἔλεξας, ἀλλὰ τῆς σαυτοῦ φρενός ·

483

παῦσαί γε μέντοι καὶ δὸς ἀνδράσιν φίλοις

484

γνώμης κρατῆσαι, τάσδε φροντίδας μεθείς.

Τεκμησσα

Τε.

485

ὦ δέσποτ’Αἴας, τῆς ἀναγκαίας τύχης

486

οὐκ ἔστιν οὐδὲν μεῖζον ἀνθρώποις κακόν.

487

ἐγὼ δ’ἐλευθέρου μὲν ἐξέφυν πατρός,

488

εἴπερ τινὸς σθένοντος ἐν πλούτῳ Φρυγῶν ·

489

νῦν δ’εἰμὶ δούλη · θεοῖς γὰρ ὧδ’ἔδοξέ που

490

καὶ σῇ μάλιστα χειρί. τοιγαροῦν, ἐπεὶ

491

τὸ σὸν λέχος ξυνῆλθον, εὖ φρονῶ τὰ σά,

492

καί σ’ἀντιάζω πρόςτ’ἐφεστίου Διὸς

493

εὐνῆςτε τῆς σῆς, ᾗ συνηλλάχθης ἐμοί,

494

μή μ’ἀξιώσῃς βάξιν ἀλγεινὴν λαβεῖν

495

τῶν σῶν ὑπ’ἐχθρῶν, χειρίαν ἐφείς τινι.

496

ᾗ γὰρ θάνῃς σὺ καὶ τελευτήσας ἀφῇς,

497

ταύτῃ νόμιζε κἀμὲ τῇ τόθ’ἡμέρᾳ

498

βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕπο

499

ξὺν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.

500

καί τις πικρὸν πρόσφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖ

501

λόγοις ἰάπτων · ἴδετε τὴν ὁμευνέτιν

502

Αἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσεν στρατοῦ,

503

οἵας λατρείας ἀνθ’ὅσου ζήλου τρέφει.

504

τοιαῦτ’ἐρεῖ τις · κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ,

505

σοὶ δ’αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.

506

ἀλλ’αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ἐν λυγρῷ

507

γήρᾳ προλείπων, αἴδεσαι δὲ μητέρα

508

πολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκις

509

θεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν ·

510

οἴκτιρε δ’, ὦναξ, παῖδα τὸν σόν, εἰ νέας

511

τροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνος

512

ὑπ’ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸν

513

κείνῳτε κἀμοὶ τοῦθ’, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς.

514

ἐμοὶ γὰρ οὐκέτ’ἔστιν εἰς ὅ τι βλέπω

515

πλὴν σοῦ. σὺ γάρ μοι πατρίδ’ᾔστωσας δόρει,

516

καὶ μητέρ’ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντάτε

517

καθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.

518

τίς δῆτ’ἐμοὶ γένοιτ’ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς;

519

τίς πλοῦτος; ἐν σοὶ πᾶσ’ἔγωγε σῴζομαι.

520

ἀλλ’ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν · ἀνδρί τοι χρεὼν

521

μνήμην προσεῖναι, τερπνὸν εἴ τί που πάθοι.

522

χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσ’ἀεί ·

523

ὅτου δ’ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,

524

οὐκ ἂν γένοιτ’ἔθ’οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

Χορος

Χο.

525

Αἴας, ἔχειν σ’ἂν οἶκτον ὡς κἀγὼ φρενὶ

526

θέλοιμ’ἄν · αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆσδ’ἔπη.

Αιας

Αι.

527

καὶ κάρτ’ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,

528

ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.

Τεκμησσα

Τε.

529

ἀλλ’ὦ φίλ’Αἴας, πάντ’ἔγωγε πείσομαι.

Αιας

Αι.

530

κόμιζέ νύν μοι παῖδα τὸν ἐμόν, ὡς ἴδω.

Τεκμησσα

Τε.

531

καὶ μὴν φόβοισί γ’αὐτὸν ἐξελυσάμην.

Αιας

Αι.

532

ἐν τοῖσδε τοῖς κακοῖσιν; ἢ τί μοι λέγεις;

Τεκμησσα

Τε.

533

μὴ σοί γέ που δύστηνος ἀντήσας θάνοι.

Αιας

Αι.

534

πρέπον γέ τἂν ἦν δαίμονος τοὐμοῦ τόδε.

Τεκμησσα

Τε.

535

ἀλλ’οὖν ἐγὼ ’φύλαξα τοῦτό γ’ἀρκέσαι.

Αιας

Αι.

536

ἐπῄνεσ’ἔργον καὶ πρόνοιαν ἣν ἔθου.

Τεκμησσα

Τε.

537

τί δῆτ’ἂν ὡς ἐκ τῶνδ’ἂν ὠφελοῖμί σε;

Αιας

Αι.

538

δός μοι προσειπεῖν αὐτὸν ἐμφανῆτ’ἰδεῖν.

Τεκμησσα

Τε.

539

καὶ μὴν πέλας γε προσπόλοις φυλάσσεται.

Αιας

Αι.

540

τί δῆτα μέλλει μὴ οὐ παρουσίαν ἔχειν;

Τεκμησσα

Τε.

541

ὦ παῖ, πατὴρ καλεῖ σε. δεῦρο προσπόλων

542

ἄγ’αὐτὸν ὅσπερ χερσὶν εὐθύνων κυρεῖς.

Αιας

Αι.

543

ἕρποντι φωνεῖς ἢ λελειμμένῳ λόγων;

Τεκμησσα

Τε.

544

καὶ δὴ κομίζει προσπόλων ὅδ’ἐγγύθεν.

Αιας

Αι.

545

αἶρ’αὐτόν, αἶρε δεῦρο · ταρβήσει γὰρ οὒ

546

νεοσφαγῆ που τόνδε προσλεύσσων φόνον,

547

εἴπερ δικαίως ἔστ’ἐμὸς τὰ πατρόθεν.

548

ἀλλ’αὐτίκ’ὠμοῖς αὐτὸν ἐν νόμοις πατρὸς

549

δεῖ πωλοδαμνεῖν κἀξομοιοῦσθαι φύσιν.

550

ὦ παῖ, γένοιο πατρὸς εὐτυχέστερος,

551

τὰ δ’ἄλλ’ὅμοιος · καὶ γένοι’ἂν οὐ κακός.

552

καίτοι σε καὶ νῦν τοῦτό γε ζηλοῦν ἔχω,

553

ὁθούνεκ’οὐδὲν τῶνδ’ἐπαισθάνει κακῶν ·

554

ἐν τῷ φρονεῖν γὰρ μηδὲν ἥδιστος βίος,

554a

τὸ μὴ φρονεῖν γὰρ κάρτ’ἀνώδυνον κακόν

555

ἕως τὸ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι μάθῃς.

556

ὅταν δ’ἵκῃ πρὸς τοῦτο, δεῖ σ’ὅπως πατρὸς

557

δείξεις ἐν ἐχθροῖς, οἷος ἐξ οἵου ’τράφης.

558

τέως δὲ κούφοις πνεύμασιν βόσκου, νέαν

559

ψυχὴν ἀτάλλων, μητρὶ τῇδε χαρμονήν.

560

οὔτοι σ’Ἀχαιῶν, οἶδα, μή τις ὑβρίσῃ

561

στυγναῖσι λώβαις, οὐ δὲ χωρὶς ὄντ’ἐμοῦ.

562

τοῖον πυλωρὸν φύλακα Τεῦκρον ἀμφί σοι

563

λείψω τροφῆτ’ἄοκνον ἔμπα, κεἰ τανῦν

564

τηλωπὸς οἰχνεῖ, δυσμενῶν θήραν ἔχων.

565

ἀλλ’, ἄνδρες ἀσπιστῆρες, ἐνάλιος λεώς,

566

ὑμῖντε κοινὴν τήνδ’ἐπισκήπτω χάριν,

567

κείνῳτ’ἐμὴν ἀγγείλατ’ἐντολήν, ὅπως

568

τὸν παῖδα τόνδε πρὸς δόμους ἐμοὺς ἄγων

569

Τελαμῶνι δείξει μητρίτ’, Ἐριβοίᾳ λέγω,

570

ὥς σφιν γένηται γηροβοσκὸς εἰσαεί,

571

μέχρις οὗ μυχοὺς κίχωσι τοῦ κάτω θεοῦ,

572

καὶ τἀμὰ τεύχη μήτ’ἀγωνάρχαι τινὲς

573

θήσουσ’Ἀχαιοῖς μήθ’ὁ λυμεὼν ἐμός.

574

ἀλλ’αὐτό μοι σύ, παῖ, λαβὼν ἐπώνυμον,

575

Εὐρύσακες, ἴσχε διὰ πολυρράφου στρέφων

576

πόρπακος, ἑπτάβοιον ἄρρηκτον σάκος ·

577

τὰ δ’ἄλλα τεύχη κοίν’ἐμοὶ τεθάψεται.

578

ἀλλ’ὡς τάχος τὸν παῖδα τόνδ’ἤδη δέχου

579

καὶ δῶμα πάκτου, μη δ’ἐπισκήνους γόους

580

δάκρυε · κάρτα τοι φιλοίκτιστον γυνή.

581

πύκαζε θᾶσσον · οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ

582

θρηνεῖν ἐπῳδὰς πρὸς τομῶντι πήματι.

Χορος

Χο.

583

δέδοικ’ἀκούων τήνδε τὴν προθυμίαν ·

584

οὐ γάρ μ’ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη.

Τεκμησσα

Τε.

585

ὦ δέσποτ’Αἴας, τί ποτε δρασείεις φρενί;

Αιας

Αι.

586

μὴ κρῖνε, μὴ ’ξέταζε · σωφρονεῖν καλόν.

Τεκμησσα

Τε.

587

οἴμ’ὡς ἀθυμῶ · καί σε πρὸς τοῦ σοῦ τέκνου

588

καὶ θεῶν ἱκνοῦμαι, μὴ προδοὺς ἡμᾶς γένῃ.

Αιας

Αι.

589

ἄγαν γε λυπεῖς · οὐ κάτοισθ’ἐγὼ θεοῖς

590

ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν εἴμ’ὀφειλέτης ἔτι;

Τεκμησσα

Τε.

591

εὔφημα φώνει.

Αιας

Αι.

591a

τοῖς ἀκούουσιν λέγε.

Τεκμησσα

Τε.

592

σὺ δ’οὐχὶ πείσει;

Αιας

Αι.

592a

πόλλ’ἄγαν ἤδη θροεῖς.

Τεκμησσα

Τε.

593

ταρβῶ γάρ, ὦναξ.

Αιας

Αι.

593a

οὐ ξυνέρξεθ’ὡς τάχος;

Τεκμησσα

Τε.

594

πρὸς θεῶν, μαλάσσου.

Αιας

Αι.

594a

μῶρά μοι δοκεῖς φρονεῖν,

595

εἰ τοὐμὸν ἦθος ἄρτι παιδεύειν νοεῖς.

Χορος

Χο.

596

ὦ κλεινὰ Σαλαμίς, σὺ μέν που

597

ναίεις ἁλίπλακτος, εὐδαίμων,

598

πᾶσιν περίφαντος ἀεί ·

600

ἐγὼ δ’ὁ τλάμων παλαιὸς ἀφ’οὗ χρόνος

601

Ἰδαῖα μίμνων λειμώνι’ἔπαυλα μηνῶν

602

ἀνήριθμος αἰὲν εὐνῶμαι

χρόνῳ τρυχόμενος,

κακὰν ἐλπίδ’ἔχων

ἔτι μέ ποτ’ἀνύσειν

τὸν ἀπότροπον ἀΐδηλον Ἅιδαν.

609

καί μοι δυσθεράπευτος Αἴας

610

ξύνεστιν ἔφεδρος, ὤμοι μοι,

611

θείᾳ μανίᾳ ξύναυλος ·

612

ὃν ἐξεπέμψω πρὶν δή ποτε θουρίῳ

613

κρατοῦντ’ἐν Ἄρει · νῦν δ’αὖ φρενὸς οἰοβώτας

615

φίλοις μέγα πένθος ηὕρηται.

616

τὰ πρὶν δ’ἔργα χεροῖν

617

μεγίστας ἀρετᾶς

620

ἄφιλα παρ’ἀφίλοις

621

ἔπεσ’ἔπεσε μελέοις Ἀτρείδαις.

622

ἦ που παλαιᾷ μὲν σύντροφος ἁμέρᾳ,

625

λευκῷ δὲ γήρᾳ μάτηρ νιν ὅταν νοσοῦντα

626

φρενομόρως ἀκούσῃ,

627

αἴλινον αἴλινον

628

οὐ δ’οἰκτρᾶς γόον ὄρνιθος ἀηδοῦς

630

ἥσει δύσμορος, ἀλλ’ὀξυτόνους μὲν ᾠδὰς

631

θρηνήσει, χερόπλακτοι δ’

632

ἐν στέρνοισι πεσοῦνται

633

δοῦποι καὶ πολιᾶς ἄμυγμα χαίτας.

635

κρείσσων παρ’Ἅιδᾳ κεύθων ὁ νοσῶν μάταν,

636

ὃς ἐκ πατρῴας ἥκων γενεᾶς ἄριστος

637

πολυπόνων Ἀχαιῶν,

638

οὐκέτι συντρόφοις

640

ὀργαῖς ἔμπεδος, ἀλλ’ἐκτὸς ὁμιλεῖ.

641

ὦ τλᾶμον πάτερ, οἵαν σε μένει πυθέσθαι

642

παιδὸς δύσφορον ἄταν,

643

ἃν οὔπω τις ἔθρεψεν

645

δίων Αἰακιδᾶν ἄτερθε τοῦδε.

Αιας

Αι.

646

ἅπανθ’ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος

647

φύειτ’ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται ·

648

κοὐκ ἔστ’ἄελπτον οὐδέν, ἀλλ’ἁλίσκεται

649

χὠ δεινὸς ὅρκος χαἰ περισκελεῖς φρένες.

650

κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείν’ἐκαρτέρουν τότε,

651

βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην στόμα

652

πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός · οἰκτίρω δέ νιν

653

χήραν παρ’ἐχθροῖς παῖδάτ’ὀρφανὸν λιπεῖν.

654

ἀλλ’εἶμι πρόςτε λουτρὰ καὶ παρακτίους

655

λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθ’ἁγνίσας ἐμὰ

656

μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς ·

657

μολώντε χῶρον ἔνθ’ἂν ἀστιβῆ κίχω,

658

κρύψω τόδ’ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,

659

γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται ·

660

ἀλλ’αὐτὸ νὺξ Ἅιδηςτε σῳζόντων κάτω.

661

ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτ’ἐδεξάμην

662

παρ’Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,

663

οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.

664

ἀλλ’ἔστ’ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,

665

ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.

666

τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς

667

εἴκειν, μαθησόμεσθα δ’Ἀτρείδας σέβειν.

668

ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθ’ὑπεικτέον. τί μήν;

669

καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα

670

ἕτοιμ’ὑπείκει · τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς

671

χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει ·

672

ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος

673

τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν ·

674

δεινῶντ’ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε

675

στένοντα πόντον · ἐν δ’ὁ παγκρατὴς ὕπνος

676

λύει πεδήσας, οὐ δ’ἀεὶ λαβὼν ἔχει.

677

ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;

678

ἔγωγ’· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι

679

ὅτ’ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδ’ἐχθαρτέος,

680

ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔςτε τὸν φίλον

681

τοσαῦθ’ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,

682

ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα · τοῖς πολλοῖσι γὰρ

683

βροτῶν ἄπιστός ἐσθ’ἑταιρείας λιμήν.

684

ἀλλ’ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει · σὺ δὲ

685

ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τάχους, γύναι,

686

εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.

687

ὑμεῖς δ’, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε

688

τιμᾶτε, Τεύκρῳτ’, ἢν μόλῃ, σημήνατε

689

μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δ’ὑμῖν ἅμα.

690

ἐγὼ γὰρ εἶμ’ἐκεῖσ’ὅποι πορευτέον ·

691

ὑμεῖς δ’ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχ’ἄν μ’ἴσως

692

πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.

Χορος

Χο.

693

ἔφριξ’ἔρωτι, περιχαρὴς δ’ἀνεπτόμαν.

694

ἰὼ ἰὼ Πὰν Πάν,

695

ὦ Πὰν Πὰν ἁλίπλαγκτε, Κυλλανίας χιονοκτύπου

696

πετραίας ἀπὸ δειράδος φάνηθ’, ὦ

697

θεῶν χοροποί’ἄναξ, ὅπως μοι

700

Νύσια Κνώσι’ὀρχήματ’αὐτοδαῆ ξυνὼν ἰάψῃς ·

701

νῦν γὰρ ἐμοὶ μέλει χορεῦσαι.

702

Ἰκαρίων δ’ὑπὲρ πελαγέων μολὼν ἄναξ Ἀπόλλων

705

ὁ Δάλιος εὔγνωστος

706

ἐμοὶ ξυνείη διὰ παντὸς εὔφρων.

707

ἔλυσεν αἰνὸν ἄχος ἀπ’ὀμμάτων Ἄρης.

708

ἰὼ ἰώ, νῦν αὖ,

709

νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάος

710

θοᾶν ὠκυάλων νεῶν, ὅτ’Αἴας

711

λαθίπονος πάλιν, θεῶν δ’αὖ

712

πάνθυτα θέσμι’ἐξήνυσ’εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.

713

πάνθ’ὁ μέγας χρόνος μαραίνει,

715

κοὐδὲν ἀναύδατον φατίσαιμ’ἄν, εὖτέ γ’ἐξ ἀέλπτων

716

Αἴας μετανεγνώσθη

717

θυμοῦτ’Ἀτρείδαις μεγάλωντε νεικέων.

Αγγελος

Αγ.

719

ἄνδρες φίλοι, τὸ πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω ·

720

Τεῦκρος πάρεστιν ἄρτι Μυσίων ἀπὸ

721

κρημνῶν · μέσον δὲ προσμολὼν στρατήγιον

722

κυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις ὁμοῦ.

723

στείχοντα γὰρ πρόσωθεν αὐτὸν ἐν κύκλῳ

724

μαθόντες ἀμφέστησαν, εἶτ’ὀνείδεσιν

725

ἤρασσον ἔνθεν κἄνθεν οὔτις ἔσθ’ὃς οὔ,

726

τὸν τοῦ μανέντος κἀπιβουλευτοῦ στρατοῦ

727

ξύναιμον ἀποκαλοῦντες, ὡς οὐκ ἀρκέσοι

728

τὸ μὴ οὐ πέτροισι πᾶς καταξανθεὶς θανεῖν ·

729

ὥστ’εἰς τοσοῦτον ἦλθον ὥστε καὶ χεροῖν

730

κολεῶν ἐρυστὰ διεπεραιώθη ξίφη.

731

λήγει δ’ἔρις δραμοῦσα τοῦ προσωτάτω

732

ἀνδρῶν γερόντων ἐν ξυναλλαγῇ λόγου.

733

ἀλλ’ἡμὶν Αἴας ποῦ ’στιν, ὡς φράσω τάδε;

734

τοῖς κυρίοις γὰρ πάντα χρὴ δηλοῦν λόγον.

Χορος

Χο.

735

οὐκ ἔνδον, ἀλλὰ φροῦδος ἀρτίως, νέας

736

βουλὰς νέοισιν ἐγκαταζεύξας τρόποις.

Αγγελος

Αγ.

737

ἰοὺ ἰού ·

738

βραδεῖαν ἡμᾶς ἆρ’ὁ τήνδε τὴν ὁδὸν

739

πέμπων ἔπεμψεν ἢ ’φάνην ἐγὼ βραδύς.

Χορος

Χο.

740

τί δ’ἐστὶ χρείας τῆσδ’ὑπεσπανισμένον;

Αγγελος

Αγ.

741

τὸν ἄνδρ’ἀπηύδα Τεῦκρος ἔνδοθεν στέγης

742

μὴ ’ξω παρήκειν, πρὶν παρὼν αὐτὸς τύχῃ.

Χορος

Χο.

743

ἀλλ’οἴχεταί τοι, πρὸς τὸ κέρδιστον τραπεὶς

744

γνώμης, θεοῖσιν ὡς καταλλαχθῇ χόλου.

Αγγελος

Αγ.

745

ταῦτ’ἐστὶ τἄπη μωρίας πολλῆς πλέα,

746

εἴπερ τι Κάλχας εὖ φρονῶν μαντεύεται.

Χορος

Χο.

747

ποῖον; τί δ’εἰδὼς τοῦδε πράγματος πάρει;

Αγγελος

Αγ.

748

τοσοῦτον οἶδα καὶ παρὼν ἐτύγχανον.

749

ἐκ γὰρ συνέδρου καὶ τυραννικοῦ κύκλου

750

Κάλχας μεταστὰς οἶος Ἀτρειδῶν δίχα,

751

εἰς χεῖρα Τεύκρου δεξιὰν φιλοφρόνως

752

θεὶς εἶπε κἀπέσκηψε, παντοίᾳ τέχνῃ

753

εἶρξαι κατ’ἦμαρ τοὐμφανὲς τὸ νῦν τόδε

754

Αἴανθ’ὑπὸ σκηναῖσι μη δ’ἀφέντ’ἐᾶν,

755

εἰ ζῶντ’ἐκεῖνον εἰσιδεῖν θέλοι ποτέ.

756

ἐλᾷ γὰρ αὐτὸν τῇδε θἠμέρᾳ μόνῃ

757

δίας Ἀθάνας μῆνις, ὡς ἔφη λέγων.

758

τὰ γὰρ περισσὰ κἀνόνητα σώματα

759

πίπτειν βαρείαις πρὸς θεῶν δυσπραξίαις

760

ἔφασχ’ὁ μάντις, ὅστις ἀνθρώπου φύσιν

761

βλαστὼν ἔπειτα μὴ κατ’ἄνθρωπον φρονῇ.

762

κεῖνος δ’ἀπ’οἴκων εὐθὺς ἐξορμώμενος

763

ἄνους καλῶς λέγοντος ηὑρέθη πατρός.

764

ὁ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐννέπει · τέκνον, δόρει

765

βούλου κρατεῖν μέν, σὺν θεῷ δ’ἀεὶ κρατεῖν.

766

ὁ δ’ὑψικόμπως κἀφρόνως ἠμείψατο ·

767

πάτερ, θεοῖς μὲν κἂν ὁ μηδὲν ὢν ὁμοῦ

768

κράτος κατακτήσαιτ’· ἐγὼ δὲ καὶ δίχα

769

κείνων πέποιθα τοῦτ’ἐπισπάσειν κλέος.

770

τοσόνδ’ἐκόμπει μῦθον. εἶτα δεύτερον

771

δίας Ἀθάνας, ἡνίκ’ὀτρύνουσά νιν

772

ηὐδᾶτ’ἐπ’ἐχθροῖς χεῖρα φοινίαν τρέπειν,

773

τότ’ἀντιφωνεῖ δεινὸν ἄρρητόντ’ἔπος ·

774

ἄνασσα, τοῖς ἄλλοισιν Ἀργείων πέλας

775

ἵστω, καθ’ἡμᾶς δ’οὔποτ’ἐκρήξει μάχη.

776

τοιοῖσδέ τοι λόγοισιν ἀστεργῆ θεᾶς

777

ἐκτήσατ’ὀργήν, οὐ κατ’ἄνθρωπον φρονῶν.

778

ἀλλ’εἴπερ ἔστι τῇδε θἠμέρᾳ, τάχ’ἂν

779

γενοίμεθ’αὐτοῦ σὺν θεῷ σωτήριοι.

780

τοσαῦθ’ὁ μάντις εἶφ’· ὁ δ’εὐθὺς ἐξ ἕδρας

781

πέμπει με σοὶ φέροντα τάσδ’ἐπιστολὰς

782

Τεῦκρος φυλάσσειν. εἰ δ’ἀπεστερήμεθα,

783

οὐκ ἔστιν ἁνὴρ κεῖνος, εἰ Κάλχας σοφός.

Χορος

Χο.

784

ὦ δαΐα Τέκμησσα, δύσμορον γένος,

785

ὅρα μολοῦσα τόνδ’ὁποῖ’ἔπη θροεῖ ·

786

ξυρεῖ γὰρ ἐν χρῷ τοῦτο μὴ χαίρειν τινά.

Τεκμησσα

Τε.

787

τί μ’αὖ τάλαιναν, ἀρτίως πεπαυμένην

788

κακῶν ἀτρύτων, ἐξ ἕδρας ἀνίστατε;

Χορος

Χο.

789

τοῦδ’εἰσάκουε τἀνδρός, ὡς ἥκει φέρων

790

Αἴαντος ἡμῖν πρᾶξιν ἣν ἤλγησ’ἐγώ.

Τεκμησσα

Τε.

791

οἴμοι, τί φής, ἄνθρωπε; μῶν ὀλώλαμεν;

Αγγελος

Αγ.

792

οὐκ οἶδα τὴν σὴν πρᾶξιν, Αἴαντος δ’ὅτι,

793

θυραῖος εἴπερ ἐστίν, οὐ θαρσῶ πέρι.

Τεκμησσα

Τε.

794

καὶ μὴν θυραῖος, ὥστε μ’ὠδίνειν τί φής.

Αγγελος

Αγ.

795

ἐκεῖνον εἴργειν Τεῦκρος ἐξεφίεται

796

σκηνῆς ὕπαυλον μη δ’ἀφιέναι μόνον.

Τεκμησσα

Τε.

797

ποῦ δ’ἐστὶ Τεῦκρος, κἀπὶ τῷ λέγει τάδε;

Αγγελος

Αγ.

798

πάρεστ’ἐκεῖνος ἄρτι · τήνδε δ’ἔξοδον

799

ὀλεθρίαν Αἴαντος ἐλπίζει φέρειν.

Τεκμησσα

Τε.

800

οἴμοι τάλαινα, τοῦ ποτ’ἀνθρώπων μαθών;

Αγγελος

Αγ.

801

τοῦ Θεστορείου μάντεως, καθ’ἡμέραν

802

τὴν νῦν, ὅτ’αὐτῷ θάνατον ἢ βίον φέρει.

Τεκμησσα

Τε.

803

οἲ ’γώ, φίλοι, πρόστητ’ἀναγκαίας τύχης,

804

καὶ σπεύσαθ’, οἱ μὲν Τεῦκρον ἐν τάχει μολεῖν,

805

οἱ δ’ἑσπέρους ἀγκῶνας, οἱ δ’ἀντηλίους

806

ζητεῖτ’ἰόντες τἀνδρὸς ἔξοδον κακήν.

807

ἔγνωκα γὰρ δὴ φωτὸς ἠπατημένη

808

καὶ τῆς παλαιᾶς χάριτος ἐκβεβλημένη.

809

οἴμοι, τί δράσω, τέκνον; οὐχ ἱδρυτέον ·

810

ἀλλ’εἶμι κἀγὼ κεῖσ’ὅποιπερ ἂν σθένω.

811

χωρῶμεν, ἐγκονῶμεν, οὐχ ἕδρας ἀκμὴ

812

σῴζειν θέλοντας ἄνδρα γ’ὃς σπεύδῃ θανεῖν.

Χορος

Χο.

813

χωρεῖν ἕτοιμος, κοὐ λόγῳ δείξω μόνον ·

814

τάχος γὰρ ἔργου καὶ ποδῶν ἅμ’ἕψεται,

Αιας

Αι.

815

ὁ μὲν σφαγεὺς ἕστηκεν ᾗ τομώτατος

816

γένοιτ’ἄν, εἴ τῳ καὶ λογίζεσθαι σχολή ·

817

δῶρον μὲν ἀνδρὸς Ἕκτορος ξένων ἐμοὶ

818

μάλιστα μισηθέντος ἐχθίστουθ’ὁρᾶν ·

819

πέπηγε δ’ἐν γῇ πολεμίᾳ τῇ Τρῳάδι,

820

σιδηροβρῶτι θηγάνῃ νεηκονής ·

821

ἔπηξα δ’αὐτὸν εὖ περιστείλας ἐγώ,

822

εὐνούστατον τῷδ’ἀνδρὶ διὰ τάχους θανεῖν.

823

οὕτω μὲν εὐσκευοῦμεν · ἐκ δὲ τῶνδέ μοι

824

σὺ πρῶτος, ὦ Ζεῦ, καὶ γὰρ εἰκός, ἄρκεσον.

825

αἰτήσομαι δέ σ’οὐ μακρὸν γέρας λαχεῖν.

826

πέμψον τιν’ἡμῖν ἄγγελον, κακὴν φάτιν

827

Τεύκρῳ φέροντα, πρῶτος ὥς με βαστάσῃ

828

πεπτῶτα τῷδε περὶ νεορράντῳ ξίφει,

829

καὶ μὴ πρὸς ἐχθρῶν του κατοπτευθεὶς πάρος

830

ῥιφθῶ κυσὶν πρόβλητος οἰωνοῖςθ’ἕλωρ.

831

τοσαῦτά σ’, ὦ Ζεῦ, προστρέπω, καλῶ δ’ἅμα

832

πομπαῖον Ἑρμῆν χθόνιον εὖ με κοιμίσαι,

833

ξὺν ἀσφαδάστῳ καὶ ταχεῖ πηδήματι

834

πλευρὰν διαρρήξαντα τῷδε φασγάνῳ.

835

καλῶ δ’ἀρωγοὺς τὰς ἀείτε παρθένους

836

ἀείθ’ὁρώσας πάντα τἀν βροτοῖς πάθη,

837

σεμνὰς Ἐρινῦς τανύποδας, μαθεῖν ἐμὲ

838

πρὸς τῶν Ἀτρειδῶν ὡς διόλλυμαι τάλας,

839

καί σφας κακοὺς κάκιστα καὶ πανωλέθρους

840

ξυναρπάσειαν, ὥσπερ εἰσορῶσ’ἐμὲ

841

αὐτοσφαγῆ πίπτοντα, τὼς αὐτοσφαγεῖς

842

πρὸς τῶν φιλίστων ἐκγόνων ὀλοίατο.

843

ἴτ’, ὦ ταχεῖαι ποίνιμοίτ’Ἐρινύες,

844

γεύεσθε, μὴ φείδεσθε πανδήμου στρατοῦ ·

845

σὺ δ’, ὦ τὸν αἰπὺν οὐρανὸν διφρηλατῶν

846

Ἥλιε, πατρῴαν τὴν ἐμὴν ὅταν χθόνα

847

ἴδῃς, ἐπισχὼν χρυσόνωτον ἡνίαν

848

ἄγγειλον ἄτας τὰς ἐμὰς μόροντ’ἐμὸν

849

γέροντι πατρὶ τῇτε δυστήνῳ τροφῷ.

850

ἦ που τάλαινα, τήνδ’ὅταν κλύῃ φάτιν,

851

ἥσει μέγαν κωκυτὸν ἐν πάσῃ πόλει.

852

ἀλλ’οὐδὲν ἔργον ταῦτα θρηνεῖσθαι μάτην,

853

ἀλλ’ἀρκτέον τὸ πρᾶγμα σὺν τάχει τινί.

854

ὦ Θάνατε Θάνατε, νῦν μ’ἐπίσκεψαι μολών.

855

καίτοι σὲ μὲν κἀκεῖ προσαυδήσω ξυνών.

856

σὲ δ’, ὦ φαεννῆς ἡμέρας τὸ νῦν σέλας,

857

καὶ τὸν διφρευτὴν Ἥλιον προσεννέπω,

858

πανύστατον δὴ κοὔποτ’αὖθις ὕστερον.

859

ὦ φέγγος, ὦ γῆς ἱερὸν οἰκείας πέδον

860

Σαλαμῖνος, ὦ πατρῷον ἑστίας βάθρον

861

κλειναίτ’Ἀθῆναι καὶ τὸ σύντροφον γένος

862

κρῆναίτε ποταμοίθ’οἵδε, καὶ τὰ Τρωϊκὰ

863

πεδία προσαυδῶ, χαίρετ’, ὦ τροφῆς ἐμοί ·

864

τοῦθ’ὑμὶν Αἴας τοὔπος ὕστατον θροεῖ,

865

τὰ δ’ἄλλ’ἐν Ἅιδου τοῖς κάτω μυθήσομαι.

Ημιχοριον 1

Ημ.

866

πόνος πόνῳ πόνον φέρει.

867

πᾷ πᾷ

868

πᾷ γὰρ οὐκ ἔβαν ἐγώ;

869

κοὐδεὶς ἐπίσταταί με συμμαθεῖν τόπος.

870

ἰδού.

871

δοῦπον αὖ κλύω τινά.

Ημιχοριον 2

Ημ.

872

ἡμῶν γε ναὸς κοινόπλουν ὁμιλίαν.

Ημιχοριον 1

Ημ.

873

τί οὖν δή;

Ημιχοριον 2

Ημ.

874

πᾶν ἐστίβηται πλευρὸν ἕσπερον νεῶν.

Ημιχοριον 1

Ημ.

875

ἔχεις οὖν;

Ημιχοριον 2

Ημ.

876

πόνου γε πλῆθος, κοὐδὲν εἰς ὄψιν πλέον.

Ημιχοριον 1

Ημ.

877

ἀλλ’οὐ δὲ μὲν δὴ τὴν ἀφ’ἡλίου βολῶν

878

κέλευθον ἁνὴρ οὐδαμοῦ δηλοῖ φανείς.

Χορος

Χο.

879

τίς ἂν δῆτά μοι, τίς ἂν φιλοπόνων

880

ἁλιαδᾶν ἔχων ἀΰπνους ἄγρας,

883

ἢ τίς Ὀλυμπιάδων θεᾶν ἢ ῥυτῶν

884

Βοσπορίων ποταμῶν, τὸν ὠμόθυμον

885

εἴ ποθι πλαζόμενον λεύσσων

886

ἀπύοι; σχέτλια γὰρ

887

ἐμέ γε τὸν μακρῶν ἀλάταν πόνων

888

οὐρίῳ μὴ πελάσαι δρόμῳ,

890

ἀλλ’ἀμενηνὸν ἄνδρα μὴ λεύσσειν ὅπου.

Τεκμησσα

Τε.

891

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

892

τίνος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;

Τεκμησσα

Τε.

893

ἰὼ τλήμων.

Χορος

Χο.

894

τὴν δουρίληπτον δύσμορον νύμφην ὁρῶ

895

Τέκμησσαν, οἴκτῳ, τῷδε συγκεκραμένην.

Τεκμησσα

Τε.

896

ᾤχωκ’, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.

Χορος

Χο.

897

τί δ’ἔστιν;

Τεκμησσα

Τε.

898

Αἴας ὅδ’ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς

899

κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.

Χορος

Χο.

900

ὤμοι ἐμῶν νόστων ·

901

ὤμοι, κατέπεφνες, ἄναξ,

902

τόνδε συνναύταν, τάλας

903

ὦ ταλαίφρων γύναι ·

Τεκμησσα

Τε.

904

ὡς ὧδε τοῦδ’ἔχοντος αἰάζειν πάρα.

Χορος

Χο.

905

τίνος ποτ’ἆρ’ἔπραξε χειρὶ δύσμορος;

Τεκμησσα

Τε.

906

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, δῆλον · ἐν γάρ οἱ χθονὶ

907

πηκτὸν τόδ’ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ.

Χορος

Χο.

911

ὤμοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρ’αἱμάχθης, ἄφαρκτος φίλων ·

912

ἐγὼ δ’ὁ πάντα κωφός, ὁ πάντ’ἄϊδρις,

913

κατημέλησα. πᾷ πᾷ

914

κεῖται ὁ δυστράπελος, δυσώνυμος Αἴας;

Τεκμησσα

Τε.

915

οὔτοι θεατός · ἀλλά νιν περιπτυχεῖ

916

φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ

917

οὐδεὶς ἄν, ὅστις καὶ φίλος, τλαίη βλέπειν

918

φυσῶντ’ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκτε φοινίας

920

πληγῆς μελανθὲν αἷμ’ἀπ’οἰκείας σφαγῆς.

921

οἴμοι, τί δράσω; τίς σε βαστάσει φίλων;

922

ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖ’ἄν, εἰ βαίη, μόλοι,

923

πεπτῶτ’ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.

924

ὦ δύσμορ’Αἴας, οἷος ὢν οἵως ἔχεις,

925

ὡς καὶ παρ’ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν.

Χορος

Χο.

926

ἔμελλες, τάλας, ἔμελλες χρόνῳ

927

στερεόφρων ἄρ’ἐξανύσσειν κακὰν

930

μοῖραν ἀπειρεσίων πόνων. τοῖά μοι

931

πάννυχα καὶ φαέθοντ’ἀνεστέναζες

932

ὠμόφρων ἐχθοδόπ’Ἀτρείδαις

933

οὐλίῳ σὺν πάθει.

934

μέγας ἄρ’ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος

935

πημάτων, ἦμος ἀριστόχειρ

936

[…] ὅπλων ἔκειτ’ἀγὼν πέρι.

Τεκμησσα

Τε.

937

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

938

χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα, γενναία δύη.

Τεκμησσα

Τε.

939

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

940

οὐδέν σ’ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,

941

τοιοῦδ’ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου.

Τεκμησσα

Τε.

942

σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτ’ἔστ’, ἐμοὶ δ’ἄγαν φρονεῖν.

Χορος

Χο.

943

ξυναυδῶ.

Τεκμησσα

Τε.

944

οἴμοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ

945

χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσιν σκοποί.

Χορος

Χο.

946

ὤμοι, ἀναλγήτων

947

δισσῶν ἐθρόησας ἄναυδ’

948

ἔργ’Ἀτρειδᾶν τῷδ’ἄχει.

949

ἀλλ’ἀπείργοι θεός.

Τεκμησσα

Τε.

950

οὐκ ἂν τάδ’ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα.

Χορος

Χο.

951

ἄγαν ὑπερβριθὲς γὰρ ἄχθος ἤνυσαν.

Τεκμησσα

Τε.

952

τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς ἡ δεινὴ θεὸς

953

Παλλὰς φυτεύει πῆμ’Ὀδυσσέως χάριν.

Χορος

Χο.

954

ἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει πολύτλας ἀνήρ,

955

γελᾷ δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσιν

956

πολὺν γέλωτα, φεῦ φεῦ,

960

ξύντε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεῖδαι.

Τεκμησσα

Τε.

961

οἱ δ’οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖς

962

τοῖς τοῦδ’· ἴσως τοι, κεἰ βλέποντα μὴ ’πόθουν,

963

θανόντ’ἂν οἰμώξειαν ἐν χρείᾳ δορός.

964

οἱ γὰρ κακοὶ γνώμαισι τἀγαθὸν χεροῖν

965

ἔχοντες οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ.

966

ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν ἢ κείνοις γλυκύς,

967

αὑτῷ δὲ τερπνός · ὧν γὰρ ἠράσθη τυχεῖν

968

ἐκτήσαθ’αὑτῷ, θάνατον ὅνπερ ἤθελεν.

969

τί δῆτα τοῦδ’ἐπεγγελῷεν ἂν κάτα;

970

θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ.

971

πρὸς ταῦτ’Ὀδυσσεὺς ἐν κενοῖς ὑβριζέτω.

972

Αἴας γὰρ αὐτοῖς οὐκέτ’ἐστίν, ἀλλ’ἐμοὶ

973

λιπὼν ἀνίας καὶ γόους διοίχεται.

Τευκρος

Τε.

974

ἰώ μοί μοι.

Χορος

Χο.

975

σίγησον · αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν

976

βοῶντος ἄτης τῆσδ’ἐπίσκοπον μέλος.

Τευκρος

Τε.

977

ὦ φίλτατ’Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμ’ἐμοί,

978

ἆρ’ἠμπόληκας, ὥσπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

Χορος

Χο.

979

ὄλωλεν ἁνήρ, Τεῦκρε, τοῦτ’ἐπίστασο.

Τευκρος

Τε.

980

ὤμοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.

Χορος

Χο.

981

ὡς ὧδ’ἐχόντων —

Τευκρος

Τε.

981a

ὦ τάλας ἐγώ, τάλας.

Χορος

Χο.

982

πάρα στενάζειν.

Τευκρος

Τε.

982a

ὦ περισπερχὲς πάθος.

Χορος

Χο.

983

ἄγαν γε, Τεῦκρε.

Τευκρος

Τε.

983a

φεῦ τάλας · τί γὰρ τέκνον

984

τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;

Χορος

Χο.

985

μόνος παρὰ σκηναῖσιν.

Τευκρος

Τε.

985a

οὐχ ὅσον τάχος

986

δῆτ’αὐτὸν ἄξεις δεῦρο, μή τις ὡς κενῆς

987

σκύμνον λεαίνης δυσμενῶν ἀναρπάσῃ;

988

ἴθ’, ἐγκόνει, σύγκαμνε · τοῖς θανοῦσί τοι

989

φιλοῦσι πάντες κειμένοις ἐπεγγελᾶν.

Χορος

Χο.

990

καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν

991

ἐφίεθ’ἁνὴρ κεῖνος, ὥσπερ οὖν μέλει.

Τευκρος

Τε.

992

ὦ τῶν ἁπάντων δὴ θεαμάτων ἐμοὶ

993

ἄλγιστον ὧν προσεῖδον ὀφθαλμοῖς ἐγώ,

994

ὁδόςθ’ὁδῶν πασῶν ἀνιάσασα δὴ

995

μάλιστα τοὐμὸν σπλάγχνον, ἣν δὴ νῦν ἔβην.

996

ὦ φίλτατ’Αἴας, τὸν σὸν ὡς ἐπῃσθόμην

997

μόρον διώκων κἀξιχνοσκοπούμενος.

998

ὀξεῖα γάρ σου βάξις ὡς θεοῦ τινος

999

διῆλθ’Ἀχαιοὺς πάντας ὡς οἴχει θανών.

1000

ἁγὼ κλύων δύστηνος ἐκποδὼν μὲν ὢν

1001

ὑπεστέναζον, νῦν δ’ὁρῶν ἀπόλλυμαι.

1002

οἴμοι.

1003

ἴθ’, ἐκκάλυψον, ὡς ἴδω τὸ πᾶν κακόν.

1004

ὦ δυσθέατον ὄμμα καὶ τόλμης πικρᾶς,

1005

ὅσας ἀνίας μοι κατασπείρας φθίνεις.

1006

ποῖ γὰρ μολεῖν μοι δυνατόν, εἰς ποίους βροτούς,

1007

τοῖς σοῖς ἀρήξαντ’ἐν πόνοισι μηδαμοῦ;

1008

ἦ πού με Τελαμών, σὸς πατὴρ ἐμόςθ’ἅμα,

1009

δέξαιτ’ἂν εὐπρόσωπος ἵλεώςτ’ἴσως

1010

χωροῦντ’ἄνευ σοῦ. πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάρα

1011

μη δ’εὐτυχοῦντι μηδὲν ἥδιον γελᾶν.

1012

οὗτος τί κρύψει; ποῖον οὐχ ἐρεῖ κακὸν

1013

τὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα πολεμίου νόθον,

1014

τὸν δειλίᾳ προδόντα καὶ κακανδρίᾳ

1015

σέ, φίλτατ’Αἴας, ἢ δόλοισιν, ὡς τὰ σὰ

1016

κράτη θανόντος καὶ δόμους νέμοιμι σούς.

1017

τοιαῦτ’ἀνὴρ δύσοργος, ἐν γήρᾳ βαρύς,

1018

ἐρεῖ, πρὸς οὐδὲν εἰς ἔριν θυμούμενος.

1019

τέλος δ’ἀπωστὸς γῆς ἀπορριφθήσομαι,

1020

δοῦλος λόγοισιν ἀντ’ἐλευθέρου φανείς.

1021

τοιαῦτα μὲν κατ’οἶκον · ἐν Τροίᾳ δέ μοι

1022

πολλοὶ μὲν ἐχθροί, παῦρα δ’ὠφελήσιμα.

1023

καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος ηὑρόμην.

1024

οἴμοι, τί δράσω; πῶς σ’ἀποσπάσω πικροῦ ·

1025

τοῦδ’αἰόλου κνώδοντος, ὦ τάλας, ὑφ’οὗ

1026

φονέως ἄρ’ἐξέπνευσας; εἶδες ὡς χρόνῳ

1027

ἔμελλέ σ’Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσειν;

1028

σκέψασθε, πρὸς θεῶν, τὴν τύχην δυοῖν βροτοῖν.

1029

Ἕκτωρ μέν, ᾧ δὴ τοῦδ’ἐδωρήθη πάρα,

1030

ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων

1031

ἐκνάπτετ’αἰέν, ἔστ’ἀπέψυξεν βίον ·

1032

οὗτος δ’ἐκείνου τήνδε δωρεὰν ἔχων

1033

πρὸς τοῦδ’ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι.

1034

ἆρ’οὐκ Ἐρινὺς τοῦτ’ἐχάλκευσεν ξίφος

1035

κἀκεῖνον Ἅιδης, δημιουργὸς ἄγριος;

1036

ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντ’ἀεὶ

1037

φάσκοιμ’ἂν ἀνθρώποισι μηχανᾶν θεούς ·

1038

ὅτῳ δὲ μὴ τάδ’ἐστὶν ἐν γνώμῃ φίλα,

1039

κεῖνόςτ’ἐκεῖνα στεργέτω κἀγὼ τάδε.

Χορος

Χο.

1040

μὴ τεῖνε μακράν, ἀλλ’ὅπως κρύψεις τάφῳ

1041

φράζου τὸν ἄνδρα χὤ τι μυθήσει τάχα.

1042

βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχ’ἂν κακοῖς

1043

γελῶν ἃ δὴ κακοῦργος ἐξίκοιτ’ἀνήρ.

Τευκρος

Τε.

1044

τίς δ’ἐστὶν ὅντιν’ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορος

Χο.

1045

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.

Τευκρος

Τε.

1046

ὁρῶ · μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενελαος

Με.

1047

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

1048

μὴ συγκομίζειν, ἀλλ’ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τευκρος

Τε.

1049

τίνος χάριν τοσόνδ’ἀνήλωσας λόγον;

Μενελαος

Με.

1050

δοκοῦντ’ἐμοί, δοκοῦντα δ’ὃς κραίνει στρατοῦ.

Τευκρος

Τε.

1051

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντιν’αἰτίαν προθείς;

Μενελαος

Με.

1052

ὁθούνεκ’αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν

1053

ἄγειν Ἀχαιοῖς ξύμμαχόντε καὶ φίλον,

1054

ἐξηύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν ·

1055

ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον

1056

νύκτωρ ἐπεστράτευσεν, ὡς ἕλοι δόρει ·

1057

κεἰ μὴ θεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν,

1058

ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδ’ἣν ὅδ’εἴληχεν τύχην

1059

θανόντες ἂν προυκείμεθ’αἰσχίστῳ μόρῳ,

1060

οὗτος δ’ἂν ἔζη. νῦν δ’ἐνήλλαξεν θεὸς

1061

τὴν τοῦδ’ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.

1062

ὧν εἵνεκ’αὐτὸν οὔτις ἔστ’ἀνὴρ σθένων

1063

τοσοῦτον ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ,

1064

ἀλλ’ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος

1065

ὄρνισι φορβὴ παραλίοις γενήσεται.

1066

πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ἐξάρῃς μένος.

1067

εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ’δυνήθημεν κρατεῖν,

1068

πάντως θανόντος γ’ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,

1069

χερσὶν παρευθύνοντες · οὐ γὰρ ἔσθ’ὅπου

1070

λόγων γ’ἀκοῦσαι ζῶν ποτ’ἠθέλησ’ἐμῶν.

1071

καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ὄντα δημότην

1072

μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.

1073

οὐ γάρ ποτ’οὔτ’ἂν ἐν πόλει νόμοι καλῶς

1074

φέροιντ’ἄν, ἔνθα μὴ καθεστήκῃ δέος,

1075

οὔτ’ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτ’ἔτι,

1076

μηδὲν φόβου πρόβλημα μη δ’αἰδοῦς ἔχων.

1077

ἀλλ’ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,

1078

δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

1079

δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνηθ’ὁμοῦ,

1080

σωτηρίαν ἔχοντα τόνδ’ἐπίστασο ·

1081

ὅπου δ’ὑβρίζειν δρᾶνθ’ἃ βούλεται παρῇ,

1082

ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲ

1083

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.

1084

ἀλλ’ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,

1085

καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθα

1086

οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἂν λυπώμεθα.

1087

ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦν

1088

αἴθων ὑβριστής, νῦν δ’ἐγὼ μέγ’αὖ φρονῶ.

1089

καί σοι προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπως

1090

μὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς πέσῃς.

Χορος

Χο.

1091

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς

1092

εἶτ’αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

Τευκρος

Τε.

1093

οὐκ ἄν ποτ’, ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμ’ἔτι,

1094

ὃς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθ’ἁμαρτάνει,

1095

ὅθ’οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναι

1096

τοιαῦθ’ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη ·

1097

ἄγ’εἴπ’ἀπ’ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φὴς ἄγειν

1098

τόνδ’ἄνδρ’Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών;

1099

οὐκ αὐτὸς ἐξέπλευσεν ὡς αὑτοῦ κρατῶν;

1100

ποῦ σὺ στρατηγεῖς τοῦδε; ποῦ δὲ σοὶ λεῶν

1101

ἔξεστ’ἀνάσσειν ὧν ὅδ’ἤγαγ’οἴκοθεν;

1102

Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες, οὐχ ἡμῶν κρατῶν ·

1103

οὐ δ’ἔσθ’ὅπου σοὶ τόνδε κοσμῆσαι πλέον

1104

ἀρχῆς ἔκειτο θεσμὸς ἢ καὶ τῷδε σέ.

1105

ὕπαρχος ἄλλων δεῦρ’ἔπλευσας, οὐχ ὅλων

1106

στρατηγός, ὥστ’Αἴαντος ἡγεῖσθαί ποτε.

1107

ἀλλ’ὧνπερ ἄρχεις ἄρχε καὶ τὰ σέμν’ἔπη

1108

κόλαζ’ἐκείνους · τόνδε δ’, εἴτε μὴ σὺ φὴς

1109

εἴθ’ἅτερος στρατηγός, εἰς ταφὰς ἐγὼ

1110

θήσω δικαίως, οὐ τὸ σὸν δείσας στόμα.

1111

οὐ γάρ τι τῆς σῆς εἵνεκ’ἐστρατεύσατο

1112

γυναικός, ὥσπερ οἱ πόνου πολλοῦ πλέῳ,

1113

ἀλλ’εἵνεχ’ὅρκων οἷσιν ἦν ἐνώμοτος,

1114

σοῦ δ’οὐδέν · οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας.

1115

πρὸς ταῦτα πλείους δεῦρο κήρυκας λαβὼν

1116

καὶ τὸν στρατηγὸν ἧκε, τοῦ δὲ σοῦ ψόφου

1117

οὐκ ἂν στραφείην, ἕως ἂν ᾖς οἷός περ εἶ.

Χορος

Χο.

1118

οὐ δ’αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ἐν κακοῖς φιλῶ ·

1119

τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικ’ᾖ, δάκνει.

Μενελαος

Με.

1120

ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.

Τευκρος

Τε.

1121

οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην.

Μενελαος

Με.

1122

μέγ’ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδ’εἰ λάβοις.

Τευκρος

Τε.

1123

κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γ’ὡπλισμένῳ.

Μενελαος

Με.

1124

ἡ γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.

Τευκρος

Τε.

1125

ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγ’ἔξεστιν φρονεῖν.

Μενελαος

Με.

1126

δίκαια γὰρ τόνδ’εὐτυχεῖν κτείναντά με;

Τευκρος

Τε.

1127

κτείναντα; δεινόν γ’εἶπας, εἰ καὶ ζῇς θανών.

Μενελαος

Με.

1128

θεὸς γὰρ ἐκσῴζει με, τῷδε δ’οἴχομαι.

Τευκρος

Τε.

1129

μή νυν ἀτίμα θεούς, θεοῖς σεσωσμένος.

Μενελαος

Με.

1130

ἐγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;

Τευκρος

Τε.

1131

εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.

Μενελαος

Με.

1132

τούς γ’αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους. οὐ γὰρ καλόν.

Τευκρος

Τε.

1133

ἦ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προύστη ποτέ;

Μενελαος

Με.

1134

μισοῦντ’ἐμίσει · καὶ σὺ τοῦτ’ἠπίστασο.

Τευκρος

Τε.

1135

κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς ηὑρέθης.

Μενελαος

Με.

1136

ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοί, τόδ’ἐσφάλη.

Τευκρος

Τε.

1137

πόλλ’ἂν κακῶς λάθρᾳ σὺ κλέψειας κακά.

Μενελαος

Με.

1138

τοῦτ’εἰς ἀνίαν τοὔπος ἔρχεταί τινι.

Τευκρος

Τε.

1139

οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν.

Μενελαος

Με.

1140

ἕν σοι φράσω · τόνδ’ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.

Τευκρος

Τε.

1141

ἀλλ’ἀντακούσει τοῦτον ὡς τεθάψεται.

Μενελαος

Με.

1142

ἤδη ποτ’εἶδον ἄνδρ’ἐγὼ γλώσσῃ θρασὺν

1143

ναύτας ἐφορμήσαντα χειμῶνος τὸ πλεῖν,

1144

ᾧ φθέγμ’ἂν οὐκ ἂν ηὗρες, ἡνίκ’ἐν κακῷ

1145

χειμῶνος εἴχετ’, ἀλλ’ὑφ’εἵματος κρυφεὶς

1146

πατεῖν παρεῖχε τῷ θέλοντι ναυτίλων.

1147

οὕτω δὲ καὶ σὲ καὶ τὸ σὸν λάβρον στόμα

1148

σμικροῦ νέφους τάχ’ἄν τις ἐκπνεύσας μέγας

1149

χειμὼν κατασβέσειε τὴν πολλὴν βοήν.

Τευκρος

Τε.

1150

ἐγὼ δέ γ’ἄνδρ’ὄπωπα μωρίας πλέων,

1151

ὃς ἐν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι τῶν πέλας.

1152

κᾆτ’αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶ

1153

ὀργήνθ’ὅμοιος εἶπε τοιοῦτον λόγον ·

1154

ὤνθρωπε, μὴ δρᾶ τοὺς τεθνηκότας κακῶς ·

1155

εἰ γὰρ ποήσεις, ἴσθι πημανούμενος.

1156

τοιαῦτ’ἄνολβον ἄνδρ’ἐνουθέτει παρών.

1157

ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,

1158

οὐδείς ποτ’ἄλλος ἢ σύ. μῶν ᾐνιξάμην;

Μενελαος

Με.

1159

ἄπειμι · καὶ γὰρ αἰσχρόν, εἰ πύθοιτό τις

1160

λόγοις κολάζειν ᾧ βιάζεσθαι πάρα.

Τευκρος

Τε.

1161

ἄφερπέ νυν · κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν

1162

ἀνδρὸς ματαίου φλαῦρ’ἔπη μυθουμένου.

Χορος

Χο.

1163

ἔσται μεγάλης ἔριδός τις ἀγών.

1164

ἀλλ’ὡς δύνασαι, Τεῦκρε, ταχύνας

1165

σπεῦσον κοίλην κάπετόν τιν’ἰδεῖν

1166

τῷδ’, ἔνθα βροτοῖς τὸν ἀείμνηστον

1167

τάφον εὐρώεντα καθέξει.

Τευκρος

Τε.

1168

καὶ μὴν ἐς αὐτὸν καιρὸν οἵδε πλησίοι

1169

πάρεισιν ἀνδρὸς τοῦδε παῖςτε καὶ γυνή,

1170

τάφον περιστελοῦντε δυστήνου νεκροῦ.

1171

ὦ παῖ, πρόσελθε δεῦρο καὶ σταθεὶς πέλας

1172

ἱκέτης ἔφαψαι πατρός, ὅς σ’ἐγείνατο.

1173

θάκει δὲ προστρόπαιος ἐν χεροῖν ἔχων

1174

κόμας ἐμὰς καὶ τῆσδε καὶ σαυτοῦ τρίτου,

1175

ἱκτήριον θησαυρόν. εἰ δέ τις στρατοῦ

1176

βίᾳ σ’ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ,

1177

κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός,

1178

γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,

1179

αὔτως ὅπωσπερ τόνδ’ἐγὼ τέμνω πλόκον.

1180

ἔχ’αὐτόν, ὦ παῖ, καὶ φύλασσε, μη δέ σε

1181

κινησάτω τις, ἀλλὰ προσπεσὼν ἔχου.

1182

ὑμεῖςτε μὴ γυναῖκες ἀντ’ἀνδρῶν πέλας

1183

παρέστατ’, ἀλλ’ἀρήγετ’, ἔστ’ἐγὼ μολὼν

1184

τάφου μεληθῶ τῷδε, κἂν μηδεὶς ἐᾷ.

Χορος

Χο.

1185

τίς ἄρα νέατος ἐς πότε λήξει πολυπλάγκτων ἐτέων ἀριθμός,

1186

τὰν ἄπαυστον αἰὲν ἐμοὶ δορυσσοήτων

1187

μόχθων ἄταν ἐπάγων

1190

ἄν τὰν εὐρώδεα Τρωΐαν,

1191

δύστανον ὄνειδος Ἑλλάνων;

1192

ὄφελε πρότερον αἰθέρα δῦναι μέγαν ἢ τὸν πολύκοινον Ἅιδαν

1195

κεῖνος ἁνήρ, ὃς στυγερῶν ἔδειξεν ὅπλων

1196

Ἕλλασιν κοινὸν Ἄρη.

1197

ἰὼ πόνοι πρόγονοι πόνων ·

1198

κεῖνος γὰρ ἔπερσεν ἀνθρώπους.

1199

ἐκεῖνος οὔτε στεφάνων

1200

οὔτε βαθεῖαν κυλίκων

1201

νεῖμεν ἐμοὶ τέρψιν ὁμιλεῖν,

1202

οὔτε γλυκὺν αὐλῶν ὄτοβον,

1203

δύσμορος, οὔτ’ἐννυχίαν

1204

τέρψιν ἰαύειν.

1205

ἐρώτων δ’ἐρώτων ἀπέπαυσεν, ὤμοι.

1206

κεῖμαι δ’, ἀμέριμνος οὕτως,

1207

ἀεὶ πυκιναῖς δρόσοις

1208

τεγγόμενος κόμας,

1210

λυγρᾶς μνήματα Τροίας.

1211

καὶ πρὶν μὲν αἰὲν νυχίου

1212

δείματος ἦν μοι προβολὰ

1213

καὶ βελέων θούριος Αἴας ·

1214

νῦν δ’οὗτος ἀνεῖται στυγερῷ

1215

δαίμονι · τίς μοι, τίς ἔτ’οὖν

1216

τέρψις ἐπέσται;

1217

γενοίμαν ἵν’ὑλᾶεν ἔπεστι πόντου

1218

πρόβλημ’ἁλίκλυστον, ἄκραν

1220

ὑπὸ πλάκα Σουνίου,

1221

τὰς ἱερὰς ὅπως

1222

προσείποιμεν Ἀθάνας.

Τευκρος

Τε.

1223

καὶ μὴν ἰδὼν ἔσπευσα τὸν στρατηλάτην

1224

Ἀγαμέμνον’ἡμῖν δεῦρο τόνδ’ὁρμώμενον ·

1225

δῆλος δέ μοὐστὶ σκαιὸν ἐκλύσων στόμα.

Αγαμεμνων

Αγ.

1226

σὲ δὴ τὰ δεινὰ ῥήματ’ἀγγέλλουσί μοι

1227

τλῆναι καθ’ἡμῶν ὧδ’ἀνοιμωκτὶ χανεῖν;

1228

σέ τοι, τὸν ἐκ τῆς αἰχμαλωτίδος λέγω,

1229

ἦ που τραφεὶς ἂν μητρὸς εὐγενοῦς ἄπο

1230

ὑψήλ’ἐκόμπεις κἀπ’ἄκρων ὡδοιπόρεις,

1231

ὅτ’οὐδὲν ὢν τοῦ μηδὲν ἀντέστης ὕπερ,

1232

κοὔτε στρατηγοὺς οὔτε ναυάρχους μολεῖν

1233

ἡμᾶς Ἀχαιῶν οὐ δὲ σοῦ διωμόσω

1234

ἀλλ’αὐτὸς ἄρχων, ὡς σὺ φής, Αἴας ἔπλει.

1235

ταῦτ’οὐκ ἀκούειν μεγάλα πρὸς δούλων κακά;

1236

ποίου κέκραγας ἀνδρὸς ὧδ’ὑπέρφρονα;

1237

ποῖ βάντος ἢ ποῦ στάντος οὗπερ οὐκ ἐγώ;

1238

οὐκ ἆρ’Ἀχαιοῖς ἄνδρες εἰσὶ πλὴν ὅδε;

1239

πικροὺς ἔοιγμεν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων

1240

ἀγῶνας Ἀργείοισι κηρῦξαι τότε,

1241

εἰ πανταχοῦ φανούμεθ’ἐκ Τεύκρου κακοί,

1242

κοὐκ ἀρκέσει ποθ’ὑμὶν οὐ δ’ἡσσημένοις

1243

εἴκειν ἃ τοῖς πολλοῖσιν ἤρεσκεν κριταῖς,

1244

ἀλλ’αἰὲν ἡμᾶς ἢ κακοῖς βαλεῖτέ που

1245

ἢ σὺν δόλῳ κεντήσεθ’οἱ λελειμμένοι.

1246

ἐκ τῶνδε μέντοι τῶν τρόπων οὐκ ἄν ποτε

1247

κατάστασις γένοιτ’ἂν οὐδενὸς νόμου,

1248

εἰ τοὺς δίκῃ νικῶντας ἐξωθήσομεν

1249

καὶ τοὺς ὄπισθεν εἰς τὸ πρόσθεν ἄξομεν.

1250

ἀλλ’εἰρκτέον τάδ’ἐστίν · οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς

1251

οὐ δ’εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι,

1252

ἀλλ’οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ.

1253

μέγας δὲ πλευρὰ βοῦς ὑπὸ σμικρᾶς ὅμως

1254

μάστιγος ὀρθὸς εἰς ὁδὸν πορεύεται.

1255

καὶ σοὶ προσέρπον τοῦτ’ἐγὼ τὸ φάρμακον

1256

ὁρῶ τάχ’, εἰ μὴ νοῦν κατακτήσει τινά ·

1257

ὃς ἀνδρὸς οὐκέτ’ὄντος, ἀλλ’ἤδη σκιᾶς,

1258

θαρσῶν ὑβρίζεις κἀξελευθεροστομεῖς.

1259

οὐ σωφρονήσεις; οὐ μαθὼν ὃς εἶ φύσιν

1260

ἄλλον τιν’ἄξεις ἄνδρα δεῦρ’ἐλεύθερον,

1261

ὅστις πρὸς ἡμᾶς ἀντὶ σοῦ λέξει τὰ σά;

1262

σοῦ γὰρ λέγοντος οὐκέτ’ἂν μάθοιμ’ἐγώ ·

1263

τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαΐω.

Χορος

Χο.

1264

εἴθ’ὑμὶν ἀμφοῖν νοῦς γένοιτο σωφρονεῖν ·

1265

τούτου γὰρ οὐδὲν σφῷν ἔχω λῷον φράσαι.

Τευκρος

Τε.

1266

φεῦ · τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖς

1267

χάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσ’ἁλίσκεται,

1268

εἰ σοῦ γ’ὅδ’ἁνὴρ οὐ δ’ἐπὶ σμικρῶν λόγων,

1269

Αἴας, ἔτ’ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκις

1270

τὴν σὴν προτείνων προύκαμες ψυχὴν δόρει.

1271

ἀλλ’οἴχεται δὴ πάντα ταῦτ’ἐρριμμένα.

1272

ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόητ’ἔπη,

1273

οὐ μνημονεύεις οὐκέτ’οὐδέν, ἡνίκα

1274

ἑρκέων ποθ’ὑμᾶς οὗτος ἐγκεκλῃμένους,

1275

ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας, ἐν τροπῇ δορὸς

1276

ἐρρύσατ’ἐλθὼν μοῦνος, ἀμφὶ μὲν νεῶν

1277

ἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοις

1278

πυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφη

1279

πηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;

1280

τίς ταῦτ’ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδ’ἦν ὁ δρῶν τάδε,

1281

ὃν οὐδαμοῦ φής, οὗ σὺ μή, βῆναι ποδί;

1282

ἆρ’ὑμὶν οὗτος ταῦτ’ἔδρασεν ἔνδικα;

1283

χὤτ’αὖθις αὐτὸς Ἕκτορος μόνος μόνου

1284

λαχώντε κἀκέλευστος ἦλθ’ἐναντίος,

1285

οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον ἐς μέσον καθείς,

1286

ὑγρᾶς ἀρούρας βῶλον, ἀλλ’ὃς εὐλόφου

1287

κυνῆς ἔμελλε πρῶτος ἅλμα κουφιεῖν;

1288

ὅδ’ἦν ὁ πράσσων ταῦτα, σὺν δ’ἐγὼ παρών,

1289

ὁ δοῦλος, οὑκ τῆς βαρβάρου μητρὸς γεγώς.

1290

δύστηνε, ποῖ βλέπων ποτ’αὐτὰ καὶ θροεῖς;

1291

οὐκ οἶσθα σοῦ πατρὸς μὲν ὃς προύφυ πατὴρ

1292

ἀρχαῖον ὄντα Πέλοπα βάρβαρον Φρύγα;

1293

Ἀτρέα δ’, ὃς αὖ σ’ἔσπειρε δυσσεβέστατον,

1294

προθέντ’ἀδελφῷ δεῖπνον οἰκείων τέκνων;

1295

αὐτὸς δὲ μητρὸς ἐξέφυς Κρήσσης, ἐφ’ᾗ

1296

λαβὼν ἐπακτὸν ἄνδρ’ὁ φιτύσας πατὴρ

1297

ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν.

1298

τοιοῦτος ὢν τοιῷδ’ὀνειδίζεις σποράν;

1299

ὃς ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς,

1300

ὅστις στρατοῦ τὰ πρῶτ’ἀριστεύσας ἐμὴν

1301

ἴσχει ξύνευνον μητέρ’, ἣ φύσει μὲν ἦν

1302

βασίλεια, Λαομέδοντος · ἔκκριτον δέ νιν

1303

δώρημα κείνῳ ’δωκεν Ἀλκμήνης γόνος.

1304

ἆρ’ὧδ’ἄριστος ἐξ ἀριστέοιν δυοῖν

1305

βλαστὼν ἂν αἰσχύνοιμι τοὺς πρὸς αἵματος,

1306

οὓς νῦν σὺ τοιοῖσδ’ἐν πόνοισι κειμένους

1307

ὠθεῖς ἀθάπτους, οὐ δ’ἐπαισχύνει λέγων;

1308

εὖ νυν τόδ’ἴσθι, τοῦτον εἰ βαλεῖτέ που,

1309

βαλεῖτε χἠμᾶς τρεῖς ὁμοῦ συγκειμένους.

1310

ἐπεὶ καλόν μοι τοῦδ’ὑπερπονουμένῳ

1311

θανεῖν προδήλως μᾶλλον ἢ τῆς σῆς ὑπὲρ

1312

γυναικός, ἢ τοῦ σοῦ γ’ὁμαίμονος λέγω;

1313

πρὸς ταῦθ’ὅρα μὴ τοὐμόν, ἀλλὰ καὶ τὸ σόν ·

1314

ὡς εἴ με πημανεῖς τι, βουλήσει ποτὲ

1315

καὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον ἢ ’ν ἐμοὶ θρασύς.

Χορος

Χο.

1316

ἄναξ, Ὀδυσσεῦ, καιρὸν ἴσθ’ἐληλυθώς,

1317

εἰ μὴ ξυνάψων, ἀλλὰ συλλύσων πάρει.

Οδυσσευς

Οδ.

1318

τί δ’ἔστιν, ἄνδρες; τηλόθεν γὰρ ᾐσθόμην

1319

βοὴν Ἀτρειδῶν τῷδ’ἐπ’ἀλκίμῳ νεκρῷ.

Αγαμεμνων

Αγ.

1320

οὐ γὰρ κλύοντές ἐσμεν αἰσχίστους λόγους,

1321

ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοῦδ’ὑπ’ἀνδρὸς ἀρτίως;

Οδυσσευς

Οδ.

1322

ποίους; ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην ἔχω

1323

κλύοντι φλαῦρα συμβαλεῖν ἔπη κακά.

Αγαμεμνων

Αγ.

1324

ἤκουσεν αἰσχρά · δρῶν γὰρ ἦν τοιαῦτά με.

Οδυσσευς

Οδ.

1325

τί γάρ σ’ἔδρασεν, ὥστε καὶ βλάβην ἔχειν;

Αγαμεμνων

Αγ.

1326

οὔ φησ’ἐάσειν τόνδε τὸν νεκρὸν ταφῆς

1327

ἄμοιρον, ἀλλὰ πρὸς βίαν θάψειν ἐμοῦ.

Οδυσσευς

Οδ.

1328

ἔξεστιν οὖν εἰπόντι τἀληθῆ φίλῳ

1329

σοὶ μηδὲν ἧσσον ἢ πάρος ξυνηρετεῖν;

Αγαμεμνων

Αγ.

1330

εἴπ’· ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν, ἐπεὶ

1331

φίλον σ’ἐγὼ μέγιστον Ἀργείων νέμω.

Οδυσσευς

Οδ.

1332

ἄκουέ νυν. τὸν ἄνδρα τόνδε πρὸς θεῶν

1333

μὴ τλῇς ἄθαπτον ὧδ’ἀναλγήτως βαλεῖν ·

1334

μη δ’ἡ βία σε μηδαμῶς νικησάτω

1335

τοσόνδε μισεῖν ὥστε τὴν δίκην πατεῖν.

1336

κἀμοὶ γὰρ ἦν ποθ’οὗτος ἔχθιστος στρατοῦ,

1337

ἐξ οὗ ’κράτησα τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων,

1338

ἀλλ’αὐτὸν ἔμπας ὄντ’ἐγὼ τοιόνδ’ἐμοὶ

1339

οὐκ ἀντατιμάσαιμ’ἄν, ὥστε μὴ λέγειν

1340

ἕν’ἄνδρ’ἰδεῖν ἄριστον Ἀργείων, ὅσοι

1341

Τροίαν ἀφικόμεσθα, πλὴν Ἀχιλλέως.

1342

ὥστ’οὐκ ἂν ἐνδίκως γ’ἀτιμάζοιτό σοι ·

1343

οὐ γάρ τι τοῦτον, ἀλλὰ τοὺς θεῶν νόμους

1344

φθείροις ἄν. ἄνδρα δ’οὐ δίκαιον, εἰ θάνοι,

1345

βλάπτειν τὸν ἐσθλόν, οὐ δ’ἐὰν μισῶν κυρῇς.

Αγαμεμνων

Αγ.

1346

σὺ ταῦτ’, Ὀδυσσεῦ, τοῦδ’ὑπερμαχεῖς ἐμοί;

Οδυσσευς

Οδ.

1347

ἔγωγ’· ἐμίσουν δ’, ἡνίκ’ἦν μισεῖν καλόν.

Αγαμεμνων

Αγ.

1348

οὐ γὰρ θανόντι καὶ προσεμβῆναί σε χρή;

Οδυσσευς

Οδ.

1349

μὴ χαῖρ’, Ἀτρείδη, κέρδεσιν τοῖς μὴ καλοῖς.

Αγαμεμνων

Αγ.

1350

τόν τοι τύραννον εὐσεβεῖν οὐ ῥᾴδιον.

Οδυσσευς

Οδ.

1351

ἀλλ’εὖ λέγουσι τοῖς φίλοις τιμὰς νέμειν.

Αγαμεμνων

Αγ.

1352

κλύειν τὸν ἐσθλὸν ἄνδρα χρὴ τῶν ἐν τέλει.

Οδυσσευς

Οδ.

1353

παῦσαι · κρατεῖς τοι τῶν φίλων νικώμενος.

Αγαμεμνων

Αγ.

1354

μέμνησ’ὁποίῳ φωτὶ τὴν χάριν δίδως.

Οδυσσευς

Οδ.

1355

ὅδ’ἐχθρὸς ἁνήρ, ἀλλὰ γενναῖός ποτ’ἦν.

Αγαμεμνων

Αγ.

1356

τί ποτε ποήσεις; ἐχθρὸν ὧδ’αἰδεῖ νέκυν;

Οδυσσευς

Οδ.

1357

νικᾷ γὰρ ἁρετή με τῆς ἔχθρας πολύ.

Αγαμεμνων

Αγ.

1358

τοιοίδε μέντοι φῶτες ἔμπληκτοι βροτῶν.

Οδυσσευς

Οδ.

1359

ἦ κάρτα πολλοὶ νῦν φίλοι καὖθις πικροί.

Αγαμεμνων

Αγ.

1360

τοιούσδ’ἐπαινεῖς δῆτα σὺ κτᾶσθαι φίλους;

Οδυσσευς

Οδ.

1361

σκληρὰν ἐπαινεῖν οὐ φιλῶ ψυχὴν ἐγώ.

Αγαμεμνων

Αγ.

1362

ἡμᾶς σὺ δειλοὺς τῇδε θἠμέρᾳ φανεῖς.

Οδυσσευς

Οδ.

1363

ἄνδρας μὲν οὖν Ἕλλησι πᾶσιν ἐνδίκους.

Αγαμεμνων

Αγ.

1364

ἄνωγας οὖν με τὸν νεκρὸν θάπτειν ἐᾶν;

Οδυσσευς

Οδ.

1365

ἔγωγε · καὶ γὰρ αὐτὸς ἐνθάδ’ἵξομαι.

Αγαμεμνων

Αγ.

1366

ἦ πάνθ’ὅμοια πᾶς ἀνὴρ αὑτῷ πονεῖ.

Οδυσσευς

Οδ.

1367

τῷ γάρ με μᾶλλον εἰκὸς ἢ ’μαυτῷ πονεῖν;

Αγαμεμνων

Αγ.

1368

σὸν ἆρα τοὔργον, οὐκ ἐμὸν κεκλήσεται.

Οδυσσευς

Οδ.

1369

ὡς ἂν ποήσῃς, πανταχῇ χρηστός γ’ἔσει.

Αγαμεμνων

Αγ.

1370

ἀλλ’εὖ γε μέντοι τοῦτ’ἐπίστασ’ὡς ἐγὼ

1371

σοὶ μὲν νέμοιμ’ἂν τῆσδε καὶ μείζω χάριν,

1372

οὗτος δὲ κἀκεῖ κἀνθάδ’ὢν ἔμοιγ’ὁμῶς

1373

ἔχθιστος ἔσται · σοὶ δὲ δρᾶν ἔξεσθ’ἃ χρῇς.

Χορος

Χο.

1374

ὅστις σ’, Ὀδυσσεῦ, μὴ λέγει γνώμῃ σοφὸν

1375

φῦναι, τοιοῦτον ὄντα, μῶρός ἐστ’ἀνήρ.

Οδυσσευς

Οδ.

1376

καὶ νῦν γε Τεύκρῳ τἀπὸ τοῦδ’ἀγγέλλομαι,

1377

ὅσον τότ’ἐχθρὸς ἦ, τοσόνδ’εἶναι φίλος.

1378

καὶ τὸν θανόντα τόνδε συνθάπτειν θέλω

1379

καὶ ξυμπονεῖν καὶ μηδὲν ἐλλείπειν ὅσων

1380

χρὴ τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν πονεῖν βροτούς.

Τευκρος

Τε.

1381

ἄριστ’Ὀδυσσεῦ, πάντ’ἔχω σ’ἐπαινέσαι

1382

λόγοισι, καί μ’ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.

1383

τούτῳ γὰρ ὢν ἔχθιστος Ἀργείων ἀνὴρ

1384

μόνος παρέστης χερσίν, οὐ δ’ἔτλης παρὼν

1385

θανόντι τῷδε ζῶν ἐφυβρίσαι μέγα,

1386

ὡς ὁ στρατηγὸς οὑπιβρόντητος μολὼν

1387

αὐτόςτε χὠ ξύναιμος ἠθελησάτην

1388

λωβητὸν αὐτὸν ἐκβαλεῖν ταφῆς ἄτερ.

1389

τοιγάρ σφ’Ὀλύμπου τοῦδ’ὁ πρεσβεύων πατὴρ

1390

μνήμωντ’Ἐρινὺς καὶ τελεσφόρος Δίκη

1391

κακοὺς κακῶς φθείρειαν, ὥσπερ ἤθελον

1392

τὸν ἄνδρα λώβαις ἐκβαλεῖν ἀναξίως.

1393

σὲ δ’, ὦ γεραιοῦ σπέρμα Λαέρτου πατρός,

1394

τάφου μὲν ὀκνῶ τοῦδ’ἐπιψαύειν ἐᾶν,

1395

μὴ τῷ θανόντι τοῦτο δυσχερὲς ποιῶ ·

1396

τὰ δ’ἄλλα καὶ ξύμπρασσε, κεἴ τινα στρατοῦ

1397

θέλεις κομίζειν, οὐδὲν ἄλγος ἕξομεν.

1398

ἐγὼ δὲ τἄλλα πάντα πορσυνῶ · σὺ δὲ

1399

ἀνὴρ καθ’ἡμᾶς ἐσθλὸς ὢν ἐπίστασο.

Οδυσσευς

Οδ.

1400

ἀλλ’ἤθελον μέν · εἰ δὲ μή ’στί σοι φίλον

1401

πράσσειν τάδ’ἡμᾶς, εἶμ’ἐπαινέσας τὸ σόν.

Τευκρος

Τε.

1402

ἅλις · ἤδη γὰρ πολὺς ἐκτέταται

1403

χρόνος. ἀλλ’οἱ μὲν κοίλην κάπετον

1404

χερσὶ ταχύνατε, τοὶ δ’ὑψίβατον

1405

τρίποδ’ἀμφίπυρον λουτρῶν ὁσίων

1406

θέσθ’ἐπίκαιρον ·

1407

μία δ’ἐκ κλισίας ἀνδρῶν ἴλη

1408

τὸν ὑπασπίδιον κόσμον φερέτω.

1410

παῖ, σὺ δὲ πατρός γ’, ὅσον ἰσχύεις,

1411

φιλότητι θιγὼν πλευρὰς σὺν ἐμοὶ

1412

τάσδ’ἐπικούφιζ’· ἔτι γὰρ θερμαὶ

1413

σύριγγες ἄνω φυσῶσι μέλαν

1414

μένος. ἀλλ’ἄγε πᾶς, φίλος ὅστις ἀνὴρ

1415

φησὶ παρεῖναι, σούσθω, βάτω,

1416

τῷδ’ἀνδρὶ πονῶν τῷ πάντ’ἀγαθῷ

1417

κοὐδενί πω λῴονι θνητῶν

1418

Αἴαντος, ὅτ’ἦν, τότε φωνῶ.

Χορος

Χο.

1419

ἦ πολλὰ βροτοῖς ἔστιν ἰδοῦσιν

1420

γνῶναι · πρὶν ἰδεῖν δ’οὐδεὶς μάντις

1421

τῶν μελλόντων, ὅ τι πράξει.