Antigone

ὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα,

ἆρ’οἶσθ’ὅ τι Ζεὺς τῶν ἀπ’Οἰδίπου κακῶν

ὁποῖον οὐχὶ νῷν ἔτι ζώσαιν τελεῖ;

οὐδὲν γὰρ οὔτ’ἀλγεινὸν οὔτ’ἄτης ἄτερ

οὔτ’αἰσχρὸν οὔτ’ἄτιμόν ἐσθ’, ὁποῖον οὐ

τῶν σῶντε κἀμῶν οὐκ ὄπωπ’ἐγὼ κακῶν.

καὶ νῦν τί τοῦτ’αὖ φασι πανδήμῳ πόλει

κήρυγμα θεῖναι τὸν στρατηγὸν ἀρτίως;

ἔχεις τι κεἰσήκουσας; ἤ σε λανθάνει

πρὸς τοὺς φίλους στείχοντα τῶν ἐχθρῶν κακά;

ἐμοὶ μὲν οὐδεὶς μῦθος, Ἀντιγόνη φίλων

οὔθ’ἡδὺς οὔτ’ἀλγεινὸς ἵκετ’ἐξ ὅτου

δυοῖν ἀδελφοῖν ἐστερήθημεν δύο,

μιᾷ θανόντοιν ἡμέρᾳ διπλῇ χερί ·

ἐπεὶ δὲ φροῦδός ἐστιν Ἀργείων στρατὸς

ἐν νυκτὶ τῇ νῦν, οὐδὲν οἶδ’ὑπέρτερον,

οὔτ’εὐτυχοῦσα μᾶλλον οὔτ’ἀτωμένη.

ᾔδη καλῶς, καί σ’ἐκτὸς αὐλείων πυλῶν

τοῦδ’οὕνεκ’ἐξέπεμπον, ὡς μόνη κλύοις.

τί δ’ἔστι; δηλοῖς γάρ τι καλχαίνουσ’ἔπος.

οὐ γὰρ τάφου νῷν τὼ κασιγνήτω Κρέων

τὸν μὲν προτίσας, τὸν δ’ἀτιμάσας ἔχει;

Ἐτεοκλέα μέν, ὡς λέγουσι, σὺν δίκης

χρήσει δικαίᾳ καὶ νόμου κατὰ χθονὸς

ἔκρυψε τοῖς ἔνερθεν ἔντιμον νεκροῖς ·

τὸν δ’ἀθλίως θανόντα Πολυνείκους νέκυν

ἀστοῖσί φασιν ἐκκεκηρῦχθαι τὸ μὴ

τάφῳ καλύψαι μη δὲ κωκῦσαί τινα,

ἐᾶν δ’ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς γλυκὺν

θησαυρὸν εἰσορῶσι πρὸς χάριν βορᾶς.

τοιαῦτά φασι τὸν ἀγαθὸν Κρέοντα σοὶ

κἀμοί, λέγω γὰρ κἀμέ, κηρύξαντ’ἔχειν,

καὶ δεῦρο νεῖσθαι ταῦτα τοῖσι μὴ εἰδόσιν

σαφῆ προκηρύξοντα, καὶ τὸ πρᾶγμ’ἄγειν

οὐχ ὡς παρ’οὐδέν, ἀλλ’ὃς ἂν τούτων τι δρᾷ,

φόνον προκεῖσθαι δημόλευστον ἐν πόλει.

οὕτως ἔχει σοι ταῦτα, καὶ δείξεις τάχα

εἴτ’εὐγενὴς πέφυκας εἴτ’ἐσθλῶν κακή.

τί δ’, ὦ ταλαῖφρον, εἰ τάδ’ἐν τούτοις, ἐγὼ

λύουσ’ἂν ἢ ’φάπτουσα προσθείμην πλέον;

εἰ ξυμπονήσεις καὶ ξυνεργάσει σκόπει.

ποῖόν τι κινδύνευμα; ποῦ γνώμης ποτ’εἶ;

εἰ τὸν νεκρὸν ξὺν τῇδε κουφιεῖς χερί.

ἦ γὰρ νοεῖς θάπτειν σφ’, ἀπόρρητον πόλει;

τὸν γοῦν ἐμὸν καὶ τὸν σόν ἢν σὺ μὴ θέλῃς

ἀδελφόν · οὐ γὰρ δὴ προδοῦσ’ἁλώσομαι.

ὦ σχετλία, Κρέοντος ἀντειρηκότος;

ἀλλ’οὐδὲν αὐτῷ τῶν ἐμῶν μ’εἴργειν μέτα.

οἴμοι. φρόνησον, ὦ κασιγνήτη, πατὴρ

ὡς νῷν ἀπεχθὴς δυσκλεήςτ’ἀπώλετο,

πρὸς αὐτοφώρων ἀμπλακημάτων διπλᾶς

ὄψεις ἀράξας αὐτὸς αὐτουργῷ χερί.

ἔπειτα μήτηρ καὶ γυνή, διπλοῦν ἔπος,

πλεκταῖσιν ἀρτάναισι λωβᾶται βίον ·

τρίτον δ’ἀδελφὼ δύο μίαν καθ’ἡμέραν

αὐτοκτονοῦντε τὼ ταλαιπώρω μόρον

κοινὸν κατειργάσαντ’ἐπαλλήλοιν χεροῖν.

νῦν δ’αὖ μόνα δὴ νὼ λελειμμένα σκόπει

ὅσῳ κάκιστ’ὀλούμεθ’, εἰ νόμου βίᾳ

ψῆφον τυράννων ἢ κράτη παρέξιμεν.

ἀλλ’ἐννοεῖν χρὴ τοῦτο μὲν γυναῖχ’ὅτι

ἔφυμεν, ὡς πρὸς ἄνδρας οὐ μαχουμένα.

ἔπειτα δ’οὕνεκ’ἀρχόμεσθ’ἐκ κρεισσόνων,

καὶ ταῦτ’ἀκούειν κἄτι τῶνδ’ἀλγίονα.

ἐγὼ μὲν οὖν αἰτοῦσα τοὺς ὑπὸ χθονὸς

ξύγγνοιαν ἴσχειν, ὡς βιάζομαι τάδε,

τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι πείσομαι · τὸ γὰρ

περισσὰ πράσσειν οὐκ ἔχει νοῦν οὐδένα.

οὔτ’ἂν κελεύσαιμ’οὔτ’ἄν, εἰ θέλοις ἔτι

πράσσειν, ἐμοῦ γ’ἂν ἡδέως δρῴης μέτα.

ἀλλ’ἴσθ’ὁποία σοι δοκεῖ, κεῖνον δ’ἐγὼ

θάψω · καλόν μοι τοῦτο ποιούσῃ θανεῖν.

φίλη μετ’αὐτοῦ κείσομαι, φίλου μέτα,

ὅσια πανουργήσασ’. ἐπεὶ πλείων χρόνος

ὃν δεῖ μ’ἀρέσκειν τοῖς κάτω τῶν ἐνθάδε.

ἐκεῖ γὰρ αἰεὶ κείσομαι · σοὶ δ’, εἰ δοκεῖ,

τὰ τῶν θεῶν ἔντιμ’ἀτιμάσασ’ἔχε.

ἐγὼ μὲν οὐκ ἄτιμα ποιοῦμαι, τὸ δὲ

βίᾳ πολιτῶν δρᾶν ἔφυν ἀμήχανος.

σὺ μὲν τάδ’ἂν προὔχοι’· ἐγὼ δὲ δὴ τάφον

χώσουσ’ἀδελφῷ φιλτάτῳ πορεύσομαι.

οἴμοι ταλαίνης, ὡς ὑπερδέδοικά σου.

μὴ ’μοῦ προτάρβει · τὸν σὸν ἐξόρθου πότμον.

ἀλλ’οὖν προμηνύσῃς γε τοῦτο μηδενὶ

τοὔργον, κρυφῇ δὲ κεῦθε, σὺν δ’αὔτως ἐγώ.

οἴμοι, καταύδα · πολλὸν ἐχθίων ἔσει

σιγῶσ’, ἐὰν μὴ πᾶσι κηρύξῃς τάδε.

θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις.

ἀλλ’οἶδ’ἀρέσκουσ’οἷς μάλισθ’ἁδεῖν με χρή.

εἰ καὶ δυνήσει γ’· ἀλλ’ἀμηχάνων ἐρᾷς.

οὐκοῦν, ὅταν δὴ μὴ σθένω, πεπαύσομαι.

ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.

εἰ ταῦτα λέξεις, ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ,

ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσει δίκῃ.

ἀλλ’ἔα με καὶ τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίαν

παθεῖν τὸ δεινὸν τοῦτο · πείσομαι γὰρ οὐ

τοσοῦτον οὐδὲν ὥστε μὴ οὐ καλῶς θανεῖν.

ἀλλ’εἰ δοκεῖ σοι, στεῖχε · τοῦτο δ’ἴσθ’ὅτι

ἄνους μὲν ἔρχει, τοῖς φίλοις δ’ὀρθῶς φίλη.

ἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲν

Θήβᾳ τῶν προτέρων φάος,

ἐφάνθης ποτ’, ὦ χρυσέας

ἁμέρας βλέφαρον,

Διρκαίων ὑπὲρ ῥεέθρων μολοῦσα,

τὸν λεύκασπιν Ἀργόθεν ἐκβάντα φῶτα πανσαγίᾳ

φυγάδα πρόδρομον ὀξυτέρῳ κινήσασα χαλινῷ ·

ὃς ἐφ’ἡμετέρᾳ γᾷ Πολυνείκους

ἀρθεὶς νεικέων ἐξ ἀμφιλόγων

ὀξέα κλάζων

ἀετὸς εἰς γᾶν ὣς ὑπερέπτα,

λευκῆς χιόνος πτέρυγι στεγανός,

πολλῶν μεθ’ὅπλων

ξύνθ’ἱπποκόμοις κορύθεσσιν.

στὰς δ’ὑπὲρ μελάθρων φονώσαισιν ἀμφιχανὼν κύκλῳ

λόγχαις ἑπτάπυλον στόμα

ἔβα, πρίν ποθ’ἁμετέρων

αἱμάτων γένυσιν πλησθῆναίτε καὶ στεφάνωμα πύργων

πευκάενθ’Ἥφαιστον ἑλεῖν. τοῖος ἀμφὶ νῶτ’ἐτάθη

πάταγος Ἄρεος, ἀντιπάλῳ δυσχείρωμα δράκοντος.

Ζεὺς γὰρ μεγάλης γλώσσης κόμπους

ὑπερεχθαίρει, καὶ σφας ἐσιδὼν

πολλῷ ῥεύματι προσνισσομένους

χρυσοῦ καναχῆς ὑπεροπλίαις,

παλτῷ ῥιπτεῖ πυρὶ βαλβίδων

ἐπ’ἄκρων ἤδη

νίκην ὁρμῶντ’ἀλαλάξαι.

ἀντιτύπᾳ δ’ἐπὶ γᾷ πέσε τανταλωθεὶς

πυρφόρος, ὃς τότε μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷ

βακχεύων ἐπέπνει

ῥιπαῖς ἐχθίστων ἀνέμων.

εἶχε δ’ἄλλᾳ τὰ μέν,

ἄλλα δ’ἐπ’ἄλλοις ἐπενώμα στυφελίζων μέγας Ἄρης

ἑπτὰ λοχαγοὶ γὰρ ἐφ’ἑπτὰ πύλαις

ταχθέντες ἴσοι πρὸς ἴσους ἔλιπον

Ζηνὶ τροπαίῳ πάγχαλκα τέλη,

πλὴν τοῖν στυγεροῖν, ὣ πατρὸς ἑνὸς

μητρόςτε μιᾶς φύντε καθ’αὑτοῖν

δικρατεῖς λόγχας στήσαντ’ἔχετον

κοινοῦ θανάτου μέρος ἄμφω.

ἀλλὰ γὰρ ἁ μεγαλώνυμος ἦλθε Νίκα

τᾷ πολυαρμάτῳ ἀντιχαρεῖσα Θήβᾳ,

ἐκ μὲν δὴ πολέμων

τῶν νῦν θέσθαι λησμοσύναν,

θεῶν δὲ ναοὺς χοροῖς

παννυχίοις πάντας ἐπέλθωμεν, ὁ Θήβας δ’ἐλελίχθων

Βάκχιος ἄρχοι.

ἀλλ’ὅδε γὰρ δὴ βασιλεὺς χώρας,

Κρέων ὁ Μενοικέως ἄρχων νεοχμὸς

νεαραῖσι θεῶν ἐπὶ συντυχίαις

χωρεῖ, τίνα δὴ μῆτιν ἐρέσσων,

ὅτι σύγκλητον τήνδε γερόντων

προὔθετο λέσχην,

κοινῷ κηρύγματι πέμψας;

ἄνδρες, τὰ μὲν δὴ πόλεος ἀσφαλῶς θεοὶ

πολλῷ σάλῳ σείσαντες ὤρθωσαν πάλιν.

ὑμᾶς δ’ἐγὼ πομποῖσιν ἐκ πάντων δίχα

ἔστειλ’ἱκέσθαι τοῦτο μὲν τὰ Λαΐου

σέβοντας εἰδὼς εὖ θρόνων ἀεὶ κράτη,

τοῦτ’αὖθις, ἡνίκ’Οἰδίπους ὤρθου πόλιν,

κἀπεὶ διώλετ’, ἀμφὶ τοὺς κείνων ἔτι

παῖδας μένοντας ἐμπέδοις φρονήμασιν.

ὅτ’οὖν ἐκεῖνοι πρὸς διπλῆς μοίρας μίαν

καθ’ἡμέραν ὤλοντο παίσαντέςτε καὶ

πληγέντες αὐτόχειρι σὺν μιάσματι,

ἐγὼ κράτη δὴ πάντα καὶ θρόνους ἔχω

γένους κατ’ἀγχιστεῖα τῶν ὀλωλότων.

ἀμήχανον δὲ παντὸς ἀνδρὸς ἐκμαθεῖν

ψυχήντε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην, πρὶν ἂν

ἀρχαῖςτε καὶ νόμοισιν ἐντριβὴς φανῇ.

ἐμοὶ γὰρ ὅστις πᾶσαν εὐθύνων πόλιν

μὴ τῶν ἀρίστων ἅπτεται βουλευμάτων

ἀλλ’ἐκ φόβου του γλῶσσαν ἐγκλῄσας ἔχει

κάκιστος εἶναι νῦντε καὶ πάλαι δοκεῖ ·

καὶ μεῖζον ὅστις ἀντὶ τῆς αὑτοῦ πάτρας

φίλον νομίζει, τοῦτον οὐδαμοῦ λέγω.

ἐγὼ γάρ, ἴστω Ζεὺς ὁ πάνθ’ὁρῶν ἀεί,

οὔτ’ἂν σιωπήσαιμι τὴν ἄτην ὁρῶν

στείχουσαν ἀστοῖς ἀντὶ τῆς σωτηρίας,

οὔτ’ἂν φίλον ποτ’ἄνδρα δυσμενῆ χθονὸς

θείμην ἐμαυτῷ, τοῦτο γιγνώσκων ὅτι

ἥδ’ἐστὶν ἡ σῴζουσα καὶ ταύτης ἔπι

πλέοντες ὀρθῆς τοὺς φίλους ποιούμεθα.

τοιοῖσδ’ἐγὼ νόμοισι τήνδ’αὔξω πόλιν,

καὶ νῦν ἀδελφὰ τῶνδε κηρύξας ἔχω

ἀστοῖσι παίδων τῶν ἀπ’Οἰδίπου πέρι ·

Ἐτεοκλέα μέν, ὃς πόλεως ὑπερμαχῶν

ὄλωλε τῆσδε, πάντ’ἀριστεύσας δόρει,

τάφῳτε κρύψαι καὶ τὰ πάντ’ἐφαγνίσαι

ἃ τοῖς ἀρίστοις ἔρχεται κάτω νεκροῖς.

τὸν δ’αὖ ξύναιμον τοῦδε, Πολυνείκη λέγω,

ὃς γῆν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς

φυγὰς κατελθὼν ἠθέλησε μὲν πυρὶ

πρῆσαι κατ’ἄκρας, ἠθέλησε δ’αἵματος

κοινοῦ πάσασθαι, τοὺς δὲ δουλώσας ἄγειν,

τοῦτον πόλει τῇδ’ἐκκεκήρυκται τάφῳ

μήτε κτερίζειν μήτε κωκῦσαί τινα,

ἐᾶν δ’ἄθαπτον καὶ πρὸς οἰωνῶν δέμας

καὶ πρὸς κυνῶν ἐδεστὸν αἰκισθέντ’ἰδεῖν.

τοιόνδ’ἐμὸν φρόνημα, κοὔποτ’ἔκ γ’ἐμοῦ

τιμὴν προέξουσ’οἱ κακοὶ τῶν ἐνδίκων ·

ἀλλ’ὅστις εὔνους τῇδε τῇ πόλει, θανὼν

καὶ ζῶν ὁμοίως ἐξ ἐμοῦ τιμήσεται.

σοὶ ταῦτ’ἀρέσκει, παῖ Μενοικέως Κρέον,

τὸν τῇδε δύσνουν καὶ τὸν εὐμενῆ πόλει ·

νόμῳ δὲ χρῆσθαι παντί που πάρεστί σοι

καὶ τῶν θανόντων χὠπόσοι ζῶμεν πέρι.

ὡς ἂν σκοποὶ νῦν ἦτε τῶν εἰρημένων.

νεωτέρῳ τῳ τοῦτο βαστάζειν πρόθες.

ἀλλ’εἴσ’ἑτοῖμοι τοῦ νεκροῦ γ’ἐπίσκοποι.

τί δῆτ’ἂν ἄλλο τοῦτ’ἐπεντέλλοις ἔτι;

τὸ μὴ ’πιχωρεῖν τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε.

οὔκ ἔστιν οὕτω μῶρος ὃς θανεῖν ἐρᾷ.

καὶ μὴν ὁ μισθός γ’, οὗτος · ἀλλ’ὑπ’ἐλπίδων

ἄνδρας τὸ κέρδος πολλάκις διώλεσεν.

ἄναξ, ἐρῶ μὲν οὐχ ὅπως τάχους ὕπο

δύσπνους ἱκάνω κοῦφον ἐξάρας πόδα.

πολλὰς γὰρ ἔσχον φροντίδων ἐπιστάσεις,

ὁδοῖς κυκλῶν ἐμαυτὸν εἰς ἀναστροφήν ·

ψυχὴ γὰρ ηὔδα πολλά μοι μυθουμένη ·

τάλας, τί χωρεῖς οἷ μολὼν δώσεις δίκην;

τλήμων, μενεῖς αὖ; κεἰ τάδ’εἴσεται Κρέων

ἄλλου παρ’ἀνδρός; πῶς σὺ δῆτ’οὐκ ἀλγύνει;

τοιαῦθ’ἑλίσσων ἤνυτον σχολῇ βραδύς.

χοὔτως ὁδὸς βραχεῖα γίγνεται μακρά.

τέλος γε μέντοι δεῦρ’ἐνίκησεν μολεῖν

σοί. κεἰ τὸ μηδὲν ἐξερῶ, φράσω δ’ὅμως ·

τῆς ἐλπίδος γὰρ ἔρχομαι δεδραγμένος,

τὸ μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο πλὴν τὸ μόρσιμον.

τί δ’ἐστὶν ἀνθ’οὗ τήνδ’ἔχεις ἀθυμίαν;

φράσαι θέλω σοι πρῶτα τἀμαυτοῦ · τὸ γὰρ

πρᾶγμ’οὔτ’ἔδρασ’οὔτ’εἶδον ὅστις ἦν ὁ δρῶν,

οὐ δ’ἂν δικαίως ἐς κακὸν πέσοιμί τι.

εὖ γε στοχάζει κἀποφάργνυσαι κύκλῳ

τὸ πρᾶγμα · δηλοῖς δ’ὥς τι σημανῶν νέον.

τὰ δεινὰ γάρ τοι προστίθησ’ὄκνον πολύν.

οὔκουν ἐρεῖς ποτ’, εἶτ’ἀπαλλαχθεὶς ἄπει;

καὶ δὴ λέγω σοι. τὸν νεκρόν τις ἀρτίως

θάψας βέβηκε κἀπὶ χρωτὶ διψίαν

κόνιν παλύνας κἀφαγιστεύσας ἃ χρή ·

τί φής; τίς ἀνδρῶν ἦν ὁ τολμήσας τάδε;

οὐκ οἶδ’· ἐκεῖ γὰρ οὔτε του γενῇδος ἦν

πλῆγμ’, οὐ δικέλλης ἐκβολή. στύφλος δὲ γῆ

καὶ χέρσος, ἀρρὼξ οὐ δ’ἐπημαξευμένη

τροχοῖσιν, ἀλλ’ἄσημος οὑργάτης τις ἦν.

ὅπως δ’ὁ πρῶτος ἡμὶν ἡμεροσκόπος

δείκνυσι, πᾶσι θαῦμα δυσχερὲς παρῆν.

ὁ μὲν γὰρ ἠφάνιστο, τυμβήρης μὲν οὔ,

λεπτὴ δ’, ἄγος φεύγοντος ὥς, ἐπῆν κόνις

σημεῖα δ’οὔτε θηρὸς οὔτε του κυνῶν

ἐλθόντος, οὐ σπάσαντος ἐξεφαίνετο.

λόγοι δ’ἐν ἀλλήλοισιν ἐρρόθουν κακοί,

φύλαξ ἐλέγχων φύλακα, κἂν ἐγίγνετο

πληγὴ τελευτῶσ’, οὐ δ’ὁ κωλύσων παρῆν.

εἷς γάρ τις ἦν ἕκαστος οὑξειργασμένος,

κοὐδεὶς ἐναργής, ἀλλ’ἔφευγε μὴ εἰδέναι.

ἦμεν δ’ἑτοῖμοι καὶ μύδρους αἴρειν χεροῖν

καὶ πῦρ διέρπειν καὶ θεοὺς ὁρκωμοτεῖν,

τὸ μήτε δρᾶσαι μήτε τῳ ξυνειδέναι

τὸ πρᾶγμα βουλεύσαντι μη δ’εἰργασμένῳ.

τέλος δ’ὅτ’οὐδὲν ἦν ἐρευνῶσιν πλέον,

λέγει τις εἷς, ὃ πάντας ἐς πέδον κάρα

νεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν · οὐ γὰρ εἴχομεν

οὔτ’ἀντιφωνεῖν οὔθ’ὅπως δρῶντες καλῶς

πράξαιμεν. ἦν δ’ὁ μῦθος ὡς ἀνοιστέον

σοὶ τοὔργον εἴη τοῦτο κοὐχὶ κρυπτέον.

καὶ ταῦτ’ἐνίκα, κἀμὲ τὸν δυσδαίμονα

πάλος καθαιρεῖ τοῦτο τἀγαθὸν λαβεῖν.

πάρειμι δ’ἄκων οὐχ ἑκοῦσιν, οἶδ’ὅτι ·

στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν.

ἄναξ, ἐμοί τοί, μή τι καὶ θεήλατον

τοὔργον τόδ’, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαι.

παῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ’μὲ μεστῶσαι λέγων,

μὴ ’φευρεθῇς ἄνουςτε καὶ γέρων ἅμα.

λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγων

πρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.

πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτην

ἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίονας

ναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματα

καὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;

ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;

οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεως

ἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,

κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐ δ’ὑπὸ ζυγῷ

λόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.

ἐκ τῶνδε τούτους ἐξεπίσταμαι καλῶς

παρηγμένους μισθοῖσιν εἰργάσθαι τάδε.

οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος

κακὸν νόμισμ’ἔβλαστε. τοῦτο καὶ πόλεις

πορθεῖ, τόδ’ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων ·

τόδ’ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρένας

χρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγματ’ἵστασθαι βροτῶν ·

πανουργίας δ’ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχειν

καὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι.

ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε,

χρόνῳ ποτ’ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην.

ἀλλ’εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτ’ἐξ ἐμοῦ σέβας,

εὖ τοῦτ’ἐπίστασ’, ὅρκιος δέ σοι λέγω ·

εἰ μὴ τὸν αὐτόχειρα τοῦδε τοῦ τάφου

εὑρόντες ἐκφανεῖτ’ἐς ὀφθαλμοὺς ἐμούς,

οὐχ ὑμὶν Ἅιδης μοῦνος ἀρκέσει, πρὶν ἂν

ζῶντες κρεμαστοὶ τήνδε δηλώσηθ’ὕβριν,

ἵν’εἰδότες τὸ κέρδος ἔνθεν οἰστέον

τὸ λοιπὸν ἁρπάζητε, καὶ μάθηθ’ὅτι

οὐκ ἐξ ἅπαντος δεῖ τὸ κερδαίνειν φιλεῖν.

ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείονας

ἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους.

εἰπεῖν τι δώσεις ἢ στραφεὶς οὕτως ἴω;

οὐκ οἶσθα καὶ νῦν ὡς ἀνιαρῶς λέγεις;

ἐν τοῖσιν ὠσὶν ἢ ’πὶ τῇ ψυχῇ δάκνει;

τί δὲ ῥυθμίζεις τὴν ἐμὴν λύπην ὅπου;

ὁ δρῶν σ’ἀνιᾷ τὰς φρένας, τὰ δ’ὦτ’ἐγώ.

οἴμ’ὡς λάλημα δῆλον ἐκπεφυκὸς εἶ.

οὔκουν τό γ’ἔργον τοῦτο ποιήσας ποτέ.

καὶ ταῦτ’ἐπ’ἀργύρῳ γε τὴν ψυχὴν προδούς.

φεῦ ·

ἦ δεινὸν ᾧ δοκῇ γε καὶ ψευδῆ δοκεῖν.

κόμψευέ νυν τὴν δόξαν · εἰ δὲ ταῦτα μὴ

φανεῖτέ μοι τοὺς δρῶντας, ἐξερεῖθ’ὅτι

τὰ δειλὰ κέρδη πημονὰς ἐργάζεται.

ἀλλ’εὑρεθείη μὲν μάλιστ’· ἐὰν δέ τοι

ληφθῇτε καὶ μή, τοῦτο γὰρ τύχη κρινεῖ,

οὐκ ἔσθ’ὅπως ὄψει σὺ δεῦρ’ἐλθόντα με ·

καὶ νῦν γὰρ ἐκτὸς ἐλπίδος γνώμηςτ’ἐμῆς

σωθεὶς ὀφείλω τοῖς θεοῖς πολλὴν χάριν.

πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει.

τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίῳ νότῳ

χωρεῖ, περιβρυχίοισιν

περῶν ὑπ’οἴδμασιν.

θεῶντε τὰν ὑπερτάταν, Γᾶν

ἄφθιτον, ἀκαμάταν, ἀποτρύεται

ἰλλομένων ἀρότρων ἔτος εἰς ἔτος

ἱππείῳ γένει πολεύων.

κουφονόωντε φῦλον ὀρνίθων ἀμφιβαλὼν ἄγει

καὶ θηρῶν ἀγρίων ἔθνη πόντουτ’εἰναλίαν φύσιν

σπείραισι δικτυοκλώστοις,

περιφραδὴς ἀνήρ ·

κρατεῖ δὲ μηχαναῖς ἀγραύλου

θηρὸς ὀρεσσιβάτα, λασιαύχενάθ’

ἵππον ὀχμάζεται ἀμφὶ λόφον ζυγῶν

οὔρειόντ’ἀκμῆτα ταῦρον.

καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους

ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων

πάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη

παντοπόρος · ἄπορος ἐπ’οὐδὲν ἔρχεται

τὸ μέλλον · Ἅιδα μόνον φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται ·

νόσων δ’ἀμηχάνων φυγὰς ξυμπέφρασται.

σοφόν τι τὸ μηχανόεν τέχνας ὑπὲρ ἐλπίδ’ἔχων

τοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτ’ἐπ’ἐσθλὸν ἕρπει,

νόμους γεραίρων χθονὸς θεῶντ’ἔνορκον δίκαν,

ὑψίπολις · ἄπολις ὅτῳ τὸ μὴ καλὸν

ξύνεστι τόλμας χάριν. μήτ’ἐμοὶ παρέστιος

γένοιτο μήτ’ἴσον φρονῶν ὃς τάδ’ἔρδει.

ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ

τόδε · πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω

τήνδ’οὐκ εἶναι παῖδ’Ἀντιγόνην.

ὦ δύστηνος

καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,

τί ποτ’; οὐ δή που σέ γ’ἀπιστοῦσαν

τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις

καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;

ἥδ’ἔστ’ἐκείνη τοὔργον ἡ ’ξειργασμένη ·

τήνδ’εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;

ὅδ’ἐκ δόμων ἄψορρος εἰς δέον περᾷ.

τί δ’ἔστι; ποίᾳ ξύμμετρος προὔβην τύχῃ;

ἄναξ, βροτοῖσιν οὐδέν ἔστ’ἀπώμοτον.

ψεύδει γὰρ ἡ ’πίνοια τὴν γνώμην · ἐπεὶ

σχολῇ ποθ’ἥξειν δεῦρ’ἂν ἐξηύχουν ἐγὼ

ταῖς σαῖς ἀπειλαῖς αἷς ἐχειμάσθην τότε

ἀλλ’ἡ γὰρ ἐκτὸς καὶ παρ’ἐλπίδας χαρὰ

ἔοικεν ἄλλῃ μῆκος οὐδὲν ἡδονῇ,

ἥκω, δι’ὅρκων καίπερ ὢν ἀπώμοτος,

κόρην ἄγων τήνδ’, ἣ καθῃρέθη τάφον

κοσμοῦσα. κλῆρος ἐνθάδ’οὐκ ἐπάλλετο,

ἀλλ’ἔστ’ἐμὸν θοὔρμαιον, οὐκ ἄλλου, τόδε.

καὶ νῦν, ἄναξ, τήνδ’αὐτός, ὡς θέλεις, λαβὼν

καὶ κρῖνε κἀξέλεγχ’· ἐγὼ δ’ἐλεύθερος

δίκαιός εἰμι τῶνδ’ἀπηλλάχθαι κακῶν.

ἄγεις δὲ τήνδε τῷ τρόπῳ πόθεν λαβών;

αὕτη τὸν ἄνδρ’ἔθαπτε · πάντ’ἐπίστασαι.

ἦ καὶ ξυνίης καὶ λέγεις ὀρθῶς ἃ φῄς;

ταύτην γ’ἰδὼν θάπτουσαν ὃν σὺ τὸν νεκρὸν

ἀπεῖπας. ἆρ’ἔνδηλα καὶ σαφῆ λέγω;

καὶ πῶς ὁρᾶται κἀπίληπτος ᾑρέθη;

τοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμ’. ὅπως γὰρ ἥκομεν,

πρὸς σοῦ τὰ δείν’ἐκεῖν’ἐπηπειλημένοι,

πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸν

νέκυν, μυδῶντε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,

καθήμεθ’ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,

ὀσμὴν ἀπ’αὐτοῦ μὴ βάλοι πεφευγότες,

ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρ’ἀνὴρ ἐπιρρόθοις

κακοῖσιν, εἴ τις τοῦδ’ἀκηδήσοι πόνου.

χρόνον τάδ’ἦν τοσοῦτον, ἔστ’ἐν αἰθέρι

μέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλος

καὶ καῦμ’ἔθαλπε · καὶ τότ’ἐξαίφνης χθονὸς

τυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,

πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβην

ὕλης πεδιάδος, ἐν δ’ἐμεστώθη μέγας

αἰθήρ · μύσαντες δ’εἴχομεν θείαν νόσον.

καὶ τοῦδ’ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,

ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶς

ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ὡς ὅταν κενῆς

εὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος.

οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,

γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δ’ἀρὰς κακὰς

ἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.

καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,

ἔκτ’εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχου

χοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.

χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νιν

θηρώμεθ’εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,

καὶ τάςτε πρόσθεν τάςτε νῦν ἠλέγχομεν

πράξεις · ἄπαρνος δ’οὐδενὸς καθίστατο,

ἅμ’ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.

τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι

ἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν

ἀλγεινόν · ἀλλὰ πάντα ταῦθ’ἥσσω λαβεῖν

ἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.

σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,

φὴς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε ·

καὶ φημὶ δρᾶσαι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

σὺ μὲν κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾗ θέλεις

ἔξω βαρείας αἰτίας ἐλεύθερον ·

σὺ δ’εἰπέ μοι μὴ μῆκος, ἀλλὰ συντόμως,

ᾔδησθα κηρυχθέντα μὴ πράσσειν τάδε;

ᾔδη · τί δ’οὐκ ἔμελλον; ἐμφανῆ γὰρ ἦν.

καὶ δῆτ’ἐτόλμας τούσδ’ὑπερβαίνειν νόμους;

οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε,

οὐ δ’ἡ ξύνοικος τῶν κάτω θεῶν Δίκη

τοιούσδ’ἐν ἀνθρώποισιν ὥρισεν νόμους.

οὐ δὲ σθένειν τοσοῦτον ᾠόμην τὰ σὰ

κηρύγμαθ’, ὥστ’ἄγραπτα κἀσφαλῆ θεῶν

νόμιμα δύνασθαι θνητὸν ὄνθ’ὑπερδραμεῖν.

οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθές, ἀλλ’ἀεί ποτε

ζῇ ταῦτα, κοὐδεὶς οἶδεν ἐξ ὅτου ’φάνη.

τούτων ἐγὼ οὐκ ἔμελλον, ἀνδρὸς οὐδενὸς

φρόνημα δείσασ’, ἐν θεοῖσι τὴν δίκην

δώσειν · θανουμένη γὰρ ἐξῄδη, τί δ’οὔ;

κεἰ μὴ σὺ προὐκήρυξας. εἰ δὲ τοῦ χρόνου

πρόσθεν θανοῦμαι, κέρδος αὔτ’ἐγὼ λέγω.

ὅστις γὰρ ἐν πολλοῖσιν ὡς ἐγὼ κακοῖς

ζῇ, πῶς ὅδ’οὐχὶ κατθανὼν κέρδος φέρει;

οὕτως ἔμοιγε τοῦδε τοῦ μόρου τυχεῖν

παρ’οὐδὲν ἄλγος · ἀλλ’ἄν, εἰ τὸν ἐξ ἐμῆς

μητρὸς θανόντ’ἄθαπτον ἠνσχόμην νέκυν,

κείνοις ἂν ἤλγουν · τοῖσδε δ’οὐκ ἀλγύνομαι.

σοὶ δ’εἰ δοκῶ νῦν μῶρα δρῶσα τυγχάνειν,

σχεδόν τι μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω.

δηλοῖ τὸ γέννημ’ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς

τῆς παιδός. εἴκειν δ’οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.

ἀλλ’ἴσθι τοι τὰ σκλήρ’ἄγαν φρονήματα

πίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατον

σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ

θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστ’ἂν εἰσίδοις ·

σμικρῷ χαλινῷ δ’οἶδα τοὺς θυμουμένους

ἵππους καταρτυθέντας · οὐ γὰρ ἐκπέλει

φρονεῖν μέγ’ὅστις δοῦλός ἐστι τῶν πέλας.

αὕτη δ’ὑβρίζειν μὲν τότ’ἐξηπίστατο,

νόμους ὑπερβαίνουσα τοὺς προκειμένους ·

ὕβρις δ’, ἐπεὶ δέδρακεν, ἥδε δευτέρα,

τούτοις ἐπαυχεῖν καὶ δεδρακυῖαν γελᾶν.

ἦ νῦν ἐγὼ μὲν οὐκ ἀνήρ, αὕτη δ’ἀνήρ,

εἰ ταῦτ’ἀνατὶ τῇδε κείσεται κράτη.

ἀλλ’εἴτ’ἀδελφῆς εἴθ’ὁμαιμονεστέρα

τοῦ παντὸς ἡμῖν Ζηνὸς ἑρκείου κυρεῖ,

αὐτήτε χἠ ξύναιμος οὐκ ἀλύξετον

μόρου κακίστου · καὶ γὰρ οὖν κείνην ἴσον

ἐπαιτιῶμαι τοῦδε βουλεῦσαι τάφου.

καί νιν καλεῖτ’· ἔσω γὰρ εἶδον ἀρτίως

λυσσῶσαν αὐτὴν οὐ δ’ἐπήβολον φρενῶν.

φιλεῖ δ’ὁ θυμὸς πρόσθεν, ᾑρῆσθαι κλοπεὺς

τῶν μηδὲν ὀρθῶς ἐν σκότῳ τεχνωμένων ·

μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τις

ἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ.

θέλεις τι μεῖζον ἢ κατακτεῖναί μ’ἑλών;

ἐγὼ μὲν οὐδέν · τοῦτ’ἔχων ἅπαντ’ἔχω.

τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων

ἀρεστὸν οὐδὲν μη δ’ἀρεσθείη ποτέ ·

οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ’ἀφανδάνοντ’ἔφυ.

καίτοι πόθεν κλέος γ’ἂν εὐκλεέστερον

κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ

τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν

λέγοιτ’ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.

ἀλλ’ἡ τυραννὶς πολλάτ’ἄλλ’εὐδαιμονεῖ

κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγεινθ’ἃ βούλεται.

σὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷς.

ὁρῶσι χοὖτοι, σοὶ δ’ὑπίλλουσιν στόμα.

σὺ δ’οὐκ ἐπαιδεῖ, τῶνδε χωρὶς εἰ φρονεῖς;

οὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺς ὁμοσπλάγχνους σέβειν.

οὔκουν ὅμαιμος χὠ καταντίον θανών;

ὅμαιμος ἐκ μιᾶςτε καὶ ταὐτοῦ πατρός.

πῶς δῆτ’ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷς χάριν;

οὐ μαρτυρήσει ταῦθ’ὁ κατθανὼν νέκυς.

εἴ τοί σφε τιμᾷς ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ.

οὐ γάρ τι δοῦλος, ἀλλ’ἀδελφὸς ὤλετο.

πορθῶν δὲ τήνδε γῆν · ὁ δ’ἀντιστὰς ὕπερ.

ὁμῶς ὅ γ’Ἅιδης τοὺς νόμους τούτους ποθεῖ.

ἀλλ’οὐχ ὁ χρηστὸς τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσος.

τίς οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε;

οὔτοι ποθ’οὑχθρός, οὐ δ’ὅταν θάνῃ, φίλος.

οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν.

κάτω νυν ἐλθοῦσ’, εἰ φιλητέον, φίλει

κείνους · ἐμοῦ δὲ ζῶντος οὐκ ἄρξει γυνή.

καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ’Ἰσμήνη,

φιλάδελφα κάτω δάκρυ’εἰβομένη ·

νεφέλη δ’ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν

ῥέθος αἰσχύνει,

τέγγουσ’εὐῶπα παρειάν.

σὺ δ’, ἣ κατ’οἴκους ὡς ἔχιδν’ὑφειμένη

λήθουσά μ’ἐξέπινες, οὐ δ’ἐμάνθανον

τρέφων δύ’ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,

φέρ’, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου

φήσεις μετασχεῖν, ἢ ’ξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;

δέδρακα τοὔργον, εἴπερ ἥδ’ὁμορροθεῖ

καὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.

ἀλλ’οὐκ ἐάσει τοῦτό γ’ἡ δίκη σ’, ἐπεὶ

οὔτ’ἠθέλησας οὔτ’ἐγὼ ’κοινωσάμην.

ἀλλ’ἐν κακοῖς τοῖς σοῖσιν οὐκ αἰσχύνομαι

ξύμπλουν ἐμαυτὴν τοῦ πάθους ποιουμένη.

ὧν τοὔργον, Ἅιδης χοἰ κάτω ξυνίστορες ·

λόγοις δ’ἐγὼ φιλοῦσαν οὐ στέργω φίλην.

μήτοι, κασιγνήτη, μ’ἀτιμάσῃς τὸ μὴ οὐ

θανεῖντε σὺν σοὶ τὸν θανόνταθ’ἁγνίσαι.

μή μοι θάνῃς σὺ κοινὰ μη δ’ἃ μὴ ’θιγες

ποιοῦ σεαυτῆς. ἀρκέσω θνῄσκουσ’ἐγώ.

καὶ τίς βίος μοι σοῦ λελειμμένῃ φίλος;

Κρέοντ’ἐρώτα · τοῦδε γὰρ σὺ κηδεμών.

τί ταῦτ’ἀνιᾷς μ’, οὐδὲν ὠφελουμένη;

ἀλγοῦσα μὲν δῆτ’εἰ γελῶ γ’ἐν σοὶ γελῶ.

τί δῆτ’ἂν ἀλλὰ νῦν σ’ἔτ’ὠφελοῖμ’ἐγώ;

σῶσον σεαυτήν · οὐ φθονῶ σ’ὑπεκφυγεῖν.

οἴμοι τάλαινα, κἀμπλάκω τοῦ σοῦ μόρου;

σὺ μὲν γὰρ εἵλου ζῆν, ἐγὼ δὲ κατθανεῖν.

ἀλλ’οὐκ ἐπ’ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.

καλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δ’ἐγὼ ’δόκουν φρονεῖν.

καὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ ’ξαμαρτία.

θάρσει · σὺ μὲν ζῇς, ἡ δ’ἐμὴ ψυχὴ πάλαι

τέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν ὠφελεῖν.

τὼ παῖδε φημὶ τώδε τὴν μὲν ἀρτίως

ἄνουν πεφάνθαι, τὴν δ’ἀφ’οὗ τὰ πρῶτ’ἔφυ.

οὐ γάρ ποτ’, ὦναξ, οὐ δ’ὃς ἂν βλάστῃ μένει

νοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλ’ἐξίσταται.

σοὶ γοῦν, ὅθ’εἵλου σὺν κακοῖς πράσσειν κακά.

τί γὰρ μόνῃ μοι τῆσδ’ἄτερ βιώσιμον;

ἀλλ’ἥδε μέντοι μὴ λέγ’· οὐ γὰρ ἔστ’ἔτι.

ἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου;

ἀρώσιμοι γὰρ χἀτέρων εἰσὶν γύαι.

οὐχ ὥς γ’ἐκείνῳ τῇδέτ’ἦν ἡρμοσμένα.

κακὰς ἐγὼ γυναῖκας υἱέσι στυγῶ.

ὦ φίλταθ’Αἷμον, ὥς σ’ἀτιμάζει πατήρ.

ἄγαν γε λυπεῖς καὶ σὺ καὶ τὸ σὸν λέχος.

ἦ γὰρ στερήσεις τῆσδε τὸν σαυτοῦ γόνον;

Ἅιδης ὁ παύσων τούσδε τοὺς γάμους ἔφυ.

δεδογμέν’, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.

καὶ σοί γε κἀμοί. μὴ τριβὰς ἔτ’, ἀλλά νιν

κομίζετ’εἴσω, δμῶες · ἐκ δὲ τοῦδε χρὴ

γυναῖκας εἶναι τάσδε μη δ’ἀνειμένας.

φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλας

ἤδη τὸν, Ἅιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.

εὐδαίμονες οἷσι κακῶν ἄγευστος αἰών.

οἷς γὰρ ἂν σεισθῇ θεόθεν δόμος, ἄτας

οὐδὲν ἐλλείπει γενεᾶς ἐπὶ πλῆθος ἕρπον ·

ὅμοιον ὥστε ποντίαις οἶδμα δυσπνόοις ὅταν

Θρῄσσαισιν ἔρεβος ὕφαλον ἐπιδράμῃ πνοαῖς,

κυλίνδει βυσσόθεν κελαινὰν θῖνα καὶ

δυσάνεμοι, στόνῳ βρέμουσιν ἀντιπλῆγες ἀκταί.

ἀρχαῖα τὰ Λαβδακιδᾶν οἴκων ὁρῶμαι

πήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντ’,

οὐ δ’ἀπαλλάσσει γενεὰν γένος, ἀλλ’ἐρείπει

θεῶν τις, οὐ δ’ἔχει λύσιν. νῦν γὰρ ἐσχάτας ὕπερ

ῥίζας ὃ τέτατο φάος ἐν Οἰδίπου δόμοις,

κατ’αὖ νιν φοινία θεῶν τῶν νερτέρων

ἀμᾷ κόνις λόγουτ’ἄνοια καὶ φρενῶν ἐρινύς.

τεάν, Ζεῦ, δύνασιν τίς ἀνδρῶν ὑπερβασία κατάσχοι;

τὰν οὔθ’ὕπνος αἱρεῖ ποθ’ὁ πάντ’ἀγρεύων,

οὔτε θεῶν ἄκματοι μῆνες, ἀγήρῳ δὲ χρόνῳ

δυνάστας κατέχεις Ὀλύμπου μαρμαρόεσσαν αἴγλαν.

τότ’ἔπειτα καὶ τὸ μέλλον

καὶ τὸ πρὶν ἐπαρκέσει

νόμος ὅδ’, οὐδὲν ἕρπει

θνατῶν βιότῳ πάμπολύ γ’ἐκτὸς ἄτας.

ἁ γὰρ δὴ πολύπλαγκτος ἐλπὶς πολλοῖς μὲν ὄνασις ἀνδρῶν,

πολλοῖς δ’ἀπάτα κουφονόων ἐρώτων ·

εἰδότι δ’οὐδὲν ἕρπει, πρὶν πυρὶ θερμῷ πόδα τις

προσαύσῃ. σοφίᾳ γὰρ ἔκ του κλεινὸν ἔπος πέφανται.

τὸ κακὸν δοκεῖν ποτ’ἐσθλὸν

τῷδ’ἔμμεν ὅτῳ φρένας

θεὸς ἄγει πρὸς ἄταν ·

πράσσει δ’ὀλίγιστον χρόνον ἐκτὸς ἄτας.

ὅδε μὴν Αἵμων, παίδων τῶν σῶν

νέατον γέννημ’· ἆρ’ἀχνύμενος

τάλιδος ἥκει μόρον Ἀντιγόνης,

ἀπάτης λεχέων ὑπεραλγῶν;

τάχ’εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.

ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύων

τῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;

ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ, δρῶντες φίλοι;

πάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχων

χρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγ’ἐφέψομαι.

ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμος

μείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.

οὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,

γνώμης πατρῴας πάντ’ὄπισθεν ἑστάναι.

τούτου γὰρ οὕνεκ’ἄνδρες εὔχονται γονὰς

κατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,

ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς

καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.

ὅστις δ’ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,

τί τόνδ’ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνους

φῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;

μή νύν ποτ’, ὦ παῖ, τὰς φρένας ὑφ’ἡδονῆς

γυναικὸς οὕνεκ’ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτι

ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰρ

γένοιτ’ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;

ἀλλὰ πτύσας ὡσείτε δυσμενῆ μέθες

τὴν παῖδ’ἐν Αἴδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼ

πόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,

ψευδῆ γ’ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,

ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτ’ἐφυμνείτω Δία

ξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γ’ἐγγενῆ φύσει

ἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένους.

ἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστ’ἀνὴρ

χρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.

ὅστις δ’ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεται

ἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,

οὐκ ἔστ’ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.

ἀλλ’ὃν πόλις στήσειε τοῦδε χρὴ κλύειν

καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.

καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼ

καλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δ’ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,

δορόςτ’ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένον

μένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.

ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.

αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ’ἀναστάτους

οἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸς

τροπὰς καταρρήγνυσι · τῶν δ’ὀρθουμένων

σῴζει τὰ πολλὰ σώμαθ’ἡ πειθαρχία.

οὕτως ἀμυντέ’ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,

κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.

κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,

κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθ’ἄν.

ἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,

λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.

πάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,

πάντων ὅσ’ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.

ἐγὼ δ’ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,

οὔτ’ἂν δυναίμην μήτ’ἐπισταίμην λέγειν.

γένοιτο μεντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.

σοῦ δ’οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσα

λέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.

τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν, ἀνδρὶ δημότῃ

λόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων ·

ἐμοὶ δ’ἀκούειν ἔσθ’ὑπὸ σκότου τάδε,

τὴν παῖδα ταύτην οἷ’, ὀδύρεται πόλις,

πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη

κάκιστ’ἀπ’ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει.

ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς

πεπτῶτ’ἄθαπτον μήθ’ὑπ’ὠμηστῶν κυνῶν

εἴασ’ὀλέσθαι μήθ’ὑπ’οἰωνῶν τινος.

οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;

τοιάδ’ἐρεμνὴ σῖγ’ἐπέρχεται φάτις.

ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,

οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον,

τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

ἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;

μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,

ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτ’ὀρθῶς ἔχειν.

ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,

ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,

οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.

ἀλλ’ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν

πόλλ’, αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.

ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα

δένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,

τὰ δ’ἀντιτείνοντ’αὐτόπρεμν’ἀπόλλυται.

αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδα

τείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτω

στρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.

ἀλλ’εἶκε καὶ θυμῷ μετάστασιν δίδου.

γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ’ἐμοῦ νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ’ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺ

φῦναι τὸν ἄνδρα πάντ’ἐπιστήμης πλέων ·

εἰ δ’οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,

καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.

ἄναξ, σέτ’εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,

μαθεῖν, σέτ’αὖ τοῦδ’· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.

οἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴ

φρονεῖν ὑπ’ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;

μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον · εἰ δ’ἐγὼ νέος,

οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.

ἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;

οὐ δ’ἂν κελεύσαιμ’, εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.

οὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδ’ἐπείληπται νόσῳ;

οὔ φησι Θήβης τῆσδ’ὁμόπτολις λεώς.

πόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;

ὁρᾷς τόδ’ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;

ἄλλῳ γὰρ ἢ ’μοὶ χρή με τῆσδ’ἄρχειν χθονός;

πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ’ἥτις ἀνδρός ἐσθ’ἑνός.

οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;

καλῶς γ’ἐρήμης ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.

ὅδ’, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.

εἴπερ γυνὴ σύ. σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.

ὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;

οὐ γὰρ δίκαιά σ’ἐξαμαρτάνονθ’ὁρῶ.

ἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;

οὐ γὰρ σέβεις τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.

ὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.

οὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.

ὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.

καὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.

ταύτην ποτ’οὐκ ἔσθ’ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.

ἣ δ’οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσ’ὀλεῖ τινα.

ἦ κἀπαπειλῶν ὧδ’ἐπεξέρχει θρασύς;

τίς δ’ἔστ’ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;

κλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.

εἰ μὴ πατὴρ ἦσθ’, εἶπον ἄν σ’οὐκ εὖ φρονεῖν.

γυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.

βούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;

ἄληθες; ἀλλ’οὐ τόνδ’Ὄλυμπον, ἴσθ’ὅτι,

χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.

ἄγαγε τὸ μῖσος ὡς κατ’ὄμματ’αὐτίκα

παρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.

οὐ δῆτ’ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,

οὔθ’ἥδ’ὀλεῖται πλησία, σύτ’οὐδαμὰ

τοὐμὸν προσόψει κρᾶτ’ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,

ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ συνών.

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς ·

νοῦς δ’ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.

δράτω · φρονείτω μεῖζον ἢ κατ’ἄνδρ’ἰών ·

τὼ δ’οὖν κόρα τώδ’οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.

ἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;

οὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν · εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

μόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;

ἄγων ἔρημος ἔνθ’ἂν ᾖ βροτῶν στίβος

κρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,

φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,

ὅπως μίασμα πᾶσ’ὑπεκφύγῃ πόλις.

κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,

αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,

ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθ’ὅτι

πόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,

ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,

φοιτᾷς δ’ὑπερπόντιος ἔντ’ἀγρονόμοις αὐλαῖς ·

καί σ’οὔτ’ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς

οὔθ’ἁμερίων σέ γ’ἀνθρώπων. ὁ δ’ἔχων μέμηνεν.

σὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ,

σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας ·

νικᾷ δ’ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρου

νύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖς

θεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.

νῦν δ’ἤδη ’γὼ καὐτὸς θεσμῶν

ἔξω φέρομαι τάδ’ὁρῶν ἴσχειν δ’

οὐκέτι πηγὰς δύναμαι δακρύων

τὸν παγκοίτην ὅθ’ὁρῶ θάλαμον

τήνδ’Ἀντιγόνην ἀνύτουσαν.

ὁρᾶτ’ἔμ’, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸν

στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου,

κοὔποτ’αὖθις. ἀλλά μ’ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει

τὰν Ἀχέροντος

ἀκτάν, οὔθ’ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτ’ἐπινύμφειός

πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλ’Ἀχέροντι νυμφεύσω.

οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ’

ἐς τόδ’ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,

οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις

οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ’,

ἀλλ’αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ

θνητῶν Ἅιδην καταβήσει.

ἤκουσα δὴ λυγρότατον ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν

Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς

πετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβροι τακομέναν,

ὡς φάτις ἀνδρῶν,

χιώντ’οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δ’ὑπ’ὀφρύσι παγκλαύτοις

δειράδας · ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.

ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,

ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.

καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαι

τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν.

ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.

οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,

οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλ’ἐπίφαντον;

ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες ·

ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι

Θήβαςτ’εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμ’ἐπικτῶμαι,

οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις

πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου ·

ἰὼ δύστανος, βροτοῖς οὔτε νεκροῖς κυροῦσα

μέτοικος οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.

προβᾶσ’ἐπ’ἔσχατον θράσους

ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον

προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ ·

πατρῷον δ’ἐκτίνεις τιν’ἆθλον.

ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,

πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τοῦτε πρόπαντος

ἁμετέρου πότμου κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.

ἰὼ ματρῷαι λέκτρων

ἆται κοιμήματάτ’αὐτογέννητ’ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,

οἵων ἐγώ ποθ’ἁ ταλαίφρων ἔφυν ·