The Phoenician Women

ὦ τὴν ἐν ἄστροις οὐρανοῦ τέμνων ὁδὸν

καὶ χρυσοκολλήτοισιν ἐμβεβὼς δίφροις

Ἥλιε, θοαῖς ἵπποισιν εἱλίσσων φλόγα,

ὡς δυστυχῆ Θήβαισι τῇ τόθ’ἡμέρᾳ

ἀκτῖν’ἐφῆκας, Κάδμος ἡνίκ’ἦλθε γῆν

τήνδ’, ἐκλιπὼν Φοίνισσαν ἐναλίαν χθόνα ·

ὃς παῖδα γήμας Κύπριδος Ἁρμονίαν ποτὲ

Πολύδωρον ἐξέφυσε, τοῦ δὲ Λάβδακον

φῦναι λέγουσιν, ἐκ δὲ τοῦδε Λάιον.

ἐγὼ δὲ παῖς μὲν κλῄζομαι Μενοικέως,

— Κρέωντ’ἀδελφὸς μητρὸς ἐκ μιᾶς ἔφυ —

καλοῦσι δ’Ἰοκάστην με · τοῦτο γὰρ πατὴρ

ἔθετο. γαμεῖ δὲ Λάιός μ’· ἐπεὶ δ’ἄπαις

ἦν χρόνια λέκτρα τἄμ’ἔχων ἐν δώμασιν,

ἐλθὼν ἐρωτᾷ Φοῖβον ἐξαιτεῖθ’ἅμα

παίδων ἐς οἴκους ἀρσένων κοινωνίαν.

ὃ δ’εἶπεν · ὦ Θήβαισιν εὐίπποις ἄναξ,

μὴ σπεῖρε τέκνων ἄλοκα δαιμόνων βίᾳ ·

εἰ γὰρ τεκνώσεις παῖδ’, ἀποκτενεῖ σ’ὁ φύς,

καὶ πᾶς σὸς οἶκος βήσεται δι’αἵματος.

ὃ δ’ἡδονῇ δοὺς ἔςτε βακχείαν πεσὼν

ἔσπειρεν ἡμῖν παῖδα · καὶ σπείρας, † βρέφος †

γνοὺς τἀμπλάκημα τοῦ θεοῦτε τὴν φάτιν,

λειμῶν’ἐς Ἥρας καὶ Κιθαιρῶνος λέπας

δίδωσι βουκόλοισιν ἐκθεῖναι βρέφος,

σφυρῶν σιδηρᾶ κέντρα διαπείρας μέσον ·

ὅθεν νιν Ἑλλὰς ὠνόμαζεν Οἰδίπουν.

Πολύβου δέ νιν λαβόντες ἱπποβουκόλοι

φέρουσ’ἐς οἴκους ἔςτε δεσποίνης χέρας

ἔθηκαν. ἣ δὲ τὸν ἐμὸν ὠδίνων πόνον

μαστοῖς ὑφεῖτο καὶ πόσιν πείθει τεκεῖν.

ἤδη δὲ πυρσαῖς γένυσιν ἐξανδρούμενος

παῖς οὑμὸς ἢ γνοὺς ἤ τινος μαθὼν πάρα

ἔστειχε τοὺς φύσαντας ἐκμαθεῖν θέλων

πρὸς δῶμα Φοίβου, Λάιόςθ’, οὑμὸς πόσις,

τὸν ἐκτεθέντα παῖδα μαστεύων μαθεῖν

εἰ μηκέτ’εἴη. καὶ ξυνάπτετον πόδα

ἐς ταὐτὸν ἄμφω Φωκίδος σχιστῆς ὁδοῦ.

καί νιν κελεύει Λαΐου τροχηλάτης ·

ὦ ξένε, τυράννοις ἐκποδὼν μεθίστασο.

ὃ δ’εἷρπ’ἄναυδος, μέγα φρονῶν. πῶλοι δέ νιν

χηλαῖς τένοντας ἐξεφοίνισσον ποδῶν.

ὅθεν — τί τἀκτὸς τῶν κακῶν με δεῖ λέγειν; —

παῖς πατέρα καίνει καὶ λαβὼν ὀχήματα

Πολύβῳ τροφεῖ δίδωσιν. ὡς δ’ἐπεζάρει

Σφὶγξ ἁρπαγαῖσι πόλιν ἐμόςτ’οὐκ ἦν πόσις,

Κρέων ἀδελφὸς τἀμὰ κηρύσσει λέχη,

ὅστις σοφῆς αἴνιγμα παρθένου μάθοι,

τούτῳ ξυνάψειν λέκτρα. τυγχάνει δέ πως

μούσας ἐμὸς παῖς Οἰδίπους Σφιγγὸς μαθών ·

καὶ σκῆπτρ’ἔπαθλα τῆσδε λαμβάνει χθονός.

γαμεῖ δὲ τὴν τεκοῦσαν οὐκ εἰδὼς τάλας

οὐ δ’ἡ τεκοῦσα παιδὶ συγκοιμωμένη.

τίκτω δὲ παῖδας παιδὶ δύο μὲν ἄρσενας,

Ἐτεοκλέα κλεινήντε Πολυνείκους βίαν,

κόραςτε δισσάς · τὴν μὲν Ἰσμήνην πατὴρ

ὠνόμασε, τὴν δὲ πρόσθεν Ἀντιγόνην ἐγώ.

μαθὼν δὲ τἀμὰ λέκτρα μητρῴων γάμων

ὁ πάντ’ἀνατλὰς Οἰδίπους παθήματα

ἐς ὄμμαθ’αὑτοῦ δεινὸν ἐμβάλλει φόνον,

χρυσηλάτοις πόρπαισιν αἱμάξας κόρας.

ἐπεὶ δὲ τέκνων γένυς ἐμῶν σκιάζεται,

κλῄθροις ἔκρυψαν πατέρ’, ἵν’ἀμνήμων τύχη

γένοιτο πολλῶν δεομένη σοφισμάτων ·

ζῶν δ’ἔστ’ἐν οἴκοις. πρὸς δὲ τῆς τύχης νοσῶν

ἀρὰς ἀρᾶται παισὶν ἀνοσιωτάτας,

θηκτῷ σιδήρῳ δῶμα διαλαχεῖν τόδε.

τὼ δ’ἐς φόβον πεσόντε, μὴ τελεσφόρους

εὐχὰς θεοὶ κραίνωσιν οἰκούντων ὁμοῦ,

ξυμβάντ’ἔταξαν τὸν νεώτερον πάρος

φεύγειν ἑκόντα τήνδε Πολυνείκη χθόνα,

Ἐτεοκλέα δὲ σκῆπτρ’ἔχειν μένοντα γῆς,

ἐνιαυτὸν ἀλλάσσοντε. ἐπεὶ δ’ἐπὶ ζυγοῖς

καθέζετ’ἀρχῆς, οὐ μεθίσταται θρόνων,

φυγάδα δ’ἀπωθεῖ τῆσδε Πολυνείκη χθονός.

ὃ δ’Ἄργος ἐλθών, κῆδος Ἀδράστου λαβών,

πολλὴν ἀθροίσας ἀσπίδ’Ἀργείων ἄγει ·

ἐπ’αὐτὰ δ’ἐλθὼν ἑπτάπυλα τείχη τάδε,

πατρῷ’ἀπαιτεῖ σκῆπτρα καὶ μέρη χθονός.

ἐγὼ δ’ἔριν λύουσ’ὑπόσπονδον μολεῖν

ἔπεισα παιδὶ παῖδα πρὶν ψαῦσαι δορός.

ἥξειν δ’ὁ πεμφθείς φησιν αὐτὸν ἄγγελος.

ἀλλ’, ὦ φαεννὰς οὐρανοῦ ναίων πτυχὰς

Ζεῦ, σῶσον ἡμᾶς, δὸς δὲ σύμβασιν τέκνοις.

χρὴ δ’, εἰ σοφὸς πέφυκας, οὐκ ἐᾶν βροτὸν

τὸν αὐτὸν αἰεὶ δυστυχῆ καθεστάναι.

ὦ κλεινὸν οἴκοις Ἀντιγόνη θάλος πατρί,

ἐπεί σε μήτηρ παρθενῶνας ἐκλιπεῖν

μεθῆκε μελάθρων ἐς διῆρες ἔσχατον

στράτευμ’ἰδεῖν Ἀργεῖον ἱκεσίαισι σαῖς,

ἐπίσχες, ὡς ἂν προυξερευνήσω στίβον,

μή τις πολιτῶν ἐν τρίβῳ φαντάζεται,

κἀμοὶ μὲν ἔλθῃ φαῦλος ὡς δούλῳ ψόγος,

σοὶ δ’ὡς ἀνάσσῃ · πάντα δ’ἐξειδὼς φράσω

ἅτ’εἶδον εἰσήκουσάτ’Ἀργείων πάρα,

σπονδὰς ὅτ’ἦλθον σῷ κασιγνήτῳ φέρων

ἐνθένδ’ἐκεῖσε, δεῦρότ’αὖ κείνων πάρα.

ἀλλ’οὔτις ἀστῶν τοῖσδε χρίμπτεται δόμοις,

κέδρου παλαιὰν κλίμακ’ἐκπέρα ποδί ·

σκόπει δὲ πεδία καὶ παρ’Ἰσμηνοῦ ῥοὰς

Δίρκηςτε νᾶμα πολεμίων στράτευμ’ὅσον.

ὄρεγέ νυν ὄρεγε γεραιὰν νέᾳ

χεῖρ’ἀπὸ κλιμάκων

ποδὸς ἴχνος ἐπαντέλλων.

ἰδοὺ ξύναψον, παρθέν’· ἐς καιρὸν δ’ἔβης ·

κινούμενον γὰρ τυγχάνει Πελασγικὸν

στράτευμα, χωρίζουσι δ’ἀλλήλων λόχους.

ἰὼ πότνια παῖ

Λατοῦς Ἑκάτα, κατάχαλκον ἅπαν

πεδίον ἀστράπτει.

οὐ γάρ τι φαύλως ἦλθε Πολυνείκης χθόνα,

πολλοῖς μὲν ἵπποις, μυρίοις δ’ὅπλοις βρέμων.

ἆρα πύλαι κλῄθροις — χαλκόδετ’ἆρ’ἔμβολα

λαϊνέοισιν Ἀμφίονος ὀργάνοις

τείχεος ἥρμοσται;

θάρσει · τά γ’ἔνδον ἀσφαλῶς ἔχει πόλις.

ἀλλ’εἰσόρα τὸν πρῶτον, εἰ βούλῃ μαθεῖν.

τίς οὗτος ὁ λευκολόφας,

πρόπαρ ὃς ἁγεῖται στρατοῦ πάγχαλκον ἀσπίδ’

ἀμφὶ βραχίονι κουφίζων;

λοχαγός, ὦ δέσποινα.

τίς, πόθεν γεγώς;

αὔδασον, ὦ γεραιέ, τίς ὀνομάζεται;

οὗτος Μυκηναῖος μὲν αὐδᾶται γένος,

Λερναῖα δ’οἰκεῖ νάμαθ’, Ἱππομέδων ἄναξ.

ἒ ἒ ὡς γαῦρος, ὡς φοβερὸς εἰσιδεῖν,

γίγαντι γηγενέτᾳ προσόμοιος

ἀστερωπὸς ἐν γραφαῖσιν, οὐχὶ πρόσφορος

ἁμερίῳ γέννᾳ.

τὸν δ’ἐξαμείβοντ’οὐχ ὁρᾷς Δίρκης ὕδωρ;

ἄλλος ἄλλος ὅδε τευχέων τρόπος.

τίς δ’ἐστὶν οὗτος;

παῖς μὲν Οἰνέως ἔφυ

Τυδεύς, Ἄρη δ’Αἰτωλὸν ἐν στέρνοις ἔχει.

οὗτος ὁ τᾶς Πολυνείκεος,

ὦ γέρον, αὐτοκασιγνήτᾳ νύμφας

ὁμόγαμος κυρεῖ;

ὡς ἀλλόχρως ὅπλοισι, μειξοβάρβαρος.

σακεσφόροι γὰρ πάντες Αἰτωλοί, τέκνον,

λόγχαιςτ’ἀκοντιστῆρες εὐστοχώτατοι.

σὺ δ’, ὦ γέρον, πῶς αἰσθάνῃ σαφῶς τάδε;

σημεῖ’ἰδὼν τότ’ἀσπίδων ἐγνώρισα,

σπονδὰς ὅτ’ἦλθον σῷ κασιγνήτῳ φέρων

ἃ προσδεδορκὼς οἶδα τοὺς ὡπλισμένους.

τίς δ’οὗτος ἀμφὶ μνῆμα τὸ Ζήθου περᾷ

καταβόστρυχος, ὄμμασι γοργὸς

εἰσιδεῖν νεανίας,

λοχαγός, ὡς ὄχλος νιν ὑστέρῳ ποδὶ

πάνοπλος ἀμφέπει;

ὅδ’ἐστὶ Παρθενοπαῖος, Ἀταλάντης γόνος.

ἀλλά νιν ἁ κατ’ὄρη μετὰ ματέρος

Ἄρτεμις ἱεμένα τόξοις δαμάσασ’ὀλέσειεν,

ὃς ἐπ’ἐμὰν πόλιν ἔβα πέρσων.

εἴη τάδ’, ὦ παῖ. σὺν δίκῃ δ’ἥκουσι γῆν ·

ὃ καὶ δέδοικα μὴ σκοπῶσ’ὀρθῶς θεοί.

ποῦ δ’ὃς ἐμοὶ μιᾶς ἐγένετ’ἐκ ματρὸς

πολυπόνῳ μοίρᾳ;

ὦ φίλτατ’, εἰπέ, ποῦ ’στι Πολυνείκης, γέρον.

ἐκεῖνος ἑπτὰ παρθένων τάφου πέλας

Νιόβης Ἀδράστῳ πλησίον παραστατεῖ.

ὁρῶ δῆτ’οὐ σαφῶς, ὁρῶ δέ πως

μορφῆς τύπωμα στέρνατ’ἐξῃκασμένα.

ἀνεμώκεος εἴθε δρόμον νεφέλας ποσὶν ἐξανύσαιμι

δι’αἰθέρος πρὸς ἐμὸν ὁμογενέτορα, περὶ δ’ὠλένας

δέρᾳ φιλτάτᾳ βάλοιμ’ἐν χρόνῳ

φυγάδα μέλεον. ὡς

ὅπλοισι χρυσέοισιν ἐκπρεπής, γέρον,

ἑῴοις ὅμοια φλεγέθων βολαῖς.

ἥξει δόμους τούσδ’, ὥστε σ’ἐμπλῆσαι χαρᾶς,

οὗτος δ’, ὦ γεραιέ, τίς κυρεῖ,

ὃς ἅρμα λευκὸν ἡνιοστροφεῖ βεβώς;

ὁ μάντις Ἀμφιάραος, ὦ δέσποιν’, ὅδε ·

σφάγια δ’ἅμ’αὐτῷ, γῆς φιλαίματοι ῥοαί.

ὦ λιπαροζώνου θύγατερ Ἀελίου

Σελαναία, χρυσεόκυκλον φέγγος,

ὡς ἀτρεμαῖα κέντρα καὶ σώφρονα

πώλοις μεταφέρων ἰθύνει.

ποῦ δ’ὃς τὰ δεινὰ τῇδ’ἐφυβρίζει πόλει;

Καπανεύς; ἐκεῖνος προσβάσεις τεκμαίρεται

πύργων ἄνωτε καὶ κάτω τείχη μετρῶν.

Νέμεσι καὶ Διὸς βαρύβρομοι βρονταί,

κεραυνῶντε φῶς αἰθαλόεν, σύ τοι

μεγαλαγορίαν ὑπεράνορα κοιμίζεις · ὅδ’ἐστίν, αἰχμαλώτιδας

ὃς δορὶ Θηβαίας Μυκηνηΐσιν

Λερναίᾳτε δώσειν τριαίνᾳ,

Ποσειδανίοις Ἀμυμωνίοις

ὕδασι δουλείαν περιβαλών —

μήποτε μήποτε τάνδ’, ὦ πότνια,

χρυσεοβόστρυχον ὦ Διὸς ἔρνος

Ἄρτεμι, δουλοσύναν τλαίην.

ὦ τέκνον, ἔσβα δῶμα καὶ κατὰ στέγας

ἐν παρθενῶσι μίμνε σοῖς, ἐπεὶ πόθου

ἐς τέρψιν ἦλθες ὧν ἔχρῃζες εἰσιδεῖν.

ὄχλος γάρ, ὡς ταραγμὸς εἰσῆλθεν πόλιν,

χωρεῖ γυναικῶν πρὸς δόμους τυραννικούς,

φιλόψογον δὲ χρῆμα θηλειῶν ἔφυ,

σμικράςτ’ἀφορμὰς ἢν λάβωσι τῶν λόγων,

πλείους ἐπεσφέρουσιν · ἡδονὴ δέ τις

γυναιξὶ μηδὲν ὑγιὲς ἀλλήλας λέγειν.

τύριον οἶδμα λιποῦσ’ἔβαν

ἀκροθίνια Λοξίᾳ

Φοινίσσας ἀπὸ νάσου

Φοίβῳ δούλα μελάθρων,

ἵν’ὑπὸ δειράσι νιφοβόλοις

Παρνασοῦ κατενάσθη,

Ἰόνιον κατὰ πόντον

ἐλάτᾳ πλεύσασα περιρρύτῳ

ὑπὲρ ἀκαρπίστων πεδίων

Σικελίας Ζεφύρου πνοαῖς

ἱππεύσαντος, ἐν οὐρανῷ

κάλλιστον κελάδημα.

πόλεος ἐκπροκριθεῖσ’ἐμᾶς

καλλιστεύματα Λοξίᾳ

Καδμείων ἔμολον γᾶν,

κλεινῶν Ἀγηνοριδᾶν

ὁμογενεῖς ἐπὶ Λαΐου

πεμφθεῖσ’ἐνθάδε πύργους.

ἴσα δ’ἀγάλμασι

χρυσοτεύκτοις Φοίβῳ λάτρις ἐγενόμαν ·

ἔτι δὲ Κασταλίας ὕδωρ

περιμένει με κόμας ἐμᾶς

δεῦσαι παρθένιον χλιδὰν

Φοιβείαισι λατρείαις.

ἰὼ λάμπουσα πέτρα πυρὸς

δικόρυφον σέλας ὑπὲρ ἄκρων

βακχειῶν Διονύσου,

οἴναθ’ἃ καθαμέριον

στάζεις τὸν πολύκαρπον

οἰνάνθας ἱεῖσα βότρυν,

ζάθεάτ’ἄντρα δράκοντος

οὔρειαίτε σκοπιαὶ θεῶν

νιφόβολόντ’ὄρος ἱερόν,

εἱλίσσων ἀθανάτας θεοῦ

χορὸς γενοίμαν ἄφοβος

παρὰ μεσόμφαλα γύαλα

Φοίβου Δίρκαν προλιποῦσα.

νῦν δέ μοι πρὸ τειχέων

θούριος μολὼν Ἄρης

αἷμα δάιον φλέγει

τᾷδ’, ὃ μὴ τύχοι, πόλει ·

κοινὰ γὰρ φίλων ἄχη,

κοινὰ δ’, εἴ τι πείσεται

ἑπτάπυργος ἅδε γᾶ,

Φοινίσσᾳ χώρᾳ. φεῦ φεῦ.

κοινὸν αἷμα, κοινὰ τέκεα

τᾶς κερασφόρου πέφυκεν Ἰοῦς ·

ὧν μέτεστί μοι πόνων.

ἀμφὶ δὲ πτόλιν νέφος

ἀσπίδων πυκνὸν φλέγει

σχῆμα φοινίου μάχης,

ἃν Ἄρης τάχ’εἴσεται

παισὶν Οἰδίπου φέρων

πημονὰν Ἐρινύων.

Ἄργος ὦ Πελασγικόν,

δειμαίνω τὰν σὰν ἀλκάν,

καὶ τὸ θεόθεν · οὐ γὰρ ἄδικον

εἰς ἀγῶνα τόνδ’ἔνοπλος ὁρμᾷ

ὃς μετέρχεται δόμους.

τὰ μὲν πυλωρῶν κλῇθρά μ’εἰσεδέξατο

δι’εὐπετείας τειχέων ἔσω μολεῖν.

ὃ καὶ δέδοικα μή με δικτύων ἔσω

λαβόντες οὐκ ἐκφρῶσ’ἀναίμακτον χρόα.

ὧν οὕνεκ’ὄμμα πανταχῇ διοιστέον

κἀκεῖσε καὶ τὸ δεῦρο, μὴ δόλος τις ᾖ.

ὡπλισμένος δὲ χεῖρα τῷδε φασγάνῳ

τὰ πίστ’ἐμαυτῷ τοῦ θράσους παρέξομαι.

ὠή, τίς οὗτος; ἢ κτύπον φοβούμεθα;

ἅπαντα γὰρ τολμῶσι δεινὰ φαίνεται,

ὅταν δι’ἐχθρᾶς ποὺς ἀμείβηται χθονός.

πέποιθα μέντοι μητρί, κοὐ πέποιθ’ἅμα,

ἥτις μ’ἔπεισε δεῦρ’ὑπόσπονδον μολεῖν.

ἀλλ’ἐγγὺς ἀλκή · βώμιοι γὰρ ἐσχάραι

πέλας πάρεισι, κοὐκ ἔρημα δώματα.

φέρ’ἐς σκοτεινὰς περιβολὰς μεθῶ ξίφος

καὶ τάσδ’ἔρωμαι, τίνες ἐφεστᾶσιν δόμοις.

ξέναι γυναῖκες, εἴπατ’, ἐκ ποίας πάτρας

Ἑλληνικοῖσι δώμασιν πελάζετε;

φοίνισσα μὲν γῆ πατρὶς ἡ θρέψασά με,

Ἀγήνορος δὲ παῖδες ἐκ παίδων δορὸς

Φοίβῳ μ’ἔπεμψαν ἐνθάδ’ἀκροθίνιον.

μέλλων δὲ πέμπειν μ’Οἰδίπου κλεινὸς γόνος

μαντεῖα σεμνὰ Λοξίουτ’ἐπ’ἐσχάρας —

ἐν τῷδ’ἐπεστράτευσαν Ἀργεῖοι πόλιν.

σὺ δ’ἀντάμειψαί μ’, ὅστις ὢν ἐλήλυθας

ἑπτάστομον πύργωμα Θηβαίας χθονός.

πατὴρ μὲν ἡμῖν Οἰδίπους ὁ Λαΐου,

ἔτικτε δ’Ἰοκάστη με, παῖς Μενοικέως ·

καλεῖ δὲ Πολυνείκη με Θηβαῖος λεώς.

ὦ συγγένεια τῶν Ἀγήνορος τέκνων,

ἐμῶν τυράννων, ὧν ἀπεστάλην ὕπο —

γονυπετεῖς ἕδρας προσπίτνω σ’, ἄναξ,

τὸν οἴκοθεν νόμον σέβουσ’—

ἔβας ὢ χρόνῳ γᾶν πατρῴαν.

ἰὼ ἰώ · πότνια, μόλε πρόδομος,

ἀμπέτασον πύλας.

κλύεις, ὦ τεκοῦσα τόνδε μᾶτερ;

τί μέλλεις ὑπώροφα μέλαθρα περᾶν

θιγεῖντ’ὠλέναισιν τέκνου;

φοίνισσαν βοὰν

κλύουσ’, ὦ νεάνιδες, γηραιὸν

πόδ’ἕλκω, τρομερὰν βάσιν · ἰὼ τέκνον,

χρόνῳ σὸν ὄμμα μυρίαιςτ’ἐν ἁμέραις

προσεῖδον · ἀμφίβαλλε

μαστὸν ὠλέναισι ματέρος,

παρηίδωντ’ὄρεγμα

βοστρύχωντε κυανόχρωτα

χαίτας πλόκαμον, δέραν σκιάζων ἁμάν. ἰὼ ἰώ, μόλις φανεὶς

ἄελπτα κἀδόκητα ματρὸς ὠλέναις.

τί φῶ σε; πῶς ἅπαντα

καὶ χερσὶ καὶ λόγοισι

πολυέλικτον ἁδονὰν

περιχορεύουσα τέρψιν παλαιᾶν λάβω

χαρμονᾶν; ἰὼ τέκος,

ἔρημον πατρῷον ἔλιπες δόμον

φυγὰς ἀποσταλεὶς ὁμαίμου λώβᾳ,

ἦ ποθεινὸς φίλοις,

ἦ ποθεινὸς Θήβαις.

ὅθεν ἐμάντε λευκόχροα κείρομαι

δακρυόεσσ’ἀνεῖσα πένθει κόμαν,

ἄπεπλος φαρέων λευκῶν, ὦ τέκνον,

δυσόρφναια δ’ἀμφὶ τρύχη τάδε

ὁ δ’ἐν δόμοισι πρέσβυς ὀμματοστερὴς

ἀπήνας ὁμοπτέρου τᾶς

ἀποζυγείσας δόμων

πόθον ἀμφιδάκρυτον ἀεὶ

κατέχων ἀνῇξε μὲν ξίφους

ἐπ’αὐτόχειράτε σφαγάν,

ὑπὲρ τέραμνάτ’ἀγχόνας,

στενάζων ἀρὰς τέκνοις ·

σὺν ἀλαλαῖσι δ’αἰὲν αἰαγμάτων

σκότια κρύπτεται.

σὲ δ’, ὦ τέκνον, γάμοισι δὴ

κλύω ζυγέντα παιδοποιὸν ἁδονὰν

ξένοισιν ἐν δόμοις ἔχειν

ξένοντε κῆδος ἀμφέπειν,

ἄλαστα ματρὶ τᾷδε

Λαίῳτε τῷ παλαιγενεῖ,

γάμων ἐπακτὸν ἄταν.

ἐγὼ δ’οὔτε σοι πυρὸς ἀνῆψα φῶς

νόμιμον ἐν γάμοις

ματέρι μακαρίᾳ ·

ἀνυμέναια δ’Ἰσμηνὸς ἐκηδεύθη

λουτροφόρου χλιδᾶς, ἀνὰ δὲ Θηβαίαν

πόλιν ἐσιγάθη σᾶς ἔσοδοι νύμφας.

ὄλοιτο, τάδ’εἴτε σίδαρος

εἴτ’ἔρις εἴτε πατὴρ ὁ σὸς αἴτιος,

εἴτε τὸ δαιμόνιον κατεκώμασε

δώμασιν Οἰδιπόδα ·

πρὸς ἐμὲ γὰρ κακῶν ἔμολε τῶνδ’ἄχη.

δεινὸν γυναιξὶν αἱ δι’ὠδίνων γοναί,

καὶ φιλότεκνόν πως πᾶν γυναικεῖον γένος.

μῆτερ, φρονῶν εὖ κοὐ φρονῶν ἀφικόμην

ἐχθροὺς ἐς ἄνδρας · ἀλλ’ἀναγκαίως ἔχει

πατρίδος ἐρᾶν ἅπαντας · ὃς δ’ἄλλως λέγει,

λόγοισι χαίρει τὸν δὲ νοῦν ἐκεῖσ’ἔχει.

οὕτω δ’ἐτάρβουν ἐς φόβοντ’ἀφικόμην,

μή τις δόλος με πρὸς κασιγνήτου κτάνῃ,

ὥστε ξιφήρη χεῖρ’ἔχων δι’ἄστεως

κυκλῶν πρόσωπον ἦλθον. ἓν δέ μ’ὠφελεῖ,

σπονδαίτε καὶ σὴ πίστις, ἥ μ’ἐσήγαγε

τείχη πατρῷα · πολύδακρυς δ’ἀφικόμην,

χρόνιος ἰδὼν μέλαθρα καὶ βωμοὺς θεῶν

γυμνάσιάθ’οἷσιν ἐνετράφην Δίρκηςθ’ὕδωρ ·

ὧν οὐ δικαίως ἀπελαθεὶς ξένην πόλιν

ναίω, δι’ὄσσων νᾶμ’ἔχων δακρύρροον.

ἀλλ’ἐκ γὰρ ἄλγους ἄλγος αὖ σὲ δέρκομαι

ἔχουσαν, οἴμοι τῶν ἐμῶν ἐγὼ κακῶν.

ὡς δεινὸν ἔχθρα, μῆτερ, οἰκείων φίλων

τί γὰρ πατήρ μοι πρέσβυς ἐν δόμοισι δρᾷ,

σκότον δεδορκώς; τί δὲ κασίγνηται δύο;

ἦ που στένουσι τλήμονες φυγὰς ἐμάς;

κακῶς θεῶν τις Οἰδίπου φθείρει γένος ·

οὕτω γὰρ ἤρξατ’, ἄνομα μὲν τεκεῖν ἐμέ,

κακῶς δὲ γῆμαι πατέρα σὸν φῦναίτε σέ.

ἀτὰρ τί ταῦτα; δεῖ φέρειν τὰ τῶν θεῶν.

ὅπως δ’ἔρωμαι, μή τι σὴν δάκω φρένα,

δέδοιχ’, ἃ χρῄζω · διὰ πόθου δ’ἐλήλυθα.

ἀλλ’ἐξερώτα, μηδὲν ἐνδεὲς λίπῃς ·

ἃ γὰρ σὺ βούλῃ, ταὔτ’ἐμοί, μῆτερ, φίλα.

καὶ δή σ’ἐρωτῶ πρῶτον ὧν χρῄζω τυχεῖν,

τί τὸ στέρεσθαι πατρίδος; ἦ κακὸν μέγα;

μέγιστον · ἔργῳ δ’ἐστὶ μεῖζον ἢ λόγῳ.

τίς ὁ τρόπος αὐτοῦ; τί φυγάσιν τὸ δυσχερές;

ἓν μὲν μέγιστον, οὐκ ἔχει παρρησίαν.

δούλου τόδ’εἶπας, μὴ λέγειν ἅ τις φρονεῖ.

τὰς τῶν κρατούντων ἀμαθίας φέρειν χρεών.

καὶ τοῦτο λυπρόν, συνασοφεῖν τοῖς μὴ σοφοῖς.

ἀλλ’ἐς τὸ κέρδος παρὰ φύσιν δουλευτέον.

αἱ δ’ἐλπίδες βόσκουσι φυγάδας, ὡς λόγος.

καλοῖς βλέπουσαί γ’ὄμμασιν, μέλλουσι δέ.

οὐ δ’ὁ χρόνος αὐτὰς διεσάφησ’οὔσας κενάς;

ἔχουσιν Ἀφροδίτην τιν’ἡδεῖαν κακῶν.

πόθεν δ’ἐβόσκου, πρὶν γάμοις εὑρεῖν βίον;

ποτὲ μὲν ἐπ’ἦμαρ εἶχον, εἶτ’οὐκ εἶχον ἄν.

φίλοι δὲ πατρὸς καὶ ξένοι σ’οὐκ ὠφέλουν;

εὖ πρᾶσσε · τὰ φίλων δ’οὐδέν, ἤν τι δυστυχῇς.

οὐ δ’ηὑγένειά σ’ἦρεν εἰς ὕψος μέγαν;

κακὸν τὸ μὴ ἔχειν · τὸ γένος οὐκ ἔβοσκέ με.

ἡ πατρίς, ὡς ἔοικε, φίλτατον βροτοῖς.

οὐ δ’ὀνομάσαι δύναι’ἂν ὡς ἐστὶν φίλον.

πῶς δ’ἦλθες Ἄργος; τίν’ἐπίνοιαν ἔσχεθες;

ἔχρησ’Ἀδράστῳ Λοξίας χρησμόν τινα.

ποῖον; τί τοῦτ’ἔλεξας; οὐκ ἔχω μαθεῖν.

κάπρῳ λέοντίθ’ἁρμόσαι παίδων γάμους.

καὶ σοὶ τί θηρῶν ὀνόματος μετῆν, τέκνον;

οὐκ οἶδ’· ὁ δαίμων μ’ἐκάλεσεν πρὸς τὴν τύχην.

σοφὸς γὰρ ὁ θεός · τίνι τρόπῳ δ’ἔσχες λέχος;

νὺξ ἦν, Ἀδράστου δ’ἦλθον ἐς παραστάδας.

κοίτας ματεύων, ᾗ φυγὰς πλανώμενος;

ἦν ταῦτα · κᾆτά γ’ἦλθεν ἄλλος αὖ φυγάς.

τίς οὗτος; ὡς ἄρ’ἄθλιος κἀκεῖνος ἦν.

Τυδεύς, ὃν Οἰνέως φασὶν ἐκφῦναι πατρός.

τί θηρσὶν ὑμᾶς δῆτ’Ἄδραστος ᾔκασεν;

στρωμνῆς ἐς ἀλκὴν οὕνεκ’ἤλθομεν πέρι.

ἐνταῦθα Ταλαοῦ παῖς συνῆκε θέσφατα;

κἄδωκέ γ’ἡμῖν δύο δυοῖν νεάνιδας.

ἆρ’εὐτυχεῖς οὖν τοῖς γάμοις ἢ δυστυχεῖς;

οὐ μεμπτὸς ἡμῖν ὁ γάμος ἐς τόδ’ἡμέρας.

πῶς δ’ἐξέπεισας δεῦρό σοι σπέσθαι στρατόν;

δισσοῖς Ἄδραστος ὤμοσεν γαμβροῖς τόδε,

ἄμφω κατάξειν ἐς πάτραν, πρόσθεν δ’ἐμέ.

πολλοὶ δὲ Δαναῶν καὶ Μυκηναίων ἄκροι

πάρεισι, λυπρὰν χάριν, ἀναγκαίαν δ’, ἐμοὶ

διδόντες · ἐπὶ γὰρ τὴν ἐμὴν στρατεύομαι

πόλιν. θεοὺς δ’ἐπώμοσ’ὡς ἀκουσίως

τοῖς φιλτάτοις ἑκοῦσιν ἠράμην δόρυ.

ἀλλ’ἐς σὲ τείνει τῶνδε διάλυσις κακῶν,

μῆτερ, διαλλάξασαν ὁμογενεῖς φίλους

παῦσαι πόνων με καὶ σὲ καὶ πᾶσαν πόλιν.

πάλαι μὲν οὖν ὑμνηθέν, ἀλλ’ὅμως ἐρῶ ·

τὰ χρήματ’ἀνθρώποισι τιμιώτατα,

δύναμίντε πλείστην τῶν ἐν ἀνθρώποις ἔχει.

ἁγὼ μεθήκω δεῦρο μυρίαν ἄγων

λόγχην · πένης γὰρ οὐδὲν εὐγενὴς ἀνήρ.

καὶ μὴν Ἐτεοκλῆς ἐς διαλλαγὰς ὅδε

χωρεῖ · σὸν ἔργον, μῆτερ Ἰοκάστη, λέγειν

τοιούσδε μύθους οἷς διαλλάξεις τέκνα.

μῆτερ, πάρειμι · τὴν χάριν δὲ σοὶ διδοὺς

ἦλθον. τί χρὴ δρᾶν; ἀρχέτω δέ τις λόγου ·

ὡς ἀμφὶ τείχη καὶ ξυνωρίδας λόχων

τάσσων ἐπέσχον πόλιν, ὅπως κλύοιμί σου

κοινὰς βραβείας, αἷς ὑπόσπονδον μολεῖν

τόνδ’εἰσεδέξω τειχέων πείσασά με.

ἐπίσχες · οὔτοι τὸ ταχὺ τὴν δίκην ἔχει,

βραδεῖς δὲ μῦθοι πλεῖστον ἀνύουσιν σοφόν.

σχάσον δὲ δεινὸν ὄμμα καὶ θυμοῦ πνοάς ·

οὐ γὰρ τὸ λαιμότμητον εἰσορᾷς κάρα

Γοργόνος, ἀδελφὸν δ’εἰσορᾷς ἥκοντα σόν.

σύτ’αὖ πρόσωπον πρὸς κασίγνητον στρέφε,

Πολύνεικες · ἐς γὰρ ταὐτὸν ὄμμασιν βλέπων

λέξειςτ’ἄμεινον τοῦδέτ’ἐνδέξῃ λόγους.

παραινέσαι δὲ σφῷν τι βούλομαι σοφόν ·

ὅταν φίλος τις ἀνδρὶ θυμωθεὶς φίλῳ

ἐς ἓν συνελθὼν ὄμματ’ὄμμασιν διδῷ,

ἐφ’οἷσιν ἥκει, ταῦτα χρὴ μόνον σκοπεῖν,

κακῶν δὲ τῶν πρὶν μηδενὸς μνείαν ἔχειν.

λόγος μὲν οὖν σὸς πρόσθε, Πολύνεικες τέκνον ·

σὺ γὰρ στράτευμα Δαναϊδῶν ἥκεις ἄγων,

ἄδικα πεπονθώς, ὡς σὺ φῄς · κριτὴς δέ τις

θεῶν γένοιτο καὶ διαλλακτὴς κακῶν.

ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς ἀληθείας ἔφυ,

κοὐ ποικίλων δεῖ τἄνδιχ’ἑρμηνευμάτων ·

ἔχει γὰρ αὐτὰ καιρόν · ὁ δ’ἄδικος λόγος

νοσῶν ἐν αὑτῷ φαρμάκων δεῖται σοφῶν.

ἐγὼ δὲ πατρὸς δωμάτων προυσκεψάμην

τοὐμόντε καὶ τοῦδ’, ἐκφυγεῖν χρῄζων ἀρὰς

ἃς Οἰδίπους ἐφθέγξατ’εἰς ἡμᾶς ποτε,

ἐξῆλθον ἔξω τῆσδ’ἑκὼν αὐτὸς χθονός,

δοὺς τῷδ’ἀνάσσειν πατρίδος ἐνιαυτοῦ κύκλον,

ὥστ’αὐτὸς ἄρχειν αὖθις ἀνὰ μέρος λαβὼν

καὶ μὴ δι’ἔχθρας τῷδε καὶ φθόνου μολὼν

κακόν τι δρᾶσαι καὶ παθεῖν, ἃ γίγνεται.

ὃ δ’αἰνέσας ταῦθ’ὁρκίουςτε δοὺς θεούς,

ἔδρασεν οὐδὲν ὧν ὑπέσχετ’, ἀλλ’ἔχει

τυραννίδ’αὐτὸς καὶ δόμων ἐμῶν μέρος.

καὶ νῦν ἕτοιμός εἰμι τἀμαυτοῦ λαβὼν

στρατὸν μὲν ἔξω τῆσδ’ἀποστεῖλαι χθονός,

οἰκεῖν δὲ τὸν ἐμὸν οἶκον ἀνὰ μέρος λαβὼν

καὶ τῷδ’ἀφεῖναι τὸν ἴσον αὖθις αὖ χρόνον,

καὶ μήτε πορθεῖν πατρίδα μήτε προσφέρειν

πύργοισι πηκτῶν κλιμάκων προσαμβάσεις,

ἃ μὴ κυρήσας τῆς δίκης πειράσομαι

δρᾶν. μάρτυρας δὲ τῶνδε δαίμονας καλῶ,

ὡς πάντα πράσσων σὺν δίκῃ, δίκης ἄτερ

ἀποστεροῦμαι πατρίδος ἀνοσιώτατα.

ταῦτ’αὔθ’ἕκαστα, μῆτερ, οὐχὶ περιπλοκὰς

λόγων ἀθροίσας εἶπον, ἀλλὰ καὶ σοφοῖς

καὶ τοῖσι φαύλοις ἔνδιχ’, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ.

ἐμοὶ μέν, εἰ καὶ μὴ καθ’Ἑλλήνων χθόνα

τεθράμμεθ’, ἀλλ’οὖν ξυνετά μοι δοκεῖς λέγειν.

εἰ πᾶσι ταὐτὸν καλὸν ἔφυ σοφόνθ’ἅμα,

οὐκ ἦν ἂν ἀμφίλεκτος ἀνθρώποις ἔρις ·

νῦν δ’οὔθ’ὅμοιον οὐδὲν οὔτ’ἴσον βροτοῖς,

πλὴν ὀνόμασαι · τὸ δ’ἔργον οὐκ ἔστιν τόδε.

ἐγὼ γὰρ οὐδέν, μῆτερ, ἀποκρύψας ἐρῶ ·

ἄστρων ἂν ἔλθοιμ’ἡλίου πρὸς ἀντολὰς

καὶ γῆς ἔνερθεν, δυνατὸς ὢν δρᾶσαι τάδε,

τὴν θεῶν μεγίστην ὥστ’ἔχειν Τυραννίδα.

τοῦτ’οὖν τὸ χρηστόν, μῆτερ, οὐχὶ βούλομαι

ἄλλῳ παρεῖναι μᾶλλον ἢ σῴζειν ἐμοί ·

ἀνανδρία γάρ, τὸ πλέον ὅστις ἀπολέσας

τοὔλασσον ἔλαβε. πρὸς δὲ τοῖσδ’αἰσχύνομαι,

ἐλθόντα σὺν ὅπλοις τόνδε καὶ πορθοῦντα γῆν

τυχεῖν ἃ χρῄζει · ταῖς γὰρ ἂν Θήβαις τόδε

γένοιτ’ὄνειδος, εἰ Μυκηναίου δορὸς

φόβῳ παρείην σκῆπτρα τἀμὰ τῷδ’ἔχειν.

χρῆν δ’αὐτὸν οὐχ ὅπλοισι τὰς διαλλαγάς,

μῆτερ, ποιεῖσθαι · πᾶν γὰρ ἐξαιρεῖ λόγος

ὃ καὶ σίδηρος πολεμίων δράσειεν ἄν.

ἀλλ’, εἰ μὲν ἄλλως τήνδε γῆν οἰκεῖν θέλει,

ἔξεστ’· ἐκεῖνο δ’οὐχ ἑκὼν μεθήσομαι.

ἄρχειν παρόν μοι, τῷδε δουλεύσω ποτέ;

πρὸς ταῦτ’ἴτω μὲν πῦρ, ἴτω δὲ φάσγανα,

ζεύγνυσθε δ’ἵππους, πεδία πίμπλαθ’ἁρμάτων,

ὡς οὐ παρήσω τῷδ’ἐμὴν τυραννίδα.

εἴπερ γὰρ ἀδικεῖν χρή, τυραννίδος πέρι

κάλλιστον ἀδικεῖν, τἄλλα δ’εὐσεβεῖν χρεών.

οὐκ εὖ λέγειν χρὴ μὴ ’πὶ τοῖς ἔργοις καλοῖς ·

οὐ γὰρ καλὸν τοῦτ’, ἀλλὰ τῇ δίκῃ πικρόν.

ὦ τέκνον, οὐχ ἅπαντα τῷ γήρᾳ κακά,

Ἐτεόκλεες, πρόσεστιν · ἀλλ’ἡμπειρία

ἔχει τι λέξαι τῶν νέων σοφώτερον.

τί τῆς κακίστης δαιμόνων ἐφίεσαι

Φιλοτιμίας, παῖ; μὴ σύ γ’· ἄδικος ἡ θεός ·

πολλοὺς δ’ἐς οἴκους καὶ πόλεις εὐδαίμονας

ἐσῆλθε κἀξῆλθ’ἐπ’ὀλέθρῳ τῶν χρωμένων ·

ἐφ’ᾗ σὺ μαίνῃ. κεῖνο κάλλιον, τέκνον,

Ἰσότητα τιμᾶν, ἣ φίλους ἀεὶ φίλοις

πόλειςτε πόλεσι συμμάχουςτε συμμάχοις

συνδεῖ · τὸ γὰρ ἴσον μόνιμον ἀνθρώποις ἔφυ,

τῷ πλέονι δ’αἰεὶ πολέμιον καθίσταται

τοὔλασσον ἐχθρᾶςθ’ἡμέρας κατάρχεται.

καὶ γὰρ μέτρ’ἀνθρώποισι καὶ μέρη σταθμῶν

Ἰσότης ἔταξε κἀριθμὸν διώρισε,

νυκτόςτ’ἀφεγγὲς βλέφαρον ἡλίουτε φῶς

ἴσον βαδίζει τὸν ἐνιαύσιον κύκλον,

κοὐδέτερον αὐτῶν φθόνον ἔχει νικώμενον.

εἶθ’ἥλιος μὲν νύξτε δουλεύει βροτοῖς

σὺ δ’οὐκ ἀνέξῃ δωμάτων ἔχων ἴσον

καὶ τῷδε νεῖμαι; κᾆτα ποῦ ’στιν ἡ δίκη;

τί τὴν τυραννίδ’, ἀδικίαν εὐδαίμονα,

τιμᾷς ὑπέρφευ καὶ μέγ’ἥγησαι τόδε;

περιβλέπεσθαι τίμιον; κενὸν μὲν οὖν.

ἢ πολλὰ μοχθεῖν πόλλ’ἔχων ἐν δώμασι

βούλῃ; τί δ’ἔστι τὸ πλέον; ὄνομ’ἔχει μόνον ·

ἐπεὶ τά γ’ἀρκοῦνθ’ἱκανὰ τοῖς γε σώφροσιν.

οὔτοι τὰ χρήματ’ἴδια κέκτηνται βροτοί,

τὰ τῶν θεῶν δ’ἔχοντες ἐπιμελούμεθα ·

ὅταν δὲ χρῄζωσ’, αὔτ’ἀφαιροῦνται πάλιν.

ἄγ’, ἤν σ’ἔρωμαι δύο λόγω προθεῖσ’ἅμα,

πότερα τυραννεῖν ἢ πόλιν σῷσαι θέλεις,

ἐρεῖς τυραννεῖν; ἢν δὲ νικήσῃ σ’ὅδε;

ὄψῃ δαμασθὲν ἄστυ Θηβαῖον τόδε,

ὄψῃ δὲ πολλὰς αἰχμαλωτίδας κόρας

βίᾳ πρὸς ἀνδρῶν πολεμίων πορθουμένας.

ὀδυνηρὸς ἆρ’ὁ πλοῦτος, ὃν ζητεῖς ἔχειν,

γενήσεται Θήβαισι, φιλότιμος δὲ σύ.

σοὶ μὲν τάδ’αὐδῶ. σοὶ δέ, Πολύνεικες, λέγω ·

ἀμαθεῖς Ἄδραστος χάριτας ἔς σ’ἀνήψατο,

ἀσύνετα δ’ἦλθες καὶ σὺ πορθήσων πόλιν.

φέρ’, ἢν ἕλῃς γῆν τήνδ’— ὃ μὴ τύχοι ποτέ —

πρὸς θεῶν, τρόπαια πῶς ἀναστήσεις Διί;

πῶς δ’αὖ κατάρξῃ θυμάτων, ἑλὼν πάτραν,

καὶ σκῦλα γράψεις πῶς ἐπ’Ἰνάχου ῥοαῖς;

“Θήβας πυρώσας τάσδε Πολυνείκης θεοῖς

ἀσπίδας ἔθηκε ;’μήποτ’, ὦ τέκνον, κλέος

τοιόνδε σοι γένοιθ’ὑφ’Ἑλλήνων λαβεῖν.

ἢν δ’αὖ κρατηθῇς καὶ τὰ τοῦδ’ὑπερδράμῃ,

πῶς Ἄργος ἥξεις μυρίους λιπὼν νεκρούς;

ἐρεῖ δὲ δή τις · ὦ κακὰ μνηστεύματα

Ἄδραστε προσθείς, διὰ μιᾶς νύμφης γάμον

ἀπωλόμεσθα. δύο κακὼ σπεύδεις, τέκνον,

κείνων στέρεσθαι τῶνδέτ’ἐν μέσῳ πεσεῖν.

μέθετον τὸ λίαν, μέθετον · ἀμαθία δυοῖν,

ἐς ταὔθ’ὅταν μόλητον, ἔχθιστον κακόν.

ὦ θεοί, γένοισθε τῶνδ’ἀπότροποι κακῶν

καὶ ξύμβασίν τιν’Οἰδίπου τέκνοις δότε.

μῆτερ, οὐ λόγων ἔθ’ἁγών, ἀλλ’ἀναλοῦται χρόνος

οὑν μέσῳ μάτην, περαίνει δ’οὐδὲν ἡ προθυμία ·

οὐ γὰρ ἂν ξυμβαῖμεν ἄλλως ἢ ’πὶ τοῖς εἰρημένοις,

ὥστ’ἐμὲ σκήπτρων κρατοῦντα τῆσδ’ἄνακτ’εἶναι χθονός ·

τῶν μακρῶν δ’ἀπαλλαγεῖσα νουθετημάτων μ’ἔα.

καὶ σὺ τῶνδ’ἔξω κομίζου τειχέων, ἢ κατθανῇ.

πρὸς τίνος; τίς ὧδ’ἄτρωτος, ὅστις εἰς ἡμᾶς ξίφος

φόνιον ἐμβαλὼν τὸν αὐτὸν οὐκ ἀποίσεται μόρον;

ἐγγύς, οὐ πρόσω βέβηκεν · ἐς χέρας λεύσσεις ἐμάς;

εἰσορῶ · δειλὸν δ’ὁ πλοῦτος καὶ φιλόψυχον κακόν.

κᾆτα σὺν πολλοῖσιν ἦλθες πρὸς τὸν οὐδὲν ἐς μάχην;

ἀσφαλὴς γάρ ἐστ’ἀμείνων ἢ θρασὺς στρατηλάτης.

κομπὸς εἶ σπονδαῖς πεποιθώς, αἵ σε σῴζουσιν θανεῖν.

καὶ σέ · δεύτερον δ’ἀπαιτῶ σκῆπτρα καὶ μέρη χθονός.

οὐκ ἀπαιτούμεσθ’· ἐγὼ γὰρ τὸν ἐμὸν οἰκήσω δόμον.

τοῦ μέρους ἔχων τὸ πλεῖον;

φήμ’· ἀπαλλάσσου δὲ γῆς.

ὦ θεῶν βωμοὶ πατρῴων —

οὓς σὺ πορθήσων πάρει.

κλύετέ μου —

τίς δ’ἂν κλύοι σου πατρίδ’ἐπεστρατευμένου;

καὶ θεῶν τῶν λευκοπώλων δώματα —

οἳ στυγοῦσί σε.

ἐξελαυνόμεσθα πατρίδος —

καὶ γὰρ ἦλθες ἐξελῶν.

ἀδικίᾳ γ’, ὦ θεοί.

Μυκήναις, μὴ ’νθάδ’ἀνακάλει θεούς.

ἀνόσιος πέφυκας —

ἀλλ’οὐ πατρίδος, ὡς σύ, πολέμιος.

ὅς μ’ἄμοιρον ἐξελαύνεις.

καὶ κατακτενῶ γε πρός.

ὦ πάτερ, κλύεις ἃ πάσχω;

καὶ γὰρ οἷα δρᾷς κλύει.

καὶ σύ, μῆτερ;

ἀθέμιτόν σοι μητρὸς ὀνομάζειν κάρα.

ὦ πόλις.

μολὼν ἐς Ἄργος ἀνακάλει Λέρνης ὕδωρ.

εἶμι, μὴ πόνει · σὲ δ’αἰνῶ, μῆτερ.

ἔξιθι χθονός.

ἔξιμεν · πατέρα δέ μοι δὸς εἰσιδεῖν.

οὐκ ἂν τύχοις.

ἀλλὰ παρθένους ἀδελφάς.

οὐ δὲ τάσδ’ὄψῃ ποτέ.

ὦ κασίγνηται.

τί ταύτας ἀνακαλεῖς ἔχθιστος ὤν;

μῆτερ, ἀλλά μοι σὺ χαῖρε.

χαρτὰ γοῦν πάσχω, τέκνον.

οὐκέτ’εἰμὶ παῖς σός.

ἐς πόλλ’ἀθλία πέφυκ’ἐγώ.

ὅδε γὰρ εἰς ἡμᾶς ὑβρίζει.

καὶ γὰρ ἀνθυβρίζομαι.

ποῦ ποτε στήσῃ πρὸ πύργων;

ὡς τί μ’ἱστορεῖς τόδε;

ἀντιτάξομαι κτενῶν σε.

κἀμὲ τοῦδ’ἔρως ἔχει.

ὦ τάλαιν’ἐγώ · τί δράσετ’, ὦ τέκνα;

αὐτὸ σημανεῖ.

πατρὸς οὐ φεύξεσθ’Ἐρινῦς;

ἐρρέτω πρόπας δόμος.

ὡς τάχ’οὐκέθ’αἱματηρὸν τοὐμὸν ἀργήσει ξίφος.

τὴν δὲ θρέψασάν με γαῖαν καὶ θεοὺς μαρτύρομαι,

ὡς ἄτιμος οἰκτρὰ πάσχων ἐξελαύνομαι χθονός,

δοῦλος ὥς, ἀλλ’οὐχὶ ταὐτοῦ πατρὸς Οἰδίπου γεγώς ·

κἄν τί σοι, πόλις, γένηται, μὴ ἐμέ, τόνδε δ’αἰτιῶ ·

οὐχ ἑκὼν γὰρ ἦλθον, ἄκων δ’ἐξελαύνομαι χθονός.

καὶ σύ, Φοῖβ’ἄναξ Ἀγυιεῦ, καὶ μέλαθρα, χαίρετε,

ἥλικέςθ’οὑμοί, θεῶντε δεξίμηλ’ἀγάλματα.

οὐ γὰρ οἶδ’εἴ μοι προσειπεῖν αὖθις ἔσθ’ὑμᾶς ποτε ·

ἐλπίδες δ’οὔπω καθεύδουσ’, αἷς πέποιθα σὺν θεοῖς

τόνδ’ἀποκτείνας κρατήσειν τῆσδε Θηβαίας χθονός.

ἔξιθ’ἐκ χώρας · ἀληθῶς δ’ὄνομα Πολυνείκη πατὴρ

ἔθετό σοι θείᾳ προνοίᾳ νεικέων ἐπώνυμον.

Κάδμος ἔμολε τάνδε γᾶν

Τύριος, ᾧ τετρασκελὴς

μόσχος ἀδάματον πέσημα

δίκε τελεσφόρον διδοῦσα

χρησμόν, οὗ κατοικίσαι

πεδία νιν τὸ θέσφατον

πυροφόρα δόμων ἔχρη,

καλλιπόταμος ὕδατος ἵνατε

νοτὶς ἐπέρχεται γύας,

Δίρκας χλοηφόρους

καὶ βαθυσπόρους γύας ·

Βρόμιον ἔνθα τέκετο

μάτηρ Διὸς γάμοισι,

κισσὸς ὃν περιστεφὴς

ἕλικος εὐθὺς ἔτι βρέφος

χλοηφόροισιν ἔρνεσιν

κατασκίοισιν ὀλβίσας ἐνώτισεν,

Βάκχιον χόρευμα παρθένοισι Θηβαΐαισι

καὶ γυναιξὶν εὐίοις.

ἔνθα φόνιος ἦν δράκων

Ἄρεος ὠμόφρων φύλαξ

νάματ’ἔνυδρα καὶ ῥέεθρα

χλοερὰ δεργμάτων κόραισι

πολυπλάνοις ἐπισκοπῶν ·

ὃν ἐπὶ χέρνιβας μολὼν

Κάδμος ὄλεσε μαρμάρῳ ·

κρᾶτα φόνιον ὀλεσίθηρος

ὠλένας δικὼν βολαῖς,

δίας ἀμάτορος δ’

ἐς βαθυσπόρους γύας

γαπετεῖς δικὼν

ὀδόντας φραδαῖσιν ·

ἔνθεν ἐξανῆκε γᾶ

πάνοπλον ὄψιν ὑπὲρ ἄκρων

ὅρων χθονός · σιδαρόφρων

δέ νιν φόνος πάλιν ξυνῆψε γᾷ φίλᾳ.

αἵματος δ’ἔδευσε γαῖαν, ἅ νιν εὐηλίοισι

δεῖξεν αἰθέρος πνοαῖς.

καὶ σέ, τὸν προμάτορος

Ἰοῦς ποτ’ἔκγονον

Ἔπαφον, ὦ Διὸς γένεθλον,

ἐκάλεσα βαρβάρῳ βοᾷ,

ἰώ, βαρβάροις λιταῖς ·

βᾶθι βᾶθι τάνδε γᾶν ·

— σοί νιν ἔκγονοι κτίσαν

καὶ διώνυμοι θεαί,

Περσέφασσα καὶ φίλα

Δαμάτηρ θεά,

πάντων ἄνασσα, πάντων δὲ Γᾶ τροφός,

κτήσαντο — πέμπε πυρφόρους

θεάς, ἄμυνε τᾷδε γᾷ ·

πάντα δ’εὐπετῆ θεοῖς.

χώρει σὺ καὶ κόμιζε τὸν Μενοικέως

Κρέοντ’, ἀδελφὸν μητρὸς Ἰοκάστης ἐμῆς,

λέγων τάδ’, ὡς οἰκεῖα καὶ κοινὰ χθονὸς

θέλω πρὸς αὐτὸν συμβαλεῖν βουλεύματα,

πρὶν ἐς μάχηντε καὶ δορὸς τάξιν μολεῖν.

καίτοι ποδῶν σῶν μόχθον ἐκλύει παρών ·

ὁρῶ γὰρ αὐτὸν πρὸς δόμους στείχοντ’ἐμούς.

ἦ πόλλ’ἐπῆλθον εἰσιδεῖν χρῄζων σ’, ἄναξ

Ἐτεόκλεες, πέριξ δὲ Καδμείων πύλας

φυλακάςτ’ἐπῆλθον σὸν δέμας θηρώμενος.

καὶ μὴν ἐγὼ σ’ἔχρῃζον εἰσιδεῖν, Κρέον ·

πολλῷ γὰρ ηὗρον ἐνδεεῖς διαλλαγάς

ὡς ἐς λόγους συνῆψα Πολυνείκει μολών.

ἤκουσα μεῖζον αὐτὸν ἢ Θήβας φρονεῖν,

κήδειτ’Ἀδράστου καὶ στρατῷ πεποιθότα.

ἀλλ’ἐς θεοὺς χρὴ ταῦτ’ἀναρτήσαντ’ἔχειν ·

ἃ δ’ἐμποδὼν μάλιστα, ταῦθ’ἥκω φράσων.

τὰ ποῖα ταῦτα; τὸν λόγον γὰρ ἀγνοῶ.

ἥκει τις αἰχμάλωτος Ἀργείων πάρα.

λέγει δὲ δὴ τί τῶν ἐκεῖ νεώτερον;

ἑλίξειν αὐτίκ’Ἀργείων στρατόν.

ἐξοιστέον τἄρ’ὅπλα Καδμείων πόλει.

ποῖ; μῶν νεάζων οὐχ ὁρᾷς ἃ χρή σ’ὁρᾶν;

ἐκτὸς τάφρων τῶνδ’, ὡς μαχουμένους τάχα.

σμικρὸν τὸ πλῆθος τῆσδε γῆς, οἳ δ’ἄφθονοι.

ἐγᾦδα κείνους τοῖς λόγοις ὄντας θρασεῖς.

ἔχει τιν’ὄγκον τἄργος Ἑλλήνων πάρα.

θάρσει · τάχ’αὐτῶν πεδίον ἐμπλήσω φόνου.

θέλοιμ’ἄν · ἀλλὰ τοῦθ’ὁρῶ πολλοῦ πόνου.

ὡς οὐ καθέξω τειχέων ἔσω στρατόν.

καὶ μὴν τὸ νικᾶν ἐστι πᾶν εὐβουλία.

βούλῃ τράπωμαι δῆθ’ὁδοὺς ἄλλας τινάς;

πάσας γε, πρὶν κίνδυνον εἰς ἅπαξ μολεῖν.

εἰ νυκτὸς αὐτοῖς προσβάλοιμεν ἐκ λόχου;

εἴπερ σφαλείς γε δεῦρο σωθήσῃ πάλιν.

ἴσον φέρει νύξ, τοῖς δὲ τολμῶσιν πλέον.

ἐνδυστυχῆσαι δεινὸν εὐφρόνης κνέφας.

ἀλλ’ἀμφὶ δεῖπνον οὖσι προσβάλω δόρυ;

ἔκπληξις ἂν γένοιτο · νικῆσαι δὲ δεῖ.

βαθύς γέ τοι Διρκαῖος ἀναχωρεῖν πόρος.

ἅπαν κάκιον τοῦ φυλάσσεσθαι καλῶς.

τί δ’, εἰ καθιππεύσαιμεν Ἀργείων στρατόν;

κἀκεῖ πέφρακται λαὸς ἅρμασιν πέριξ.

τί δῆτα δράσω; πολεμίοισι δῶ πόλιν;

μὴ δῆτα · βουλεύου δ’, ἐπείπερ εἶ σοφός.

τίς οὖν πρόνοια γίγνεται σοφωτέρα;

ἕπτ’ἄνδρας αὐτοῖς φασιν, ὡς ἤκουσ’ἐγώ —

τί προστετάχθαι δρᾶν; τὸ γὰρ σθένος βραχύ.

† λόχων ἀνάσσειν † ἑπτὰ προσκεῖσθαι πύλαις.

τί δῆτα δρῶμεν; ἀπορίαν γὰρ οὐ μενῶ.

ἕπτ’ἄνδρας αὐτοῖς καὶ σὺ πρὸς πύλαις ἑλοῦ.

λόχων ἀνάσσειν ἢ μονοστόλου δορός;

λόχων, προκρίνας οἵπερ ἀλκιμώτατοι.

ξυνῆκ’· ἀμύνειν τειχέων προσαμβάσεις.

καὶ ξυστρατήγους γ’· εἷς δ’ἀνὴρ οὐ πάνθ’ὁρᾷ.

θάρσει προκρίνας ἢ φρενῶν εὐβουλίᾳ;

ἀμφότερον · ἀπολειφθὲν γὰρ οὐδὲν θάτερον.

ἔσται τάδ’· ἐλθὼν ἑπτάπυργον ἐς πόλιν

τάξω λοχαγοὺς πρὸς πύλαισιν, ὡς λέγεις,

ἴσους ἴσοισι πολεμίοισιν ἀντιθείς.

ὄνομα δ’ἑκάστου διατριβὴ πολλὴ λέγειν,

ἐχθρῶν ὑπ’αὐτοῖς τείχεσιν καθημένων.

ἀλλ’εἶμ’, ὅπως ἂν μὴ καταργῶμεν χέρα.

καί μοι γένοιτ’ἀδελφὸν ἀντήρη λαβεῖν

καὶ ξυσταθέντα διὰ μάχης ἑλεῖν δορί.

γάμους δ’ἀδελφῆς Ἀντιγόνης παιδόςτε σοῦ

Αἵμονος, ἐάν τι τῆς τύχης ἐγὼ σφαλῶ,

σοὶ χρὴ μέλεσθαι · τὴν δόσιν δ’ἐχέγγυον

τὴν πρόσθε ποιῶ νῦν ἐπ’ἐξόδοις ἐμαῖς.

μητρὸς δ’ἀδελφὸς εἶ · τί δεῖ μακρηγορεῖν;

τρέφ’ἀξίως νιν σοῦτε τήντ’ἐμὴν χάριν.

πατὴρ δ’ἐς αὑτὸν ἀμαθίαν ὀφλισκάνει,

ὄψιν τυφλώσας · οὐκ ἄγαν σφ’ἐπῄνεσα ·

ἡμᾶς δ’ἀραῖσιν, ἢν τύχῃ, κατακτενεῖ.

ἓν δ’ἐστὶν ἡμῖν ἀργόν, εἴ τι θέσφατον

οἰωνόμαντις Τειρεσίας ἔχει φράσαι,

τοῦδ’ἐκπυθέσθαι ταῦτ’· ἐγὼ δὲ παῖδα σὸν

Μενοικέα, σοῦ πατρὸς αὐτεπώνυμον,

λαβόντα πέμψω δεῦρο Τειρεσίαν, Κρέον ·

σοὶ μὲν γὰρ ἡδὺς ἐς λόγους ἀφίξεται,

ἐγὼ δὲ τέχνην μαντικὴν ἐμεμψάμην

ἤδη πρὸς αὐτόν, ὥστε μοι μομφὰς ἔχειν.

πόλει δὲ καὶ σοὶ ταῦτ’ἐπισκήπτω, Κρέον ·

ἤνπερ κρατήσῃ τἀμά, Πολυνείκους νέκυν

μήποτε ταφῆναι τῇδε Θηβαίᾳ χθονί,

θνῄσκειν δὲ τὸν θάψαντα, κἂν φίλων τις ᾖ.

ἐκφέρετε τεύχη πάνοπλάτ’ἀμφιβλήματα,

ὡς εἰς ἀγῶνα τὸν προκείμενον δορὸς

ὁρμώμεθ’ἤδη ξὺν δίκῃ νικηφόρῳ.

τῇ δ’Εὐλαβείᾳ, χρησιμωτάτῃ θεῶν,

προσευχόμεσθα τήνδε διασῷσαι πόλιν.

ὦ πολύμοχθος Ἄρης, τί ποθ’αἵματι

καὶ θανάτῳ κατέχῃ Βρομίου παράμουσος ἑορταῖς;

οὐκ ἐπὶ καλλιχόροις στεφάνοισι νεάνιδος ὥρας

βόστρυχον ἀμπετάσας λωτοῦ κατὰ πνεύματα μέλπῃ

μοῦσαν, ἐν ᾇ χάριτες χοροποιοί,

ἀλλὰ σὺν ὁπλοφόροις στρατὸν Ἀργείων ἐπιπνεύσας

αἵματι Θήβας

κῶμον ἀναυλότατον προχορεύεις.

οὐ δ’ὑπὸ θυρσομανεῖ νεβρίδων μέτα δίνᾳ,

ἅρμασι καὶ ψαλίων τετραβάμοσι μωνυχοπώλων

ἱππείαις ἐπὶ χεύμασι βαίνων

Ἰσμηνοῖο θοάζεις, Ἀργείοις ἐπιπνεύσας Σπαρτῶν γένναν,

ἀσπιδοφέρμονα θίασον ἐνόπλιον,

ἀντίπαλον κατὰ λάινα τείχεα

χαλκῷ κοσμήσας.

ἦ δεινά τις Ἔρις θεός, ἃ τάδε

μήσατο πήματα γᾶς βασιλεῦσιν, Λαβδακίδαις πολυμόχθοις.

ὦ ζαθέων πετάλων

πολυθηρότατον νάπος, Ἀρτέμιδος χιονοτρόφον ὄμμα Κιθαιρών,

μήποτε τὸν θανάτῳ προτεθέντα, λόχευμ’Ἰοκάστας,

ὤφελες Οἰδιπόδαν θρέψαι, βρέφος ἔκβολον οἴκων,

χρυσοδέτοις περόναις ἐπίσαμον ·

μη δὲ τὸ παρθένιον πτερόν, οὔρειον τέρας, ἐλθεῖν

πένθεα γαίας

Σφιγγὸς ἀμουσοτάταισι σὺν ᾠδαῖς,

ἅ ποτε Καδμογενῆ τετραβάμοσι χαλαῖς

τείχεσι χριμπτομένα φέρεν αἰθέρος εἰς ἄβατον φῶς γένναν, ἃν ὁ κατὰ χθονὸς Ἅιδας

Καδμείοις ἐπιπέμπει · δυσδαίμων δ’ἔρις ἄλλα

θάλλει παίδων

Οἰδιπόδα κατὰ δώματα καὶ πόλιν.

οὐ γὰρ ὃ μὴ καλὸν οὔποτ’ἔφυ καλόν,

οὐ δ’οἱ μὴ νόμιμοι

† παῖδες ματρὶ λόχευμα, μίασμα πατρός ·

ἣ δὲ συναίμονος ἐς λέχος ἦλθεν. †

[…]

ἔτεκες, ὦ Γαῖ’, ἔτεκές ποτε,

βάρβαρον ὡς ἀκοὰν ἐδάην ἐδάην ποτ’ἐν οἴκοις, τὰν ἀπὸ θηροτρόφου φοινικολόφοιο δράκοντος

γένναν ὀδοντοφυῆ, Θήβαις κάλλιστον ὄνειδος ·

Ἁρμονίας δέ ποτ’εἰς ὑμεναίους

ἤλυθον οὐρανίδαι, φόρμιγγίτε τείχεα Θήβας

τᾶς Ἀμφιονίαςτε λύρας ὕπο πύργος ἀνέστα

διδύμων ποταμῶν πόρον ἀμφὶ μέσον,

Δίρκα χλοεροτρόφον ᾇ πεδίον

πρόπαρ Ἰσμηνοῦ καταδεύει ·

ἰώθ’, ἁ κερόεσσα προμάτωρ,

Καδμείων βασιλῆας ἐγείνατο,

μυριάδας δ’ἀγαθῶν ἑτέροις

ἑτέρας μεταμειβομένα πόλις ἅδ’ἐπ’ἄκροις ἕστακ’

Ἀρηΐοις στεφάνοισιν.

ἡγοῦ πάροιθε, θύγατερ · ὡς τυφλῷ ποδὶ

ὀφθαλμὸς εἶ σύ, ναυβάταισιν ἄστρον ὥς ·

δεῦρ’ἐς τὸ λευρὸν πέδον ἴχνος τιθεῖσ’ἐμόν,