Helen

Νείλου μὲν αἵδε καλλιπάρθενοι ῥοαί,

ὃς ἀντὶ δίας ψακάδος Αἰγύπτου πέδον

λευκῆς τακείσης χιόνος ὑγραίνει γύας.

Πρωτεὺς δ’ὅτ’ἔζη τῆσδε γῆς τύραννος ἦν,

Φάρον μὲν οἰκῶν νῆσον, Αἰγύπτου δ’ἄναξ,

ὃς τῶν κατ’οἶδμα παρθένων μίαν γαμεῖ,

Ψαμάθην, ἐπειδὴ λέκτρ’ἀφῆκεν Αἰακοῦ.

τίκτει δὲ τέκνα δισσὰ τοῖσδε δώμασι,

Θεοκλύμενον ἄρσεν’

εὐγενῆτε παρθένον

Εἰδώ, τὸ μητρὸς ἀγλάισμ’, ὅτ’ἦν βρέφος ·

ἐπεὶ δ’ἐς ἥβην ἦλθεν ὡραίαν γάμων,

καλοῦσιν αὐτὴν Θεονόην · τὰ θεῖα γὰρ

τάτ’ὄντα καὶ μέλλοντα πάντ’ἠπίστατο,

προγόνου λαβοῦσα Νηρέως τιμὰς πάρα.

ἡμῖν δὲ γῆ μὲν πατρὶς οὐκ ἀνώνυμος

Σπάρτη, πατὴρ δὲ Τυνδάρεως · ἔστιν δὲ δὴ

λόγος τις ὡς Ζεὺς μητέρ’ἔπτατ’εἰς ἐμὴν

Λήδαν κύκνου μορφώματ’ὄρνιθος λαβών,

ὃς δόλιον εὐνὴν ἐξέπραξ’ὑπ’αἰετοῦ

δίωγμα φεύγων, εἰ σαφὴς οὗτος λόγος ·

Ἑλένη δ’ἐκλήθην. ἃ δὲ πεπόνθαμεν κακὰ

λέγοιμ’ἄν. ἦλθον τρεῖς θεαὶ κάλλους πέρι

Ἰδαῖον ἐς κευθμῶν’Ἀλέξανδρον πάρα,

Ἥρα Κύπριςτε διογενήςτε παρθένος,

μορφῆς θέλουσαι διαπεράνασθαι κρίσιν.

τοὐμὸν δὲ κάλλος, εἰ καλὸν τὸ δυστυχές,

Κύπρις προτείνασ’ὡς Ἀλέξανδρος γαμεῖ,

νικᾷ. λιπὼν δὲ βούσταθμ’Ἰδαῖος Πάρις

Σπάρτην ἀφίκεθ’ὡς ἐμὸν σχήσων λέχος.

Ἥρα δὲ μεμφθεῖσ’οὕνεκ’οὐ νικᾷ θεάς,

ἐξηνέμωσε τἄμ’Ἀλεξάνδρῳ λέχη,

δίδωσι δ’οὐκ ἔμ’, ἀλλ’ὁμοιώσασ’ἐμοὶ

εἴδωλον ἔμπνουν οὐρανοῦ ξυνθεῖσ’ἄπο,

Πριάμου τυράννου παιδί · καὶ δοκεῖ μ’ἔχειν —

κενὴν δόκησιν, οὐκ ἔχων. τὰ δ’αὖ Διὸς

βουλεύματ’ἄλλα τοῖσδε συμβαίνει κακοῖς ·

πόλεμον γὰρ εἰσήνεγκεν Ἑλλήνων χθονὶ

καὶ Φρυξὶ δυστήνοισιν, ὡς ὄχλου βροτῶν

πλήθουςτε κουφίσειε μητέρα χθόνα

γνωτόντε θείη τὸν κράτιστον Ἑλλάδος.

Φρυγῶν δ’ἐς ἀλκὴν προυτέθην ἐγὼ μὲν οὔ,

τὸ δ’ὄνομα τοὐμόν, ἆθλον Ἕλλησιν δορός.

λαβὼν δέ μ’Ἑρμῆς ἐν πτυχαῖσιν αἰθέρος

νεφέλῃ καλύψας — οὐ γὰρ ἠμέλησέ μου

Ζεύς — τόνδ’ἐς οἶκον Πρωτέως ἱδρύσατο,

πάντων προκρίνας σωφρονέστατον βροτῶν,

ἀκέραιον ὡς σῴσαιμι Μενέλεῳ λέχος.

κἀγὼ μὲν ἐνθάδ’εἴμ’, ὁ δ’ἄθλιος πόσις

στράτευμ’ἀθροίσας τὰς ἐμὰς ἀναρπαγὰς

θηρᾷ πορευθεὶς Ἰλίου πυργώματα.

ψυχαὶ δὲ πολλαὶ δι’ἔμ’ἐπὶ Σκαμανδρίοις

ῥοαῖσιν ἔθανον · ἡ δὲ πάντα τλᾶσ’ἐγὼ

κατάρατός εἰμι καὶ δοκῶ προδοῦσ’ἐμὸν

πόσιν συνάψαι πόλεμον Ἕλλησιν μέγαν.

τί δῆτ’ἔτι ζῶ; θεοῦ τόδ’εἰσήκουσ’ἔπος

Ἑρμοῦ, τὸ κλεινὸν ἔτι κατοικήσειν πέδον

Σπάρτης σὺν ἀνδρί, γνόντος ὡς ἐς Ἴλιον

οὐκ ἦλθον, ἵνα μὴ λέκτρ’ὑποστρώσω τινί.

ἕως μὲν οὖν φῶς ἡλίου τόδ’ἔβλεπεν

Πρωτεύς, ἄσυλος ἦ γάμων · ἐπεὶ δὲ γῆς

σκότῳ κέκρυπται, παῖς ὁ τοῦ τεθνηκότος

θηρᾷ γαμεῖν με. τὸν πάλαι δ’ἐγὼ πόσιν

τιμῶσα Πρωτέως μνῆμα προσπίτνω τόδε

ἱκέτις, ἵν’ἀνδρὶ τἀμὰ διασῴσῃ λέχη,

ὡς, εἰ καθ’Ἑλλάδ’ὄνομα δυσκλεὲς φέρω,

μή μοι τὸ σῶμά γ’ἐνθάδ’αἰσχύνην ὄφλῃ.

τίς τῶνδ’ἐρυμνῶν δωμάτων ἔχει κράτος;

πλούτου γὰρ οἶκος ἄξιος προσεικάσαι,

ἔα ·

ὦ θεοί, τίν’εἶδον ὄψιν; ἐχθίστην ὁρῶ

γυναικὸς εἰκὼ φόνιον, ἥ μ’ἀπώλεσεν

πάνταςτ’Ἀχαιούς. θεοί σ’, ὅσον μίμημ’ἔχεις

Ἑλένης, ἀποπτύσειαν. εἰ δὲ μὴ ’ν ξένῃ

γαίᾳ πόδ’εἶχον, τῷδ’ἂν εὐστόχῳ πτερῷ

ἀπόλαυσιν εἰκοῦς ἔθανες ἂν Διὸς κόρης.

τί δ’, ὦ ταλαίπωρ’— ὅστις ὤν μ’ἀπεστράφης

καὶ ταῖς ἐκείνης συμφοραῖς ἐμὲ στυγεῖς;

ἥμαρτον · ὀργῇ δ’εἶξα μᾶλλον ἤ με χρῆν ·

μισεῖ γὰρ Ἑλλὰς πᾶσα τὴν Διὸς κόρην.

σύγγνωθι δ’ἡμῖν τοῖς λελεγμένοις, γύναι.

τίς δ’εἶ; πόθεν γῆς τῆσδ’ἐπεστράφης πέδον;

εἷς τῶν Ἀχαιῶν, ὦ γύναι, τῶν ἀθλίων.

οὐ τἄρα σ’Ἑλένην εἰ στυγεῖς θαυμαστέον.

ἀτὰρ τίς εἶ πόθεν; τίνος δ’αὐδᾶν σε χρή;

ὄνομα μὲν ἡμῖν Τεῦκρος, ὁ δὲ φύσας πατὴρ

Τελαμών, Σαλαμὶς δὲ πατρὶς ἡ θρέψασά με.

τί δῆτα Νείλου τούσδ’ἐπιστρέφῃ γύας;

φυγὰς πατρῴας ἐξελήλαμαι χθονός.

τλήμων ἂν εἴης · τίς δέ σ’ἐκβάλλει πάτρας;

Τελαμὼν ὁ φύσας. τίν’ἂν ἔχοις μᾶλλον φίλον;

ἐκ τοῦ; τὸ γάρ τοι πρᾶγμα συμφορὰν ἔχει.

αἴας μ’ἀδελφὸς ὤλεσ’ἐν Τροίᾳ θανών.

πῶς; οὔ τί που σῷ φασγάνῳ βίον στερείς;

οἰκεῖον αὐτὸν ὤλεσ’ἅλμ’ἐπὶ ξίφος.

μανέντ’; ἐπεὶ τίς σωφρονῶν τλαίη τάδ’ἄν;

τὸν Πηλέως τιν’οἶσθ’Ἀχιλλέα γόνον;

ναί ·

μνηστήρ ποθ’Ἑλένης ἦλθεν, ὡς ἀκούομεν.

θανὼν ὅδ’ὅπλων ἔριν ἔθηκε συμμάχοις.

καὶ δὴ τί τοῦτ’Αἴαντι γίγνεται κακόν;

ἄλλου λαβόντος ὅπλ’ἀπηλλάχθη βίου.

σὺ τοῖς ἐκείνου δῆτα πήμασιν νοσεῖς;

ὁθούνεκ’αὐτῷ γ’οὐ ξυνωλόμην ὁμοῦ.

ἦλθες γάρ, ὦ ξέν’, Ἰλίου κλεινὴν πόλιν;

καὶ ξύν γε πέρσας αὐτὸς ἀνταπωλόμην.

ἤδη γὰρ ἧπται καὶ κατείργασται πυρί;

ὥστ’οὐ δ’ἴχνος γε τειχέων εἶναι σαφές.

ὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σ’ἀπόλλυνται Φρύγες.

καὶ πρός γ’Ἀχαιοί · μεγάλα δ’εἴργασται κακά.

πόσον χρόνον γὰρ διαπεπόρθηται πόλις;

ἑπτὰ σχεδόν τι καρπίμους ἐτῶν κύκλους.

χρόνον δ’ἐμείνατ’ἄλλον ἐν Τροίᾳ πόσον;

πολλὰς σελήνας, δέκα διελθούσας ἔτη.

ἦ καὶ γυναῖκα Σπαρτιᾶτιν εἵλετε;

Μενέλαος αὐτὴν ἦγ’ἐπισπάσας κόμης.

εἶδες σὺ τὴν δύστηνον; ἢ κλύων λέγεις;

ὥσπερ γε σέ, οὐδὲν ἧσσον, ὀφθαλμοῖς ὁρῶ.

σκοπεῖτε μὴ δόκησιν εἴχετ’ἐκ θεῶν.

ἄλλου λόγου μέμνησο, μὴ κείνης ἔτι.

οὕτω δοκεῖτε τὴν δόκησιν ἀσφαλῆ;

αὐτὸς γὰρ ὄσσοις εἰδόμην · καὶ νοῦς ὁρᾷ.

ἤδη δ’ἐν οἴκοις σὺν δάμαρτι Μενέλεως;

οὔκουν ἐν Ἄργει γ’οὐ δ’ἐπ’Εὐρώτα ῥοαῖς.

αἰαῖ · κακὸν τόδ’εἶπας οἷς κακὸν λέγεις.

ὡς κεῖνος ἀφανὴς σὺν δάμαρτι κλῄζεται.

οὐ πᾶσι πορθμὸς αὑτὸς Ἀργείοισιν ἦν;

ἦν, ἀλλὰ χειμὼν ἄλλοσ’ἄλλον ὥρισεν.

ποίοισιν ἐν νώτοισι ποντίας ἁλός;

μέσον περῶσι πέλαγος Αἰγαίου πόρου.

κἀκ τοῦδε Μενέλαν οὔτις εἶδ’ἀφιγμένον;

οὐδείς · θανὼν δὲ κλῄζεται καθ’Ἑλλάδα.

ἀπωλόμεσθα · Θεστιὰς δ’ἔστιν κόρη;

Λήδαν ἔλεξας; οἴχεται θανοῦσα δή.

οὔ πού νιν Ἑλένης αἰσχρὸν ὤλεσεν κλέος;

φασίν, βρόχῳ γ’ἅψασαν εὐγενῆ δέρην.

οἱ Τυνδάρειοι δ’εἰσὶν ἢ οὐκ εἰσὶν κόροι;

τεθνᾶσι καὶ οὐ τεθνᾶσι · δύο δ’ἐστὸν λόγω.

πότερος ὁ κρείσσων; ὦ τάλαιν’ἐγὼ κακῶν.

ἄστροις σφ’ὁμοιωθέντε φάσ’εἶναι θεώ.

καλῶς ἔλεξας τοῦτο · θάτερον δὲ τί;

σφαγαῖς ἀδελφῆς οὕνεκ’ἐκπνεῦσαι βίον.

ἅλις δὲ μύθων · οὐ διπλᾶ χρῄζω στένειν.

ὧν δ’οὕνεκ’ἦλθον τούσδε βασιλείους δόμους,

τὴν θεσπιῳδὸν Θεονόην χρῄζων ἰδεῖν,

σὺ προξένησον, ὡς τύχω μαντευμάτων

ὅπῃ νεὼς στείλαιμ’ἂν οὔριον πτερὸν

ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μ’ἐθέσπισεν

οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν

Σαλαμῖνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας.

πλοῦς, ὦ ξέν’, αὐτὸς σημανεῖ · σὺ δ’ἐκλιπὼν

γῆν τήνδε φεῦγε πρίν σε παῖδα Πρωτέως

ἰδεῖν, ὃς ἄρχει τῆσδε γῆς · ἄπεστι δὲ

κυσὶν πεποιθὼς ἐν φοναῖς θηροκτόνοις ·

κτείνει γὰρ Ἕλλην’ὅντιν’ἂν λάβῃ ξένον.

ὅτου δ’ἕκατι, μήτε σὺ ζήτει μαθεῖν

ἐγώτε σιγῶ · τί γὰρ ἂν ὠφελοῖμί σε;

καλῶς ἔλεξας, ὦ γύναι · θεοὶ δέ σοι

ἐσθλῶν ἀμοιβὰς ἀντιδωρησαίατο.

Ἑλένῃ δ’ὅμοιον σῶμ’ἔχουσ’οὐ τὰς φρένας

ἔχεις ὁμοίας, ἀλλὰ διαφόρους πολύ.

κακῶς δ’ὄλοιτο μη δ’ἐπ’Εὐρώτα ῥοὰς

ἔλθοι · σὺ δ’εἴης εὐτυχὴς ἀεί, γύναι.

ὤ, μεγάλων ἀχέων καταβαλλομένα μέγαν οἶκτον

ποῖον ἁμιλλαθῶ γόον; ἢ τίνα μοῦσαν ἐπέλθω

δάκρυσιν ἢ θρήνοις ἢ πένθεσιν; αἰαῖ.

πτεροφόροι νεάνιδες,

παρθένοι Χθονὸς κόραι

Σειρῆνες, εἴθ’ἐμοῖς γόοις

μόλοιτ’ἔχουσαι Λίβυν

λωτὸν ἢ σύριγγας ἢ

φόρμιγγας, αἰλίνοις κακοῖς

τοῖς ἐμοῖσι σύνοχα δάκρυα ·

πάθεσι πάθεα, μέλεσι μέλεα,

μουσεῖα

θρηνήμασι ξυνῳδὰ πέμψειε

Φερσέφασσα

φόνια, χάριτας ἵν’ἐπὶ δάκρυσι

παρ’ἐμέθεν ὑπὸ μέλαθρα νύχια

παιᾶνα

νέκυσιν ὀλομένοις λάβῃ.

κυανοειδὲς ἀμφ’ὕδωρ

ἔτυχον ἕλικάτ’ἀνὰ χλόαν

φοίνικας ἁλίου πέπλους

αὐγαῖσιν ἐν χρυσέαις

ἀμφὶ δόνακος ἔρνεσιν

θάλπουσα · ποτνίας δ’ἐμᾶς,

ἔνθεν οἰκτρὸν ἀνεβόασεν,

ὅμαδον ἔκλυον, ἄλυρον ἔλεγον,

ὅτι ποτ’ἔλακεν

αἰάγμασι στένουσα, Νύμφα τις

οἷα Ναῒς

ὄρεσι φυγάδα νόμον ἱεῖσα

γοερόν, ὑπὸ δὲ πέτρινα γύαλα

κλαγγαῖσι

Πανὸς ἀναβοᾷ γάμους.

ἰὼ ἰώ ·

θήραμα βαρβάρου πλάτας,

Ἑλλανίδες κόραι,

ναύτας Ἀχαιῶν

τις ἔμολεν ἔμολε δάκρυα δάκρυσί μοι φέρων.

Ἰλίου κατασκαφαὶ

πυρὶ μέλουσι δαΐῳ

δι’ἐμὲ τὰν πολυκτόνον,

δι’ἐμὸν ὄνομα πολύπονον.

Λήδα δ’ἐν ἀγχόναις

θάνατον ἔλαβεν

αἰσχύνας ἐμᾶς ὑπ’ἀλγέων.

ὁ δ’ἐμὸς ἐν ἁλὶ πολυπλανὴς

πόσις ὀλόμενος οἴχεται,

κάστορόςτε συγγόνουτε

διδυμογενὲς ἄγαλμα πατρίδος

ἀφανὲς ἀφανὲς ἱππόκροτα

λέλοιπε δάπεδα γυμνάσιάτε

δονακόεντος

Εὐρώτα, νεανιᾶν πόνον.

αἰαῖ αἰαῖ ·

ὦ δαίμονος πολυστόνου

μοίραςτε σᾶς, γύναι.

αἰὼν δυσαίων

τις ἔλαχεν ἔλαχεν, ὅτε σ’ἐτέκετο ματρόθεν χιονόχρως κύκνου πτερῷ

Ζεὺς πρέπων δι’αἰθέρος ·

τί γὰρ ἄπεστί σοι κακῶν;

τίνα δὲ βίοτον οὐκ ἔτλας;

μάτηρ μὲν οἴχεται,

δίδυμάτε Διὸς οὐκ

εὐδαιμονεῖ τέκεα φίλα,

χθόνα δὲ πάτριον οὐχ ὁρᾷς,

διὰ δὲ πόλεας ἔρχεται

βάξις, ἅ σε βαρβάροισι,

πότνια, παραδίδωσι λέχεσιν,

ὁ δὲ σὸς ἐν ἁλὶ κύμασίτε

λέλοιπε βίοτον, οὐ δέ ποτ’ἔτι

πάτρια μέλαθρα καὶ τὰν

Χαλκίοικον ὀλβιεῖς.

φεῦ φεῦ, τίς ἢ Φρυγῶν

ἢ τίς Ἑλλανίας ἀπὸ χθονὸς

ἔτεμε τὰν δακρυόεσσαν

Ἰλίῳ πεύκαν;

ἔνθεν ὀλόμενον σκάφος

συναρμόσας ὁ Πριαμίδας

ἔπλευσε βαρβάρῳ πλάτᾳ τὰν ἐμὰν ἐφ’ἑστίαν,

ἐπὶ τὸ δυστυχέστατον

κάλλος, ὡς ἕλοι, γάμων

ἀμῶν · ἅτε δόλιος

ἁ πολυκτόνος Κύπρις

Δαναΐδαις ἄγουσα θάνατον, ὦ τάλαινα συμφορᾶς.

ἁ δὲ χρυσέοις θρόνοις

Διὸς ὑπαγκάλισμα σεμνὸν

Ἥρα τὸν ὠκύπουν

ἔπεμψε Μαιάδος γόνον ·

ὅς με χλοερὰ δρεπομέναν ἔσω πέπλων ῥόδεα πέταλα, Χαλκίοικον ὡς μόλοιμ’,

ἀναρπάσας δι’αἰθέρος

τάνδε γαῖαν εἰς ἄνολβον

ἔριν ἔριν τάλαιναν ἔθετο

Πριαμίδαισιν Ἑλλάδος.

τὸ δ’ἐμὸν ὄνομα παρὰ Σιμουντίοις ῥοαῖσι

μαψίδιον ἔχει φάτιν.

ἔχεις μὲν ἀλγείν’, οἶδα · σύμφορον δέ τοι

ὡς ῥᾷστα τἀναγκαῖα τοῦ βίου φέρειν.

φίλαι γυναῖκες, τίνι πότμῳ συνεζύγην;

ἆρ’ἡ τεκοῦσά μ’ἔτεκεν ἀνθρώποις τέρας;

τέρας γὰρ ὁ βίος καὶ τὰ πράγματ’ἐστί μου,

τὰ μὲν δι’Ἥραν, τὰ δὲ τὸ κάλλος αἴτιον.

εἴθ’ἐξαλειφθεῖσ’ὡς ἄγαλμ’αὖθις πάλιν

αἴσχιον εἶδος ἔλαβον ἀντὶ τοῦ καλοῦ,

καὶ τὰς τύχας μὲν τὰς κακὰς ἃς νῦν ἔχω

Ἕλληνες ἐπελάθοντο, τὰς δὲ μὴ κακὰς

ἔσῳζον ὥσπερ τὰς κακὰς σῴζουσί μου.

ὅστις μὲν οὖν ἐς μίαν ἀποβλέπων τύχην

πρὸς θεῶν κακοῦται, βαρὺ μέν, οἰστέον δ’ὅμως ·

ἡμεῖς δὲ πολλαῖς συμφοραῖς ἐγκείμεθα.

πρῶτον μὲν οὐκ οὖσ’ἄδικος, εἰμὶ δυσκλεής ·

καὶ τοῦτο μεῖζον τῆς ἀληθείας κακόν,

ὅστις τὰ μὴ προσόντα κέκτηται κακά.

ἔπειτα πατρίδος θεοί μ’ἀφιδρύσαντο γῆς

ἐς βάρβαρ’ἤθη, καὶ φίλων τητωμένη

δούλη καθέστηκ’οὖσ’ἐλευθέρων ἄπο ·

τὰ βαρβάρων γὰρ δοῦλα πάντα πλὴν ἑνός.

ἄγκυρα δ’ἥ μου τὰς τύχας ὤχει μόνη,

πόσιν ποθ’ἥξειν καί μ’ἀπαλλάξειν κακῶν —

οὗτος τέθνηκεν, οὗτος οὐκέτ’ἔστι δή.

μήτηρ δ’ὄλωλε, καὶ φονεὺς αὐτῆς ἐγώ,

ἀδίκως μέν, ἀλλὰ τἄδικον τοῦτ’ἔστ’ἐμόν ·

ὃ δ’ἀγλάισμα δωμάτων ἐμοῦτ’ἔφυ,

θυγάτηρ ἄνανδρος πολιὰ παρθενεύεται ·

τὼ τοῦ Διὸς δὲ λεγομένω Διοσκόρω

οὐκ ἐστόν. ἀλλὰ πάντ’ἔχουσα δυστυχῆ

τοῖς πράγμασιν τέθνηκα, τοῖς δ’ἔργοισιν οὔ.

τὸ δ’ἔσχατον τοῦτ’, εἰ μόλοιμεν ἐς πάτραν,

κλῄθροις ἂν εἰργοίμεσθα — τὴν ὑπ’Ἰλίῳ

δοκοῦντες Ἑλένην Μενέλεώ μ’ἐλθεῖν μέτα.

εἰ μὲν γὰρ ἔζη πόσις, ἀνεγνώσθημεν ἂν

ἐλθόντες, ἃ φανέρ’ἦν μόνοις, ἐς ξύμβολα.

νῦν δ’οὔτε τοῦτ’ἔστ’οὔτε μὴ σωθῇ ποτε.

τί δῆτ’ἔτι ζῶ; τίν’ὑπολείπομαι τύχην;

γάμους ἑλομένη τῶν κακῶν ὑπαλλαγάς,

μετ’ἀνδρὸς οἰκεῖν βαρβάρου πρὸς πλουσίαν

τράπεζαν ἵζουσ’; ἀλλ’ὅταν πόσις πικρὸς

ξυνῇ γυναικί, καὶ τὸ σῶμ’ἐστιν πικρόν.

θανεῖν κράτιστον · πῶς θάνοιμ’ἂν οὐ καλῶς;

ἐς γὰρ τοσοῦτον ἤλθομεν βάθος κακῶν ·

αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι διὰ τὸ κάλλος εὐτυχεῖς

γυναῖκες, ἡμᾶς δ’αὐτὸ τοῦτ’ἀπώλεσεν.

Ἑλένη, τὸν ἐλθόνθ’, ὅστις ἐστὶν ὁ ξένος,

μὴ πάντ’ἀληθῆ δοξάσῃς εἰρηκέναι.

καὶ μὴν σαφῶς γ’ἔλεξ’ὀλωλέναι πόσιν.

πόλλ’ἂν γένοιτο καὶ διὰ ψευδῶν ἔπη.

καὶ τἄμπαλίν γε τῶνδ’ἀληθείᾳ σαφῆ.

ἐς ξυμφορὰν γὰρ ἀντὶ τἀγαθοῦ φέρῃ.

φόβος γὰρ ἐς τὸ δεῖμα περιβαλών μ’ἄγει.

πῶς δ’εὐμενείας τοισίδ’ἐν δόμοις ἔχεις;

πάντες φίλοι μοι πλὴν ὁ θηρεύων γάμους.

οἶσθ’οὖν ὃ δρᾶσον; μνήματος λιποῦσ’ἕδραν —

ἐς ποῖον ἕρπεις μῦθον ἢ παραίνεσιν;

ἐλθοῦσ’ἐς οἴκους, ἣ τὰ πάντ’ἐπίσταται,

τῆς ποντίας Νηρῇδος ἐκγόνου κόρης,

πυθοῦ πόσιν σὸν Θεονόης, εἴτ’ἔστ’ἔτι

εἴτ’ἐκλέλοιπε φέγγος · ἐκμαθοῦσα δ’εὖ

πρὸς τὰς τύχας τὸ χάρμα τοὺς γόουςτ’ἔχε.

πρὶν δ’οὐδὲν ὀρθῶς εἰδέναι, τί σοι πλέον

λυπουμένῃ γένοιτ’ἄν; ἀλλ’ἐμοὶ πιθοῦ ·

τάφον λιποῦσα τόνδε σύμμειξον κόρῃ ·

ὅθενπερ εἴσῃ πάντα τἀληθῆ μαθεῖν

ἔχουσ’ἐν οἴκοις τοῖσδε, τί βλέπεις πρόσω;

θέλω δὲ κἀγὼ σοὶ συνεισελθεῖν δόμους

καὶ συμπυθέσθαι παρθένου θεσπίσματα ·

γυναῖκα γὰρ δὴ συμπονεῖν γυναικὶ χρή.

φίλαι, λόγους ἐδεξάμαν ·

βᾶτε βᾶτε δ’ἐς δόμους,

ἀγῶνας ἐντὸς οἴκων

ὡς πύθησθε τοὺς ἐμούς.

θέλουσαν οὐ μόλις καλεῖς.

ἰὼ μέλεος ἁμέρα.

τίν’ἄρα τάλαινα τίνα

δακρυόεντα λόγον ἀκούσομαι;

μὴ πρόμαντις ἀλγέων

προλάμβαν’, ὦ φίλα, γόους.

τί μοι πόσις μέλεος ἔτλα;

πότερα δέρκεται φάος

τέθριππάθ’ἁλίου κέλευθάτ’ἀστέρων,

ἢ ’ν νέκυσι κατὰ χθονὸς

τὰν χρόνιον ἔχει τύχαν;

ἐς τὸ φέρτερον τίθει

τὸ μέλλον, ὅ τι γενήσεται.

σὲ γὰρ ἐκάλεσα, σὲ δὲ κατόμοσα,

τὸν ὑδρόεντι δόνακι χλωρὸν

Εὐρώταν, θανόντος

εἰ βάξις ἔτυμος ἀνδρὸς

ἅδε μοι — τί τάδ’ἀσύνετα; —

φόνιον αἰώρημα

διὰ δέρης ὀρέξομαι,

ἢ ξιφοκτόνον δίωγμα λαιμορρύτου σφαγᾶς

αὐτοσίδαρον ἔσω πελάσω διὰ σαρκὸς ἅμιλλαν,

θῦμα τριζύγοις θεαῖσι

τῷτε σήραγγας

Ἰδαίας ἐνίζοντι

Πριαμίδᾳ ποτ’ἀμφὶ βουστάθμους.

ἄλλοσ’ἀποτροπὰ κακῶν

γένοιτο, τὸ δὲ σὸν εὐτυχές.

ἰὼ Τροία τάλαινα,

δι’ἔργ’ἄνεργ’ὄλλυσαι

μέλεάτ’ἔτλας · τὰ δ’ἐμὰ δῶρα

Κύπριδος ἔτεκε πολὺ μὲν αἷμα,

πολὺ δὲ δάκρυον · ἄχεάτ’ἄχεσι,

δάκρυα δάκρυσιν ἔλαβε, πάθεα […]

ματέρεςτε παῖδας ὄλεσαν,

ἀπὸ δὲ παρθένοι κόμας

ἔθεντο σύγγονοι νεκρῶν Σκαμάνδριον

ἀμφὶ Φρύγιον οἶδμα. βοὰν βοὰν δ’Ἑλλὰς

κελάδησε κἀνοτότυξεν,

ἐπὶ δὲ κρατὶ χέρας ἔθηκεν,

ὄνυχι δ’ἁπαλόχροα γένυν

δεῦσε φονίαισι πλαγαῖς.

ὦ μάκαρ Ἀρκαδίᾳ ποτὲ παρθένε Καλλιστοῖ, Διὸς

ἃ λεχέων ἐπέβας τετραβάμοσι γυίοις,

ὡς πολὺ ματρὸς ἐμᾶς ἔλαχες πλέον,

ἁ μορφᾷ θηρῶν λαχνογυίων —

ὄμματι λάβρῷ σχῆμα λεαίνης —

ἐξαλλάξασ’ἄχθεα λύπης ·

ἅντέ ποτ’Ἄρτεμις ἐξεχορεύσατο

χρυσοκέρατ’ἔλαφον Μέροπος Τιτανίδα κούραν

καλλοσύνας ἕνεκεν · τὸ δ’ἐμὸν δέμας

ὤλεσεν ὤλεσε πέργαμα Δαρδανίας

ὦ τὰς τεθρίππους Οἰνομάῳ Πῖσαν κάτα

Πέλοψ ἁμίλλας ἐξαμιλληθείς ποτε,

εἴθ’ὤφελες τόθ’, ἡνίκ’ἔρανον εἰς θεοὺς

πεισθεὶς ἐποίεις, ἐν θεοῖς λιπεῖν βίον,

πρὶν τὸν ἐμὸν Ἀτρέα πατέρα γεννῆσαί ποτε,

ὃς ἐξέφυσεν Ἀερόπης λέκτρων ἄπο

Ἀγαμέμνον’ἐμέτε Μενέλεων, κλεινὸν ζυγόν ·

πλεῖστον γὰρ οἶμαι — καὶ τόδ’οὐ κόμπῳ λέγω —

στράτευμα κώπῃ διορίσαι Τροίαν ἔπι,

τύραννος οὐδὲν πρὸς βίαν στρατηλατῶν,

ἑκοῦσι δ’ἄρξας Ἑλλάδος νεανίαις.

καὶ τοὺς μὲν οὐκέτ’ὄντας ἀριθμῆσαι πάρα,

τοὺς δ’ἐκ θαλάσσης ἀσμένους πεφευγότας,

νεκρῶν φέροντας ὀνόματ’εἰς οἴκους πάλιν.

ἐγὼ δ’ἐπ’οἶδμα πόντιον γλαυκῆς ἁλὸς

τλήμων ἀλῶμαι χρόνον ὅσονπερ Ἰλίου

πύργους ἔπερσα, κἀς πάτραν χρῄζων μολεῖν

οὐκ ἀξιοῦμαι τοῦδε πρὸς θεῶν τυχεῖν.

Λιβύηςτ’ἐρήμους ἀξένουςτ’ἐπιδρομὰς

πέπλευκα πάσας · χὥταν ἐγγὺς ὦ πάτρας,

πάλιν μ’ἀπωθεῖ πνεῦμα, κοὔποτ’οὔριον

ἐσῆλθε λαῖφος ὥστε μ’ἐς πάτραν μολεῖν.

καὶ νῦν τάλας ναυαγὸς ἀπολέσας φίλους

ἐξέπεσον ἐς γῆν τήνδε · ναῦς δὲ πρὸς πέτρας

πολλοὺς ἀριθμοὺς ἄγνυται ναυαγίων.

τρόπις δ’ἐλείφθη ποικίλων ἁρμοσμάτων,

ἐφ’ἧς ἐσώθην μόλις ἀνελπίστῳ τύχῃ

Ἑλένητε, Τροίας ἣν ἀποσπάσας ἔχω.

ὄνομα δὲ χώρας ἥτις ἥδε καὶ λεὼς

οὐκ οἶδα · ὄχλον γὰρ ἐσπεσεῖν ᾐσχυνόμην

ὥσθ’ἱστορῆσαι, τὰς ἐμὰς δυσχλαινίας

κρύπτων ὑπ’αἰδοῦς τῆς τύχης. ὅταν δ’ἀνὴρ

πράξῃ κακῶς ὑψηλός, εἰς ἀηθίαν

πίπτει κακίω τοῦ πάλαι δυσδαίμονος.

χρεία δὲ τείρει μ’· οὔτε γὰρ σῖτος πάρα

οὔτ’ἀμφὶ χρῶτ’ἐσθῆτες · αὐτὰ δ’εἰκάσαι

πάρεστι ναὸς ἐκβόλοις ἃ ἀμπίσχομαι.

πέπλους δὲ τοὺς πρὶν λαμπράτ’ἀμφιβλήματα

χλιδάςτε πόντος ἥρπασ’· ἐν δ’ἄντρου μυχοῖς

κρύψας γυναῖκα τὴν κακῶν πάντων ἐμοὶ

ἄρξασαν ἥκω τούςτε περιλελειμμένους

φίλων φυλάσσειν τἄμ’ἀναγκάσας λέχη.

μόνος δὲ νοστῶ, τοῖς ἐκεῖ ζητῶν φίλοις

τὰ πρόσφορ’ἤν πως ἐξερευνήσας λάβω.

ἰδὼν δὲ δῶμα περιφερὲς θριγκοῖς τόδε

πύλαςτε σεμνὰς ἀνδρὸς ὀλβίου τινός,

προσῆλθον · ἐλπὶς δ’ἔκ γε πλουσίων δόμων

λαβεῖν τι ναύταις · ἐκ δὲ μὴ ἐχόντων βίον —

οὐ δ’εἰ θέλοιεν, ὠφελεῖν ἔχοιεν ἄν.

ὠή · τίς ἂν πυλωρὸς ἐκ δόμων μόλοι,

ὅστις διαγγείλειε τἄμ’ἔσω κακά;

τίς πρὸς πύλαισιν; οὐκ ἀπαλλάξῃ δόμων

καὶ μὴ πρὸς αὐλείοισιν ἑστηκὼς πύλαις

ὄχλον παρέξεις δεσπόταις; ἢ κατθανῇ

Ἕλλην πεφυκώς, οἷσιν οὐκ ἐπιστροφαί.

ὦ γραῖα, ταὐτὰ ταῦτ’ἔπη κἄλλως λέγειν

ἔξεστι, πείσομαι γάρ · ἀλλ’ἄνες λόγον.

ἄπελθ’· ἐμοὶ γὰρ τοῦτο πρόσκειται, ξένε,

μηδένα πελάζειν τοισίδ’Ἑλλήνων δόμοις.

ἆ · μὴ προσείλει χεῖρα μη δ’ὤθει βίᾳ.

πείθῃ γὰρ οὐδὲν ὧν λέγω, σὺ δ’αἴτιος.

ἄγγειλον εἴσω δεσπόταισι τοῖσι σοῖς […]

πικρῶς ἄρ’οἶμαί γ’ἀγγελεῖν τοὺς σοὺς λόγους.

ναυαγὸς ἥκω ξένος, ἀσύλητον γένος.

οἶκον πρὸς ἄλλον νύν τιν’ἀντὶ τοῦδ’ἴθι.

οὔκ, ἀλλ’ἔσω πάρειμι · καὶ σύ μοι πιθοῦ.

ὀχληρὸς ἴσθ’ὤν · καὶ τάχ’ὠσθήσῃ βίᾳ.

αἰαῖ · τὰ κλεινὰ ποῦ ’στί μοι στρατεύματα;

οὐκοῦν ἐκεῖ που σεμνὸς ἦσθ’, οὐκ ἐνθάδε.

ὦ δαῖμον, ὡς ἀνάξι’ἠτιμώμεθα.

τί βλέφαρα τέγγεις δάκρυσι; πρὸς τίν’οἰκτρὸς εἶ;

πρὸς τὰς πάροιθεν συμφορὰς εὐδαίμονας.

οὔκουν ἀπελθὼν δάκρυα σοῖς δώσεις φίλοις;

τίς δ’ἥδε χώρα; τοῦ δὲ βασίλειοι δόμοι;

Πρωτεὺς τάδ’οἰκεῖ δώματ’, Αἴγυπτος δὲ γῆ.

Αἴγυπτος; ὦ δύστηνος, οἷ πέπλευκ’ἄρα.

τί δὴ τὸ Νείλου μεμπτόν ἐστί σοι γάνος;

οὐ τοῦτ’ἐμέμφθην · τὰς ἐμὰς στένω τύχας.

πολλοὶ κακῶς πράσσουσιν, οὐ σὺ δὴ μόνος.

ἔστ’οὖν ἐν οἴκοις ὅντιν’ὀνομάζεις ἄναξ;

τόδ’ἐστὶν αὐτοῦ μνῆμα, παῖς δ’ἄρχει χθονός.

ποῦ δῆτ’ἂν εἴη; πότερον ἐκτὸς ἢ ’ν δόμοις;

οὐκ ἔνδον · Ἕλλησιν δὲ πολεμιώτατος.

τίν’αἰτίαν σχὼν ἧς ἐπηυρόμην ἐγώ;

Ἑλένη κατ’οἴκους ἐστὶ τούσδ’ἡ τοῦ Διός.

πῶς φῄς; τίν’εἶπας μῦθον; αὖθίς μοι φράσον.

ἡ Τυνδαρὶς παῖς, ἣ κατὰ Σπάρτην ποτ’ἦν.

πόθεν μολοῦσα; τίνα τὸ πρᾶγμ’ἔχει λόγον;

Λακεδαίμονος γῆς δεῦρο νοστήσασ’ἄπο.

πότε; οὔ τί που λελῄσμεθ’ἐξ ἄντρων λέχος;

πρὶν τοὺς Ἀχαιούς, ὦ ξέν’, ἐς Τροίαν μολεῖν.

ἀλλ’ἕρπ’ἀπ’οἴκων · ἔστι γάρ τις ἐν δόμοις

τύχη, τύραννος ᾗ ταράσσεται δόμος.

καιρὸν γὰρ οὐδέν’ἦλθες · ἢν δὲ δεσπότης

λάβῃ σε, θάνατος ξένιά σοι γενήσεται.

εὔνους γάρ εἰμ’Ἕλλησιν, οὐχ ὅσον πικροὺς

λόγους ἔδωκα δεσπότην φοβουμένη.

τί φῶ; τί λέξω; συμφορὰς γὰρ ἀθλίας

ἐκ τῶν πάροιθεν τὰς παρεστώσας κλύω,

εἰ τὴν μὲν αἱρεθεῖσαν ἐκ Τροίας ἄγων

ἥκω δάμαρτα καὶ κατ’ἄντρα σῴζεται,

ὄνομα δὲ ταὐτὸν τῆς ἐμῆς ἔχουσά τις

δάμαρτος ἄλλη τοισίδ’ἐνναίει δόμοις.

Διὸς δ’ἔλεξε παῖδά νιν πεφυκέναι.

ἀλλ’ἦ τις ἔστι Ζηνὸς ὄνομ’ἔχων ἀνὴρ

Νείλου παρ’ὄχθας; εἷς γὰρ ὅ γε κατ’οὐρανόν.

Σπάρτη δὲ ποῦ γῆς ἐστι πλὴν ἵνα ῥοαὶ

τοῦ καλλιδόνακός εἰσιν Εὐρώτα μόνον;

ἁπλοῦν δὲ Τυνδάρειον ὄνομα κλῄζεται.

Λακεδαίμονος δὲ γαῖα τίς ξυνώνυμος

Τροίαςτε; ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω τί χρὴ λέγειν.

πολλοὶ γάρ, ὡς εἴξασιν, ἐν πολλῇ χθονὶ

ὀνόματα ταὔτ’ἔχουσι καὶ πόλις πόλει

γυνὴ γυναικίτ’· οὐδὲν οὖν θαυμαστέον.

οὐ δ’αὖ τὸ δεινὸν προσπόλου φευξούμεθα ·

ἀνὴρ γὰρ οὐδεὶς ὧδε βάρβαρος φρένας,

ὃς ὄνομ’ἀκούσας τοὐμὸν οὐ δώσει βοράν.

κλεινὸν τὸ Τροίας πῦρ ἐγώθ’ὃς ἧψά νιν,

Μενέλαος, οὐκ ἄγνωστος ἐν πάσῃ χθονί.

δόμων ἄνακτα προσμενῶ · δισσὰς δέ μοι

ἔχει φυλάξεις · ἢν μὲν ὠμόφρων τις ᾖ,

κρύψας ἐμαυτὸν εἶμι πρὸς ναυάγια ·

ἢν δ’ἐνδιδῷ τι μαλθακόν, τὰ πρόσφορα

τῆς νῦν παρούσης συμφορᾶς αἰτήσομαι.

κακῶν μὲν ἡμῖν ἔσχατον τοῖς ἀθλίοις,

ἄλλους τυράννους αὐτὸν ὄντα βασιλέα

βίον προσαιτεῖν · ἀλλ’ἀναγκαίως ἔχει.

λόγος γάρ ἐστιν οὐκ ἐμός, σοφὸν δ’ἔπος,

δεινῆς ἀνάγκης οὐδὲν ἰσχύειν πλέον.

ἤκουσα τᾶς θεσπιῳδοῦ κόρας,

ἃ χρῄζουσ’ἐφάνη τυράννοις

δόμοις, ὡς Μενέλαος οὔ

πω μελαμφαὲς οἴχεται

δι’ἔρεβος χθονὶ κρυφθείς,

ἀλλ’ἔτι κατ’οἶδμ’ἅλιον

τρυχόμενος οὔπω λιμένων

ψαύσειεν πατρίας γᾶς,

ἀλατείᾳ βιότου

ταλαίφρων, ἄφιλος φίλων,

παντοδαπᾶς † ἐπὶ γᾶς † πόδα

χριμπτόμενος εἰναλίῳ

κώπᾳ Τρῳάδος ἐκ γᾶς.

ἥδ’αὖ τάφου τοῦδ’εἰς ἕδρας ἐγὼ πάλιν

στείχω, μαθοῦσα Θεονόης φίλους λόγους,

ἣ πάντ’ἀληθῶς οἶδε · φησὶ δ’ἐν φάει

πόσιν τὸν ἁμὸν ζῶντα φέγγος εἰσορᾶν,

πορθμοὺς δ’ἀλᾶσθαι μυρίους πεπλωκότα

ἐκεῖσε κἀκεῖσ’οὐ δ’ἀγύμναστον πλάνοις,

ἥξειν δ’ὅταν δὴ πημάτων λάβῃ τέλος.

ἓν δ’οὐκ ἔλεξεν, εἰ μολὼν σωθήσεται.

ἐγὼ δ’ἀπέστην τοῦτ’ἐρωτῆσαι σαφῶς,

ἡσθεῖσ’ἐπεί νιν εἶπέ μοι σεσῳσμένον.

ἐγγὺς δέ νίν που τῆσδ’ἔφασκ’εἶναι χθονός,

ναυαγὸν ἐκπεσόντα σὺν παύροις φίλοις.

ὤμοι, πόθ’ἥξεις; ὡς ποθεινὸς ἂν μόλοις.

ἔα, τίς οὗτος; οὔ τί που κρυπτεύομαι

Πρωτέως ἀσέπτου παιδὸς ἐκ βουλευμάτων;

οὐχ ὡς δρομαία πῶλος ἢ Βάκχη θεοῦ

τάφῳ ξυνάψω κῶλον; ἄγριος δέ τις

μορφὴν ὅδ’ἐστίν, ὅς με θηρᾶται λαβεῖν.

σὲ τὴν ὄρεγμα δεινὸν ἡμιλλημένην

τύμβου ’πὶ κρηπῖδ’ἐμπύρουςτ’ὀρθοστάτας,

μεῖνον · τί φεύγεις; ὡς δέμας δείξασα σὸν

ἔκπληξιν ἡμῖν ἀφασίαντε προστίθης.

ἀδικούμεθ’, ὦ γυναῖκες · εἰργόμεσθα γὰρ

τάφου πρὸς ἀνδρὸς τοῦδε, καί μ’ἑλὼν θέλει

δοῦναι τυράννοις ὧν ἐφεύγομεν γάμους.

οὐ κλῶπές ἐσμεν, οὐχ ὑπηρέται κακῶν.

καὶ μὴν στολήν γ’ἄμορφον ἀμφὶ σῶμ’ἔχεις.

στῆσον, φόβου μεθεῖσα, λαιψηρὸν πόδα.

ἵστημ’, ἐπεί γε τοῦδ’ἐφάπτομαι τόπου.

τίς εἶ; τίν’ὄψιν σήν, γύναι, προσδέρκομαι;

σὺ δ’εἶ τίς; αὑτὸς γὰρ σὲ κἄμ’ἔχει λόγος.

οὐπώποτ’εἶδον προσφερέστερον δέμας.

ὦ θεοί · θεὸς γὰρ καὶ τὸ γιγνώσκειν φίλους.

Ἑλληνὶς εἶ τις ἢ ἐπιχωρία γυνή;

Ἑλληνίς · ἀλλὰ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν.

Ἑλένῃ σ’ὁμοίαν δὴ μάλιστ’εἶδον, γύναι.

ἐγὼ δὲ Μενέλεῴ γε σέ · οὐ δ’ἔχω τί φῶ.

ἔγνως γὰρ ὀρθῶς ἄνδρα δυστυχέστατον.

ὦ χρόνιος ἐλθὼν σῆς δάμαρτος ἐς χέρας.

ποίας δάμαρτος; μὴ θίγῃς ἐμῶν πέπλων.

ἥν σοι δίδωσι Τυνδάρεως, ἐμὸς πατήρ.

ὦ φωσφόρ’Ἑκάτη, πέμπε φάσματ’εὐμενῆ.

οὐ νυκτίφαντον πρόπολον Ἐνοδίας μ’ὁρᾷς.

οὐ μὴν γυναικῶν γ’εἷς δυοῖν ἔφυν πόσις.

ποίων δὲ λέκτρων δεσπότης ἄλλων ἔφυς;

ἣν ἄντρα κεύθει κἀκ Φρυγῶν κομίζομαι.

οὐκ ἔστιν ἄλλη σή τις ἀντ’ἐμοῦ γυνή.

οὔ που φρονῶ μὲν εὖ, τὸ δ’ὄμμα μου νοσεῖ;

οὐ γάρ με λεύσσων σὴν δάμαρθ’ὁρᾶν δοκεῖς;

τὸ σῶμ’ὅμοιον, τὸ δὲ σαφές μ’ἀποστερεῖ.

σκέψαι · τί σοὐνδεῖ; τίς δὲ σοῦ σοφώτερος;

ἔοικας · οὔτοι τοῦτό γ’ἐξαρνήσομαι.

τίς οὖν διδάξει σ’ἄλλος ἢ τὰ σ’ὄμματα;

ἐκεῖ νοσοῦμεν, ὅτι δάμαρτ’ἄλλην ἔχω.

οὐκ ἦλθον ἐς γῆν Τρῳάδ’, ἀλλ’εἴδωλον ἦν.

καὶ τίς βλέποντα σώματ’ἐξεργάζεται;

αἰθήρ, ὅθεν σὺ θεοπόνητ’ἔχεις λέχη.

τίνος πλάσαντος θεῶν; ἄελπτα γὰρ λέγεις.

Ἥρας, διάλλαγμ’, ὡς Πάρις με μὴ λάβοι.

πῶς οὖν ἂν ἐνθάδ’ἦσθάτ’ἐν Τροίᾳθ’ἅμα;

τοὔνομα γένοιτ’ἂν πολλαχοῦ, τὸ σῶμα δ’οὔ.

μέθες με, λύπης ἅλις ἔχων ἐλήλυθα.

λείψεις γὰρ ἡμᾶς, τὰ δὲ κέν’ἐξάξεις λέχη;

καὶ χαῖρέ γ’, Ἑλένῃ προσφερὴς ὁθούνεκ’εἶ.

ἀπωλόμην · λαβοῦσά σ’οὐχ ἕξω πόσιν.

τοὐκεῖ με μέγεθος τῶν πόνων πείθει, σὺ δ’οὔ.

οἲ ἐγώ · τίς ἡμῶν ἐγένετ’ἀθλιωτέρα;

οἱ φίλτατοι λείπουσί μ’οὐ δ’ἀφίξομαι

Ἕλληνας οὐ δὲ πατρίδα τὴν ἐμήν ποτε.

Μενέλαε, μαστεύων σε κιγχάνω μόλις

πᾶσαν πλανηθεὶς τήνδε βάρβαρον χθόνα,

πεμφθεὶς ἑταίρων τῶν λελειμμένων ὕπο.

τί δ’ἔστιν; οὔ που βαρβάρων συλᾶσθ’ὕπο;

θαῦμ’ἔστ’, ἔλασσον τοὔνομ’ἢ τὸ πρᾶγμ’ἔχον.

λέγ’· ὡς φέρεις τι τῇδε τῇ σπουδῇ νέον.

λέγω πόνους σε μυρίους τλῆναι μάτην.

παλαιὰ θρηνεῖς πήματ’· ἀγγέλλεις δὲ τί;

βέβηκεν ἄλοχος σὴ πρὸς αἰθέρος πτυχὰς

ἀρθεῖσ’ἄφαντος · οὐρανῷ δὲ κρύπτεται

λιποῦσα σεμνὸν ἄντρον οὗ σφ’ἐσῴζομεν,

τοσόνδε λέξασ’· ὦ ταλαίπωροι Φρύγες

πάντεςτ’Ἀχαιοί, δι’ἔμ’ἐπὶ Σκαμανδρίοις

ἀκταῖσιν Ἥρας μηχαναῖς ἐθνῄσκετε,

δοκοῦντες Ἑλένην οὐκ ἔχοντ’ἔχειν Πάριν.

ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ χρόνον ἔμειν’ὅσον με χρῆν,

τὸ μόρσιμον σῴσασα, πατέρ’ἐς οὐρανὸν

ἄπειμι · φήμας δ’ἡ τάλαινα Τυνδαρὶς

ἄλλως κακὰς ἤκουσεν οὐδὲν αἰτία.

ὦ χαῖρε, Λήδας θύγατερ, ἐνθάδ’ἦσθ’ἄρα;

ἐγὼ δέ σ’ἄστρων ὡς βεβηκυῖαν μυχοὺς

ἤγγελλον εἰδὼς οὐδὲν ὡς ὑπόπτερον

δέμας φοροίης. οὐκ ἐῶ σε κερτομεῖν

ἡμᾶς τόδ’αὖθις, ὡς ἄδην ἐν Ἰλίῳ

πόνους παρεῖχες σῷ πόσει καὶ συμμάχοις.

τοῦτ’ἔστ’ἐκεῖνο · ξυμβεβᾶσιν οἱ λόγοι

οἱ τῆσδ’ἀληθεῖς. ὦ ποθεινὸς ἡμέρα,

ἥ σ’εἰς ἐμὰς ἔδωκεν ὠλένας λαβεῖν.

ὦ φίλτατ’ἀνδρῶν Μενέλεως, ὁ μὲν χρόνος

παλαιός, ἡ δὲ τέρψις ἀρτίως πάρα.

ἔλαβον ἀσμένα πόσιν ἐμόν, φίλαι,

περίτ’ἐπέτασα χέρα

φίλιον ἐν μακρᾷ φλογὶ φαεσφόρῳ.

κἀγὼ σέ · πολλοὺς δ’ἐν μέσῳ λόγους ἔχων

οὐκ οἶδ’ὁποίου πρῶτον ἄρξωμαι τὰ νῦν.

γέγηθα, κρατὶ δ’ὀρθίους ἐθείρας

ἀνεπτέρωκα καὶ δάκρυ σταλάσσω,

περὶ δὲ γυῖα χέρας ἔβαλον, ἡδονάν,

ὦ πόσις, ὡς λάβω.

ὦ φιλτάτη πρόσοψις, οὐκ ἐμέμφθην ·

ἔχω τὰ τῆς Διόςτε λέκτρα Λήδαςθ’,

ἃν ὑπὸ λαμπάδων κόροι λεύκιπποι

ξυνομαίμονες ὤλβισαν ὤλβισαν

τὸ πρόσθεν, ἐκ δόμων δὲ νοσφίσας σ’ἐμοῦ

πρὸς ἄλλαν ἐλαύνει

θεὸς συμφορὰν τᾶσδε κρείσσω.

τὸ κακὸν δ’ἀγαθὸν σέτε κἀμὲ συνάγαγε, πόσιν

χρόνιον, ἀλλ’ὅμως ὀναίμαν τύχας.

ὄναιο δῆτα. ταὐτὰ δὴ ξυνεύχομαι ·

δυοῖν γὰρ ὄντοιν οὐχ ὃ μὲν τλήμων, ὃ δ’οὔ.

φίλαι φίλαι, τὰ πάρος οὐκέτι

στένομεν οὐ δ’ἀλγῶ.

πόσιν ἐμὸν ἔχομεν ὃν

ἔμενον ἐκ Τροίας πολυετῆ μολεῖν.

ἔχεις, ἐγώτε σέ · ἡλίους δὲ μυρίους

μόλις διελθὼν ᾐσθόμην τὰ τῆς θεοῦ.

ἐμὰ δὲ χαρμονὰ δάκρυα · πλέον ἔχει

χάριτος ἢ λύπας.

τί φῶ; τίς ἂν τάδ’ἤλπισεν βροτῶν ποτε;

ἀδόκητον ἔχω σε πρὸς στέρνοις.

κἀγὼ σὲ τὴν δοκοῦσαν Ἰδαίαν πόλιν

μολεῖν Ἰλίουτε μελέους πύργους.

πρὸς θεῶν, δόμων πῶς τῶν ἐμῶν ἀπεστάλης;

ἒ ἔ · πικρὰς ἐς ἀρχὰς βαίνεις,

ἒ ἔ · πικρὰν δ’ἐρευνᾷς φάτιν.

λέγ’· ὡς ἀκουστὰ πάντα δῶρα δαιμόνων.

ἀπέπτυσα μὲν λόγον, οἷον οἷον ἐσοίσομαι.

ὅμως δὲ λέξον · ἡδύ τοι μόχθων κλύειν.

οὐκ ἐπὶ βαρβάρου λέκτρα νεανία

πετομένας κώπας,

πετομένου δ’ἔρωτος ἀδίκων γάμων […]

τίς γάρ σε δαίμων ἢ πότμος συλᾷ πάτρας;

ὁ Διὸς ὁ Διός, ὦ πόσι, παῖς μ’[…]

ἐπέλασεν Νείλῳ.

θαυμαστά · τοῦ πέμψαντος; ὦ δεινοὶ λόγοι.

κατεδάκρυσα καὶ βλέφαρον ὑγραίνω

δάκρυσιν · ἁ Διός μ’ἄλοχος ὤλεσεν.

Ἥρα; τί νῷν χρῄζουσα προσθεῖναι κακόν;

ὤμοι ἐμῶν δεινῶν, λουτρῶν καὶ κρηνῶν,

ἵνα θεαὶ μορφὰν

ἐφαίδρυναν, ἔνθεν ἔμολεν κρίσις.

τὰ δ’ἐς κρίσιν σοι τῶνδ’ἔθηχ’Ἥρα κακῶν —;

Πάριν ὡς ἀφέλοιτο —

πῶς; αὔδα.

Κύπρις ᾧ μ’ἐπένευσεν —

ὦ τλᾶμον.

τλάμων, τλάμων · ὧδ’ἐπέλασ’Αἰγύπτῳ.

εἶτ’ἀντέδωκ’εἴδωλον, ὡς σέθεν κλύω.

τὰ δὲ σὰ κατὰ μέλαθρα πάθεα πάθεα,

μᾶτερ, οἲ ’γώ.

τί φῄς;

οὐκ ἔστι μάτηρ · ἀγχόνιον δὲ βρόχον

δι’ἐμὰν κατεδήσατο δυσγάμου αἰσχύναν.

ὤμοι · θυγατρὸς δ’Ἑρμιόνης ἔστιν βίος;

ἄγαμος ἄτεκνος, ὦ πόσι, καταστένει

γάμον ἄγαμον ἐμόν.

ὦ πᾶν κατ’ἄκρας δῶμ’ἐμὸν πέρσας Πάρις,

τάδε καὶ σὲ διώλεσε μυριάδαςτε

χαλκεόπλων Δαναῶν.

ἐμὲ δὲ πατρίδος ἄπο κακόποτμον ἀραίαν

ἔβαλε θεὸς ἀπότε πόλεος ἀπότε σέθεν,

ὅτε μέλαθρα λέχεάτ’ἔλιπον — οὐ λιποῦσ’

ἐπ’αἰσχροῖς γάμοις.

εἰ καὶ τὰ λοιπὰ τῆς τύχης εὐδαίμονος

τύχοιτε, πρὸς τὰ πρόσθεν ἀρκέσειεν ἄν.

Μενέλαε, κἀμοὶ πρόσδοτον τῆς ἡδονῆς,

ἣν μανθάνω μὲν καὐτός, οὐ σαφῶς δ’ἔχω.

ἀλλ’, ὦ γεραιέ, καὶ σὺ κοινώνει λόγων.

οὐχ ἥδε μόχθων τῶν ἐν Ἰλίῳ βραβεύς;

οὐχ ἥδε, πρὸς θεῶν δ’ἦμεν ἠπατημένοι,

νεφέλης ἄγαλμ’ἔχοντες ἐν χεροῖν λυγρόν.

τί φῄς;

νεφέλης ἄρ’ἄλλως εἴχομεν πόνους πέρι;

Ἥρας τάδ’ἔργα καὶ θεῶν τρισσῶν ἔρις.

ἡ δ’οὖσ’ἀληθῶς ἐστιν ἥδε σὴ δάμαρ;

αὕτη · λόγοις ἐμοῖσι πίστευσον τάδε.

ὦ θύγατερ, ὁ θεὸς ὡς ἔφυ τι ποικίλον

καὶ δυστέκμαρτον. εὖ δέ πως πάντα στρέφει

ἐκεῖσε κἀκεῖσ’ἀναφέρων · ὃ μὲν πονεῖ,

ὃ δ’οὐ πονήσας αὖθις ὄλλυται κακῶς,

βέβαιον οὐδὲν τῆς ἀεὶ τύχης ἔχων.

σὺ γὰρ πόσιςτε σὸς πόνων μετέσχετε,

σὺ μὲν λόγοισιν, ὃ δὲ δορὸς προθυμίᾳ.

σπεύδων δ’ὅτ’ἔσπευδ’οὐδὲν εἶχε · νῦν δ’ἔχει

αὐτόματα πράξας τἀγάθ’εὐτυχέστατα.

οὐκ ἄρα γέροντα πατέρα καὶ Διοσκόρω

ᾔσχυνας, οὐ δ’ἔδρασας οἷα κλῄζεται.

νῦν ἀνανεοῦμαι τὸν σὸν ὑμέναιον πάλιν

καὶ λαμπάδων μεμνήμεθ’ἃς τετραόροις

ἵπποις τροχάζων παρέφερον · σὺ δ’ἐν δίφροις

ξὺν τῷδε νύμφη δῶμ’ἔλειπες ὄλβιον.

κακὸς γὰρ ὅστις μὴ σέβει τὰ δεσποτῶν

καὶ ξυγγέγηθε καὶ συνωδίνει κακοῖς.

ἐγὼ μὲν εἴην, κεἰ πέφυχ’ὅμως λάτρις,

ἐν τοῖσι γενναίοισιν ἠριθμημένος

δούλοισι, τοὔνομ’οὐκ ἔχων ἐλεύθερον,

τὸν νοῦν δέ · κρεῖσσον γὰρ τόδ’ἢ δυοῖν κακοῖν

ἕν’ὄντα χρῆσθαι, τὰς φρέναςτ’ἔχειν κακὰς

ἄλλωντ’ἀκούειν δοῦλον ὄντα τῶν πέλας.

ἄγ’, ὦ γεραιέ, πολλὰ μὲν παρ’ἀσπίδα

μοχθήματ’ἐξέπλησας ἐκπονῶν ἐμοί,

καὶ νῦν μετασχὼν τῆς ἐμῆς εὐπραξίας

ἄγγειλον ἐλθὼν τοῖς λελειμμένοις φίλοις

τάδ’ὡς ἔχονθ’ηὕρηκας οἷτ’ἐσμὲν τύχης,

μένειντ’ἐπ’ἀκταῖς τούςτ’ἐμοὺς καραδοκεῖν

ἀγῶνας οἳ μένουσί μ’, ὡς ἐλπίζομεν,

κεἰ τήνδε πως δυναίμεθ’ἐκκλέψαι χθονός,

φρουρεῖν ὅπως ἂν εἰς ἓν ἐλθόντες τύχης

ἐκ βαρβάρων σωθῶμεν, ἢν δυνώμεθα.

ἔσται τάδ’, ὦναξ. ἀλλά τοι τὰ μάντεων

ἐσεῖδον ὡς φαῦλ’ἐστὶ καὶ ψευδῶν πλέα.

οὐ δ’ἦν ἄρ’ὑγιὲς οὐδὲν ἐμπύρου φλογὸς

οὐ δὲ πτερωτῶν φθέγματ’· εὔηθες δέ τοι

τὸ καὶ δοκεῖν ὄρνιθας ὠφελεῖν βροτούς.

Κάλχας γὰρ οὐκ εἶπ’οὐ δ’ἐσήμηνε στρατῷ

νεφέλης ὑπερθνῄσκοντας εἰσορῶν φίλους

οὐ δ’Ἕλενος, ἀλλὰ πόλις ἀνηρπάσθη μάτην.

εἴποις ἄν · οὕνεχ’ὁ θεὸς οὐκ ἠβούλετο;

τί δῆτα μαντευόμεθα; τοῖς θεοῖσι χρὴ

θύοντας αἰτεῖν ἀγαθά, μαντείας δ’ἐᾶν ·

βίου γὰρ ἄλλως δέλεαρ ηὑρέθη τόδε,

κοὐδεὶς ἐπλούτησ’ἐμπύροισιν ἀργὸς ὤν ·

γνώμη δ’ἀρίστη μάντις ἥτ’εὐβουλία.

ἐς ταὐτὸ κἀμοὶ δόξα μαντειῶν πέρι

χωρεῖ γέροντι · τοὺς θεοὺς ἔχων τις ἂν

φίλους ἀρίστην μαντικὴν ἔχοι δόμοις.

εἶεν · τὰ μὲν δὴ δεῦρ’ἀεὶ καλῶς ἔχει.

ὅπως δ’ἐσώθης, ὦ τάλας, Τροίας ἄπο,

κέρδος μὲν οὐδὲν εἰδέναι, πόθος δέ τις

τὰ τῶν φίλων φίλοισιν αἰσθέσθαι κακά.

ἦ πόλλ’ἀνήρου μ’ἑνὶ λόγῳ μιᾷθ’ὁδῷ.

τί σοι λέγοιμ’ἂν τὰς ἐν Αἰγαίῳ φθορὰς

τὰ Ναυπλίουτ’Εὐβοικὰ πυρπολήματα

Κρήτηντε Λιβύηςθ’ἃς ἐπεστράφην πόλεις,

σκοπιάςτε Περσέως; οὐ γὰρ ἐμπλήσαιμί σ’ἂν

μύθων, λέγωντ’ἄν σοι κάκ’ἀλγοίην ἔτι,

πάσχωντ’ἔκαμνον · δὶς δὲ λυπηθεῖμεν ἄν.

κάλλιον εἶπας ἤ σ’ἀνηρόμην ἐγώ.

ἓν δ’εἰπὲ πάντα παραλιπών, πόσον χρόνον

πόντου ’πὶ νώτοις ἅλιον ἐφθείρου πλάνον;

ἐν ναυσὶν ὢν πρὸς τοῖσιν ἐν Τροίᾳ δέκα

ἔτεσι διῆλθον ἑπτὰ περιδρομὰς ἐτῶν.

φεῦ φεῦ · μακρόν γ’ἔλεξας, ὦ τάλας, χρόνον

σωθεὶς δ’ἐκεῖθεν ἐνθάδ’ἦλθες ἐς σφαγάς.

πῶς φῄς; τί λέξεις; ὥς μ’ἀπώλεσας, γύναι.

φεῦγ’ὡς τάχιστα τῆσδ’ἀπαλλαχθεὶς χθονός.

θανῇ πρὸς ἀνδρὸς οὗ τάδ’ἐστὶ δώματα.

τί χρῆμα δράσας ἄξιον τῆς συμφορᾶς;

ἥκεις ἄελπτος ἐμποδὼν ἐμοῖς γάμοις.

ἦ γὰρ γαμεῖν τις τἄμ’ἐβουλήθη λέχη;

ὕβρινθ’ὑβρίζειν εἰς ἔμ’, ἣν ἔτλην ἐγώ.

ἰδίᾳ σθένων τις ἢ τυραννεύων χθονός;

ὃς γῆς ἀνάσσει τῆσδε Πρωτέως γόνος.

τόδ’ἔστ’ἐκεῖν’αἴνιγμ’ὃ προσπόλου κλύω.

ποίοις ἐπιστὰς βαρβάροις πυλώμασιν;

τοῖσδ’, ἔνθεν ὥσπερ πτωχὸς ἐξηλαυνόμην.

οὔ που προσῄτεις βίοτον; ὦ τάλαιν’ἐγώ.

τοὔργον μὲν ἦν τοῦτ’, ὄνομα δ’οὐκ εἶχεν τόδε.

πάντ’οἶσθ’ἄρ’, ὡς ἔοικας, ἀμφ’ἐμῶν γάμων.