Iphigenia in Tauris

Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν

θοαῖσιν ἵπποις Οἰνομάου γαμεῖ κόρην,

ἐξ ἧς Ἀτρεὺς ἔβλαστεν · Ἀτρέως δὲ παῖς

Μενέλαος Ἀγαμέμνωντε · τοῦ δ’ἔφυν ἐγώ

τῆς Τυνδαρείας θυγατρὸς Ἰφιγένεια παῖς,

ἣν ἀμφὶ δίναις ἃς θάμ’Εὔριπος πυκναῖς

αὔραις ἑλίσσων κυανέαν ἅλα στρέφει,

ἔσφαξεν Ἑλένης οὕνεχ’, ὡς δοκεῖ, πατὴρ

Ἀρτέμιδι κλειναῖς ἐν πτυχαῖσιν Αὐλίδος.

ἐνταῦθα γὰρ δὴ χιλίων ναῶν στόλον

Ἑλληνικὸν συνήγαγ’Ἀγαμέμνων ἄναξ,

τὸν καλλίνικον στέφανον Ἰλίου θέλων

λαβεῖν Ἀχαιοῖς τούςθ’ὑβρισθέντας γάμους

Ἑλένης μετελθεῖν, Μενέλεῳ χάριν φέρων.

δεινῆς δ’ἀπλοίας πνευμάτωντε τυγχάνων,

ἐς ἔμπυρ’ἦλθε, καὶ λέγει Κάλχας τάδε ·

ὦ τῆσδ’ἀνάσσων Ἑλλάδος στρατηγίας,

Ἀγάμεμνον, οὐ μὴ ναῦς ἀφορμίσῃ χθονός,

πρὶν ἂν κόρην σὴν Ἰφιγένειαν Ἄρτεμις

λάβῃ σφαγεῖσαν · ὅ τι γὰρ ἐνιαυτὸς τέκοι

κάλλιστον, ηὔξω φωσφόρῳ θύσειν θεᾷ.

παῖδ’οὖν ἐν οἴκοις σὴ Κλυταιμήστρα δάμαρ

τίκτει — τὸ καλλιστεῖον εἰς ἔμ’ἀναφέρων —

ἣν χρή σε θῦσαι. καί μ’Ὀδυσσέως τέχναις

μητρὸς παρείλοντ’ἐπὶ γάμοις Ἀχιλλέως.

ἐλθοῦσα δ’Αὐλίδ’ἡ τάλαιν’ὑπὲρ πυρᾶς

μεταρσία ληφθεῖσ’ἐκαινόμην ξίφει ·

ἀλλ’ἐξέκλεψεν ἔλαφον ἀντιδοῦσά μου

Ἄρτεμις Ἀχαιοῖς, διὰ δὲ λαμπρὸν αἰθέρα

πέμψασά μ’ἐς τήνδ’ᾤκισεν Ταύρων χθόνα,

οὗ γῆς ἀνάσσει βαρβάροισι βάρβαρος

Θόας, ὃς ὠκὺν πόδα τιθεὶς ἴσον πτεροῖς

ἐς τοὔνομ’ἦλθε τόδε ποδωκείας χάριν.

ναοῖσι δ’ἐν τοῖσδ’ἱερέαν τίθησί με ·

ὅθεν νόμοισι τοῖσιν ἥδεται θεὰ

Ἄρτεμις, ἑορτῆς, τοὔνομ’ἧς καλὸν μόνον —

τὰ δ’ἄλλα σιγῶ, τὴν θεὸν φοβουμένη —

κατάρχομαι μέν, σφάγια δ’ἄλλοισιν μέλει

ἄρρητ’ἔσωθεν τῶνδ’ἀνακτόρων θεᾶς.

ἃ καινὰ δ’ἥκει νὺξ φέρουσα φάσματα,

λέξω πρὸς αἰθέρ’, εἴ τι δὴ τόδ’ἔστ’ἄκος.

ἔδοξ’ἐν ὕπνῳ τῆσδ’ἀπαλλαχθεῖσα γῆς

οἰκεῖν ἐν Ἄργει, παρθένοισι δ’ἐν μέσαις

εὕδειν, χθονὸς δὲ νῶτα σεισθῆναι σάλῳ,

φεύγειν δὲ κἄξω στᾶσα θριγκὸν εἰσιδεῖν

δόμων πίτνοντα, πᾶν δ’ἐρείψιμον στέγος

βεβλημένον πρὸς οὖδας ἐξ ἄκρων σταθμῶν.

μόνος λελεῖφθαι στῦλος εἷς ἔδοξέ μοι

δόμων πατρῴων, ἐκ δ’ἐπικράνων κόμας

ξανθὰς καθεῖναι, φθέγμα δ’ἀνθρώπου λαβεῖν,

κἀγὼ τέχνην τήνδ’ἣν ἔχω ξενοκτόνον

τιμῶσ’ὑδραίνειν αὐτὸν ὡς θανούμενον,

κλαίουσα. τοὔναρ δ’ὧδε συμβάλλω τόδε ·

τέθνηκ’Ὀρέστης, οὗ κατηρξάμην ἐγώ.

στῦλοι γὰρ οἴκων παῖδές εἰσιν ἄρσενες ·

θνῄσκουσι δ’οὓς ἂν χέρνιβες βάλωσ’ἐμαί.

νῦν οὖν ἀδελφῷ βούλομαι δοῦναι χοὰς

παροῦσ’ἀπόντι — ταῦτα γὰρ δυναίμεθ’ἄν —

σὺν προσπόλοισιν, ἃς ἔδωχ’ἡμῖν ἄναξ

Ἑλληνίδας γυναῖκας. ἀλλ’ἐξ αἰτίας

οὔπω τίνος πάρεισιν; εἶμ’ἔσω δόμων

ἐν οἷσι ναίω τῶνδ’ἀνακτόρων θεᾶς.

ὅρα, φυλάσσου μή τις ἐν στίβῳ βροτῶν.

ὁρῶ, σκοποῦμαι δ’ὄμμα πανταχῆ στρέφων.

Πυλάδη, δοκεῖ σοι μέλαθρα ταῦτ’εἶναι θεᾶς

ἔνθ’Ἀργόθεν ναῦν ποντίαν ἐστείλαμεν;

ἔμοιγ’, Ὀρέστα · σοὶ δὲ συνδοκεῖν χρεών.

καὶ βωμός, Ἕλλην οὗ καταστάζει φόνος;

ἐξ αἱμάτων γοῦν ξάνθ’ἔχει τριχώματα.

θριγκοῖς δ’ὑπ’αὐτοῖς σκῦλ’ὁρᾷς ἠρτημένα;

τῶν κατθανόντων γ’ἀκροθίνια ξένων.

ἀλλ’ἐγκυκλοῦντ’ὀφθαλμὸν εὖ σκοπεῖν χρεών.

ὦ Φοῖβε, ποῖ μ’αὖ τήνδ’ἐς ἄρκυν ἤγαγες

χρήσας, ἐπειδὴ πατρὸς αἷμ’ἐτεισάμην,

μητέρα κατακτάς, διαδοχαῖς δ’Ἐρινύων

ἠλαυνόμεσθα φυγάδες ἔξεδροι χθονὸς

δρόμουςτε πολλοὺς ἐξέπλησα καμπίμους,

ἐλθὼν δέ σ’ἠρώτησα πῶς τροχηλάτου

μανίας ἂν ἔλθοιμ’ἐς τέλος πόνωντ’ἐμῶν,

οὓς ἐξεμόχθουν περιπολῶν καθ’Ἑλλάδα —

σὺ δ’εἶπας ἐλθεῖν Ταυρικῆς μ’ὅρους χθονός,

ἔνθ’Ἄρτεμίς σοι σύγγονος βωμοὺς ἔχοι,

λαβεῖντ’ἄγαλμα θεᾶς, ὅ φασιν ἐνθάδε

ἐς τούσδε ναοὺς οὐρανοῦ πεσεῖν ἄπο ·

λαβόντα δ’ἢ τέχναισιν ἢ τύχῃ τινί,

κίνδυνον ἐκπλήσαντ’, Ἀθηναίων χθονὶ

δοῦναι — τὸ δ’ἐνθένδ’οὐδὲν ἐρρήθη πέρα —

καὶ ταῦτα δράσαντ’ἀμπνοὰς ἕξειν πόνων.

ἥκω δὲ πεισθεὶς σοῖς λόγοισιν ἐνθάδε

ἄγνωστον ἐς γῆν, ἄξενον. σὲ δ’ἱστορῶ,

Πυλάδη — σὺ γάρ μοι τοῦδε συλλήπτωρ πόνου —

τί δρῶμεν; ἀμφίβληστρα γὰρ τοίχων ὁρᾷς

ὑψηλά · πότερα δωμάτων προσαμβάσεις

ἐκβησόμεσθα; πῶς ἂν οὖν λάθοιμεν ἄν;

ἢ χαλκότευκτα κλῇθρα λύσαντες μοχλοῖς —

ὧν οὐδὲν ἴσμεν; ἢν δ’ἀνοίγοντες πύλας

ληφθῶμεν ἐσβάσειςτε μηχανώμενοι,

θανούμεθ’. ἀλλὰ πρὶν θανεῖν, νεὼς ἔπι

φεύγωμεν, ᾗπερ δεῦρ’ἐναυστολήσαμεν.

φεύγειν μὲν οὐκ ἀνεκτὸν οὐ δ’εἰώθαμεν,

τὸν τοῦ θεοῦ δὲ χρησμὸν οὐ κακιστέον ·

ναοῦ δ’ἀπαλλαχθέντε κρύψωμεν δέμας

κατ’ἄντρ’ἃ πόντος νοτίδι διακλύζει μέλας —

νεὼς ἄπωθεν, μή τις εἰσιδὼν σκάφος

βασιλεῦσιν εἴπῃ κᾆτα ληφθῶμεν βίᾳ.

ὅταν δὲ νυκτὸς ὄμμα λυγαίας μόλῃ,

τολμητέον τοι ξεστὸν ἐκ ναοῦ λαβεῖν

ἄγαλμα πάσας προσφέροντε μηχανάς.

ὅρα δέ γ’εἴσω τριγλύφων ὅποι κενὸν

δέμας καθεῖναι · τοὺς πόνους γὰρ ἁγαθοὶ

τολμῶσι, δειλοὶ δ’εἰσὶν οὐδὲν οὐδαμοῦ.

οὔ τοι μακρὸν μὲν ἤλθομεν κώπῃ πόρον,

ἐκ τερμάτων δὲ νόστον ἀροῦμεν πάλιν.

ἀλλ’εὖ γὰρ εἶπας, πειστέον · χωρεῖν χρεὼν

ὅποι χθονὸς κρύψαντε λήσομεν δέμας.

οὐ γὰρ τὸ τοῦ θεοῦ γ’αἴτιον γενήσεται

πεσεῖν ἄχρηστον θέσφατον · τολμητέον ·

μόχθος γὰρ οὐδεὶς τοῖς νέοις σκῆψιν φέρει.

εὐφαμεῖτ’, ὦ

πόντου δισσὰς συγχωρούσας

πέτρας Ἀξείνου ναίοντες.

ὦ παῖ τᾶς Λατοῦς,

πρὸς σὰν αὐλάν, εὐστύλων

ναῶν χρυσήρεις θριγκούς,

πόδα παρθένιον ὅσιον ὁσίας

κλῃδούχου δούλα πέμπω,

Ἑλλάδος εὐίππου πύργους

καὶ τείχη χόρτωντ’εὐδένδρων

πατρῴων οἴκων ἕδρας.

ἔμολον · τί νέον; τίνα φροντίδ’ἔχεις;

τί με πρὸς ναοὺς ἄγαγες ἄγαγες,

ὦ παῖ τοῦ τᾶς Τροίας πύργους

ἐλθόντος κλεινᾷ σὺν κώπᾳ

χιλιοναύτα

μυριοτευχοῦς Ἀτρείδα;

ἰὼ δμωαί,

δυσθρηνήτοις ὡς θρήνοις

ἔγκειμαι, τᾶς οὐκ εὐμούσου

μολπᾶς ἀλύροις ἐλέγοις, αἰαῖ,

αἰαῖ, κηδείοις οἴκτοισιν ·

αἵ μοι συμβαίνουσ’ἆται,

σύγγονον ἁμὸν κατακλαιομένα

ζωᾶς, οἵαν οἵαν ἰδόμαν

ὄψιν ὀνείρων

νυκτός, τᾶς ἐξῆλθ’ὄρφνα.

ὀλόμαν ὀλόμαν ·

οὐκ εἴσ’οἶκοι πατρῷοι ·

οἴμοι μοι φροῦδος γέννα.

φεῦ φεῦ τῶν Ἄργει μόχθων.

ἰὼ δαῖμον,

μόνον ὅς με κασίγνητον συλᾷς

Ἀίδᾳ πέμψας, ᾧ τάσδε χοὰς

μέλλω κρατῆράτε τὸν φθιμένων

ὑδραίνειν γαίας ἐν νώτοις

πηγάςτ’οὐρείων ἐκ μόσχων

Βάκχουτ’οἰνηρὰς λοιβὰς

ξουθᾶντε πόνημα μελισσᾶν,

ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.

ἀλλ’ἔνδος μοι πάγχρυσον

τεῦχος καὶ λοιβὰν Ἅιδα.

ὦ κατὰ γαίας Ἀγαμεμνόνιον

θάλος, ὡς φθιμένῳ τάδε σοι πέμπω ·

δέξαι δ’· οὐ γὰρ πρὸς τύμβον σοι

ξανθὰν χαίταν, οὐ δάκρυ’οἴσω.

τηλόσε γὰρ δὴ σᾶς ἀπενάσθην

πατρίδος καὶ ἐμᾶς, ἔνθα δοκήμασι

κεῖμαι σφαχθεῖσ’ἁ τλάμων.

ἀντιψάλμους ᾠδὰς ὕμνωντ’

Ἀσιητᾶν σοι βάρβαρον ἀχὰν

δεσποίνᾳ γ’ἐξαυδάσω,

τὰν ἐν θρήνοισιν μοῦσαν

νέκυσι μελομέναν, τὰν ἐν μολπαῖς

Ἅιδας ὑμνεῖ δίχα παιάνων.

οἴμοι, τῶν Ἀτρειδᾶν οἴκων ·

ἔρρει φῶς σκήπτρων, οἴμοι,

πατρῴων οἴκων.

ἦν ἐκ τῶν εὐόλβων Ἄργει

βασιλέων ἀρχά,

μόχθος δ’ἐκ μόχθων ᾄσσει ·

δινευούσαις ἵπποισι ῥιφαὶ

Πέλοπος πταναῖς · ἀλλάξας δ’ἐξ

ἕδρας ἱερὸν ἱερὸν ὄμμ’αὐγᾶς

ἅλιος. ἄλλαις δ’ἄλλα προσέβα

χρυσέας ἀρνὸς μελάθροις ὀδύνα,

† φόνος ἐπὶ φόνῳ, ἄχεα ἄχεσιν †

ἔνθεν τῶν πρόσθεν δμαθέντων

Τανταλιδᾶν ἐκβαίνει ποινά γ’

εἰς οἴκους, σπεύδει δ’ἀσπούδαστ’

ἐπὶ σοὶ δαίμων.

ἐξ ἀρχᾶς μοι δυσδαίμων

δαίμων τᾶς ματρὸς ζώνας

καὶ νυκτὸς κείνας · ἐξ ἀρχᾶς

λόχιαι στερρὰν παιδείαν

Μοῖραι ξυντείνουσιν θεαί,

τᾷ μναστευθείσᾳ ’ξ Ἑλλάνων,

ἃν πρωτόγονον θάλος ἐν θαλάμοις

Λήδας ἁ τλάμων κούρα

σφάγιον πατρῴᾳ λώβᾳ

καὶ θῦμ’οὐκ εὐγάθητον

ἔτεκεν, ἔτρεφεν εὐκταίαν ·

ἱππείοις δ’ἐν δίφροισι

ψαμάθων Αὐλίδος ἐπέβασαν

νύμφαιον, οἴμοι, δύσνυμφον

τῷ τᾶς Νηρέως κούρας, αἰαῖ.

νῦν δ’ἀξείνου πόντου ξείνα

δυσχόρτους οἴκους ναίω,

ἄγαμος ἄτεκνος ἄπολις ἄφιλος,

οὐ τὰν Ἄργει μέλπουσ’Ἥραν

οὐ δ’ἱστοῖς ἐν καλλιφθόγγοις

κερκίδι Παλλάδος Ἀτθίδος εἰκὼ

καὶ Τιτάνων ποικίλλουσ’, ἀλλ’

αἱμόρραντον δυσφόρμιγγα

ξείνων † αἱμάσσουσ’ἄταν βωμούς, †

οἰκτράντ’αἰαζόντων αὐδὰν

οἰκτρόντ’ἐκβαλλόντων δάκρυον.

καὶ νῦν κείνων μέν μοι λάθα,

τὸν δ’Ἄργει δμαθέντα κλαίω

σύγγονον, ὃν ἔλιπον ἐπιμαστίδιον,

ἔτι βρέφος, ἔτι νέον, ἔτι θάλος

ἐν χερσὶν ματρὸς πρὸς στέρνοιςτ’

Ἄργει σκηπτοῦχον Ὀρέσταν.

καὶ μὴν ὅδ’ἀκτὰς ἐκλιπὼν θαλασσίους

βουφορβὸς ἥκει σημανῶν τί σοι νέον.

Ἀγαμέμνονόςτε καὶ Κλυταιμήστρας τέκνον,

ἄκουε καινῶν ἐξ ἐμοῦ κηρυγμάτων.

τί δ’ἔστι τοῦ παρόντος ἐκπλῆσσον λόγου;

ἥκουσιν ἐς γῆν, κυανέαν Συμπληγάδα

πλάτῃ φυγόντες, δίπτυχοι νεανίαι,

θεᾷ φίλον πρόσφαγμα καὶ θυτήριον

Ἀρτέμιδι. χέρνιβας δὲ καὶ κατάργματα

οὐκ ἂν φθάνοις ἂν εὐτρεπῆ ποιουμένη.

ποδαποί; τίνος γῆς σχῆμ’ἔχουσιν οἱ ξένοι;

Ἕλληνες · ἓν τοῦτ’οἶδα κοὐ περαιτέρω.

οὐ δ’ὄνομ’ἀκούσας οἶσθα τῶν ξένων φράσαι;

Πυλάδης ἐκλῄζεθ’ἅτερος πρὸς θατέρου.

τοῦ ξυζύγου δὲ τοῦ ξένου τί τοὔνομ’ἦν;

οὐδεὶς τόδ’οἶδεν · οὐ γὰρ εἰσηκούσαμεν.

πῶς δ’εἴδετ’αὐτοὺς κἀντυχόντες εἵλετε;

ἄκραις ἐπὶ ῥηγμῖσιν ἀξένου πόρου —

καὶ τίς θαλάσσης βουκόλοις κοινωνία;

βοῦς ἤλθομεν νίψοντες ἐναλίᾳ δρόσῳ.

ἐκεῖσε δὴ ’πάνελθε, πῶς νιν εἵλετε

τρόπῳθ’ὁποίῳ · τοῦτο γὰρ μαθεῖν θέλω.

χρόνιοι γὰρ ἥκουσ’· οὐ δέ πω βωμὸς θεᾶς

Ἑλληνικαῖσιν ἐξεφοινίχθη ῥοαῖς.

ἐπεὶ τὸν ἐσρέοντα διὰ Συμπληγάδων

βοῦς ὑλοφορβοὺς πόντον εἰσεβάλλομεν,

ἦν τις διαρρὼξ κυμάτων πολλῷ σάλῳ

κοιλωπὸς ἀγμός, πορφυρευτικαὶ στέγαι.

ἐνταῦθα δισσοὺς εἶδέ τις νεανίας

βουφορβὸς ἡμῶν, κἀπεχώρησεν πάλιν

ἄκροισι δακτύλοισι πορθμεύων ἴχνος.

ἔλεξε δ’· οὐχ ὁρᾶτε; δαίμονές τινες

θάσσουσιν οἵδε. — θεοσεβὴς δ’ἡμῶν τις ὢν

ἀνέσχε χεῖρα καὶ προσηύξατ’εἰσιδών ·

ὦ ποντίας παῖ Λευκοθέας, νεῶν φύλαξ,

δέσποτα Παλαῖμον, ἵλεως ἡμῖν γενοῦ,

εἴτ’οὖν ἐπ’ἀκταῖς θάσσετον Διοσκόρω,

ἢ Νηρέως ἀγάλμαθ’, ὃς τὸν εὐγενῆ

ἔτικτε πεντήκοντα Νηρῄδων χορόν.

ἄλλος δέ τις μάταιος, ἀνομίᾳ θρασύς,

ἐγέλασεν εὐχαῖς, ναυτίλους δ’ἐφθαρμένους

θάσσειν φάραγγ’ἔφασκε τοῦ νόμου φόβῳ,

κλύοντας ὡς θύοιμεν ἐνθάδε ξένους.

ἔδοξε δ’ἡμῶν εὖ λέγειν τοῖς πλείοσι,

θηρᾶντε τῇ θεῷ σφάγια τἀπιχώρια.

κἀν τῷδε πέτραν ἅτερος λιπὼν ξένοιν

ἔστη κάρατε διετίναξ’ἄνω κάτω

κἀπεστέναξεν ὠλένας τρέμων ἄκρας,

μανίαις ἀλαίνων, καὶ βοᾷ κυναγὸς ὥς ·

Πυλάδη, δέδορκας τήνδε; τήνδε δ’οὐχ ὁρᾷς

Ἅιδου δράκαιναν, ὥς με βούλεται κτανεῖν

δειναῖς ἐχίδναις εἰς ἔμ’ἐστομωμένη;

ἣ δ’ἐκ χιτώνων πῦρ πνέουσα καὶ φόνον

πτεροῖς ἐρέσσει, μητέρ’ἀγκάλαις ἐμὴν

ἔχουσα — πέτρινον ὄχθον, ὡς ἐπεμβάλῃ.

οἴμοι, κτενεῖ με · ποῖ φύγω;

παρῆν δ’ὁρᾶν

οὐ ταῦτα μορφῆς σχήματ’, ἀλλ’ἠλλάσσετο

φθογγάςτε μόσχων καὶ κυνῶν ὑλάγματα,

† ἃς φᾶσ’† Ἐρινῦς ἱέναι μιμήματα.

ἡμεῖς δὲ συσταλέντες, ὡς θαμβούμενοι,

σιγῇ καθήμεθ’· ὃ δὲ χερὶ σπάσας ξίφος,

μόσχους ὀρούσας ἐς μέσας λέων ὅπως,

παίει σιδήρῳ λαγόνας ἐς πλευράςθ’ἱείς,

δοκῶν Ἐρινῦς θεὰς ἀμύνεσθαι τάδε,

ὡς αἱματηρὸν πέλαγος ἐξανθεῖν ἁλός.

κἀν τῷδε πᾶς τις, ὡς ὁρᾷ βουφόρβια

πίπτοντα καὶ πορθούμεν’, ἐξωπλίζετο,

κόχλουςτε φυσῶν συλλέγωντ’ἐγχωρίους ·

πρὸς εὐτραφεῖς γὰρ καὶ νεανίας ξένους

φαύλους μάχεσθαι βουκόλους ἡγούμεθα.

πολλοὶ δ’ἐπληρώθημεν ἐν μακρῷ χρόνῳ.

πίπτει δὲ μανίας πίτυλον ὁ ξένος μεθείς,

στάζων ἀφρῷ γένειον · ὡς δ’ἐσείδομεν

προύργου πεσόντα, πᾶς ἀνὴρ ἔσχεν πόνον

βάλλων ἀράσσων. ἅτερος δὲ τοῖν ξένοιν

ἀφρόντ’ἀπέψη σώματόςτ’ἐτημέλει

πέπλωντε προυκάλυπτεν εὐπήνους ὑφάς,

καραδοκῶν μὲν τἀπιόντα τραύματα,

φίλον δὲ θεραπείαισιν ἄνδρ’εὐεργετῶν.

ἔμφρων δ’ἀνᾴξας ὁ ξένος πεσήματος

ἔγνω κλύδωνα πολεμίων προσκείμενον

καὶ τὴν παροῦσαν συμφορὰν αὐτοῖν πέλας,

ᾤμωξέθ’· ἡμεῖς δ’οὐκ ἀνίεμεν πέτροις

βάλλοντες, ἄλλος ἄλλοθεν προσκείμενοι.

οὗ δὴ τὸ δεινὸν παρακέλευσμ’ἠκούσαμεν ·

Πυλάδη, θανούμεθ’, ἀλλ’ὅπως θανούμεθα

κάλλισθ’· ἕπου μοι, φάσγανον σπάσας χερί. —

ὡς δ’εἴδομεν δίπαλτα πολεμίων ξίφη,

φυγῇ λεπαίας ἐξεπίμπλαμεν νάπας.

ἀλλ’, εἰ φύγοι τις, ἅτεροι προσκείμενοι

ἔβαλλον αὐτούς · εἰ δὲ τούσδ’ὠσαίατο,

αὖθις τὸ νῦν ὑπεῖκον ἤρασσεν πέτροις.

ἀλλ’ἦν ἄπιστον · μυρίων γὰρ ἐκ χερῶν

οὐδεὶς τὰ τῆς θεοῦ θύματ’εὐτύχει βαλών.

μόλις δέ νιν τόλμῃ μὲν οὐ χειρούμεθα,

κύκλῳ δὲ περιβαλόντες ἐξεκλέψαμεν

πέτροισι χειρῶν φάσγαν’, ἐς δὲ γῆν γόνυ

καμάτῳ καθεῖσαν. πρὸς δ’ἄνακτα τῆσδε γῆς

κομίζομέν νιν. ὃ δ’ἐσιδὼν ὅσον τάχος

ἐς χέρνιβάςτε καὶ σφαγεῖ’ἔπεμπέ σοι.

ηὔχου δὲ τοιάδ’, ὦ νεᾶνί, σοι ξένων

σφάγια παρεῖναι · κἂν ἀναλίσκῃς ξένους

τοιούσδε, τὸν σὸν Ἑλλὰς ἀποτείσει φόνον

δίκας τίνουσα τῆς ἐν Αὐλίδι σφαγῆς.

θαυμάστ’ἔλεξας τὸν μανένθ’, ὅστις ποτὲ

Ἕλληνος ἐκ γῆς πόντον ἦλθεν ἄξενον.

εἶεν · σὺ μὲν κόμιζε τοὺς ξένους μολών,

τὰ δ’ἐνθάδ’ἡμεῖς ὅσια φροντιούμεθα —

ὦ καρδία τάλαινα, πρὶν μὲν ἐς ξένους

γαληνὸς ἦσθα καὶ φιλοικτίρμων ἀεί,

ἐς θοὐμόφυλον ἀναμετρουμένη δάκρυ,

Ἕλληνας ἄνδρας ἡνίκ’ἐς χέρας λάβοις.

νῦν δ’ἐξ ὀνείρων οἷσιν ἠγριώμεθα,

δοκοῦσ’Ὀρέστην μηκέθ’ἥλιον βλέπειν,

δύσνουν με λήψεσθ’, οἵτινές ποθ’ἥκετε.

καὶ τοῦτ’ἄρ’ἦν ἀληθές, ᾐσθόμην, φίλαι ·

οἱ δυστυχεῖς γὰρ τοῖσι δυστυχεστέροις

αὐτοὶ κακῶς πράξαντες οὐ φρονοῦσιν εὖ.

ἀλλ’οὔτε πνεῦμα Διόθεν ἦλθε πώποτε,

οὐ πορθμίς, ἥτις διὰ πέτρας Συμπληγάδας

Ἑλένην ἀπήγαγ’ἐνθάδ’, ἥ μ’ἀπώλεσεν,

Μενέλεώνθ’, ἵν’αὐτοὺς ἀντετιμωρησάμην,

τὴν ἐνθάδ’Αὖλιν ἀντιθεῖσα τῆς ἐκεῖ,

οὗ μ’ὥστε μόσχον Δαναΐδαι χειρούμενοι

ἔσφαζον, ἱερεὺς δ’ἦν ὁ γεννήσας πατήρ.

οἴμοι — κακῶν γὰρ τῶν τότ’οὐκ ἀμνημονῶ —

ὅσας γενείου χεῖρας ἐξηκόντισα

γονάτωντε τοῦ τεκόντος, ἐξαρτωμένη,

λέγουσα τοιάδ’· ὦ πάτερ, νυμφεύομαι

νυμφεύματ’αἰσχρὰ πρὸς σέθεν · μήτηρ δ’ἐμὲ

σέθεν κατακτείνοντος Ἀργεῖαίτε νῦν

ὑμνοῦσιν ὑμεναίοισιν, αὐλεῖται δὲ πᾶν

μέλαθρον · ἡμεῖς δ’ὀλλύμεσθα πρὸς σέθεν.

Ἅιδης Ἀχιλλεὺς ἦν ἄρ’, οὐχ ὁ Πηλέως,

ὅν μοι προσείσας πόσιν, ἐν ἁρμάτων ὄχοις

ἐς αἱματηρὸν γάμον ἐπόρθμευσας δόλῳ.

ἐγὼ δὲ λεπτῶν ὄμμα διὰ καλυμμάτων

ἔχουσ’, ἀδελφόντ’οὐκ ἀνειλόμην χεροῖν,

— ὃς νῦν ὄλωλεν — οὐ κασιγνήτῃ στόμα

συνῆψ’ὑπ’αἰδοῦς, ὡς ἰοῦσ’ἐς Πηλέως

μέλαθρα · πολλὰ δ’ἀπεθέμην ἀσπάσματα

ἐς αὖθις, ὡς ἥξουσ’ἐς Ἄργος αὖ πάλιν.

ὦ τλῆμον, εἰ τέθνηκας, ἐξ οἵων καλῶν

ἔρρεις, Ὀρέστα, καὶ πατρὸς ζηλωμάτων —

τὰ τῆς θεοῦ δὲ μέμφομαι σοφίσματα,

ἥτις βροτῶν μὲν ἤν τις ἅψηται φόνου,

ἢ καὶ λοχείας ἢ νεκροῦ θίγῃ χεροῖν,

βωμῶν ἀπείργει, μυσαρὸν ὡς ἡγουμένη,

αὐτὴ δὲ θυσίαις ἥδεται βροτοκτόνοις.

οὐκ ἔσθ’ὅπως ἔτεκεν ἂν ἡ Διὸς δάμαρ

Λητὼ τοσαύτην ἀμαθίαν. ἐγὼ μὲν οὖν

τὰ Ταντάλου θεοῖσιν ἑστιάματα

ἄπιστα κρίνω, παιδὸς ἡσθῆναι βορᾷ,

τοὺς δ’ἐνθάδ’, αὐτοὺς ὄντας ἀνθρωποκτόνους,

ἐς τὴν θεὸν τὸ φαῦλον ἀναφέρειν δοκῶ ·

οὐδένα γὰρ οἶμαι δαιμόνων εἶναι κακόν.

κυάνεαι κυάνεαι

σύνοδοι θαλάσσας, ἵν’

οἶστρος ὁ πετόμενος Ἀργόθεν

ἄξενον ἐπ’οἶδμα διεπέρασεν —

Ἀσιήτιδα γαῖαν

Εὐρώπας διαμείψας.

τίνες ποτ’ἄρα τὸν εὔυδρον δονακόχλοα

λιπόντες Εὐρώταν ἢ

ῥεύματα σεμνὰ Δίρκας

ἔβασαν ἔβασαν ἄμεικτον αἶαν, ἔνθα κούρᾳ

δίᾳ τέγγει

βωμοὺς καὶ περικίονας

ναοὺς αἷμα βρότειον;

ἦ ῥοθίοις εἰλατίνας

δικρότοισι κώπας

ἔπλευσαν ἐπὶ πόντια κύματα,

νάιον ὄχημα λινοπόροις αὔραις,

φιλόπλουτον ἅμιλλαν

αὔξοντες μελάθροισιν;

φίλα γὰρ ἐλπίς γ’, ἐπίτε πήμασιν βροτῶν

ἄπληστος ἀνθρώποις,

ὄλβου βάρος οἳ φέρονται

πλάνητες ἐπ’οἶδμα πόλειςτε βαρβάρους περῶντες,

κοινᾷ δόξᾳ ·

γνώμα δ’οἷς μὲν ἄκαιρος

ὄλβου, τοῖς δ’ἐς μέσον ἥκει.

πῶς πέτρας τὰς συνδρομάδας,

πῶς Φινεϊδᾶν

ἀΰπνους ἀκτὰς ἐπέρασαν

παρ’ἅλιον

αἰγιαλὸν ἐπ’

Ἀμφιτρίτας ῥοθίῳ δραμόντες,

ὅπου πεντήκοντα κορᾶν

Νηρῄδων […] χοροὶ

μέλπουσιν ἐγκύκλιοι,

πλησιστίοισι πνοαῖς

συριζόντων κατὰ πρύμναν

εὐναίων πηδαλίων

αὔραις σὺν νοτίαις

ἢ πνεύμασι Ζεφύρου,

τὰν πολυόρνιθον ἐπ’

αἶαν, λευκὰν ἀκτάν,

Ἀχιλῆος δρόμους καλλισταδίους,

ἄξεινον κατὰ πόντον;

εἴθ’εὐχαῖσιν δεσποσύνοις

Λήδας Ἑλένα φίλα παῖς ἐλθοῦσα τύχοι τὰν

Τρῳάδα

λιποῦσα πόλιν, ἵν’ἀμφὶ

χαίτᾳ δρόσον αἱματηρὰν

ἑλιχθεῖσα λαιμοτόμῳ

δεσποίνας χειρὶ θάνοι

ποινὰς δοῦσ’ἀντιπάλους.

ἁδίσταν δ’ἀγγελίαν

δεξαίμεσθ’, Ἑλλάδος ἐκ γᾶς

πλωτήρων εἴ τις ἔβα,

δουλείας ἐμέθεν

δειλαίας παυσίπονος ·

κἀν γὰρ ὀνείροισι

συνείην δόμοις πόλειτε

πατρῴᾳ, τερπνῶν ὕπνων

ἀπόλαυσιν, κοινὰν χάριν ὄλβου.

ἀλλ’οἵδε χέρας δεσμοῖς δίδυμοι

συνερεισθέντες χωροῦσι, νέον

πρόσφαγμα θεᾶς · σιγᾶτε, φίλαι.

τὰ γὰρ Ἑλλήνων ἀκροθίνια δὴ

ναοῖσι πέλας τάδε βαίνει ·

οὐ δ’ἀγγελίας ψευδεῖς ἔλακεν

βουφορβὸς ἀνήρ.

ὦ πότνι’, εἴ σοι τάδ’ἀρεσκόντως

πόλις ἥδε τελεῖ, δέξαι θυσίας,

ἃς ὁ παρ’ἡμῖν νόμος οὐχ ὁσίας

ἀναφαίνει.

εἶεν ·

τὰ τῆς θεοῦ μὲν πρῶτον ὡς καλῶς ἔχῃ

φροντιστέον μοι. μέθετε τῶν ξένων χέρας,

ὡς ὄντες ἱεροὶ μηκέτ’ὦσι δέσμιοι. ναοῦ δ’ἔσω στείχοντες εὐτρεπίζετε

ἃ χρὴ ’πὶ τοῖς παροῦσι καὶ νομίζεται.

φεῦ ·

τίς ἆρα μήτηρ ἡ τεκοῦσ’ὑμᾶς ποτε

πατήρτ’; ἀδελφήτ’, εἰ γεγῶσα τυγχάνει —

οἵων στερεῖσα διπτύχων νεανιῶν ἀνάδελφος ἔσται. — τὰς τύχας τίς οἶδ’ὅτῳ

τοιαίδ’ἔσονται; πάντα γὰρ τὰ τῶν θεῶν

ἐς ἀφανὲς ἕρπει, κοὐδὲν οἶδ’οὐδεὶς κακὸν

[…]

ἡ γὰρ τύχη παρήγαγ’ἐς τὸ δυσμαθές.

πόθεν ποθ’ἥκετ’, ὦ ταλαίπωροι ξένοι; ὡς διὰ μακροῦ μὲν τήνδ’ἐπλεύσατε χθόνα,

μακρὸν δ’ἀπ’οἴκων χρόνον ἔσεσθ’ἀεὶ κάτω.

τί ταῦτ’ὀδύρῃ, κἀπὶ τοῖς μέλλουσι νῷν

κακοῖσι λυπεῖς, ἥτις εἶ ποτ’, ὦ γύναι;

οὔτοι νομίζω σοφόν, ὃς ἂν μέλλων κτενεῖν

οἴκτῳ τὸ δεῖμα τοὐλέθρου νικᾶν θέλῃ.

οὐχ ὅστις Ἅιδην ἐγγὺς ὄντ’οἰκτίζεται

σωτηρίας ἄνελπις · ὡς δύ’ἐξ ἑνὸς

κακὼ συνάπτει, μωρίαντ’ὀφλισκάνει

θνῄσκειθ’ὁμοίως · τὴν τύχην δ’ἐᾶν χρεών.

ἡμᾶς δὲ μὴ θρήνει σύ · τὰς γὰρ ἐνθάδε

θυσίας ἐπιστάμεσθα καὶ γιγνώσκομεν.

πότερος ἄρ’ὑμῶν ἐνθάδ’ὠνομασμένος

Πυλάδης κέκληται; τόδε μαθεῖν πρῶτον θέλω.

ὅδ’, εἴ τι δή σοι τοῦτ’ἐν ἡδονῇ μαθεῖν.

ποίας πολίτης πατρίδος Ἕλληνος γεγώς;

τί δ’ἂν μαθοῦσα τόδε πλέον λάβοις, γύναι;

πότερον ἀδελφὼ μητρός ἐστον ἐκ μιᾶς;

φιλότητί γ’· ἐσμὲν δ’οὐ κασιγνήτω, γύναι.

σοὶ δ’ὄνομα ποῖον ἔθεθ’ὁ γεννήσας πατήρ;

τὸ μὲν δίκαιον Δυστυχὴς καλοίμεθ’ἄν.

οὐ τοῦτ’ἐρωτῶ · τοῦτο μὲν δὸς τῇ τύχῃ.

ἀνώνυμοι θανόντες οὐ γελῴμεθ’ἄν.

τί δὲ φθονεῖς τοῦτο; ἦ φρονεῖς οὕτω μέγα;

τὸ σῶμα θύσεις τοὐμόν, οὐχὶ τοὔνομα.

οὐ δ’ἂν πόλιν φράσειας ἥτις ἐστί σοι;

ζητεῖς γὰρ οὐδὲν κέρδος, ὡς θανουμένῳ.

χάριν δὲ δοῦναι τήνδε κωλύει τί σε;

τὸ κλεινὸν Ἄργος πατρίδ’ἐμὴν ἐπεύχομαι.

πρὸς θεῶν, ἀληθῶς, ὦ ξέν’, εἶ κεῖθεν γεγώς;

ἐκ τῶν Μυκηνῶν γ’, αἵ ποτ’ἦσαν ὄλβιαι.

φυγὰς δ’ἀπῆρας πατρίδος, ἢ ποίᾳ τύχῃ;

φεύγω τρόπον γε δή τιν’οὐχ ἑκὼν ἑκών.

ἆρ’ἄν τί μοι φράσειας ὧν ἐγὼ θέλω;

ὡς ἐν παρέργῳ τῆς ἐμῆς δυσπραξίας.

καὶ μὴν ποθεινός γ’ἦλθες ἐξ Ἄργους μολών.

οὔκουν ἐμαυτῷ γ’· εἰ δὲ σοί, σὺ τοῦτ’ἔρα.

Τροίαν ἴσως οἶσθ’, ἧς ἁπανταχοῦ λόγος.

ὡς μήποτ’ὤφελόν γε μη δ’ἰδὼν ὄναρ.

φασίν νιν οὐκέτ’οὖσαν οἴχεσθαι δορί.

ἔστιν γὰρ οὕτως οὐ δ’ἄκραντ’ἠκούσατε.

Ἑλένη δ’ἀφῖκται δῶμα Μενέλεω πάλιν;

ἥκει, κακῶς γ’ἐλθοῦσα τῶν ἐμῶν τινι.

καὶ ποῦ ’στι; κἀμοὶ γάρ τι προυφείλει κακόν.

Σπάρτῃ ξυνοικεῖ τῷ πάρος ξυνευνέτῃ.

ὦ μῖσος εἰς Ἕλληνας, οὐκ ἐμοὶ μόνῃ.

ἀπέλαυσα κἀγὼ δή τι τῶν κείνης γάμων.

νόστος δ’Ἀχαιῶν ἐγένεθ’, ὡς κηρύσσεται;

ὡς πάνθ’ἅπαξ με συλλαβοῦσ’ἀνιστορεῖς.

πρὶν γὰρ θανεῖν σε, τοῦδ’ἐπαυρέσθαι θέλω.

ἔλεγχ’, ἐπειδὴ τοῦδ’ἐρᾷς · λέξω δ’ἐγώ.

Κάλχας τις ἦλθε μάντις ἐκ Τροίας πάλιν;

ὄλωλεν, ὡς ἦν ἐν Μυκηναίοις λόγος.

ὦ πότνι’, ὡς εὖ. — τί γὰρ ὁ Λαέρτου γόνος;

οὔπω νενόστηκ’οἶκον, ἔστι δ’, ὡς λόγος.

ὄλοιτο, νόστου μήποτ’ἐς πάτραν τυχών.

μηδὲν κατεύχου · πάντα τἀκείνου νοσεῖ.

Θέτιδος δ’ὁ τῆς Νηρῇδος ἔστι παῖς ἔτι;

οὐκ ἔστιν · ἄλλως λέκτρ’ἔγημ’ἐν Αὐλίδι.

δόλια γάρ, ὡς ἴσασιν οἱ πεπονθότες.

τίς εἶ ποθ’; ὡς εὖ πυνθάνῃ τἀφ’Ἑλλάδος.

ἐκεῖθέν εἰμι · παῖς ἔτ’οὖσ’ἀπωλόμην.

ὀρθῶς ποθεῖς ἄρ’εἰδέναι τἀκεῖ, γύναι.

τί δ’ὁ στρατηγός, ὃν λέγουσ’εὐδαιμονεῖν;

τίς; οὐ γὰρ ὅν γ’ ἐγᾦδα τῶν εὐδαιμόνων.

Ἀτρέως ἐλέγετο δή τις Ἀγαμέμνων ἄναξ.

οὐκ οἶδ’· ἄπελθε τοῦ λόγου τούτου, γύναι.

μὴ πρὸς θεῶν, ἀλλ’εἴφ’, ἵν’εὐφρανθῶ, ξένε.

τέθνηχ’ὁ τλήμων, πρὸς δ’ἀπώλεσέν τινα.

τέθνηκε; ποίᾳ συμφορᾷ; τάλαιν’ἐγώ.

τί δ’ἐστέναξας τοῦτο; μῶν προσῆκέ σοι;

τὸν ὄλβον αὐτοῦ τὸν πάροιθ’ἀναστένω.

δεινῶς γὰρ ἐκ γυναικὸς οἴχεται σφαγείς.

ὦ πανδάκρυτος ἡ κτανοῦσα […] χὡ κτανών.

παῦσαί νυν ἤδη μη δ’ἐρωτήσῃς πέρα.

τοσόνδε γ’, εἰ ζῇ τοῦ ταλαιπώρου δάμαρ.

οὐκ ἔστι · παῖς νιν ὃν ἔτεχ’, οὗτος ὤλεσεν.

ὦ συνταραχθεὶς οἶκος. ὡς τί δὴ θέλων;

πατρὸς θανόντος τήνδε τιμωρούμενος.

φεῦ ·

ὡς εὖ κακὸν δίκαιον εἰσεπράξατο.

ἀλλ’οὐ τὰ πρὸς θεῶν εὐτυχεῖ δίκαιος ὤν.

λείπει δ’ἐν οἴκοις ἄλλον Ἀγαμέμνων γόνον;

λέλοιπεν Ἠλέκτραν γε παρθένον μίαν.

τί δέ; σφαγείσης θυγατρὸς ἔστι τις λόγος;

οὐδείς γε, πλὴν θανοῦσαν οὐχ ὁρᾶν φάος.

τάλαιν’ἐκείνη χὡ κτανὼν αὐτὴν πατήρ.

κακῆς γυναικὸς χάριν ἄχαριν ἀπώλετο.

ὁ τοῦ θανόντος δ’ἔστι παῖς Ἄργει πατρός;

ἔστ’, ἄθλιός γε, κοὐδαμοῦ καὶ πανταχοῦ.

ψευδεῖς ὄνειροι, χαίρετ’· οὐδὲν ἦτ’ἄρα.

οὐ δ’οἱ σοφοί γε δαίμονες κεκλημένοι

πτηνῶν ὀνείρων εἰσὶν ἀψευδέστεροι.

πολὺς ταραγμὸς ἔντε τοῖς θείοις ἔνι

κἀν τοῖς βροτείοις · ἓν δὲ λυπεῖται μόνον,

ὃς οὐκ ἄφρων ὢν μάντεων πεισθεὶς λόγοις

ὄλωλεν — ὡς ὄλωλε τοῖσιν εἰδόσιν.

φεῦ φεῦ · τί δ’ἡμεῖς οἵτ’ἐμοὶ γεννήτορες;

ἆρ’εἰσίν; ἆρ’οὐκ εἰσί; τίς φράσειεν ἄν;

ἀκούσατ’· ἐς γὰρ δή τιν’ἥκομεν λόγον,

ὑμῖντ’ὄνησιν, ὦ ξένοι, σπουδῆς ἅμα

κἀμοί. τὸ δ’εὖ μάλιστά γ’οὕτω γίγνεται,

εἰ πᾶσι ταὐτὸν πρᾶγμ’ἀρεσκόντως ἔχει.

θέλοις ἄν, εἰ σῴσαιμί σ’, ἀγγεῖλαί τί μοι

πρὸς Ἄργος ἐλθὼν τοῖς ἐμοῖς ἐκεῖ φίλοις,

δέλτοντ’ἐνεγκεῖν, ἥν τις οἰκτίρας ἐμὲ

ἔγραψεν αἰχμάλωτος, οὐχὶ τὴν ἐμὴν

φονέα νομίζων χεῖρα, τοῦ νόμου δ’ὕπο

θνῄσκειν τὰ τῆς θεοῦ, τάδε δίκαι’ἡγουμένης;

οὐδένα γὰρ εἶχον ὅστις ἀγγείλαι μολὼν

ἐς Ἄργος αὖθις, τάςτ’ἐμὰς ἐπιστολὰς

πέμψειε σωθεὶς τῶν ἐμῶν φίλων τινί.

σὺ δ’— εἶ γάρ, ὡς ἔοικας, οὔτε δυσμενὴς

καὶ τὰς Μυκήνας οἶσθα χοὒς κἀγὼ θέλω —

σώθητι, καὶ σὺ μισθὸν οὐκ αἰσχρὸν λαβών,

κούφων ἕκατι γραμμάτων σωτηρίαν.

οὗτος δ’, ἐπείπερ πόλις ἀναγκάζει τάδε,

θεᾷ γενέσθω θῦμα χωρισθεὶς σέθεν.

καλῶς ἔλεξας τἄλλα πλὴν ἕν, ὦ ξένη ·

τὸ γὰρ σφαγῆναι τόνδε μοι βάρος μέγα.

ὁ ναυστολῶν γάρ εἰμ’ἐγὼ τὰς συμφοράς,

οὗτος δὲ συμπλεῖ τῶν ἐμῶν μόχθων χάριν.

οὔκουν δίκαιον ἐπ’ὀλέθρῳ τῷ τοῦδ’ἐμὲ

χάριν τίθεσθαι καὐτὸν ἐκδῦναι κακῶν.

ἀλλ’ὣς γενέσθω · τῷδε μὲν δέλτον δίδου ·

πέμψει γὰρ Ἄργος, ὥστε σοι καλῶς ἔχειν ·

ἡμᾶς δ’ὁ χρῄζων κτεινέτω. τὰ τῶν φίλων

αἴσχιστον ὅστις καταβαλὼν ἐς ξυμφορὰς

αὐτὸς σέσῳσται. τυγχάνει δ’ὅδ’ὢν φίλος,

ὃν οὐδὲν ἧσσον ἢ ’μὲ φῶς ὁρᾶν θέλω.

ὦ λῆμ’ἄριστον, ὡς ἀπ’εὐγενοῦς τινος

ῥίζης πέφυκας τοῖς φίλοιςτ’ὀρθῶς φίλος.

τοιοῦτος εἴη τῶν ἐμῶν ὁμοσπόρων

ὅσπερ λέλειπται. καὶ γὰρ οὐ δ’ἐγώ, ξένοι,

ἀνάδελφός εἰμι, πλὴν ὅσ’οὐχ ὁρῶσά νιν.

ἐπεὶ δὲ βούλῃ ταῦτα, τόνδε πέμψομεν

δέλτον φέροντα, σὺ δὲ θανῇ · πολλὴ δέ τις

προθυμία σε τοῦδ’ἔχουσα τυγχάνει.

θύσει δὲ τίς με καὶ τὰ δεινὰ τλήσεται;

ἐγώ · θεᾶς γὰρ τῆσδε προστροπὴν ἔχω.

ἄζηλά γ’, ὦ νεᾶνι, κοὐκ εὐδαίμονα.

ἀλλ’εἰς ἀνάγκην κείμεθ’, ἣν φυλακτέον.

αὐτὴ ξίφει θύουσα θῆλυς ἄρσενας;

οὔκ, ἀλλὰ χαίτην ἀμφὶ σὴν χερνίψομαι.

ὁ δὲ σφαγεὺς τίς; εἰ τάδ’ἱστορεῖν με χρή.

ἔσω δόμων τῶνδ’εἰσὶν οἷς μέλει τάδε.

τάφος δὲ ποῖος δέξεταί μ’, ὅταν θάνω;

πῦρ ἱερὸν ἔνδον χάσματ’εὐρωπὸν πέτρας.

φεῦ ·

πῶς ἄν μ’ἀδελφῆς χεὶρ περιστείλειεν ἄν;

μάταιον εὐχήν, ὦ τάλας, ὅστις ποτ’εἶ,

ηὔξω · μακρὰν γὰρ βαρβάρου ναίει χθονός. οὐ μήν, ἐπειδὴ τυγχάνεις Ἀργεῖος ὤν,

ἀλλ’ὧν γε δυνατὸν οὐ δ’ἐγὼ λείψω χάριν.

πολύντε γάρ σοι κόσμον ἐνθήσω τάφῳ,

ξανθῷτ’ἐλαίῳ σῶμα σὸν κατασβέσω,

καὶ τῆς ὀρείας ἀνθεμόρρυτον γάνος

ξουθῆς μελίσσης ἐς πυρὰν βαλῶ σέθεν.

ἀλλ’εἶμι δέλτοντ’ἐκ θεᾶς ἀνακτόρων

οἴσω · τὸ μέντοι δυσμενὲς μὴ ’μοὶ λάβῃς.

φυλάσσετ’αὐτούς, πρόσπολοι, δεσμῶν ἄτερ —

ἴσως ἄελπτα τῶν ἐμῶν φίλων τινὶ

πέμψω πρὸς Ἄργος, ὃν μάλιστ’ἐγὼ φιλῶ,

καὶ δέλτος αὐτῷ ζῶντας οὓς δοκεῖ θανεῖν

λέγουσα πιστὰς ἡδονὰς ἀπαγγελεῖ.

κατολοφύρομαι σὲ τὸν χερνίβων

ῥανίσι μελόμενον αἱμακταῖς.

οἶκτος γὰρ οὐ ταῦτ’, ἀλλὰ χαίρετ’, ὦ ξέναι.

σὲ δὲ τύχας μάκαρος, ὦ

νεανία, σεβόμεθ’, ἐς

πάτραν ὅτι ποτ’ἐπεμβάσῃ.

ἄζηλά τοι φίλοισι, θνῃσκόντων φίλων.

ὦ σχέτλιοι πομπαί.

φεῦ φεῦ, διόλλυσαι.

αἰαῖ αἰαῖ. πότερος ὁ μᾶλλον;

ἔτι γὰρ ἀμφίλογα δίδυμα μέμονε φρήν,

σὲ πάρος ἢ σὲ ἀναστενάξω γόοις.

Πυλάδη, πέπονθας ταὐτὸ πρὸς θεῶν ἐμοί;

οὐκ οἶδ’· ἐρωτᾷς οὐ λέγειν ἔχοντά με.

τίς ἐστὶν ἡ νεᾶνις; ὡς Ἑλληνικῶς

ἀνήρεθ’ἡμᾶς τούςτ’ἐν Ἰλίῳ πόνους

νόστοντ’Ἀχαιῶν τόντ’ἐν οἰωνοῖς σοφὸν

Κάλχαντ’Ἀχιλλέωςτ’ὄνομα, καὶ τὸν ἄθλιον

Ἀγαμέμνον’ὡς ᾤκτιρ’ἀνηρώτατέ με

γυναῖκα παῖδάςτε. ἔστιν ἡ ξένη γένος

ἐκεῖθεν Ἀργεία τις · οὐ γὰρ ἄν ποτε

δέλτοντ’ἔπεμπε καὶ τάδ’ἐξεμάνθανεν,

ὡς κοινὰ πράσσουσ’, Ἄργος εἰ πράσσει καλῶς.

ἔφθης με μικρόν · ταὐτὰ δὲ φθάσας λέγεις,

πλὴν ἕν · τὰ γὰρ τῶν βασιλέων παθήματα

ἴσασι πάντες, ὧν ἐπιστροφή τις ἦν.

ἀτὰρ διῆλθον χἄτερον λόγον τινά.

τίν’; ἐς τὸ κοινὸν δοὺς ἄμεινον ἂν μάθοις.

αἰσχρὸν θανόντος σοῦ βλέπειν ἡμᾶς φάος ·

κοινῇτ’ἔπλευσα […] δεῖ με καὶ κοινῇ θανεῖν.

καὶ δειλίαν γὰρ καὶ κάκην κεκτήσομαι

Ἄργειτε Φωκέωντ’ἐν πολυπτύχῳ χθονί,

δόξω δὲ τοῖς πολλοῖσι — πολλοὶ γὰρ κακοί —

προδοὺς σεσῷσθαί σ’αὐτὸς εἰς οἴκους μόνος

ἢ καὶ φονεύσας ἐπὶ νοσοῦσι δώμασι

ῥάψαι μόρον σοι σῆς τυραννίδος χάριν,

ἔγκληρον ὡς δὴ σὴν κασιγνήτην γαμῶν.

ταῦτ’οὖν φοβοῦμαι καὶ δι’αἰσχύνης ἔχω,

κοὐκ ἔσθ’ὅπως οὐ χρὴ συνεκπνεῦσαί μέ σοι

καὶ σὺν σφαγῆναι καὶ πυρωθῆναι δέμας,

φίλον γεγῶτα καὶ φοβούμενον ψόγον.

εὔφημα φώνει · τἀμὰ δεῖ φέρειν κακά,

ἁπλᾶς δὲ λύπας ἐξόν, οὐκ οἴσω διπλᾶς.

ὃ γὰρ σὺ λυπρὸν κἀπονείδιστον λέγεις,

ταὔτ’ἔστιν ἡμῖν, εἴ σε συμμοχθοῦντ’ἐμοὶ

κτενῶ · τὸ μὲν γὰρ εἰς ἔμ’οὐ κακῶς ἔχει,

πράσσονθ’ἃ πράσσω πρὸς θεῶν, λῦσαι βίον.

σὺ δ’ὄλβιόςτ’εἶ, καθαράτ’, οὐ νοσοῦντ’, ἔχεις

μέλαθρ’, ἐγὼ δὲ δυσσεβῆ καὶ δυστυχῆ.

σωθεὶς δέ, παῖδας ἐξ ἐμῆς ὁμοσπόρου

κτησάμενος, ἣν ἔδωκά σοι δάμαρτ’ἔχειν —

ὄνομάτ’ἐμοῦ γένοιτ’ἄν, οὐ δ’ἄπαις δόμος

πατρῷος οὑμὸς ἐξαλειφθείη ποτ’ἄν.

ἀλλ’ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός.

ὅταν δ’ἐς Ἑλλάδ’ἵππιόντ’Ἄργος μόλῃς,

πρὸς δεξιᾶς σε τῆσδ’ἐπισκήπτω τάδε ·

τύμβοντε χῶσον κἀπίθες μνημεῖά μοι,

καὶ δάκρυ’ἀδελφὴ καὶ κόμας δότω τάφῳ.

ἄγγελλε δ’ὡς ὄλωλ’ὑπ’Ἀργείας τινὸς

γυναικός, ἀμφὶ βωμὸν ἁγνισθεὶς φόνῳ.

καὶ μὴ προδῷς μου τὴν κασιγνήτην ποτέ,

ἔρημα κήδη καὶ δόμους ὁρῶν πατρός.

καὶ χαῖρ’· ἐμῶν γὰρ φίλτατόν σ’ηὗρον φίλων,

ὦ συγκυναγὲ καὶ συνεκτραφεὶς ἐμοί,

ὦ πόλλ’ἐνεγκὼν τῶν ἐμῶν ἄχθη κακῶν.

ἡμᾶς δ’ὁ Φοῖβος μάντις ὢν ἐψεύσατο ·

τέχνην δὲ θέμενος ὡς προσώταθ’Ἑλλάδος

ἀπήλασ’, αἰδοῖ τῶν πάρος μαντευμάτων.

ᾧ πάντ’ἐγὼ δοὺς τἀμὰ καὶ πεισθεὶς λόγοις,

μητέρα κατακτὰς αὐτὸς ἀνταπόλλυμαι.

ἔσται τάφος σοι, καὶ κασιγνήτης λέχος

οὐκ ἂν προδοίην, ὦ τάλας, ἐπεί σ’ἐγὼ

θανόντα μᾶλλον ἢ βλέπονθ’ἕξω φίλον.

ἀτὰρ τὸ τοῦ θεοῦ σ’οὐ διέφθορέν γέ πω

μάντευμα · καίτοι γ’ἐγγὺς ἕστηκας φόνου.

ἀλλ’ἔστιν, ἔστιν, ἡ λίαν δυσπραξία

λίαν διδοῦσα μεταβολάς, ὅταν τύχῃ.

σίγα · τὰ Φοίβου δ’οὐδὲν ὠφελεῖ μ’ἔπη ·

γυνὴ γὰρ ἥδε δωμάτων ἔξω περᾷ.

ἀπέλθεθ’ὑμεῖς καὶ παρευτρεπίζετε

τἄνδον μολόντες τοῖς ἐφεστῶσι σφαγῇ.

δέλτου μὲν αἵδε πολύθυροι διαπτυχαί,

ξένοι, πάρεισιν · ἃ δ’ἐπὶ τοῖσδε βούλομαι,

ἀκούσατ’. οὐδεὶς αὑτὸς ἐν πόνοιςτ’ἀνὴρ

ὅταντε πρὸς τὸ θάρσος ἐκ φόβου πέσῃ.

ἐγὼ δὲ ταρβῶ μὴ ἀπονοστήσας χθονὸς

θῆται παρ’οὐδὲν τὰς ἐμὰς ἐπιστολὰς

ὁ τήνδε μέλλων δέλτον εἰς Ἄργος φέρειν.

τί δῆτα βούλῃ; τίνος ἀμηχανεῖς πέρι;

ὅρκον δότω μοι τάσδε πορθμεύσειν γραφὰς

πρὸς Ἄργος, οἷσι βούλομαι πέμψαι φίλων.

ἦ κἀντιδώσεις τῷδε τοὺς αὐτοὺς λόγους;

τί χρῆμα δράσειν ἢ τί μὴ δράσειν; λέγε.

ἐκ γῆς ἀφήσειν μὴ θανόντα βαρβάρου.

δίκαιον εἶπας · πῶς γὰρ ἀγγείλειεν ἄν;

ἦ καὶ τύραννος ταῦτα συγχωρήσεται;

πείσω σφε, καὐτὴ ναὸς εἰσβήσω σκάφος.

ὄμνυ · σὺ δ’ἔξαρχ’ὅρκον ὅστις εὐσεβής.

δώσω, λέγειν χρή, τήνδε τοῖσι σοῖς φίλοις.

τοῖς σοῖς φίλοισι γράμματ’ἀποδώσω τάδε.

κἀγὼ σὲ σώσω κυανέας ἔξω πέτρας.

τίν’οὖν ἐπόμνυς τοισίδ’ὅρκιον θεῶν;

Ἄρτεμιν, ἐν ἧσπερ δώμασιν τιμὰς ἔχω.

ἐγὼ δ’ἄνακτά γ’οὐρανοῦ, σεμνὸν Δία.

εἰ δ’ἐκλιπὼν τὸν ὅρκον ἀδικοίης ἐμέ;

ἄνοστος εἴην · τί δὲ σύ, μὴ σῴσασά με;

μήποτε κατ’Ἄργος ζῶσ’ἴχνος θείην ποδός.

ἄκουε δή νυν ὃν παρήλθομεν λόγον.

ἀλλ’αὖθις ἔσται καινός, ἢν καλῶς ἔχῃ.

ἐξαίρετόν μοι δὸς τόδ’, ἤν τι ναῦς πάθῃ,

χἡ δέλτος ἐν κλύδωνι χρημάτων μέτα

ἀφανὴς γένηται, σῶμα δ’ἐκσῴσω μόνον,

τὸν ὅρκον εἶναι τόνδε μηκέτ’ἔμπεδον.

ἀλλ’οἶσθ’ὃ δράσω; πολλὰ γὰρ πολλῶν κυρεῖ ·

τἀνόντα κἀγγεγραμμέν’ἐν δέλτου πτυχαῖς

λόγῳ φράσω σοι πάντ’ἀναγγεῖλαι φίλοις.

ἐν ἀσφαλεῖ γάρ · ἢν μὲν ἐκσῴσῃς γραφήν,

αὐτὴν φράσει σιγῶσα τἀγγεγραμμένα ·

ἢν δ’ἐν θαλάσσῃ γράμματ’ἀφανισθῇ τάδε,

τὸ σῶμα σῴσας τοὺς λόγους σῴσεις ἐμοί.

καλῶς ἔλεξας τῶν θεῶν ἐμοῦθ’ὕπερ.

σήμαινε δ’ᾧ χρὴ τάσδ’ἐπιστολὰς φέρειν

πρὸς Ἄργος ὅ τιτε χρὴ κλύοντα σοῦ λέγειν.

ἄγγελλ’Ὀρέστῃ, παιδὶ τῷ Ἀγαμέμνονος ·

ἡ ’ν Αὐλίδι σφαγεῖσ’ἐπιστέλλει τάδε

ζῶσ’Ἰφιγένεια, τοῖς ἐκεῖ δ’οὐ ζῶσ’ἔτι —

ποῦ δ’ἔστ’ἐκείνη; κατθανοῦσ’ἥκει πάλιν;

ἥδ’ἣν ὁρᾷς σύ · μὴ λόγοις ἔκπλησσέ με.

κόμισαί μ’ἐς Ἄργος, ὦ σύναιμε, πρὶν θανεῖν,

ἐκ βαρβάρου γῆς καὶ μετάστησον θεᾶς

σφαγίων, ἐφ’οἷσι ξενοφόνους τιμὰς ἔχω.

Πυλάδη, τί λέξω; ποῦ ποτ’ὄνθ’ηὑρήμεθα;

ἢ σοῖς ἀραία δώμασιν γενήσομαι.

Ὀρέστα —;

ἵν’αὖθις ὄνομα δὶς κλύων μάθῃς.

ὦ θεοί.

τί τοὺς θεοὺς ἀνακαλεῖς ἐν τοῖς ἐμοῖς;

οὐδέν · πέραινε δ’· ἐξέβην γὰρ ἄλλοσε.

τάχ’οὐκ ἐρωτῶν σ’εἰς ἄπιστ’ἀφίξομαι.

λέγ’οὕνεκ’ἔλαφον ἀντιδοῦσά μου θεὰ

Ἄρτεμις ἔσῳσέ μ’, ἣν ἔθυσ’ἐμὸς πατήρ,

δοκῶν ἐς ἡμᾶς ὀξὺ φάσγανον βαλεῖν,

ἐς τήνδε δ’ᾤκισ’αἶαν. αἵδ’ἐπιστολαί,

τάδ’ἐστὶ τἀν δέλτοισιν ἐγγεγραμμένα.

ὦ ῥᾳδίοις ὅρκοισι περιβαλοῦσά με,

κάλλιστα δ’ὀμόσασ’, οὐ πολὺν σχήσω χρόνον,

τὸν δ’ὅρκον ὃν κατώμοσ’ἐμπεδώσομεν.

ἰδού, φέρω σοι δέλτον ἀποδίδωμίτε,

Ὀρέστα, τῆσδε σῆς κασιγνήτης πάρα.

δέχομαι · παρεὶς δὲ γραμμάτων διαπτυχὰς

τὴν ἡδονὴν πρῶτ’οὐ λόγοις αἱρήσομαι.

ὦ φιλτάτη μοι σύγγον’, ἐκπεπληγμένος

ὅμως σ’ἀπίστῳ περιβαλὼν βραχίονι

ἐς τέρψιν εἶμι, πυθόμενος θαυμάστ’ἐμοί.

ξέν’, οὐ δικαίως τῆς θεοῦ τὴν πρόσπολον

χραίνεις ἀθίκτοις περιβαλὼν πέπλοις χέρα.

ὦ συγκασιγνήτητε κἀκ ταὐτοῦ πατρὸς

Ἀγαμέμνονος γεγῶσα, μή μ’ἀποστρέφου,

ἔχουσ’ἀδελφόν, οὐ δοκοῦσ’ἕξειν ποτέ.

ἐγώ σ’ἀδελφὸν τὸν ἐμόν; οὐ παύσῃ λέγων;

τὸ δ’Ἄργος αὐτοῦ μεστὸν ἥτε Ναυπλία.

οὐκ ἔστ’ἐκεῖ σός, ὦ τάλαινα, σύγγονος.

ἀλλ’ἡ Λάκαινα Τυνδαρίς σ’ἐγείνατο;

Πέλοπός γε παιδὶ παιδός, οὗ ’κπέφυκ’ἐγώ.

τί φῄς; ἔχεις τι τῶνδέ μοι τεκμήριον;

ἔχω · πατρῴων ἐκ δόμων τι πυνθάνου.

οὐκοῦν λέγειν μὲν χρὴ σέ, μανθάνειν δ’ἐμέ.

λέγοιμ’ἄν, ἀκοῇ πρῶτον Ἠλέκτρας τάδε ·

Ἀτρέως Θυέστουτ’οἶσθα γενομένην ἔριν;

ἤκουσα · χρυσῆς ἀρνὸς ἦν νείκη πέρι.

ταῦτ’οὖν ὑφήνασ’οἶσθ’ἐν εὐπήνοις ὑφαῖς;

ὦ φίλτατ’, ἐγγὺς τῶν ἐμῶν κάμπτεις φρενῶν.

εἰκώτ’ἐν ἱστοῖς ἡλίου μετάστασιν;

ὕφηνα καὶ τόδ’εἶδος εὐμίτοις πλοκαῖς.

καὶ λούτρ’ἐς Αὖλιν μητρὸς ἀνεδέξω πάρα;

οἶδ’· οὐ γὰρ ὁ γάμος ἐσθλὸς ὤν μ’ἀφείλετο.

τί γάρ; κόμας σὰς μητρὶ δοῦσα σῇ φέρειν;

μνημεῖά γ’ἀντὶ σώματος τοὐμοῦ τάφῳ.

ἃ δ’εἶδον αὐτός, τάδε φράσω τεκμήρια ·

Πέλοπος παλαιὰν ἐν δόμοις λόγχην πατρός,

ἣν χερσὶ πάλλων παρθένον Πισάτιδα

ἐκτήσαθ’Ἱπποδάμειαν, Οἰνόμαον κτανών,

ἐν παρθενῶσι τοῖσι σοῖς κεκρυμμένην.

ὦ φίλτατ’, οὐδὲν ἄλλο, φίλτατος γὰρ εἶ,

ἔχω σ’, Ὀρέστα, τηλύγετον ἀπὸ πατρίδος

Ἀργόθεν, ὦ φίλος.

κἀγώ σε τὴν θανοῦσαν, ὡς δοξάζεται.

κατὰ δὲ δάκρυ, κατὰ δὲ γόος ἅμα χαρᾷ

τὸ σὸν νοτίζει βλέφαρον, ὡσαύτως δ’ἐμόν.

τόδ’ἔτι βρέφος

ἔλιπον ἀγκάλαισι νεαρὸν τροφοῦ

νεαρὸν ἐν δόμοις.

ὦ κρεῖσσον ἢ λόγοισιν εὐτυχοῦσά μου

ψυχά, τί φῶ; θαυμάτων