Electra

ὦ γῆς παλαιὸν ἄργος, Ἰνάχου ῥοαί,

ὅθεν ποτ’ἄρας ναυσὶ χιλίαις Ἄρη

ἐς γῆν ἔπλευσε Τρῳάδ’Ἀγαμέμνων ἄναξ.

κτείνας δὲ τὸν κρατοῦντ’ἐν Ἰλιάδι χθονὶ

Πρίαμον, ἑλώντε Δαρδάνου κλεινὴν πόλιν,

ἀφίκετ’ἐς τόδ’Ἄργος, ὑψηλῶν δ’ἐπὶ

ναῶν ἔθηκε σκῦλα πλεῖστα βαρβάρων.

κἀκεῖ μὲν εὐτύχησεν · ἐν δὲ δώμασι

θνῄσκει γυναικὸς πρὸς Κλυταιμήστρας δόλῳ

καὶ τοῦ Θυέστου παιδὸς Αἰγίσθου χερί.

χὣ μὲν παλαιὰ σκῆπτρα Ταντάλου λιπὼν

ὄλωλεν, Αἴγισθος δὲ βασιλεύει χθονός,

ἄλοχον ἐκείνου Τυνδαρίδα κόρην ἔχων.

οὓς δ’ἐν δόμοισιν ἔλιφ’ὅτ’ἐς Τροίαν ἔπλει,

ἄρσενάτ’Ὀρέστην θῆλύτ’Ἠλέκτρας θάλος,

τὸν μὲν πατρὸς γεραιὸς ἐκκλέπτει τροφεὺς

μέλλοντ’Ὀρέστην χερὸς ὑπ’Αἰγίσθου θανεῖν

Στροφίῳτ’ἔδωκε Φωκέων ἐς γῆν τρέφειν ·

ἣ δ’ἐν δόμοις ἔμεινεν Ἠλέκτρα πατρός,

ταύτην ἐπειδὴ θαλερὸς εἶχ’ἥβης χρόνος,

μνηστῆρες ᾔτουν Ἑλλάδος πρῶτοι χθονός.

δείσας δὲ μή τῳ παῖδ’ἀριστέων τέκοι

Ἀγαμέμνονος ποινάτορ’, εἶχεν ἐν δόμοις

Αἴγισθος οὐ δ’ἥρμοζε νυμφίῳ τινί.

ἐπεὶ δὲ καὶ τοῦτ’ἦν φόβου πολλοῦ πλέων,

μή τῳ λαθραίως τέκνα γενναίῳ τέκοι,

κτανεῖν σφε βουλεύσαντος, ὠμόφρων ὅμως

μήτηρ νιν ἐξέσῳσεν Αἰγίσθου χερός.

ἐς μὲν γὰρ ἄνδρα σκῆψιν εἶχ’ὀλωλότα,

παίδων δ’ἔδεισε μὴ φθονηθείη φόνῳ.

ἐκ τῶνδε δὴ τοιόνδ’ἐμηχανήσατο

Αἴγισθος · ὃς μὲν γῆς ἀπηλλάχθη φυγὰς

Ἀγαμέμνονος παῖς, χρυσὸν εἶφ’ὃς ἂν κτάνῃ,

ἡμῖν δὲ δὴ δίδωσιν Ἠλέκτραν ἔχειν

δάμαρτα, πατέρων μὲν Μυκηναίων ἄπο

γεγῶσιν — οὐ δὴ τοῦτό γ’ἐξελέγχομαι ·

λαμπροὶ γὰρ ἐς γένος γε, χρημάτων δὲ δὴ

πένητες, ἔνθεν ηὑγένει’ἀπόλλυται —

ὡς ἀσθενεῖ δοὺς ἀσθενῆ λάβοι φόβον.

εἰ γάρ νιν ἔσχεν ἀξίωμ’ἔχων ἀνήρ,

εὕδοντ’ἂν ἐξήγειρε τὸν Ἀγαμέμνονος

φόνον δίκητ’ἂν ἦλθεν Αἰγίσθῳ τότε.

ἣν οὔποθ’ἁνὴρ ὅδε — σύνοιδέ μοι Κύπρις —

ᾔσχυνεν εὐνῇ · παρθένος δ’ἔτ’ἐστὶ δή.

αἰσχύνομαι γὰρ ὀλβίων ἀνδρῶν τέκνα

λαβὼν ὑβρίζειν, οὐ κατάξιος γεγώς.

στένω δὲ τὸν λόγοισι κηδεύοντ’ἐμοὶ

ἄθλιον Ὀρέστην, εἴ ποτ’εἰς Ἄργος μολὼν

γάμους ἀδελφῆς δυστυχεῖς ἐσόψεται.

ὅστις δέ μ’εἶναί φησι μῶρον, εἰ λαβὼν

νέαν ἐς οἴκους παρθένον μὴ θιγγάνω,

γνώμης πονηροῖς κανόσιν ἀναμετρούμενος

τὸ σῶφρον ἴστω καὐτὸς αὖ τοιοῦτος ὤν.

ὦ νὺξ μέλαινα, χρυσέων ἄστρων τροφέ,

ἐν ᾗ τόδ’ἄγγος τῷδ’ἐφεδρεῦον κάρᾳ

φέρουσα πηγὰς ποταμίας μετέρχομαι —

οὐ δή τι χρείας ἐς τοσόνδ’ἀφιγμένη,

ἀλλ’ὡς ὕβριν δείξωμεν Αἰγίσθου θεοῖς —

γόουςτ’ἀφίημ’αἰθέρ’ἐς μέγαν πατρί.

ἡ γὰρ πανώλης Τυνδαρίς, μήτηρ ἐμή,

ἐξέβαλέ μ’οἴκων, χάριτα τιθεμένη πόσει ·

τεκοῦσα δ’ἄλλους παῖδας Αἰγίσθῳ πάρα

πάρεργ’Ὀρέστην κἀμὲ ποιεῖται δόμων —

τί γὰρ τάδ’, ὦ δύστην’, ἐμὴν μοχθεῖς χάριν

πόνους ἔχουσα, πρόσθεν εὖ τεθραμμένη,

καὶ ταῦτ’ἐμοῦ λέγοντος οὐκ ἀφίστασαι;

ἐγώ σ’ἴσον θεοῖσιν ἡγοῦμαι φίλον ·

ἐν τοῖς ἐμοῖς γὰρ οὐκ ἐνύβρισας κακοῖς.

μεγάλη δὲ θνητοῖς μοῖρα συμφορᾶς κακῆς

ἰατρὸν εὑρεῖν, ὡς ἐγὼ σὲ λαμβάνω.

δεῖ δή με κἀκέλευστον εἰς ὅσον σθένω

μόχθου ’πικουφίζουσαν, ὡς ῥᾷον φέρῃς,

συνεκκομίζειν σοι πόνους. ἅλις δ’ἔχεις

τἄξωθεν ἔργα · τἀν δόμοις δ’ἡμᾶς χρεὼν

ἐξευτρεπίζειν. εἰσιόντι δ’ἐργάτῃ

θύραθεν ἡδὺ τἄνδον εὑρίσκειν καλῶς.

εἴ τοι δοκεῖ σοι, στεῖχε · καὶ γὰρ οὐ πρόσω

πηγαὶ μελάθρων τῶνδ’. ἐγὼ δ’ἅμ’ἡμέρᾳ

βοῦς εἰς ἀρούρας ἐσβαλὼν σπερῶ γύας.

ἀργὸς γὰρ οὐδεὶς θεοὺς ἔχων ἀνὰ στόμα

βίον δύναιτ’ἂν ξυλλέγειν ἄνευ πόνου.

Πυλάδη, σὲ γὰρ δὴ πρῶτον ἀνθρώπων ἐγὼ

πιστὸν νομίζω καὶ φίλον ξένοντ’ἐμοί ·

μόνος δ’Ὀρέστην τόνδ’ἐθαύμαζες φίλων,

πράσσονθ’ἃ πράσσω δείν’ὑπ’Αἰγίσθου παθών,

ὅς μου κατέκτα πατέρα — χἡ πανώλεθρος

μήτηρ. ἀφῖγμαι δ’ἐκ θεοῦ μυστηρίων

Ἀργεῖον οὖδας οὐδενὸς ξυνειδότος,

φόνον φονεῦσι πατρὸς ἀλλάξων ἐμοῦ.

νυκτὸς δὲ τῆσδε πρὸς τάφον μολὼν πατρὸς

δάκρυάτ’ἔδωκα καὶ κόμης ἀπηρξάμην

πυρᾷτ’ἐπέσφαξ’αἷμα μηλείου φόνου,

λαθὼν τυράννους οἳ κρατοῦσι τῆσδε γῆς.

καὶ τειχέων μὲν ἐντὸς οὐ βαίνω πόδα,

δυοῖν δ’ἅμιλλαν ξυντιθεὶς ἀφικόμην

πρὸς τέρμονας γῆς τῆσδ’, ἵν’ἐκβάλω ποδὶ

ἄλλην ἐπ’αἶαν, εἴ μέ τις γνοίη σκοπῶν,

ζητῶντ’ἀδελφήν · φασὶ γάρ νιν ἐν γάμοις

ζευχθεῖσαν οἰκεῖν οὐ δὲ παρθένον μένειν ·

ὡς συγγένωμαι καὶ φόνου ξυνεργάτιν

λαβὼν τά γ’εἴσω τειχέων σαφῶς μάθω.

νῦν οὖν — ἕως γὰρ λευκὸν ὄμμ’ἀναίρεται —

ἔξω τρίβου τοῦδ’ἴχνος ἀλλαξώμεθα.

ἢ γάρ τις ἀροτὴρ ἤ τις οἰκέτις γυνὴ

φανήσεται νῷν, ἥντιν’ἱστορήσομεν

εἰ τούσδε ναίει σύγγονος τόπους ἐμή.

ἀλλ’— εἰσορῶ γὰρ τήνδε προσπόλον τινά,

πηγαῖον ἄχθος ἐν κεκαρμένῳ κάρᾳ

φέρουσαν — ἑζώμεσθα κἀκπυθώμεθα

δούλης γυναικός, ἤν τι δεξώμεσθ’ἔπος

ἐφ’οἷσι, Πυλάδη, τήνδ’ἀφίγμεθα χθόνα.

σύντειν’— ὥρα — ποδὸς ὁρμάν · ὤ,

ἔμβα, ἔμβα κατακλαίουσα ·

ἰώ μοί μοι.

ἐγενόμαν Ἀγαμέμνονος

καί μ’ἔτεκεν Κλυταιμήστρα

στυγνὰ Τυνδάρεω κόρα,

κικλήσκουσι δέ μ’ἀθλίαν

Ἠλέκτραν πολιῆται.

φεῦ φεῦ σχετλίων πόνων

καὶ στυγερᾶς ζόας.

ὦ πάτερ, σὺ δ’ἐν Ἀΐδα

κεῖσαι, σᾶς ἀλόχου σφαγαῖς

Αἰγίσθουτ’, Ἀγάμεμνον.

ἴθι τὸν αὐτὸν ἔγειρε γόον,

ἄναγε πολύδακρυν ἁδονάν.

σύντειν’— ὥρα — ποδὸς ὁρμάν · ὤ,

ἔμβα, ἔμβα, κατακλαίουσα ·

ἰώ μοί μοι.

τίνα πόλιν, τίνα δ’οἶκον, ὦ

τλᾶμον σύγγον’, ἀλατεύεις

οἰκτρὰν ἐν θαλάμοις λιπὼν

πατρῴοις ἐπὶ συμφοραῖς

ἀλγίσταισιν ἀδελφάν;

ἔλθοις τῶνδε πόνων ἐμοὶ

τᾷ μελέᾳ λυτήρ,

ὦ Ζεῦ Ζεῦ, πατρίθ’αἱμάτων

ἐχθίστων ἐπίκουρος,

Ἄργει κέλσας πόδ’ἀλάταν.

θὲς τόδε τεῦχος ἐμῆς ἀπὸ κρατὸς

ἑλοῦσ’, ἵνα πατρὶ γόους νυχίους

ἰαχάν, Ἀΐδα μέλος,

Ἀΐδα, πάτερ, σοι

κατὰ γᾶς ἐνέπω γόους οἷς ἀεὶ τὸ κατ’ἦμαρ

διέπομαι, κατὰ μὲν φίλαν

ὄνυχι τεμνομένα δέραν

χέρατε κρᾶτ’ἐπὶ κούριμον

τιθεμένα θανάτῳ σῷ.

αἶ αἶ, δρύπτε κάρα ·

οἷα δέ τις κύκνος ἀχέτας

ποταμίοις παρὰ χεύμασιν

πατέρα φίλτατον καλεῖ,

ὀλόμενον δολίοις βρόχων

ἕρκεσιν, ὣς σὲ τὸν ἄθλιον,

πάτερ, ἐγὼ κατακλαίομαι,

λουτρὰ πανύσταθ’ὑδρανάμενον χροῒ

κοίτᾳ ἐν οἰκτροτάτᾳ θανάτου.

ἰώ μοι, ἰώ μοι

πικρᾶς μὲν πελέκεως τομᾶς

σᾶς, πάτερ, πικρᾶς δ’ἐκ

Τροΐας ὁδίου βουλᾶς ·

οὐ μίτραισι γυνή σε

δέξατ’οὐ δ’ἐπὶ στεφάνοις,

ξίφεσι δ’ἀμφιτόμοις λυγρὰν Αἰγίσθου λώβαν θεμένα

δόλιον ἔσχεν ἀκοίταν.

Ἀγαμέμνονος ὦ κόρα,

ἤλυθον, Ἠλέκτρα, ποτὶ

σὰν ἀγρότειραν αὐλάν.

ἔμολέ τις ἔμολεν γαλακτοπότας ἀνὴρ Μυκηναῖος ὀρειβάτας ·

ἀγγέλλει δ’ὅτι νῦν

τριταίαν καρύσσουσιν θυσίαν

Ἀργεῖοι, πᾶσαι δὲ παρ’

Ἥραν μέλλουσιν παρθενικαὶ στείχειν.

οὐκ ἐπ’ἀγλαΐαις, φίλαι,

θυμὸν οὐ δ’ἐπὶ χρυσέοις

ὅρμοις ἐκπεπόταμαι

τάλαιν’, οὐ δ’ἱστᾶσα χοροὺς

Ἀργείαις ἅμα νύμφαις

εἱλικτὸν κρούσω πόδ’ἐμόν.

δάκρυσι

νυχεύω, δακρύων δέ μοι μέλει

δειλαίᾳ τὸ κατ’ἦμαρ.

σκέψαι μου πιναρὰν κόμαν

καὶ τρύχη τάδ’ἐμῶν πέπλων,

εἰ πρέποντ’Ἀγαμέμνονος

κούρᾳ ’σται βασιλείᾳ

τᾷ Τροίᾳθ’, ἃ ’μοῦ πατέρος

μέμναταί ποθ’ἁλοῦσα.

μεγάλα θεός · ἀλλ’ἴθι,

καὶ παρ’ἐμοῦ χρῆσαι

πολύπηνα φάρεα δῦναι,

χρύσεάτε — χαρίσαι — προσθήματ’ἀγλαΐας.

δοκεῖς τοῖσι σοῖς δακρύοις

μὴ τιμῶσα θεούς, κρατήσειν ἐχθρῶν; οὔτοι στοναχαῖς,

ἀλλ’εὐχαῖσι θεοὺς

σεβίζουσ’ἕξεις εὐαμερίαν, ὦ παῖ.

οὐδεὶς θεῶν ἐνοπᾶς κλύει

τᾶς δυσδαίμονος, οὐ

παλαιῶν πατρὸς σφαγιασμῶν.

οἴμοι τοῦ καταφθιμένου

τοῦτε ζῶντος ἀλάτα,

ὅς που γᾶν ἄλλαν κατέχει,

μέλεος

ἀλαίνων ποτὶ θῆσσαν ἑστίαν,

τοῦ κλεινοῦ πατρὸς ἐκφύς.

αὐτὰ δ’ἐν χερνῆσι δόμοις

ναίω ψυχὰν τακομένα

δωμάτων πατρίων φυγάς,

οὐρείας ἀν’ἐρίπνας.

μάτηρ δ’ἐν λέκτροις φονίοις

ἄλλῳ σύγγαμος οἰκεῖ.

πολλῶν κακῶν Ἕλλησιν αἰτίαν ἔχει

σῆς μητρὸς Ἑλένη σύγγονος δόμοιςτε σοῖς.

οἴμοι, γυναῖκες, ἐξέβην θρηνημάτων.

ξένοι τινὲς παρ’οἶκον οἵδ’ἐφεστίους

εὐνὰς ἔχοντες ἐξανίστανται λόχου ·

φυγῇ σὺ μὲν κατ’οἶμον, ἐς δόμους δ’ἐγὼ

φῶτας κακούργους ἐξαλύξωμεν ποδί.

μέν’, ὦ τάλαινα · μὴ τρέσῃς ἐμὴν χέρα.

ὦ Φοῖβ’Ἄπολλον · προσπίτνω σε μὴ θανεῖν.

ἄλλους κτάνοιμι μᾶλλον ἐχθίους σέθεν.

ἄπελθε, μὴ ψαῦ’ὧν σε μὴ ψαύειν χρεών.

οὐκ ἔσθ’ὅτου θίγοιμ’ἂν ἐνδικώτερον.

καὶ πῶς ξιφήρης πρὸς δόμοις λοχᾷς ἐμοῖς;

μείνασ’ἄκουσον, καὶ τάχ’οὐκ ἄλλως ἐρεῖς.

ἕστηκα · πάντως δ’εἰμὶ σή · κρείσσων γὰρ εἶ.

ἥκω φέρων σοι σοῦ κασιγνήτου λόγους.

ὦ φίλτατ’, ἆρα ζῶντος ἢ τεθνηκότος;

ζῇ · πρῶτα γάρ σοι τἀγάθ’ἀγγέλλειν θέλω.

εὐδαιμονοίης, μισθὸν ἡδίστων λόγων.

κοινῇ δίδωμι τοῦτο νῷν ἀμφοῖν ἔχειν.

ποῦ γῆς ὁ τλήμων τλήμονας φυγὰς ἔχων;

οὐχ ἕνα νομίζων φθείρεται πόλεως νόμον.

οὔ που σπανίζων τοῦ καθ’ἡμέραν βίου;

ἔχει μέν, ἀσθενὴς δὲ δὴ φεύγων ἀνήρ.

λόγον δὲ δὴ τίν’ἦλθες ἐκ κείνου φέρων;

εἰ ζῇς, ὅπωςτε ζῶσα συμφορᾶς ἔχεις.

οὐκοῦν ὁρᾷς μου πρῶτον ὡς ξηρὸν δέμας.

λύπαις γε συντετηκός, ὥστε με στένειν.

καὶ κρᾶτα πλόκαμόντ’ἐσκυθισμένον ξυρῷ.

δάκνει σ’ἀδελφὸς ὅτε θανὼν ἴσως πατήρ.

οἴμοι, τί γάρ μοι τῶνδέ γ’ἐστὶ φίλτερον;

φεῦ φεῦ · τί δαὶ σὺ σῷ κασιγνήτῳ, δοκεῖς;

ἀπὼν ἐκεῖνος, οὐ παρὼν ἡμῖν φίλος.

ἐκ τοῦ δὲ ναίεις ἐνθάδ’ἄστεως ἑκάς;

ἐγημάμεσθ’, ὦ ξεῖνε, θανάσιμον γάμον.

ᾤμωξ’ἀδελφὸν σόν. Μυκηναίων τίνι;

οὐχ ᾧ πατήρ μ’ἤλπιζεν ἐκδώσειν ποτέ.

εἴφ’, ὡς ἀκούσας σῷ κασιγνήτῳ λέγω.

ἐν τοῖσδ’ἐκείνου τηλορὸς ναίω δόμοις.

σκαφεύς τις ἢ βουφορβὸς ἄξιος δόμων.

πένης ἀνὴρ γενναῖος ἔςτ’ἔμ’εὐσεβής.

ἡ δ’εὐσέβεια τίς πρόσεστι σῷ πόσει;

οὐπώποτ’εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖν.

ἅγνευμ’ἔχων τι θεῖον ἤ σ’ἀπαξιῶν;

γονέας ὑβρίζειν τοὺς ἐμοὺς οὐκ ἠξίου.

καὶ πῶς γάμον τοιοῦτον οὐχ ἥσθη λαβών;

οὐ κύριον τὸν δόντα μ’ἡγεῖται, ξένε.

ξυνῆκ’· Ὀρέστῃ μή ποτ’ἐκτείσῃ δίκην.

τοῦτ’αὐτὸ ταρβῶν, πρὸς δὲ καὶ σώφρων ἔφυ.

φεῦ ·

γενναῖον ἄνδρ’ἔλεξας, εὖτε δραστέον.

εἰ δή ποθ’ἥξει γ’ἐς δόμους ὁ νῦν ἀπών.

μήτηρ δέ σ’ἡ τεκοῦσα ταῦτ’ἠνέσχετο;

γυναῖκες ἀνδρῶν, ὦ ξέν’, οὐ παίδων φίλαι.

τίνος δέ σ’οὕνεχ’ὕβρισ’Αἴγισθος τάδε;

τεκεῖν μ’ἐβούλετ’ἀσθενῆ, τοιῷδε δούς.

ὡς δῆθε παῖδας μὴ τέκοις ποινάτορας;

τοιαῦτ’ἐβούλευσ’· ὧν ἐμοὶ δοίη δίκην.

οἶδεν δέ σ’οὖσαν παρθένον μητρὸς πόσις;

οὐκ οἶδε · σιγῇ τοῦθ’ὑφαιρούμεσθά νιν.

αἵδ’οὖν φίλαι σοι τούσδ’ἀκούουσιν λόγους;

ὥστε στέγειν γε τἀμὰ καὶ σ’ἔπη καλῶς.

τί δῆτ’Ὀρέστης πρὸς τόδ’, Ἄργος ἢν μόλῃ;

ἤρου τόδ’; αἰσχρόν γ’εἶπας · οὐ γὰρ νῦν ἀκμή;

ἐλθὼν δὲ δὴ πῶς φονέας ἂν κτάνοι πατρός;

τολμῶν ὑπ’ἐχθρῶν οἷ’ἐτολμήθη πατήρ.

ἦ καὶ μετ’αὐτοῦ μητέρ’ἂν τλαίης κτανεῖν;

ταὐτῷ γε πελέκει τῷ πατὴρ ἀπώλετο.

λέγω τάδ’αὐτῷ, καὶ βέβαια τἀπὸ σοῦ;

θάνοιμι μητρὸς αἷμ’ἐπισφάξασ’ἐμῆς.

φεῦ ·

εἴθ’ἦν Ὀρέστης πλησίον κλύων τάδε.

ἀλλ’, ὦ ξέν’, οὐ γνοίην ἂν εἰσιδοῦσά νιν.

νέα γάρ, οὐδὲν θαῦμ’, ἀπεζεύχθης νέου.

εἷς ἂν μόνος νιν τῶν ἐμῶν γνοίη φίλων.

ἆρ’ὃν λέγουσιν αὐτὸν ἐκκλέψαι φόνου;

πατρός γε παιδαγωγὸς ἀρχαῖος γέρων.

ὁ κατθανὼν δὲ σὸς πατὴρ τύμβου κυρεῖ;

ἔκυρσεν ὡς ἔκυρσεν, ἐκβληθεὶς δόμων.

οἴμοι, τόδ’οἷον εἶπας · — αἴσθησις γὰρ οὖν

κἀκ τῶν θυραίων πημάτων δάκνει βροτούς.

λέξον δ’, ἵν’εἰδὼς σῷ κασιγνήτῳ φέρω

λόγους ἀτερπεῖς, ἀλλ’ἀναγκαίους κλύειν.

ἔνεστι δ’οἶκτος ἀμαθίᾳ μὲν οὐδαμοῦ,

σοφοῖσι δ’ἀνδρῶν · καὶ γὰρ οὐ δ’ἀζήμιον

γνώμην ἐνεῖναι τοῖς σοφοῖς λίαν σοφήν.

κἀγὼ τὸν αὐτὸν τῷδ’ἔρον ψυχῆς ἔχω.

πρόσω γὰρ ἄστεως οὖσα τἀν πόλει κακὰ

οὐκ οἶδα, νῦν δὲ βούλομαι κἀγὼ μαθεῖν.

λέγοιμ’ἄν, εἰ χρή — χρὴ δὲ πρὸς φίλον λέγειν —

τύχας βαρείας τὰς ἐμὰς κἀμοῦ πατρός.

ἐπεὶ δὲ κινεῖς μῦθον, ἱκετεύω, ξένε,

ἄγγελλ’Ὀρέστῃ τἀμὰ καὶ κείνου κακά,

πρῶτον μὲν οἵοις ἐν πέπλοις αὐλίζομαι,

πίνῳθ’ὅσῳ βέβριθ’, ὑπὸ στέγαισίτε

οἵαισι ναίω βασιλικῶν ἐκ δωμάτων,

αὐτὴ μὲν ἐκμοχθοῦσα κερκίσιν πέπλους,

ἢ γυμνὸν ἕξω σῶμα κἀστερήσομαι,

αὐτὴ δὲ πηγὰς ποταμίους φορουμένη,

ἀνέορτος ἱερῶν καὶ χορῶν τητωμένη.

ἀναίνομαι γυναῖκας οὖσα παρθένος,

ἀναίνομαι δὲ Κάστορ’, ᾧ πρὶν ἐς θεοὺς

ἐλθεῖν ἔμ’ἐμνήστευον, οὖσαν ἐγγενῆ.

μήτηρ δ’ἐμὴ Φρυγίοισιν ἐν σκυλεύμασιν

θρόνῳ κάθηται, πρὸς δ’ἕδραισιν Ἀσίδες

δμωαὶ στατίζουσ’, ἃς ἔπερσ’ἐμὸς πατήρ,

Ἰδαῖα φάρη χρυσέαις ἐζευγμέναι

πόρπαισιν. αἷμα δ’ἔτι πατρὸς κατὰ στέγας

μέλαν σέσηπεν, ὃς δ’ἐκεῖνον ἔκτανεν,

ἐς ταὐτὰ βαίνων ἅρματ’ἐκφοιτᾷ πατρί,

καὶ σκῆπτρ’ἐν οἷς Ἕλλησιν ἐστρατηλάτει

μιαιφόνοισι χερσὶ γαυροῦται λαβών.

Ἀγαμέμνονος δὲ τύμβος ἠτιμασμένος

οὔπω χοάς ποτ’οὐ δὲ κλῶνα μυρσίνης

ἔλαβε, πυρὰ δὲ χέρσος ἀγλαϊσμάτων.

μέθῃ δὲ βρεχθεὶς τῆς ἐμῆς μητρὸς πόσις

ὁ κλεινός, ὡς λέγουσιν, ἐνθρῴσκει τάφῳ

πέτροιςτε λεύει μνῆμα λάινον πατρός,

καὶ τοῦτο τολμᾷ τοὔπος εἰς ἡμᾶς λέγειν ·

ποῦ παῖς Ὀρέστης; ἆρά σοι τύμβῳ καλῶς

παρὼν ἀμύνει; — ταῦτ’ἀπὼν ὑβρίζεται.

ἀλλ’, ὦ ξέν’, ἱκετεύω σ’, ἀπάγγειλον τάδε.

πολλοὶ δ’ἐπιστέλλουσιν, ἑρμηνεὺς δ’ἐγώ,

αἱ χεῖρες ἡ γλῶσσ’ἡ ταλαίπωρόςτε φρήν,

κάρατ’ἐμὸν ξυρῆκες, ὅτ’ἐκεῖνον τεκών.

αἰσχρὸν γάρ, εἰ πατὴρ μὲν ἐξεῖλεν Φρύγας,

ὁ δ’ἄνδρ’ἕν’εἷς ὢν οὐ δυνήσεται κτανεῖν,

νέος πεφυκὼς κἀξ ἀμείνονος πατρός.

καὶ μὴν δέδορκα τόνδε, σὸν λέγω πόσιν,

λήξαντα μόχθου πρὸς δόμους ὡρμημένον.

ἔα · τίνας τούσδ’ἐν πύλαις ὁρῶ ξένους;

τίνος δ’ἕκατι τάσδ’ἐπ’ἀγραύλους πύλας

προσῆλθον; ἦ ’μοῦ δεόμενοι; γυναικί τοι

αἰσχρὸν μετ’ἀνδρῶν ἑστάναι νεανιῶν.

ὦ φίλτατ’, εἰς ὕποπτα μὴ μόλῃς ἐμοί ·

τὸν ὄντα δ’εἴσῃ μῦθον · οἵδε γὰρ ξένοι

ἥκουσ’Ὀρέστου πρός με κήρυκες λόγων.

ἀλλ’, ὦ ξένοι, σύγγνωτε τοῖς εἰρημένοις.

τί φασίν; ἁνὴρ ἔστι καὶ λεύσσει φάος;

ἔστιν λόγῳ γοῦν, φασὶ δ’οὐκ ἄπιστ’ἐμοί.

ἦ καί τι πατρὸς σῶντε μέμνηται κακῶν;

ἐν ἐλπίσιν ταῦτ’· ἀσθενὴς φεύγων ἀνήρ.

ἦλθον δ’Ὀρέστου τίν’ἀγορεύοντες λόγον;

σκοποὺς ἔπεμψε τούσδε τῶν ἐμῶν κακῶν.

οὐκοῦν τὰ μὲν λεύσσουσι, τὰ δὲ σύ που λέγεις.

ἴσασιν, οὐδὲν τῶνδ’ἔχουσιν ἐνδεές.

οὐκοῦν πάλαι χρῆν τοῖσδ’ἀνεπτύχθαι πύλας;

χωρεῖτ’ἐς οἴκους · ἀντὶ γὰρ χρηστῶν λόγων

ξενίων κυρήσεθ’, οἷ’ἐμὸς κεύθει δόμος.

αἴρεσθ’, ὀπαδοί, τῶνδ’ἔσω τεύχη δόμων.

καὶ μηδὲν ἀντείπητε, παρὰ φίλου φίλοι

μολόντες ἀνδρός · καὶ γὰρ εἰ πένης ἔφυν,

οὔτοι τό γ’ἦθος δυσγενὲς παρέξομαι.

πρὸς θεῶν, ὅδ’ἁνὴρ ὃς συνεκκλέπτει γάμους

τοὺς σούς, Ὀρέστην οὐ καταισχύνειν θέλων;

οὗτος κέκληται πόσις ἐμὸς τῆς ἀθλίας.

φεῦ ·

οὐκ ἔστ’ἀκριβὲς οὐδὲν εἰς εὐανδρίαν ·

ἔχουσι γὰρ ταραγμὸν αἱ φύσεις βροτῶν.

ἤδη γὰρ εἶδον ἄνδρα γενναίου πατρὸς τὸ μηδὲν ὄντα, χρηστάτ’ἐκ κακῶν τέκνα,

λιμόντ’ἐν ἀνδρὸς πλουσίου φρονήματι,

γνώμηντε μεγάλην ἐν πένητι σώματι.

πῶς οὖν τις αὐτὰ διαλαβὼν ὀρθῶς κρινεῖ;

πλούτῳ; πονηρῷ τἄρα χρήσεται κριτῇ.

ἢ τοῖς ἔχουσι μηδέν; ἀλλ’ἔχει νόσον

πενία, διδάσκει δ’ἄνδρα τῇ χρείᾳ κακόν.

ἀλλ’εἰς ὅπλ’ἔλθω; τίς δὲ πρὸς λόγχην βλέπων

μάρτυς γένοιτ’ἂν ὅστις ἐστὶν ἁγαθός;

κράτιστον εἰκῇ ταῦτ’ἐᾶν ἀφειμένα.

οὗτος γὰρ ἁνὴρ οὔτ’ἐν Ἀργείοις μέγας

οὔτ’αὖ δοκήσει δωμάτων ὠγκωμένος,

ἐν τοῖς δὲ πολλοῖς ὤν, ἄριστος ηὑρέθη.

οὐ μὴ ἀφρονήσεθ’, οἳ κενῶν δοξασμάτων

πλήρεις πλανᾶσθε, τῇ δ’ὁμιλίᾳ βροτοὺς

κρινεῖτε καὶ τοῖς ἤθεσιν τοὺς εὐγενεῖς;

οἱ γὰρ τοιοῦτοι καὶ πόλεις οἰκοῦσιν εὖ

καὶ δώμαθ’· αἱ δὲ σάρκες αἱ κεναὶ φρενῶν

ἀγάλματ’ἀγορᾶς εἰσιν. οὐ δὲ γὰρ δόρυ

μᾶλλον βραχίων σθεναρὸς ἀσθενοῦς μένει ·

ἐν τῇ φύσει δὲ τοῦτο κἀν εὐψυχίᾳ.

ἀλλ’— ἄξιος γὰρ ὅτε παρὼν ὅτ’οὐ παρὼν

Ἀγαμέμνονος παῖς, οὗπερ οὕνεχ’ἥκομεν —

δεξώμεθ’οἴκων καταλύσεις. χωρεῖν χρεών,

δμῶες, δόμων τῶνδ’ἐντός. ὡς ἐμοὶ πένης

εἴη πρόθυμος πλουσίου μᾶλλον ξένος.

αἰνῶ μὲν οὖν τοῦδ’ἀνδρὸς ἐσδοχὰς δόμων,

ἐβουλόμην δ’ἄν, εἰ κασίγνητός με σὸς

ἐς εὐτυχοῦντας ἦγεν εὐτυχῶν δόμους.

ἴσως δ’ἂν ἔλθοι · Λοξίου γὰρ ἔμπεδοι

χρησμοί, βροτῶν δὲ μαντικὴν χαίρειν ἐῶ.

νῦν ἢ πάροιθεν μᾶλλον, Ἠλέκτρα, χαρᾷ

θερμαινόμεσθα καρδίαν · ἴσως γὰρ ἂν

μόλις προβαίνουσ’ἡ τύχη σταίη καλῶς.

ὦ τλῆμον, εἰδὼς δωμάτων χρείαν σέθεν

τί τούσδ’ἐδέξω μείζονας σαυτοῦ ξένους;

τί δ’; εἴπερ εἰσὶν ὡς δοκοῦσιν εὐγενεῖς,

οὐκ ἔντε μικροῖς ἔντε μὴ στέρξουσ’ὁμῶς;

ἐπεί νυν ἐξήμαρτες ἐν σμικροῖσιν ὤν,

ἔλθ’ὡς παλαιὸν τροφὸν ἐμοῦ φίλον πατρός,

ὃς ἀμφὶ ποταμὸν Τάναον Ἀργείας ὅρους

τέμνοντα γαίας Σπαρτιάτιδόςτε γῆς

ποίμναις ὁμαρτεῖ πόλεος ἐκβεβλημένος ·

κέλευε δ’αὐτὸν τῶνδ’ ἐμοὐσαφιγμένων

ἐλθεῖν, ξένωντ’ἐς δαῖτα πορσῦναί τινα.

ἡσθήσεταί τοι καὶ προσεύξεται θεοῖς,

ζῶντ’εἰσακούσας παῖδ’ὃν ἐκσῴζει ποτέ.

οὐ γὰρ πατρῴων ἐκ δόμων μητρὸς πάρα

λάβοιμεν ἄν τι · πικρὰ δ’ἀγγείλαιμεν ἄν,

εἰ ζῶντ’Ὀρέστην ἡ τάλαιν’αἴσθοιτ’ἔτι.

ἀλλ’, εἰ δοκεῖ σοι, τούσδ’ἀπαγγελῶ λόγους

γέροντι · χώρει δ’ἐς δόμους ὅσον τάχος

καὶ τἄνδον ἐξάρτυε. πολλά τοι γυνὴ

χρῄζουσ’ἂν εὕροι δαιτὶ προσφορήματα.

ἔστιν δὲ δὴ τοσαῦτά γ’ἐν δόμοις ἔτι,

ὥσθ’ἕν γ’ἐπ’ἦμαρ τούσδε πληρῶσαι βορᾶς.

ἐν τοῖς τοιούτοις δ’ἡνίκ’ἂν γνώμης πέσω,

σκοπῶ τὰ χρήμαθ’ὡς ἔχει μέγα σθένος,

ξένοιςτε δοῦναι σῶμάτ’ἐς νόσους πεσὸν

δαπάναισι σῷσαι · τῆς δ’ἐφ’ἡμέραν βορᾶς

ἐς σμικρὸν ἥκει · πᾶς γὰρ ἐμπλησθεὶς ἀνὴρ

ὁ πλούσιόςτε χὡ πένης ἴσον φέρει.

κλειναὶ νᾶες, αἵ ποτ’ἔβατε Τροίαν

τοῖς ἀμετρήτοις ἐρετμοῖς

πέμπουσαι χοροὺς μετὰ Νηρῄδων,

ἵν’ὁ φίλαυλος ἔπαλλε

δελφὶς πρῴραις

κυανεμβόλοισιν εἱλισσόμενος,

πορεύων τὸν τᾶς Θέτιδος

κοῦφον ἅλμα ποδῶν Ἀχιλῆ

σὺν Ἀγαμέμνονι Τρωίας

ἐπὶ Σιμουντίδας ἀκτάς.

Νηρῇδες δ’Εὐβοῖδας ἄκρας λιποῦσαι

μόχθους ἀσπιστὰς ἀκμόνων

Ἡφαίστου χρυσέων ἔφερον τευχέων,

ἀνάτε Πήλιον ἀνάτε

πρυμνὰς Ὄσσας ἱερᾶς νάπας

† Νυμφαίας σκοπιὰς

κόρας μάτευσ’, † ἔνθα πατὴρ

ἱππότας τρέφεν Ἑλλάδι φῶς

Θέτιδος εἰνάλιον γόνον

ταχύπορον πόδ’Ἀτρείδαις.

Ἰλιόθεν δ’ἔκλυόν τινος ἐν λιμέσιν

Ναυπλίοισι βεβῶτος

τᾶς σᾶς, ὦ Θέτιδος παῖ,

κλεινᾶς ἀσπίδος ἐν κύκλῳ

τοιάδε σήματα, δείματα

Φρύγια, τετύχθαι ·

περιδρόμῳ μὲν ἴτυος ἕδρᾳ

Περσέα λαιμοτόμαν ὑπὲρ

ἁλὸς ποτανοῖσι

πεδίλοισι φυὰν Γοργόνος

ἴσχειν, Διὸς ἀγγέλῳ σὺν

Ἑρμᾷ, τῷ

Μαίας ἀγροτῆρι κούρῳ ·

ἐν δὲ μέσῳ κατέλαμπε σάκει φαέθων

κύκλος ἀελίοιο

ἵπποις ἂμ πτεροέσσαις

ἄστρωντ’αἰθέριοι χοροί,

Πλειάδες, Ὑάδες, Ἕκτορος

ὄμμασι τροπαῖοι ·

ἐπὶ δὲ χρυσοτύπῳ κράνει

Σφίγγες ὄνυξιν ἀοίδιμον

ἄγραν φέρουσαι ·

περιπλεύρῳ δὲ κύτει πύρπνοος

ἔσπευδε δρόμῳ λέαινα

χαλαῖς Πειρηναῖον ὁρῶσα πῶλον.

ἄορι δ’ἐν φονίῳ τετραβάμονες ἵπποι

ἔπαλλον, κελαινὰ δ’ἀμφὶ νῶθ’ἵετο κόνις.

τοιῶνδ’ἄνακτα δοριπόνων

ἔκανεν ἀνδρῶν, Τυνδαρίς,

σὰ λέχεα, κακόφρων κούρα.

τοιγάρ σέ ποτ’οὐρανίδαι

πέμψουσιν θανάτοις · ἦ σὰν

ἔτ’ἔτι φόνιον ὑπὸ δέραν

ὄψομαι αἷμα χυθὲν σιδάρῳ.

ποῦ ποῦ νεᾶνις πότνι’ἐμὴ δέσποινάτε,

Ἀγαμέμνονος παῖς, ὅν ποτ’ἐξέθρεψ’ἐγώ;

ὡς πρόσβασιν τῶνδ’ὀρθίαν οἴκων ἔχει

ῥυσῷ γέροντι τῷδε προσβῆναι ποδί.

ὅμως δὲ πρός γε τοὺς φίλους ἐξελκτέον

διπλῆν ἄκανθαν καὶ παλίρροπον γόνυ.

ὦ θύγατερ — ἄρτι γάρ σε πρὸς δόμοις ὁρῶ —

ἥκω φέρων σοι τῶν ἐμῶν βοσκημάτων

ποίμνης νεογνὸν θρέμμ’ὑποσπάσας τόδε

στεφάνουςτε τευχέωντ’ἐξελὼν τυρεύματα,

παλαιόντε θησαύρισμα Διονύσου τόδε

ὀσμῇ κατῆρες, μικρόν, ἀλλ’ἐπεσβαλεῖν

ἡδὺ σκύφον τοῦδ’ἀσθενεστέρῳ ποτῷ.

ἴτω φέρων τις τοῖς ξένοις τάδ’ἐς δόμους ·

ἐγὼ δὲ τρύχει τῷδ’ἐμῶν πέπλων κόρας

δακρύοισι τέγξας ἐξομόρξασθαι θέλω.

τί δ’, ὦ γεραιέ, διάβροχον τόδ’ὄμμ’ἔχεις;

μῶν τἀμὰ διὰ χρόνου σ’ἀνέμνησεν κακά;

ἢ τὰς Ὀρέστου τλήμονας φυγὰς στένεις

καὶ πατέρα τὸν ἐμόν, ὅν ποτ’ἐν χεροῖν ἔχων

ἀνόνητ’ἔθρεψας σοίτε καὶ τοῖς σοῖς φίλοις;

ἀνόνηθ’· ὅμως δ’οὖν τοῦτό γ’οὐκ ἠνεσχόμην.

ἦλθον γὰρ αὐτοῦ πρὸς τάφον πάρεργ’ὁδοῦ

καὶ προσπεσὼν ἔκλαυσ’ἐρημίας τυχών,

σπονδάςτε, λύσας ἀσκὸν ὃν φέρω ξένοις,

ἔσπεισα, τύμβῳ δ’ἀμφέθηκα μυρσίνας.

πυρᾶς δ’ἐπ’αὐτῆς οἶν μελάγχιμον πόκῳ

σφάγιον ἐσεῖδον αἷμάτ’οὐ πάλαι χυθὲν

ξανθῆςτε χαίτης βοστρύχους κεκαρμένους.

κἀθαύμασ’, ὦ παῖ, τίς ποτ’ἀνθρώπων ἔτλη

πρὸς τύμβον ἐλθεῖν · οὐ γὰρ Ἀργείων γέ τις.

ἀλλ’ἦλθ’ἴσως που σὸς κασίγνητος λάθρᾳ,

μολὼν δ’ἐθαύμασ’ἄθλιον τύμβον πατρός.

σκέψαι δὲ χαίτην προστιθεῖσα σῇ κόμῃ,

εἰ χρῶμα ταὐτὸν κουρίμης ἔσται τριχός ·

φιλεῖ γάρ, αἷμα ταὐτὸν οἷς ἂν ᾖ πατρός,

τὰ πόλλ’ὅμοια σώματος πεφυκέναι.

οὐκ ἄξι’ἀνδρός, ὦ γέρον, σοφοῦ λέγεις,

εἰ κρυπτὸν ἐς γῆν τήνδ’ἂν Αἰγίσθου φόβῳ

δοκεῖς ἀδελφὸν τὸν ἐμὸν εὐθαρσῆ μολεῖν.

ἔπειτα χαίτης πῶς συνοίσεται πλόκος,

ὁ μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς,

ὁ δὲ κτενισμοῖς θῆλυς; ἀλλ’ἀμήχανον.

πολλοῖς δ’ἂν εὕροις βοστρύχους ὁμοπτέρους

καὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταὐτοῦ, γέρον.

σὺ δ’εἰς ἴχνος βᾶσ’ἀρβύλης σκέψαι βάσιν

εἰ σύμμετρος σῷ ποδὶ γενήσεται, τέκνον.

πῶς δ’ἂν γένοιτ’ἂν ἐν κραταιλέῳ πέδῳ

γαίας ποδῶν ἔκμακτρον; εἰ δ’ἔστιν τόδε,

δυοῖν ἀδελφοῖν ποὺς ἂν οὐ γένοιτ’ἴσος

ἀνδρόςτε καὶ γυναικός, ἀλλ’ἅρσην κρατεῖ.

οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών,

[…]

κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς, ἐν ᾧ ποτ’αὐτὸν ἐξέκλεψα μὴ θανεῖν;

οὐκ οἶσθ’, Ὀρέστης ἡνίκ’ἐκπίπτει χθονός,

νέαν μ’ἔτ’οὖσαν; εἰ δὲ κἄκρεκον πέπλους,

πῶς ἂν τότ’ὢν παῖς ταὐτὰ νῦν ἔχοι φάρη,

εἰ μὴ ξυναύξοινθ’οἱ πέπλοι τῷ σώματι;

ἀλλ’ἤ τις αὐτοῦ τάφον ἐποικτίρας ξένος

† ἐκείρατ’, ἢ τῆσδε σκοποὺς λαβὼν χθονὸς — †

οἱ δὲ ξένοι ποῦ; βούλομαι γὰρ εἰσιδὼν

αὐτοὺς ἐρέσθαι σοῦ κασιγνήτου πέρι.

οἵδ’ἐκ δόμων βαίνουσι λαιψηρῷ ποδί.

ἀλλ’εὐγενεῖς μέν, ἐν δὲ κιβδήλῳ τόδε ·

πολλοὶ γὰρ ὄντες εὐγενεῖς εἰσιν κακοί.

ὅμως δέ. — χαίρειν τοὺς ξένους προσεννέπω.

χαῖρ’, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτ’, Ἠλέκτρα, τόδε

παλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;

οὗτος τὸν ἁμὸν πατέρ’ἔθρεψεν, ὦ ξένε.

τί φῄς; ὅδ’ὃς σὸν ἐξέκλεψε σύγγονον;

ὅδ’ἔσθ’ὁ σώσας κεῖνον, εἴπερ ἔστ’ἔτι.

ἔα ·

τί μ’ἐσδέδορκεν ὥσπερ ἀργύρου σκοπῶν

λαμπρὸν χαρακτῆρ’; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;

ἴσως Ὀρέστου σ’ἥλιχ’ἥδεται βλέπων.

φίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;

καὐτὴ τόδ’εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.

ὦ πότνι’, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.

τί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;

λαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.

ἰδού · καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;

βλέψον νυν ἐς τόνδ’, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.

πάλαι δέδορκα, μὴ σύ γ’οὐκέτ’εὖ φρονῇς.

οὐκ εὖ φρονῶ ’γὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;

πῶς εἶπας, ὦ γεραί’, ἀνέλπιστον λόγον;

ὁρᾶν Ὀρέστην τόνδε τὸν Ἀγαμέμνονος.

ποῖον χαρακτῆρ’εἰσιδών, ᾧ πείσομαι;

οὐλὴν παρ’ὀφρύν, ἥν ποτ’ἐν πατρὸς δόμοις

νεβρὸν διώκων σοῦ μέθ’ᾑμάχθη πεσών.

πῶς φῄς; ὁρῶ μὲν πτώματος τεκμήριον.

ἔπειτα μέλλεις προσπίτνειν τοῖς φιλτάτοις;

ἀλλ’οὐκέτ’, ὦ γεραιέ · συμβόλοισι γὰρ

τοῖς σοῖς πέπεισμαι θυμόν. — ὦ χρόνῳ φανείς,

ἔχω σ’ἀέλπτως —

κἀξ ἐμοῦ γ’ἔχῃ χρόνῳ.

οὐδέποτε δόξασα.

οὐ δ’ἐγὼ γὰρ ἤλπισα.

ἐκεῖνος εἶ σύ;

σύμμαχός γέ σοι μόνος.

ἢν δ’ἀνσπάσωμαί γ’ὃν μετέρχομαι βόλον —

πέποιθα δ’· ἢ χρὴ μηκέθ’ἡγεῖσθαι θεούς,

εἰ τἄδικ’ἔσται τῆς δίκης ὑπέρτερα.

ἔμολες ἔμολες, ὤ, χρόνιος ἁμέρα,

κατέλαμψας, ἔδειξας ἐμφανῆ

πόλει πυρσόν, ὃς παλαιᾷ φυγᾷ

πατρίων ἀπὸ δωμάτων τάλας

ἀλαίνων ἔβα.

θεὸς αὖ θεὸς ἁμετέραν τις ἄγει

νίκαν, ὦ φίλα.

ἄνεχε χέρας, ἄνεχε λόγον, ἵει λιτὰς

ἐς θεούς, τύχᾳ σοι τύχᾳ

κασίγνητον ἐμβατεῦσαι πόλιν.

εἶεν · φίλας μὲν ἡδονὰς ἀσπασμάτων

ἔχω, χρόνῳ δὲ καὖθις αὐτὰ δώσομεν.

σὺ δ’, ὦ γεραιέ — καίριος γὰρ ἤλυθες —

λέξον, τί δρῶν ἂν φονέα τεισαίμην πατρός;

ἔστιν τί μοι κατ’Ἄργος εὐμενὲς φίλων;

ἢ πάντ’ἀνεσκευάσμεθ’, ὥσπερ αἱ τύχαι;

τῷ ξυγγένωμαι; νύχιος ἢ καθ’ἡμέραν;

ποίαν ὁδὸν τραπώμεθ’εἰς ἐχθροὺς ἐμούς;

ὦ τέκνον, οὐδεὶς δυστυχοῦντί σοι φίλος.

εὕρημα γάρ τοι χρῆμα γίγνεται τόδε,

κοινῇ μετασχεῖν τἀγαθοῦ καὶ τοῦ κακοῦ.

σὺ δ’— ἐκ βάθρων γὰρ πᾶς ἀνῄρησαι φίλοις

οὐ δ’ἐλλέλοιπας ἐλπίδ’— ἴσθι μου κλύων,

ἐν χειρὶ τῇ σῇ πάντ’ἔχεις καὶ τῇ τύχῃ,

πατρῷον οἶκον καὶ πόλιν λαβεῖν σέθεν.

τί δῆτα δρῶντες τοῦδ’ἂν ἐξικοίμεθα;

κτανὼν Θυέστου παῖδα σήντε μητέρα.

ἥκω ’πὶ τόνδε στέφανον · ἀλλὰ πῶς λάβω;

τειχέων μὲν ἐλθὼν ἐντὸς οὐ δ’ἂν εἰ θέλοις.

φρουραῖς κέκασται δεξιαῖςτε δορυφόρων;

ἔγνως · φοβεῖται γάρ σε κοὐχ εὕδει σαφῶς.

εἶεν · σὺ δὴ τοὐνθένδε βούλευσον, γέρον.

κἀμοῦ γ’ἄκουσον · ἄρτι γάρ μ’ἐσῆλθέ τι.

ἐσθλόν τι μηνύσειας, αἰσθοίμην δ’ἐγώ.

Αἴγισθον εἶδον, ἡνίχ’εἷρπον ἐνθάδε.

προσηκάμην τὸ ῥηθέν. ἐν ποίοις τόποις;

ἀγρῶν πέλας τῶνδ’ἱπποφορβίων ἔπι.

τί δρῶνθ’; ὁρῶ γὰρ ἐλπίδ’ἐξ ἀμηχάνων.

νύμφαις ἐπόρσυν’ἔροτιν, ὡς ἔδοξέ μοι.

τροφεῖα παίδων ἢ πρὸ μέλλοντος τόκου;

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν · βουσφαγεῖν ὡπλίζετο.

πόσων μετ’ἀνδρῶν; ἢ μόνος δμώων μέτα;

οὐδεὶς παρῆν Ἀργεῖος, οἰκεία δὲ χείρ.

οὔ πού τις ὅστις γνωριεῖ μ’ἰδών, γέρον;

δμῶες μέν εἰσιν, οἳ σέ γ’οὐκ εἶδόν ποτε.

ἡμῖν ἂν εἶεν, εἰ κρατοῖμεν, εὐμενεῖς;

δούλων γὰρ ἴδιον τοῦτο, σοὶ δὲ σύμφορον.

πῶς οὖν ἂν αὐτῷ πλησιασθείην ποτέ;

στείχων ὅθεν σε βουθυτῶν ἐσόψεται.

ὁδὸν παρ’αὐτήν, ὡς ἔοικ’, ἀγροὺς ἔχει;

ὅθεν γ’ἰδών σε δαιτὶ κοινωνὸν καλεῖ.

πικρόν γε συνθοινάτορ’, ἢν θεὸς θέλῃ.

τοὐνθένδε πρὸς τὸ πῖπτον αὐτὸς ἐννόει.

καλῶς ἔλεξας. — ἡ τεκοῦσα δ’ἐστὶ ποῦ;

Ἄργει · παρέσται δ’οὖν πόσει θοίνην ἔπι.

τί δ’οὐχ ἅμ’ἐξωρμᾶτ’ἐμὴ μήτηρ πόσει;

ψόγον τρέμουσα δημοτῶν ἐλείπετο.

ξυνῆχ’· ὕποπτος οὖσα γιγνώσκει πόλει.

τοιαῦτα · μισεῖται γὰρ ἀνόσιος γυνή.

πῶς οὖν ἐκείνην τόνδετ’ἐν ταὐτῷ κτενῶ;

ἐγὼ φόνον γε μητρὸς ἐξαρτύσομαι.

καὶ μὴν ἐκεῖνά γ’ἡ τύχη θήσει καλῶς.

ὑπηρετείτω μὲν δυοῖν ὄντοιν ὅδε.

ἔσται τάδ’· εὑρίσκεις δὲ μητρὶ πῶς φόνον;

λέγ’, ὦ γεραιέ, τάδε Κλυταιμήστρᾳ μολών ·

λεχώ μ’ἀπάγγελλ’οὖσαν ἄρσενος τόκῳ.

πότερα πάλαι τεκοῦσαν ἢ νεωστὶ δή;

δέχ’ἡλίους, ἐν οἷσιν ἁγνεύει λεχώ.

καὶ δὴ τί τοῦτο μητρὶ προσβάλλει φόνον;

ἥξει κλύουσα λόχιά μου νοσήματα.

πόθεν; τί δ’αὐτῇ σοῦ μέλειν δοκεῖς, τέκνον;

ναί · καὶ δακρύσει γ’ἀξίωμ’ἐμῶν τόκων.

ἴσως · πάλιν τοι μῦθον ἐς καμπὴν ἄγε.

ἐλθοῦσα μέντοι δῆλον ὡς ἀπόλλυται.

καὶ μὴν ἐπ’αὐτάς γ’εἶσι σῶν δόμων πύλας.

οὐκοῦν τραπέσθαι σμικρὸν εἰς Ἅιδου τόδε;

εἰ γὰρ θάνοιμι τοῦτ’ἰδὼν ἐγώ ποτε.

πρώτιστα μέν νυν τῷδ’ὑφήγησαι, γέρον —

Αἴγισθος ἔνθα νῦν θυηπολεῖ θεοῖς;

ἔπειτ’ἀπαντῶν μητρὶ τἀπ’ἐμοῦ φράσον.

ὥστ’αὐτά γ’ἐκ σοῦ στόματος εἰρῆσθαι δοκεῖν.

σὸν ἔργον ἤδη · πρόσθεν εἴληχας φόνου.

στείχοιμ’ἄν, εἴ τις ἡγεμὼν γίγνοιθ’ὁδοῦ.

καὶ μὴν ἐγὼ πέμποιμ’ἂν οὐκ ἀκουσίως.

ὦ Ζεῦ Πατρῷε, καὶ Τροπαῖ’ἐχθρῶν γενοῦ —

οἴκτιρέθ’ἡμᾶς · οἰκτρὰ γὰρ πεπόνθαμεν —

οἴκτιρε δῆτα σούς γε φύντας ἐκγόνους.

Ἥρατε, βωμῶν ἣ Μυκηναίων κρατεῖς —

νίκην δὸς ἡμῖν, εἰ δίκαι’αἰτούμεθα.

δὸς δῆτα πατρὸς τοῖσδε τιμωρὸν δίκην.

σύτ’, ὦ κάτω γῆς ἀνοσίως οἰκῶν πάτερ —

καὶ Γαῖ’ἄνασσα, χεῖρας ᾗ δίδωμ’ἐμὰς —

ἄμυν’ἄμυνε τοῖσδε φιλτάτοις τέκνοις.

νῦν πάντα νεκρὸν ἐλθὲ σύμμαχον λαβών.

οἵπερ γε σὺν σοὶ Φρύγας ἀνήλωσαν δορὶ —

χὥσοι στυγοῦσιν ἀνοσίους μιάστορας.

ἤκουσας, ὦ δείν’ἐξ ἐμῆς μητρὸς παθών;

πάντ’, οἶδ’, ἀκούει τάδε πατήρ · στείχειν δ’ἀκμή.

καί σοι προφωνῶ πρὸς τάδ’Αἴγισθον θανεῖν ·

ὡς εἰ παλαισθεὶς πτῶμα θανάσιμον πεσῇ,

τέθνηκα κἀγώ, μη δέ με ζῶσαν λέγε ·

παίσω γὰρ ἧπαρ τοὐμὸν ἀμφήκει ξίφει.

δόμων ἔσω βᾶσ’εὐτρεπὲς ποήσομαι.

ὡς ἢν μὲν ἔλθῃ πύστις εὐτυχὴς σέθεν,

ὀλολύξεται πᾶν δῶμα · θνῄσκοντος δέ σου

τἀναντί’ἔσται τῶνδε · ταῦτά σοι λέγω.

πρὸς τάδ’ἄνδρα γίγνεσθαί σε χρή.

ὑμεῖς δέ μοι, γυναῖκες, εὖ πυρσεύετε

κραυγὴν ἀγῶνος τοῦδε · φρουρήσω δ’ἐγὼ

πρόχειρον ἔγχος χειρὶ βαστάζουσ’ἐμῇ.

οὐ γάρ ποτ’ἐχθροῖς τοῖς ἐμοῖς νικωμένη

δίκην ὑφέξω, σῶμ’ἐμὸν καθυβρίσαι.

ἀταλᾶς ὑπὸ ματρὸς ἄρν’

Ἀργείων ὀρέων ποτὲ κληδὼν ἐν

πολιαῖσι μένει φήμαις

εὐαρμόστοις ἐν καλάμοις

Πᾶνα μοῦσαν ἡδύθροον

πνέοντ’, ἀγρῶν ταμίαν,

χρυσέαν καλλιπλόκαμον

πορεῦσαι. πετρίνοις δ’

ἐπιστὰς κᾶρυξ ἰάχει βάθροις ·

ἀγορὰν ἀγοράν,

Μυκηναῖοι, στείχετε μακαρίων

ὀψόμενοι τυράννων

φάσματα † δείματα […] χοροὶ δ’

Ἀτρειδᾶν † ἐγέραιρον οἴκους ·

θυμέλαι δ’ἐπίτναντο

σελαγεῖτο δ’ἀν’ἄστυ πῦρ ἐπιβώμιον Ἀργείων ·

λωτὸς δὲ φθόγγον κελάδει

κάλλιστον, Μουσᾶν θεράπων ·

μολπαὶ δ’ηὔξοντ’ἐραταί,

χρυσέας ἀρνὸς ἐπίλογοι,

Θυέστου · κρυφίαις γὰρ

εὐναῖς πείσας ἄλοχον φίλαν

Ἀτρέως, τέρας

ἐκκομίζει πρὸς δώματα · νεόμενος δ’

εἰς ἀγόρους ἀυτεῖ

τὰν κερόεσσαν ἔχειν χρυσεόμαλλον κατὰ δῶμα ποίμναν.

τότε δὴ τότε

φαεννὰς ἄστρων μετέβασ’ὁδοὺς

Ζεὺς καὶ φέγγος ἀελίου

λευκόντε πρόσωπον

ἀοῦς, τὰ δ’ἕσπερα νῶτ’

ἐλαύνει θερμᾷ φλογὶ θεοπύρῳ,

νεφέλαι δ’ἔνυδροι πρὸς

ἄρκτον, ξηραίτ’Ἀμμωνίδες

ἕδραι φθίνουσ’ἀπειρόδροσοι,

καλλίστων ὄμβρων Διόθεν στερεῖσαι.

λέγεται, τὰν δὲ

πίστιν σμικρὰν παρ’ἔμοιγ’ἔχει,

στρέψαι θερμὰν ἀέλιον

χρυσωπὸν ἕδραν

ἀλλάξαντα δυστυχίᾳ

βροτείῳ θνατᾶς ἕνεκεν δίκας.

φοβεροὶ δὲ βροτοῖσι

μῦθοι κέρδος πρὸς θεῶν

θεραπείαν. ὧν οὐ μνασθεῖσα πόσιν

κτείνεις, κλεινῶν συγγενέτειρ’ἀδελφῶν.

ἔα ἔα ·

φίλαι, βοῆς ἠκούσατ’— ἢ δοκὼ κενὴ

ὑπῆλθέ μ’; — ὥστε νερτέρα βροντὴ Διός;

ἰδού, τάδ’οὐκ ἄσημα πνεύματ’αἴρεται · δέσποιν’, ἄμειψον δώματ’, Ἠλέκτρα, τάδε.

φίλαι, τί χρῆμα; πῶς ἀγῶνος ἥκομεν;

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν · φόνιον οἰμωγὴν κλύω.

ἤκουσα κἀγώ, τηλόθεν μέν, ἀλλ’ὅμως.

μακρὰν γὰρ ἕρπει γῆρυς, ἐμφανής γε μήν.

Ἀργεῖος ὁ στεναγμός · ἦ φίλων ἐμῶν;

οὐκ οἶδα · πᾶν γὰρ μείγνυται μέλος βοῆς.

σφαγὴν ἀυτεῖς τήνδε μοι · τί μέλλομεν;

ἔπισχε, τρανῶς ὡς μάθῃς τύχας σέθεν.

οὐκ ἔστι · νικώμεσθα · ποῦ γὰρ ἄγγελοι;

ἥξουσιν · οὔτοι βασιλέα φαῦλον κτανεῖν.

ὦ καλλίνικοι παρθένοι Μυκηνίδες,

νικῶντ’Ὀρέστην πᾶσιν ἀγγέλλω φίλοις,

Ἀγαμέμνονος δὲ φονέα κείμενον πέδῳ

Αἴγισθον · ἀλλὰ θεοῖσιν εὔχεσθαι χρεών.

τίς δ’εἶ σύ; πῶς μοι πιστὰ σημαίνεις τάδε;

οὐκ οἶσθ’ἀδελφοῦ μ’εἰσορῶσα πρόσπολον;

ὦ φίλτατ’, ἔκ τοι δείματος δυσγνωσίαν

εἶχον προσώπου · νῦν δὲ γιγνώσκω σε δή.

τί φῄς; τέθνηκε πατρὸς ἐμοῦ στυγνὸς φονεύς;

τέθνηκε · δίς σοι ταὔθ’, ἃ γοῦν βούλῃ, λέγω.

ὦ θεοί, Δίκητε πάνθ’ὁρῶσ’, ἦλθές ποτε.

ποίῳ τρόπῳ δὲ καὶ τίνι ῥυθμῷ φόνου

κτείνει Θυέστου παῖδα; βούλομαι μαθεῖν.

ἐπεὶ μελάθρων τῶνδ’ἀπήραμεν πόδα,

ἐσβάντες ᾖμεν δίκροτον εἰς ἁμαξιτὸν

ἔνθ’ἦν ὁ κλεινὸς τῶν Μυκηναίων ἄναξ.

κυρεῖ δὲ κήποις ἐν καταρρύτοις βεβώς,

δρέπων τερείνης μυρσίνης κάρᾳ πλόκους ·

ἰδώντ’ἀυτεῖ · χαίρετ’, ὦ ξένοι · τίνες

πόθεν πορεύεσθ’; ἔστετ’ἐκ ποίας χθονός;

ὁ δ’εἶπ’Ὀρέστης · Θεσσαλοί · πρὸς δ’Ἀλφεὸν

θύσοντες ἐρχόμεσθ’Ὀλυμπίῳ Διί.

κλύων δὲ ταῦτ’Αἴγισθος ἐννέπει τάδε ·

νῦν μὲν παρ’ἡμῖν χρὴ συνεστίους ἐμοὶ

θοίνης γενέσθαι · τυγχάνω δὲ βουθυτῶν

νύμφαις · ἑῷοι δ’ἐξαναστάντες λέχους

ἐς ταὐτὸν ἥξετ’. ἀλλ’ἴωμεν ἐς δόμους —

καὶ ταῦθ’ἅμ’ἠγόρευε καὶ χερὸς λαβὼν

παρῆγεν ἡμᾶς — οὐ δ’ἀπαρνεῖσθαι χρεών ·

λούτρ’ὡς τάχιστα τοῖς ξένοις τις αἰρέτω,

ὡς ἀμφὶ βωμὸν στῶσι χερνίβων πέλας.

ἀλλ’εἶπ’Ὀρέστης · ἀρτίως ἡγνίσμεθα

λουτροῖσι καθαροῖς ποταμίων ῥείθρων ἄπο.

εἰ δὲ ξένους ἀστοῖσι συνθύειν χρεών,

Αἴγισθ’, ἕτοιμοι κοὐκ ἀπαρνούμεσθ’, ἄναξ.

τοῦτον μὲν οὖν μεθεῖσαν ἐκ μέσου λόγον ·

λόγχας δὲ θέντες δεσπότου φρουρήματα

δμῶες πρὸς ἔργον πάντες ἵεσαν χέρας ·

οἳ μὲν σφαγεῖον ἔφερον, οἳ δ’ᾖρον κανᾶ,

ἄλλοι δὲ πῦρ ἀνῆπτον ἀμφίτ’ἐσχάρας

λέβητας ὤρθουν · πᾶσα δ’ἐκτύπει στέγη.

λαβὼν δὲ προχύτας μητρὸς εὐνέτης σέθεν

ἔβαλλε βωμούς, τοιάδ’ἐννέπων ἔπη ·

νύμφαι πετραῖαι, πολλάκις με βουθυτεῖν

καὶ τὴν κατ’οἴκους Τυνδαρίδα δάμαρτ’ἐμὴν

πράσσοντας ὡς νῦν, τοὺς δ’ἐμοὺς ἐχθροὺς κακῶς

— λέγων Ὀρέστην καὶ σέ. δεσπότης δ’ἐμὸς

τἀναντί’ηὔχετ’, οὐ γεγωνίσκων λόγους,

λαβεῖν πατρῷα δώματ’. ἐκ κανοῦ δ’ἑλὼν

Αἴγισθος ὀρθὴν σφαγίδα, μοσχείαν τρίχα

τεμὼν ἐφ’ἁγνὸν πῦρ ἔθηκε δεξιᾷ,

κἄσφαξ’ἐπ’ὤμων μόσχον ὡς ἦραν χεροῖν

δμῶες, λέγει δὲ σῷ κασιγνήτῳ τάδε ·