The Trojan Women

ἥκω λιπὼν Αἴγαιον ἁλμυρὸν βάθος

πόντου Ποσειδῶν, ἔνθα Νηρῄδων χοροὶ

κάλλιστον ἴχνος ἐξελίσσουσιν ποδός.

ἐξ οὗ γὰρ ἀμφὶ τήνδε Τρωικὴν χθόνα

Φοῖβόςτε κἀγὼ λαΐνους πύργους πέριξ

ὀρθοῖσιν ἔθεμεν κανόσιν, οὔποτ’ἐκ φρενῶν

εὔνοι’ἀπέστη τῶν ἐμῶν Φρυγῶν πόλει ·

ἣ νῦν καπνοῦται καὶ πρὸς Ἀργείου δορὸς

ὄλωλε πορθηθεῖσ’· ὁ γὰρ Παρνάσιος

Φωκεὺς Ἐπειός, μηχαναῖσι Παλλάδος

ἐγκύμον’ἵππον τευχέων ξυναρμόσας,

πύργων ἔπεμψεν ἐντὸς ὀλέθριον βρέτας ·

ἔρημα δ’ἄλση καὶ θεῶν ἀνάκτορα

φόνῳ καταρρεῖ · πρὸς δὲ κρηπίδων βάθροις

πέπτωκε Πρίαμος Ζηνὸς ἑρκείου θανών.

πολὺς δὲ χρυσὸς Φρύγιάτε σκυλεύματα

πρὸς ναῦς Ἀχαιῶν πέμπεται · μένουσι δὲ

πρύμνηθεν οὖρον, ὡς δεκασπόρῳ χρόνῳ

ἀλόχουςτε καὶ τέκν’εἰσίδωσιν ἄσμενοι,

οἳ τήνδ’ἐπεστράτευσαν Ἕλληνες πόλιν.

ἐγὼ δέ — νικῶμαι γὰρ Ἀργείας θεοῦ

Ἥρας Ἀθάναςθ’, αἳ συνεξεῖλον Φρύγας —

λείπω τὸ κλεινὸν Ἴλιον βωμούςτ’ἐμούς ·

ἐρημία γὰρ πόλιν ὅταν λάβῃ κακή,

νοσεῖ τὰ τῶν θεῶν οὐ δὲ τιμᾶσθαι θέλει.

πολλοῖς δὲ κωκυτοῖσιν αἰχμαλωτίδων

βοᾷ Σκάμανδρος δεσπότας κληρουμένων.

καὶ τὰς μὲν Ἀρκάς, τὰς δὲ Θεσσαλὸς λεὼς

εἴληχ’Ἀθηναίωντε Θησεῖδαι πρόμοι.

ὅσαι δ’ἄκληροι Τρῳάδων, ὑπὸ στέγαις

ταῖσδ’εἰσί, τοῖς πρώτοισιν ἐξῃρημέναι

στρατοῦ, σὺν αὐταῖς δ’ἡ Λάκαινα Τυνδαρὶς

Ἑλένη, νομισθεῖσ’αἰχμάλωτος ἐνδίκως.

τὴν δ’ἀθλίαν τήνδ’εἴ τις εἰσορᾶν θέλει,

πάρεστιν, Ἑκάβην κειμένην πυλῶν πάρος,

δάκρυα χέουσαν πολλὰ καὶ πολλῶν ὕπερ ·

ᾗ παῖς μὲν ἀμφὶ μνῆμ’Ἀχιλλείου τάφου

λάθρα τέθνηκε τλημόνως Πολυξένη ·

φροῦδος δὲ Πρίαμος καὶ τέκν’· ἣν δὲ παρθένον

μεθῆκ’Ἀπόλλων δρομάδα Κασάνδραν ἄναξ,

τὸ τοῦ θεοῦτε παραλιπὼν τότ’εὐσεβὲς

γαμεῖ βιαίως σκότιον Ἀγαμέμνων λέχος.

ἀλλ’, ὦ ποτ’εὐτυχοῦσα, χαῖρέ μοι, πόλις

ξεστόντε πύργωμ’· εἴ σε μὴ διώλεσεν

Παλλὰς Διὸς παῖς, ἦσθ’ἂν ἐν βάθροις ἔτι.

ἔξεστι τὸν γένει μὲν ἄγχιστον πατρὸς

μέγαντε δαίμον’ἐν θεοῖςτε τίμιον,

λύσασαν ἔχθραν τὴν πάρος, προσεννέπειν;

ἔξεστιν · αἱ γὰρ συγγενεῖς ὁμιλίαι,

ἄνασσ’Ἀθάνα, φίλτρον οὐ σμικρὸν φρενῶν.

ἐπῄνεσ’ὀργὰς ἠπίους · φέρω δὲ σοὶ

κοινοὺς ἐμαυτῇτ’ἐς μέσον λόγους, ἄναξ.

μῶν ἐκ θεῶν του καινὸν ἀγγελεῖς ἔπος,

ἢ Ζηνὸς ἢ καὶ δαιμόνων τινὸς πάρα;

οὔκ, ἀλλὰ Τροίας οὕνεκ’, ἔνθα βαίνομεν,

πρὸς σὴν ἀφῖγμαι δύναμιν, ὡς κοινὴν λάβω.

ἦ πού νιν, ἔχθραν τὴν πρὶν ἐκβαλοῦσα, νῦν

ἐς οἶκτον ἦλθες πυρὶ κατῃθαλωμένης;

ἐκεῖσε πρῶτ’ἄνελθε · κοινώσῃ λόγους

καὶ συνθελήσεις ἃν ἐγὼ πρᾶξαι θέλω;

μάλιστ’· ἀτὰρ δὴ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν ·

πότερον Ἀχαιῶν ἦλθες οὕνεκ’ἢ Φρυγῶν;

τοὺς μὲν πρὶν ἐχθροὺς Τρῶας εὐφρᾶναι θέλω,

στρατῷ δ’Ἀχαιῶν νόστον ἐμβαλεῖν πικρόν.

τί δ’ὧδε πηδᾷς ἄλλοτ’εἰς ἄλλους τρόπους

μισεῖςτε λίαν καὶ φιλεῖς ὃν ἂν τύχῃς;

οὐκ οἶσθ’ὑβρισθεῖσάν με καὶ ναοὺς ἐμούς;

οἶδ’, ἡνίκ’Αἴας εἷλκε Κασάνδραν βίᾳ.

κοὐδέν γ’Ἀχαιῶν ἔπαθεν οὐ δ’ἤκουσ’ὕπο.

καὶ μὴν ἔπερσάν γ’Ἴλιον τῷ σῷ σθένει.

τοιγάρ σφε σὺν σοὶ βούλομαι δρᾶσαι κακῶς.

ἕτοιμ’ἃ βούλῃ τἀπ’ἐμοῦ. δράσεις δὲ τί;

δύσνοστον αὐτοῖς νόστον ἐμβαλεῖν θέλω.

ἐν γῇ μενόντων ἢ καθ’ἁλμυρὰν ἅλα;

ὅταν πρὸς οἴκους ναυστολῶσ’ἀπ’Ἰλίου.

καὶ Ζεὺς μὲν ὄμβρον καὶ χάλαζαν ἄσπετον

πέμψει, δνοφώδητ’αἰθέρος φυσήματα ·

ἐμοὶ δὲ δώσειν φησὶ πῦρ κεραύνιον,

βάλλειν Ἀχαιοὺς ναῦςτε πιμπράναι πυρί.

σὺ δ’αὖ, τὸ σόν, παράσχες Αἴγαιον πόρον

τρικυμίαις βρέμοντα καὶ δίναις ἁλός,

πλῆσον δὲ νεκρῶν κοῖλον Εὐβοίας μυχόν,

ὡς ἂν τὸ λοιπὸν τἄμ’ἀνάκτορ’εὐσεβεῖν

εἰδῶσ’Ἀχαιοί, θεούςτε τοὺς ἄλλους σέβειν.

ἔσται τάδ’· ἡ χάρις γὰρ οὐ μακρῶν λόγων

δεῖται · ταράξω πέλαγος Αἰγαίας ἁλός.

ἀκταὶ δὲ Μυκόνου Δήλιοίτε χοιράδες

Σκῦρόςτε Λῆμνόςθ’αἱ Καφήρειοίτ’ἄκραι

πολλῶν θανόντων σώμαθ’ἕξουσιν νεκρῶν.

ἀλλ’ἕρπ’Ὄλυμπον καὶ κεραυνίους βολὰς

λαβοῦσα πατρὸς ἐκ χερῶν καραδόκει,

ὅταν στράτευμ’Ἀργεῖον ἐξιῇ κάλως.

μῶρος δὲ θνητῶν ὅστις ἐκπορθεῖ πόλεις,

ναούςτε τύμβουςθ’, ἱερὰ τῶν κεκμηκότων,

ἐρημίᾳ δοὺς αὐτὸς ὤλεθ’ὕστερον.

ἄνα, δύσδαιμον, πεδόθεν κεφαλή ·

ἐπάειρε δέρην · οὐκέτι Τροία

τάδε καὶ βασιλῆς ἐσμεν Τροίας.

μεταβαλλομένου δαίμονος ἀνέχου.

πλεῖ κατὰ πορθμόν, πλεῖ κατὰ δαίμονα,

μη δὲ προσίστω πρῷραν βιότου

πρὸς κῦμα πλέουσα τύχαισιν.

αἰαῖ αἰαῖ.

τί γὰρ οὐ πάρα μοι μελέᾳ στενάχειν,

ᾗ πατρὶς ἔρρει καὶ τέκνα καὶ πόσις;

ὦ πολὺς ὄγκος συστελλόμενος

προγόνων, ὡς οὐδὲν ἄρ’ἦσθα.

τί με χρὴ σιγᾶν; τί δὲ μὴ σιγᾶν;

δύστηνος ἐγὼ τῆς βαρυδαίμονος

ἄρθρων κλίσεως, ὡς διάκειμαι,

νῶτ’ἐν στερροῖς λέκτροισι ταθεῖσ’.

οἴμοι κεφαλῆς, οἴμοι κροτάφων

πλευρῶνθ’, ὥς μοι πόθος εἱλίξαι

καὶ διαδοῦναι νῶτον ἄκανθάντ’

εἰς ἀμφοτέρους τοίχους, μελέων

ἐπὶ τοὺς αἰεὶ δακρύων ἐλέγους.

μοῦσα δὲ χαὔτη τοῖς δυστήνοις

ἄτας κελαδεῖν ἀχορεύτους.

πρῷραι ναῶν, ὠκείαις

Ἴλιον ἱερὰν αἳ κώπαις

δι’ἅλα πορφυροειδέα καὶ

λιμένας Ἑλλάδος εὐόρμους

αὐλῶν παιᾶνι στυγνῷ

συρίγγωντ’εὐφθόγγων φωνᾷ

βαίνουσαι πλεκτὰν Αἰγύπτου

παιδείαν ἐξηρτήσασθ’,

αἰαῖ, Τροίας ἐν κόλποις

τὰν Μενελάου μετανισόμεναι

στυγνὰν ἄλοχον, Κάστορι λώβαν

τῷτ’Εὐρώτᾳ δυσκλείαν,

ἃ σφάζει μὲν

τὸν πεντήκοντ’ἀροτῆρα τέκνων

Πρίαμον, ἐμέτε μελέαν Ἑκάβαν

ἐς τάνδ’ἐξώκειλ’ἄταν.

ὤμοι, θάκους οἵους θάσσω,

σκηναῖς ἐφέδρους Ἀγαμεμνονίαις.

δούλα δ’ἄγομαι

γραῦς ἐξ οἴκων πενθήρη

ἀλλ’ὦ τῶν χαλκεγχέων Τρώων

ἄλοχοι μέλεαι,

καὶ κοῦραι κοῦραι δύσνυμφοι, τύφεται Ἴλιον, αἰάζωμεν.

μάτηρ δ’ὡσεί τις πτανοῖς

ὄρνισιν, ὅπως ἐξάρξω ’γὼ

κλαγγάν, μολπάν, οὐ τὰν αὐτὰν

οἵαν ποτὲ δὴ

σκήπτρῳ Πριάμου διερειδομένα

ποδὸς ἀρχεχόρου πληγαῖς Φρυγίους

εὐκόμποις ἐξῆρχον θεούς.

Ἑκάβη, τί θροεῖς; τί δὲ θωΰσσεις;

ποῖ λόγος ἥκει; διὰ γὰρ μελάθρων

ἄιον οἴκτους οὓς οἰκτίζῃ.

διὰ δὲ στέρνων φόβος ἄισσεν

Τρῳάσιν, αἳ τῶνδ’οἴκων εἴσω

δουλείαν αἰάζουσιν.

ὦ τέκν’, Ἀργείων πρὸς ναῦς ἤδη […]

κινεῖται κωπήρης χείρ;

οἲ ἐγώ, τί θέλουσ’, ἦ πού μ’ἤδη

ναυσθλώσουσιν πατρίας ἐκ γᾶς;

οὐκ οἶδ’, εἰκάζω δ’ἄταν.

ἰὼ ἰώ.

μέλεαι μόχθων ἐπακουσόμεναι

Τρῳάδες, ἔξω † κομίζεσθ’† οἴκων ·

στέλλουσ’Ἀργεῖοι νόστον.

αἶ, αἶ.

μή νύν μοι τὰν

ἐκβακχεύουσαν Κασάνδραν,

αἰσχύναν Ἀργείοισιν,

μαινάδ’, ἐπ’ἄλγει δ’ἀλγυνθῶ.

Τροία Τροία δύσταν’, ἔρρεις,

δύστανοι δ’οἵ σ’ἐκλείποντες

καὶ ζῶντες καὶ δμαθέντες.

οἴμοι. τρομερὰ σκηνὰς ἔλιπον

τάσδ’Ἀγαμέμνονος ἐπακουσομένα,

βασίλεια, σέθεν · μή με κτείνειν

δόξ’Ἀργείων κεῖται μελέαν;

ἢ κατὰ πρύμνας ἤδη ναῦται

στέλλονται κινεῖν κώπας;

ὦ τέκνον, ὀρθρεύου σὰν ψυχάν.

ἐκπληχθεῖσ’ἦλθον φρίκᾳ.

ἤδη τις ἔβα Δαναῶν κῆρυξ;

τῷ πρόσκειμαι δούλα τλάμων;

ἐγγύς που κεῖσαι κλήρου.

ἰὼ ἰώ.

τίς μ’Ἀργείων ἢ Φθιωτᾶν

ἢ νησαίαν μ’ἄξει χώραν

δύστανον πόρσω Τροίας;

φεῦ φεῦ.

τῷ δ’ἁ τλάμων

ποῦ πᾷ γαίας δουλεύσω γραῦς,

ὡς κηφήν, ἁ δειλαία,

νεκροῦ μορφά,

νεκύων ἀμενηνὸν ἄγαλμα,

αἰαῖ

τὰν παρὰ προθύροις φυλακὰν κατέχουσ’

ἢ παίδων θρέπτειρ’, ἃ Τροίας

ἀρχαγοὺς εἶχον τιμάς;

αἰαῖ αἰαῖ, ποίοις δ’οἴκτοις

τὰν σὰν λύμαν ἐξαιάζεις;

οὐκ Ἰδαίοις ἱστοῖς κερκίδα

νέατον τεκέων σώματα λεύσσω,

νέατον […]

μόχθους ἕξω κρείσσους,

ἢ λέκτροις πλαθεῖσ’Ἑλλάνων […]

“ἔρροι νὺξ αὕτα καὶ δαίμων”. ἢ Πειρήνας ὑδρευσομένα

πρόσπολος οἰκτρὰ σεμνῶν ὑδάτων.

τὰν κλεινὰν εἴθ’ἔλθοιμεν

Θησέως εὐδαίμονα χώραν.

μὴ γὰρ δὴ δίναν γ’Εὐρώτα,

τὰν ἐχθίσταν θεράπναν Ἑλένας,

ἔνθ’ἀντάσω Μενέλᾳ δούλα,

τῷ τᾶς Τροίας πορθητᾷ.

τὰν Πηνειοῦ σεμνὰν χώραν,

κρηπῖδ’Οὐλύμπου καλλίσταν,

ὄλβῳ βρίθειν φάμαν ἤκουσ’

εὐθαλεῖτ’εὐκαρπείᾳ ·

τάδε δεύτερά μοι μετὰ τὰν ἱερὰν

Θησέως ζαθέαν ἐλθεῖν χώραν.

καὶ τὰν Αἰτναίαν Ἡφαίστου

Φοινίκας ἀντήρη χώραν,

Σικελῶν ὀρέων ματέρ’, ἀκούω

καρύσσεσθαι στεφάνοις ἀρετᾶς.

τάντ’ἀγχιστεύουσαν γᾶν

† Ἰονίῳ ναύται πόντῳ, †

ἃν ὑγραίνει καλλιστεύων

ὁ ξανθὰν χαίταν πυρσαίνων

Κρᾶθις ζαθέαις πηγαῖσι τρέφων

εὔανδρόντ’ὀλβίζων γᾶν.

καὶ μὴν Δαναῶν ὅδ’ἀπὸ στρατιᾶς

κῆρυξ, νεοχμῶν μύθων ταμίας,

στείχει ταχύπουν ἴχνος ἐξανύων.

τί φέρει; τί λέγει; δοῦλαι γὰρ δὴ

Δωρίδος ἐσμὲν χθονὸς ἤδη.

Ἑκάβη, πυκνὰς γὰρ οἶσθά μ’ἐς Τροίαν ὁδοὺς

ἐλθόντα κήρυκ’ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

ἐγνωσμένος δὲ καὶ πάροιθέ σοι, γύναι,

Ταλθύβιος ἥκω καινὸν ἀγγελῶν λόγον.

αἰαῖ, τόδε

τόδε, φίλαι Τρῳάδες, ὃ φόβος ἦν πάλαι.

ἤδη κεκλήρωσθ’, εἰ τόδ’ἦν ὑμῖν φόβος.

αἰαῖ, τίν’ἢ

Θεσσαλίας πόλιν ἢ

Φθιάδος εἶπας ἢ Καδμείας χθονός;

κατ’ἄνδρ’ἑκάστη κοὐχ ὁμοῦ λελόγχατε.

τίν’ἄρα τίς ἔλαχε; τίνα πότμος εὐτυχὴς Ἰλιάδων μένει;

οἶδ’· ἀλλ’ἕκαστα πυνθάνου, μὴ πάνθ’ὁμοῦ.

τοὐμὸν τίς ἆρ’

ἔλαχε τέκος, ἔνεπε, τλάμονα Κασάνδραν;

ἐξαίρετόν νιν ἔλαβεν Ἀγαμέμνων ἄναξ.

ἦ τᾷ Λακεδαιμονίᾳ νύμφᾳ

δούλαν; ἰώ μοί μοι.

οὔκ, ἀλλὰ λέκτρων σκότια νυμφευτήρια.

ἦ τὰν τοῦ Φοίβου παρθένον, ᾇ γέρας ὁ

χρυσοκόμας ἔδωκ’ἄλεκτρον ζόαν;

ἔρως ἐτόξευσ’αὐτὸν ἐνθέου κόρης.

ῥῖπτε, τέκνον, ζαθέους

κλῇδας καὶ ἀπὸ χροὸς

ἐνδυτῶν στεφέων ἱεροὺς στολμούς.

οὐ γὰρ μέγ’αὐτῇ βασιλικῶν λέκτρων τυχεῖν;

τί δ’ὃ νεοχμὸν ἀπ’ἐμέθεν ἐλάβετε τέκος, ποῦ μοι;

Πολυξένην ἔλεξας, ἢ τίν’ἱστορεῖς;

ταύταν · τῷ πάλος ἔζευξεν;

τύμβῳ τέτακται προσπολεῖν Ἀχιλλέως.

ὤμοι ἐγώ · τάφῳ πρόσπολον ἐτεκόμαν.

ἀτὰρ τίς ὅδ’ἢ νόμος ἢ τί

θέσμιον, ὦ φίλος, Ἑλλάνων;

εὐδαιμόνιζε παῖδα σήν · ἔχει καλῶς.

τί τόδ’ἔλακες; ἆρά μοι ἀέλιον λεύσσει;

ἔχει πότμος νιν, ὥστ’ἀπηλλάχθαι πόνων.

τί δ’ἁ τοῦ χαλκεομήστορος Ἕκτορος δάμαρ,

Ἀνδρομάχα τάλαινα, τίν’ἔχει τύχαν;

καὶ τήνδ’Ἀχιλλέως ἔλαβε παῖς ἐξαίρετον.

ἐγὼ δὲ τῷ

πρόσπολος ἁ τριτοβάμονος χερὶ

δευομένα βάκτρου γεραιῷ κάρᾳ;

Ἰθάκης Ὀδυσσεὺς ἔλαχ’ἄναξ δούλην σ’ἔχειν.

ἒ ἔ.

ἄρασσε κρᾶτα κούριμον,

ἕλκ’ὀνύχεσσι δίπτυχον παρειάν.

ἰώ μοί μοι.

μυσαρῷ δολίῳ λέλογχα φωτὶ δουλεύειν,

πολεμίῳ δίκας, παρανόμῳ δάκει,

ὃς πάντα τἀκεῖθεν ἐνθάδε στρέφει, τὰ δ’

ἀντίπαλ’αὖθις ἐκεῖσε διπτύχῳ γλώσσᾳ

φίλα τὰ πρότερ’ἄφιλα τιθέμενος πάντων.

γοᾶσθ’, ὦ Τρῳάδες, με.

βέβακα δύσποτμος. ἁ

τάλαινα, δυστυχεστάτῳ

προσέπεσον κλήρῳ.

τὸ μὲν σὸν οἶσθα, πότνια, τὰς δ’ἐμὰς τύχας

τίς ἆρ’Ἀχαιῶν ἢ τίς Ἑλλήνων ἔχει;

ἴτ’, ἐκκομίζειν δεῦρο Κασάνδραν χρεὼν

ὅσον τάχιστα, δμῶες, ὡς στρατηλάτῃ

ἐς χεῖρα δούς νιν, εἶτα τὰς εἰληγμένας

καὶ τοῖσιν ἄλλοις αἰχμαλωτίδων ἄγω.

ἔα · τί πεύκης ἔνδον αἴθεται σέλας;

πιμπρᾶσιν — ἢ τί δρῶσι — Τρῳάδες μυχούς,

ὡς ἐξάγεσθαι τῆσδε μέλλουσαι χθονὸς

πρὸς Ἄργος, αὑτῶντ’ἐκπυροῦσι σώματα

θανεῖν θέλουσαι; κάρτα τοι τοὐλεύθερον

ἐν τοῖς τοιούτοις δυσλόφως φέρει κακά.

ἄνοιγ’ἄνοιγε, μὴ τὸ ταῖσδε πρόσφορον

ἐχθρὸν δ’Ἀχαιοῖς εἰς ἔμ’αἰτίαν βάλῃ.

οὐκ ἔστιν, οὐ πιμπρᾶσιν, ἀλλὰ παῖς ἐμὴ

μαινὰς θοάζει δεῦρο Κασάνδρα δρόμῳ.

ἄνεχε · πάρεχε.

φῶς φέρ’, ὤ · σέβω · φλέγω — ἰδού, ἰδού —

λαμπάσι τόδ’ἱερόν. ὦ Ὑμέναι’ἄναξ ·

μακάριος ὁ γαμέτας ·

μακαρία δ’ἐγὼ βασιλικοῖς λέκτροις

κατ’Ἄργος ἁ γαμουμένα.

Ὑμήν, ὦ Ὑμέναι’ἄναξ.

ἐπεὶ σύ, μᾶτερ, ἐπὶ δάκρυσι καὶ

γόοισι τὸν θανόντα πατέρα πατρίδατε

φίλαν καταστένουσ’ἔχεις,

ἐγὼ δ’ἐπὶ γάμοις ἐμοῖς

ἀναφλέγω πυρὸς φῶς

ἐς αὐγάν, ἐς αἴγλαν,

διδοῦσ’, ὦ Ὑμέναιε, σοί,

διδοῦσ’, ὦ Ἑκάτα, φάος,

παρθένων ἐπὶ λέκτροις

ᾇ νόμος ἔχει. πάλλε πόδα.

αἰθέριον ἄναγε χορόν · εὐἅν, εὐοἵ ·

ὡς ἐπὶ πατρὸς ἐμοῦ

μακαριωτάταις

τύχαις · ὁ χορὸς ὅσιος.

ἄγε σύ, Φοῖβε, νῦν · κατὰ σὸν ἐν δάφναις ἀνάκτορον θυηπολῶ,

Ὑμήν, ὦ Ὑμέναι’, Ὑμήν.

χόρευε, μᾶτερ, ἀναγέλασον ·

ἕλισσε τᾷδ’ἐκεῖσε μετ’ἐμέθεν ποδῶν

φέρουσα φιλτάταν βάσιν.

βοάσαθ’Ὑμέναιον, ὤ,

μακαρίαις ἀοιδαῖς

ἰαχαῖςτε νύμφαν.

ἴτ’, ὦ καλλίπεπλοι Φρυγῶν

κόραι, μέλπετ’ἐμῶν γάμων

τὸν πεπρωμένον εὐνᾷ

πόσιν ἐμέθεν.

βασίλεια, βακχεύουσαν οὐ λήψῃ κόρην,

μὴ κοῦφον αἴρῃ βῆμ’ἐς Ἀργείων στρατόν;

Ἥφαιστε, δᾳδουχεῖς μὲν ἐν γάμοις βροτῶν,

ἀτὰρ λυγράν γε τήνδ’ἀναιθύσσεις φλόγα

ἔξωτε μεγάλων ἐλπίδων.

οἴμοι, τέκνον,

ὡς οὐχ ὑπ’αἰχμῆς σ’οὐ δ’ὑπ’Ἀργείου δορὸς

γάμους γαμεῖσθαι τούσδ’ἐδόξαζόν ποτε.

παράδος ἐμοὶ φῶς · οὐ γὰρ ὀρθὰ πυρφορεῖς

μαινὰς θοάζουσ’, οὐ δέ σ’αἱ τύχαι, τέκνον, † ἐσωφρονήκασ’†, ἀλλ’ἔτ’ἐν ταὐτῷ μένεις.

ἐσφέρετε πεύκας, δάκρυάτ’ἀνταλλάξατε

τοῖς τῆσδε μέλεσι, Τρῳάδες, γαμηλίοις.

μῆτερ, πύκαζε κρᾶτ’ἐμὸν νικηφόρον,

καὶ χαῖρε τοῖς ἐμοῖσι βασιλικοῖς γάμοις ·

καὶ πέμπε, κἂν μὴ τἀμά σοι πρόθυμά γ’ᾖ,

ὤθει βιαίως · εἰ γὰρ ἔστι Λοξίας,

Ἑλένης γαμεῖ με δυσχερέστερον γάμον

ὁ τῶν Ἀχαιῶν κλεινὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ.

κτενῶ γὰρ αὐτόν, κἀντιπορθήσω δόμους

ποινὰς ἀδελφῶν καὶ πατρὸς λαβοῦσ’ἐμοῦ […]

ἀλλ’ἄττ’ἐάσω · πέλεκυν οὐχ ὑμνήσομεν,

ὃς ἐς τράχηλον τὸν ἐμὸν εἶσι χἁτέρων ·

μητροκτόνουςτ’ἀγῶνας, οὓς οὑμοὶ γάμοι

θήσουσιν, οἴκωντ’Ἀτρέως ἀνάστασιν.

πόλιν δὲ δείξω τήνδε μακαριωτέραν

ἢ τοὺς Ἀχαιούς, ἔνθεος μέν, ἀλλ’ὅμως

τοσόνδε γ’ἔξω στήσομαι βακχευμάτων ·

οἳ διὰ μίαν γυναῖκα καὶ μίαν Κύπριν,

θηρῶντες Ἑλένην, μυρίους ἀπώλεσαν.

ὁ δὲ στρατηγὸς ὁ σοφὸς ἐχθίστων ὕπερ

τὰ φίλτατ’ὤλεσ’, ἡδονὰς τὰς οἴκοθεν

τέκνων ἀδελφῷ δοὺς γυναικὸς οὕνεκα,

καὶ ταῦθ’ἑκούσης κοὐ βίᾳ λελῃσμένης.

ἐπεὶ δ’ἐπ’ἀκτὰς ἤλυθον Σκαμανδρίους,

ἔθνῃσκον, οὐ γῆς ὅρι’ἀποστερούμενοι

οὐ δ’ὑψίπυργον πατρίδ’· οὓς δ’Ἄρης ἕλοι,

οὐ παῖδας εἶδον, οὐ δάμαρτος ἐν χεροῖν

πέπλοις συνεστάλησαν, ἐν ξένῃ δὲ γῇ

κεῖνται. τὰ δ’οἴκοι τοῖσδ’ὅμοι’ἐγίγνετο ·

χῆραίτ’ἔθνῃσκον, οἳ δ’ἄπαιδες ἐν δόμοις

ἄλλοις τέκν’ἐκθρέψαντες · οὐ δὲ πρὸς τάφοις

ἔσθ’ὅστις αὐτῶν αἷμα γῇ δωρήσεται.

ἦ τοῦδ’ἐπαίνου τὸ στράτευμ’ἐπάξιον. —

σιγᾶν ἄμεινον τᾀσχρά, μη δὲ μοῦσά μοι

γένοιτ’ἀοιδὸς ἥτις ὑμνήσει κακά.

Τρῶες δὲ πρῶτον μέν, τὸ κάλλιστον κλέος,

ὑπὲρ πάτρας ἔθνῃσκον · οὓς δ’ἕλοι δόρυ,

νεκροί γ’ἐς οἴκους φερόμενοι φίλων ὕπο

ἐν γῇ πατρῴᾳ περιβολὰς εἶχον χθονός,

χερσὶν περισταλέντες ὧν ἐχρῆν ὕπο ·

ὅσοι δὲ μὴ θάνοιεν ἐν μάχῃ Φρυγῶν,

ἀεὶ κατ’ἦμαρ σὺν δάμαρτι καὶ τέκνοις

ᾤκουν, Ἀχαιοῖς ὧν ἀπῆσαν ἡδοναί.

τὰ δ’Ἕκτορός σοι λύπρ’ἄκουσον ὡς ἔχει ·

δόξας ἀνὴρ ἄριστος οἴχεται θανών,

καὶ τοῦτ’Ἀχαιῶν ἵξις ἐξεργάζεται ·

εἰ δ’ἦσαν οἴκοι, χρηστὸς ὢν ἐλάνθανεν.

Πάρις δ’ἔγημε τὴν Διός · γήμας δὲ μή,

σιγώμενον τὸ κῆδος εἶχεν ἐν δόμοις.

φεύγειν μὲν οὖν χρὴ πόλεμον ὅστις εὖ φρονεῖ ·

εἰ δ’ἐς τόδ’ἔλθοι, στέφανος οὐκ αἰσχρὸς πόλει

καλῶς ὀλέσθαι, μὴ καλῶς δὲ δυσκλεές.

ὧν οὕνεκ’οὐ χρή, μῆτερ, οἰκτίρειν σε γῆν,

οὐ τἀμὰ λέκτρα · τοὺς γὰρ ἐχθίστους ἐμοὶ

καὶ σοὶ γάμοισι τοῖς ἐμοῖς διαφθερῶ.

ὡς ἡδέως κακοῖσιν οἰκείοις γελᾷς,

μέλπειςθ’ἃ μέλπουσ’οὐ σαφῆ δείξεις ἴσως.

εἰ μή σ’Ἀπόλλων ἐξεβάκχευεν φρένας,

οὔ τἂν ἀμισθὶ τοὺς ἐμοὺς στρατηλάτας

τοιαῖσδε φήμαις ἐξέπεμπες ἂν χθονός.

ἀτὰρ τὰ σεμνὰ καὶ δοκήμασιν σοφὰ

οὐδέν τι κρείσσω τῶν τὸ μηδὲν ἦν ἄρα.

ὁ γὰρ μέγιστος τῶν Πανελλήνων ἄναξ,

Ἀτρέως φίλος παῖς, τῆσδ’ἔρωτ’ἐξαίρετον

μαινάδος ὑπέστη · καὶ πένης μέν εἰμ’ἐγώ,

ἀτὰρ λέχος γε τῆσδ’ἂν οὐκ ἐκτησάμην.

καὶ σοὶ μέν — οὐ γὰρ ἀρτίας ἔχεις φρένας —

Ἀργεῖ’ὀνείδη καὶ Φρυγῶν ἐπαινέσεις

ἀνέμοις φέρεσθαι παραδίδωμ’· ἕπου δέ μοι

πρὸς ναῦς, καλὸν νύμφευμα τῷ στρατηλάτῃ.

σὺ δ’, ἡνίκ’ἄν σε Λαρτίου χρῄζῃ τόκος

ἄγειν, ἕπεσθαι · σώφρονος δ’ἔσῃ λάτρις

γυναικός, ὥς φασ’οἱ μολόντες Ἴλιον.

ἦ δεινὸς ὁ λάτρις. τί ποτ’ἔχουσι τοὔνομα

κήρυκες, ἓν ἀπέχθημα πάγκοινον βροτοῖς,

οἱ περὶ τυράννους καὶ πόλεις ὑπηρέται;

σὺ τὴν ἐμὴν φῂς μητέρ’εἰς Ὀδυσσέως

ἥξειν μέλαθρα; ποῦ δ’Ἀπόλλωνος λόγοι,

οἵ φασιν αὐτὴν εἰς ἔμ’ἡρμηνευμένοι

αὐτοῦ θανεῖσθαι; […] τἄλλα δ’οὐκ ὀνειδιῶ.

δύστηνος, οὐκ οἶδ’οἷά νιν μένει παθεῖν ·

ὡς χρυσὸς αὐτῷ τἀμὰ καὶ Φρυγῶν κακὰ

δόξει ποτ’εἶναι. δέκα γὰρ ἐκπλήσας ἔτη

πρὸς τοῖσιν ἐνθάδ’, ἵξεται μόνος πάτραν

[…] οὗ δὴ στενὸν δίαυλον ᾤκισται πέτρας

δεινὴ Χάρυβδις, ὠμοβρώςτ’ὀρειβάτης

Κύκλωψ, Λιγυστίςθ’ἡ συῶν μορφώτρια

Κίρκη, θαλάσσηςθ’ἁλμυρᾶς ναυάγια,

λωτοῦτ’ἔρωτες, Ἡλίουθ’ἁγναὶ βόες,

αἳ σάρκα φωνήεσσαν ἥσουσίν ποτε,

πικρὰν Ὀδυσσεῖ γῆρυν. ὡς δὲ συντέμω,

ζῶν εἶσ’ἐς Ἅιδου κἀκφυγὼν λίμνης ὕδωρ

κάκ’ἐν δόμοισι μυρί’εὑρήσει μολών.

ἀλλὰ γὰρ τί τοὺς Ὀδυσσέως ἐξακοντίζω πόνους;

στεῖχ’ὅπως τάχιστ’· ἐς Ἅιδου νυμφίῳ γημώμεθα.

ἦ κακὸς κακῶς ταφήσῃ νυκτός, οὐκ ἐν ἡμέρᾳ,

ὦ δοκῶν σεμνόν τι πράσσειν, Δαναϊδῶν ἀρχηγέτα.

κἀμέ τοι νεκρὸν φάραγγες γυμνάδ’ἐκβεβλημένην

ὕδατι χειμάρρῳ ῥέουσαι, νυμφίου πέλας τάφου,

θηρσὶ δώσουσιν δάσασθαι, τὴν Ἀπόλλωνος λάτριν.

ὦ στέφη τοῦ φιλτάτου μοι θεῶν, ἀγάλματ’εὔια,

χαίρετ’· ἐκλέλοιφ’ἑορτάς, αἷς πάροιθ’ἠγαλλόμην.

ἴτ’ἀπ’ἐμοῦ χρωτὸς σπαραγμοῖς, ὡς ἔτ’οὖσ’ἁγνὴ χρόα

δῶ θοαῖς αὔραις φέρεσθαί σοι τάδ’, ὦ μαντεῖ’ἄναξ.

ποῦ σκάφος τὸ τοῦ στρατηγοῦ; ποῖ ποτ’ἐμβαίνειν με χρή;

οὐκέτ’ἂν φθάνοις ἂν αὔραν ἱστίοις καραδοκῶν,

ὡς μίαν τριῶν Ἐρινὺν τῆσδέ μ’ἐξάξων χθονός.

χαῖρέ μοι, μῆτερ · δακρύσῃς μηδέν · ὦ φίλη πατρίς,

οἵτε γῆς ἔνερθ’ἀδελφοὶ χὡ τεκὼν ἡμᾶς πατήρ,

οὐ μακρὰν δέξεσθέ μ’· ἥξω δ’ἐς νεκροὺς νικηφόρος

καὶ δόμους πέρσασ’Ἀτρειδῶν, ὧν ἀπωλόμεσθ’ὕπο.

Ἑκάβης γεραιᾶς φύλακες, οὐ δεδόρκατε

δέσποιναν ὡς ἄναυδος ἐκτάδην πίτνει;

οὐκ ἀντιλήψεσθ’; ἦ μεθήσετ’, ὦ κακαί,

γραῖαν πεσοῦσαν; αἴρετ’εἰς ὀρθὸν δέμας.

ἐᾶτέ μ’— οὔτοι φίλα τὰ μὴ φίλ’, ὦ κόραι —

κεῖσθαι πεσοῦσαν · πτωμάτων γὰρ ἄξια

πάσχωτε καὶ πέπονθα κἄτι πείσομαι.

ὦ θεοί […] κακοὺς μὲν ἀνακαλῶ τοὺς συμμάχους,

ὅμως δ’ἔχει τι σχῆμα κικλήσκειν θεούς,

ὅταν τις ἡμῶν δυστυχῆ λάβῃ τύχην.

πρῶτον μὲν οὖν μοι τἀγάθ’ἐξᾷσαι φίλον ·

τοῖς γὰρ κακοῖσι πλείον’οἶκτον ἐμβαλῶ.

ἦμεν τύραννοι κἀς τύρανν’ἐγημάμην,

κἀνταῦθ’ἀριστεύοντ’ἐγεινάμην τέκνα,

οὐκ ἀριθμὸν ἄλλως, ἀλλ’ὑπερτάτους Φρυγῶν ·

οὓς Τρῳὰς οὐ δ’Ἑλληνὶς οὐ δὲ βάρβαρος

γυνὴ τεκοῦσα κομπάσειεν ἄν ποτε.

κἀκεῖνάτ’εἶδον δορὶ πεσόνθ’Ἑλληνικῷ

τρίχαςτ’ἐτμήθην τάσδε πρὸς τύμβοις νεκρῶν,

καὶ τὸν φυτουργὸν Πρίαμον οὐκ ἄλλων πάρα

κλύουσ’ἔκλαυσα, τοῖσδε δ’εἶδον ὄμμασιν

αὐτὴ κατασφαγέντ’ἐφ’ἑρκείῳ πυρᾷ,

πόλινθ’ἁλοῦσαν. ἃς δ’ἔθρεψα παρθένους

ἐς ἀξίωμα νυμφίων ἐξαίρετον,

ἄλλοισι θρέψασ’ἐκ χερῶν ἀφῃρέθην.

κοὔτ’ἐξ ἐκείνων ἐλπὶς ὡς ὀφθήσομαι,

αὐτήτ’ἐκείνας οὐκέτ’ὄψομαί ποτε.

τὸ λοίσθιον δέ, θριγκὸς ἀθλίων κακῶν,

δούλη γυνὴ γραῦς Ἑλλάδ’εἰσαφίξομαι.

ἃ δ’ἐστὶ γήρᾳ τῷδ’ἀσυμφορώτατα,

τούτοις με προσθήσουσιν, ἢ θυρῶν λάτριν

κλῇδας φυλάσσειν, τὴν τεκοῦσαν Ἕκτορα,

ἢ σιτοποιεῖν, κἀν πέδῳ κοίτας ἔχειν

ῥυσοῖσι νώτοις, βασιλικῶν ἐκ δεμνίων,

τρυχηρὰ περὶ τρυχηρὸν εἱμένην χρόα

πέπλων λακίσματ’, ἀδόκιμ’ὀλβίοις ἔχειν.

οἲ ’γὼ τάλαινα, διὰ γάμον μιᾶς ἕνα

γυναικὸς οἵων ἔτυχον ὧντε τεύξομαι.

ὦ τέκνον, ὦ σύμβακχε Κασάνδρα θεοῖς,

οἵαις ἔλυσας συμφοραῖς ἅγνευμα σόν.

σύτ’, ὦ τάλαινα, ποῦ ποτ’εἶ, Πολυξένη;

ὡς οὔτε μ’ἄρσην οὔτε θήλεια σπορὰ

πολλῶν γενομένων τὴν τάλαιναν ὠφελεῖ.

τί δῆτά μ’ὀρθοῦτ’; ἐλπίδων ποίων ὕπο;

ἄγετε τὸν ἁβρὸν δήποτ’ἐν Τροίᾳ πόδα,

νῦν δ’ὄντα δοῦλον, στιβάδα πρὸς χαμαιπετῆ

πέτρινάτε κρήδεμν’, ὡς πεσοῦσ’ἀποφθαρῶ

δακρύοις καταξανθεῖσα. τῶν δ’εὐδαιμόνων

μηδένα νομίζετ’εὐτυχεῖν, πρὶν ἂν θάνῃ.

ἀμφί μοι Ἴλιον, ὦ

Μοῦσα, καινῶν ὕμνων

ἄεισον ἐν δακρύοις ᾠδὰν ἐπικήδειον ·

νῦν γὰρ μέλος ἐς Τροίαν ἰαχήσω,

τετραβάμονος ὡς ὑπ’ἀπήνας

Ἀργείων ὀλόμαν τάλαινα δοριάλωτος,

ὅτ’ἔλιπον ἵππον οὐράνια

βρέμοντα χρυσεοφάλαρον

ἔνοπλον ἐν πύλαις Ἀχαιοί ·

ἀνὰ δ’ἐβόασεν λεὼς

Τρῳάδος ἀπὸ πέτρας σταθείς ·

ἴτ’, ὦ πεπαυμένοι πόνων,

τόδ’ἱερὸν ἀνάγετε ξόανον

Ἰλιάδι Διογενεῖ κόρᾳ.

τίς οὐκ ἔβα νεανίδων,

τίς οὐ γεραιὸς ἐκ δόμων;

κεχαρμένοι δ’ἀοιδαῖς

δόλιον ἔσχον ἄταν.

πᾶσα δὲ γέννα Φρυγῶν

πρὸς πύλας ὡρμάθη,

πεύκᾳ ἐν οὐρεΐᾳ ξεστὸν λόχον Ἀργείων

καὶ Δαρδανίας ἄταν θέᾳ δώσων,

χάριν ἄζυγος ἀμβροτοπώλου ·

κλωστοῦ δ’ἀμφιβόλοις λίνοιο ναὸς ὡσεὶ

σκάφος κελαινόν, εἰς ἕδρανα

λάινα δάπεδάτε φόνια

πατρίδι Παλλάδος θέσαν θεᾶς.

ἐπὶ δὲ πόνῳ καὶ χαρᾷ

νύχιον ἐπεὶ κνέφας παρῆν,

Λίβυςτε λωτὸς ἐκτύπει

Φρύγιάτε μέλεα, παρθένοι δ’

ἀέριον ἀνὰ κρότον ποδῶν

βοὰν ἔμελπον εὔφρον’, ἐν

δόμοις δὲ παμφαὲς σέλας

πυρὸς μέλαιναν αἴγλαν

ἄκος ἔδωκεν ὕπνῳ.

ἐγὼ δὲ τὰν ὀρεστέραν

τότ’ἀμφὶ μέλαθρα παρθένον

Διὸς κόραν ἐμελπόμαν

χοροῖσι · φοινία δ’ἀνὰ

πτόλιν βοὰ κατεῖχε

Περγάμων ἕδρας · βρέφη δὲ

φίλια περὶ πέπλους ἔβαλλε

ματρὶ χεῖρας ἐπτοημένας ·

λόχου δ’ἐξέβαιν’Ἄρης,

κόρας ἔργα Παλλάδος.

σφαγαὶ δ’ἀμφιβώμιοι

Φρυγῶν, ἔντε δεμνίοις

καράτομος ἐρημία

νεανίδων στέφανον ἔφερεν

Ἑλλάδι κουροτρόφον,

Φρυγῶν πατρίδι πένθη.

Ἑκάβη, λεύσσεις τήνδ’Ἀνδρομάχην

ξενικοῖς ἐπ’ὄχοις πορθμευομένην;

παρὰ δ’εἰρεσίᾳ μαστῶν ἕπεται

φίλος Ἀστυάναξ, Ἕκτορος ἶνις.

ποῖ ποτ’ἀπήνης νώτοισι φέρῃ,

δύστανε γύναι, πάρεδρος χαλκέοις

Ἕκτορος ὅπλοις σκύλοιςτε Φρυγῶν

δοριθηράτοις, οἷσιν Ἀχιλλέως παῖς Φθιώτας

στέψει ναοὺς ἀπὸ Τροίας;

Ἀχαιοὶ δεσπόται μ’ἄγουσιν.

τί παιᾶν’ἐμὸν στενάζεις;

αἰαῖ —

τῶνδ’ἀλγέων —

ὦ Ζεῦ —

καὶ συμφορᾶς.

πρίν ποτ’ἦμεν.

βέβακ’ὄλβος, βέβακε Τροία

ἐμῶντ’εὐγένεια παίδων.

φεῦ φεῦ.

φεῦ δῆτ’ἐμῶν

οἰκτρὰ τύχα

ἃ καπνοῦται.

μόλοις, ὦ πόσις, μοι —

βοᾷς τὸν παρ’Ἅιδᾳ

παῖδ’ἐμόν, ὦ μελέα.

σᾶς δάμαρτος ἄλκαρ.

σύτ’, ὦ λῦμ’Ἀχαιῶν,

τέκνων δέσποθ’ἁμῶν,

πρεσβυγενὲς Πρίαμε,

κοίμισαί μ’ἐς Ἅιδου.

οἵδε πόθοι μεγάλοι […]

σχετλία, τάδε πάσχομεν ἄλγη.

οἰχομένας πόλεως […]

ἐπὶ δ’ἄλγεσιν ἄλγεα κεῖται.

δυσφροσύναισι θεῶν, ὅτε σὸς γόνος ἔκφυγεν Ἅιδαν,

ὃς λεχέων στυγερῶν χάριν ὤλεσε

πέργαμα Τροίας · αἱματόεντα δὲ

θεᾷ παρὰ Παλλάδι σώματα νεκρῶν

γυψὶ φέρειν τέταται · ζυγὰ δ’ἤνυσε

δούλια Τροίᾳ.

ὦ πατρίς, ὦ μελέα […]

καταλειπομέναν σε δακρύω,

νῦν τέλος οἰκτρὸν ὁρᾷς.

καὶ ἐμὸν δόμον ἔνθ’ἐλοχεύθην.

ὦ τέκν’, ἐρημόπολις μάτηρ ἀπολείπεται ὑμῶν,

οἷος ἰάλεμος, οἷάτε πένθη

[…]

δάκρυάτ’ἐκ δακρύων καταλείβεται

ἁμετέροισι δόμοις · ὁ θανὼν δ’

ἐπιλάθεται ἀλγέων.

ὡς ἡδὺ δάκρυα τοῖς κακῶς πεπραγόσι

θρήνωντ’ὀδυρμοὶ μοῦσάθ’ἣ λύπας ἔχει.

ὦ μῆτερ ἀνδρός, ὅς ποτ’Ἀργείων δορὶ

πλείστους διώλεσ’, Ἕκτορος, τάδ’εἰσορᾷς;

ὁρῶ τὰ τῶν θεῶν, ὡς τὰ μὲν πυργοῦσ’ἄνω

τὸ μηδὲν ὄντα, τὰ δὲ δοκοῦντ’ἀπώλεσαν.

ἀγόμεθα λεία σὺν τέκνῳ · τὸ δ’εὐγενὲς

ἐς δοῦλον ἥκει, μεταβολὰς τοσάσδ’ἔχον.

τὸ τῆς ἀνάγκης δεινόν · ἄρτι κἀπ’ἐμοῦ

βέβηκ’ἀποσπασθεῖσα Κασάνδρα βίᾳ.

φεῦ φεῦ ·

ἄλλος τις Αἴας, ὡς ἔοικε, δεύτερος

παιδὸς πέφηνε σῆς. νοσεῖς δὲ χἄτερα.

ὧν γ’οὔτε μέτρον οὔτ’ἀριθμός ἐστί μοι ·

κακῷ κακὸν γὰρ εἰς ἅμιλλαν ἔρχεται.

τέθνηκέ σοι παῖς πρὸς τάφῳ Πολυξένη

σφαγεῖσ’Ἀχιλλέως, δῶρον ἀψύχῳ νεκρῷ.

οἲ ’γὼ τάλαινα. τοῦτ’ἐκεῖν’ὅ μοι πάλαι

Ταλθύβιος αἴνιγμ’οὐ σαφῶς εἶπεν σαφές.

εἶδόν νιν αὐτή, κἀποβᾶσα τῶνδ’ὄχων

ἔκρυψα πέπλοις κἀπεκοψάμην νεκρόν.

αἰαῖ, τέκνον, σῶν ἀνοσίων προσφαγμάτων ·

αἰαῖ μάλ’αὖθις, ὡς κακῶς διόλλυσαι.

ὄλωλεν ὡς ὄλωλεν · ἀλλ’ὅμως ἐμοῦ

ζώσης γ’ὄλωλεν εὐτυχεστέρῳ πότμῳ.

οὐ ταὐτόν, ὦ παῖ, τῷ βλέπειν τὸ κατθανεῖν ·

τὸ μὲν γὰρ οὐδέν, τῷ δ’ἔνεισιν ἐλπίδες.

ὦ μῆτερ, † ὦ τεκοῦσα †, κάλλιστον λόγον

ἄκουσον, ὥς σοι τέρψιν ἐμβαλῶ φρενί.

τὸ μὴ γενέσθαι τῷ θανεῖν ἴσον λέγω,

τοῦ ζῆν δὲ λυπρῶς κρεῖσσόν ἐστι κατθανεῖν.

ἀλγεῖ γὰρ οὐδὲν † τῶν κακῶν ᾐσθημένος · †

ὁ δ’εὐτυχήσας ἐς τὸ δυστυχὲς πεσὼν

ψυχὴν ἀλᾶται τῆς πάροιθ’εὐπραξίας.

κείνη δ’, ὁμοίως ὥσπερ οὐκ ἰδοῦσα φῶς,

τέθνηκε κοὐδὲν οἶδε τῶν αὑτῆς κακῶν.

ἐγὼ δὲ τοξεύσασα τῆς εὐδοξίας

λαχοῦσα πλεῖον τῆς τύχης ἡμάρτανον.

ἃ γὰρ γυναιξὶ σώφρον’ἔσθ’ηὑρημένα,

ταῦτ’ἐξεμόχθουν Ἕκτορος κατὰ στέγας.

πρῶτον μέν, ἔνθα — κἂν προσῇ κἂν μὴ προσῇ

ψόγος γυναιξίν — αὐτὸ τοῦτ’ἐφέλκεται

κακῶς ἀκούειν, ἥτις οὐκ ἔνδον μένει,

τούτου παρεῖσα πόθον ἔμιμνον ἐν δόμοις ·

ἔσωτε μελάθρων κομψὰ θηλειῶν ἔπη

οὐκ εἰσεφρούμην, τὸν δὲ νοῦν διδάσκαλον

οἴκοθεν ἔχουσα χρηστὸν ἐξήρκουν ἐμοί.

γλώσσηςτε σιγὴν ὄμμαθ’ἥσυχον πόσει

παρεῖχον · ᾔδη δ’ἁμὲ χρῆν νικᾶν πόσιν,

κείνῳτε νίκην ὧν ἐχρῆν παριέναι.

καὶ τῶνδε κληδὼν ἐς στράτευμ’Ἀχαιϊκὸν

ἐλθοῦσ’ἀπώλεσέν μ’· ἐπεὶ γὰρ ᾑρέθην,

Ἀχιλλέως με παῖς ἐβουλήθη λαβεῖν

δάμαρτα · δουλεύσω δ’ἐν αὐθεντῶν δόμοις.

κεἰ μὲν παρώσασ’Ἕκτορος φίλον κάρα

πρὸς τὸν παρόντα πόσιν ἀναπτύξω φρένα,

κακὴ φανοῦμαι τῷ θανόντι · τόνδε δ’αὖ

στυγοῦσ’ἐμαυτῆς δεσπόταις μισήσομαι.

καίτοι λέγουσιν ὡς μί’εὐφρόνη χαλᾷ

τὸ δυσμενὲς γυναικὸς εἰς ἀνδρὸς λέχος ·

ἀπέπτυσ’αὐτήν, ἥτις ἄνδρα τὸν πάρος

καινοῖσι λέκτροις ἀποβαλοῦσ’ἄλλον φιλεῖ.

ἀλλ’οὐ δὲ πῶλος ἥτις ἂν διαζυγῇ

τῆς συντραφείσης, ῥᾳδίως ἕλξει ζυγόν.

καίτοι τὸ θηριῶδες ἄφθογγόντ’ἔφυ

ξυνέσειτ’ἄχρηστον τῇ φύσειτε λείπεται.

σὲ δ’, ὦ φίλ’Ἕκτορ, εἶχον ἄνδρ’ἀρκοῦντά μοι

ξυνέσει γένει πλούτῳτε κἀνδρείᾳ μέγαν ·

ἀκήρατον δέ μ’ἐκ πατρὸς λαβὼν δόμων

πρῶτος τὸ παρθένειον ἐζεύξω λέχος.

καὶ νῦν ὄλωλας μὲν σύ, ναυσθλοῦμαι δ’ἐγὼ

πρὸς Ἑλλάδ’αἰχμάλωτος ἐς δοῦλον ζυγόν.

ἆρ’οὐκ ἐλάσσω τῶν ἐμῶν ἔχειν κακῶν

Πολυξένης ὄλεθρος, ἣν καταστένεις;

ἐμοὶ γὰρ οὐ δ’ὃ πᾶσι λείπεται βροτοῖς

ξύνεστιν ἐλπίς, οὐ δὲ κλέπτομαι φρένας

πράξειν τι κεδνόν · ἡδὺ δ’ἐστὶ καὶ δοκεῖν.

ἐς ταὐτὸν ἥκεις συμφορᾶς · θρηνοῦσα δὲ

τὸ σὸν διδάσκεις μ’ἔνθα πημάτων κυρῶ.

αὐτὴ μὲν οὔπω ναὸς εἰσέβην σκάφος,

γραφῇ δ’ἰδοῦσα καὶ κλύουσ’ἐπίσταμαι.

ναύταις γὰρ ἢν μὲν μέτριος ᾖ χειμὼν φέρειν,

προθυμίαν ἔχουσι σωθῆναι πόνων,

ὁ μὲν παρ’οἴαχ’, ὁ δ’ἐπὶ λαίφεσιν βεβώς,

ὁ δ’ἄντλον εἴργων ναός · ἢν δ’ὑπερβάλῃ

πολὺς ταραχθεὶς πόντος, ἐνδόντες τύχῃ

παρεῖσαν αὑτοὺς κυμάτων δρομήμασιν.

οὕτω δὲ κἀγὼ πόλλ’ἔχουσα πήματα

ἄφθογγός εἰμι καὶ παρεῖσ’ἐῶ στόμα ·

νικᾷ γὰρ οὑκ θεῶν με δύστηνος κλύδων.

ἀλλ’, ὦ φίλη παῖ, τὰς μὲν Ἕκτορος τύχας

ἔασον · οὐ μὴ δάκρυά νιν σώσῃ τὰ σά ·

τίμα δὲ τὸν παρόντα δεσπότην σέθεν,

φίλον διδοῦσα δέλεαρ ἀνδρὶ σῶν τρόπων.

κἂν δρᾷς τάδ’, ἐς τὸ κοινὸν εὐφρανεῖς φίλους

καὶ παῖδα τόνδε παιδὸς ἐκθρέψειας ἂν

Τροίᾳ μέγιστον ὠφέλημ’, ἵν’— εἴ ποτε —

ἐκ σοῦ γενόμενοι παῖδες Ἴλιον πάλιν

κατοικίσειαν, καὶ πόλις γένοιτ’ἔτι.

ἀλλ’ἐκ λόγου γὰρ ἄλλος ἐκβαίνει λόγος,

τίν’αὖ δέδορκα τόνδ’Ἀχαιϊκὸν λάτριν

στείχοντα καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων;

Φρυγῶν ἀρίστου πρίν ποθ’Ἕκτορος δάμαρ,

μή με στυγήσῃς · οὐχ ἑκὼν γὰρ ἀγγελῶ.

Δαναῶν δὲ κοινὰ Πελοπιδῶντ’ἀγγέλματα […]

τί δ’ἔστιν; ὥς μοι φροιμίων ἄρχῃ κακῶν.

ἔδοξε τόνδε παῖδα […] πῶς εἴπω λόγον;

μῶν οὐ τὸν αὐτὸν δεσπότην ἡμῖν ἔχειν;

οὐδεὶς Ἀχαιῶν τοῦδε δεσπόσει ποτέ.

ἀλλ’ἐνθάδ’αὐτοῦ λείψανον Φρυγῶν λιπεῖν;

οὐκ οἶδ’ὅπως σοι ῥᾳδίως εἴπω κακά.

ἐπῄνεσ’αἰδῶ, πλὴν ἐὰν λέγῃς καλά.

κτενοῦσι σὸν παῖδ’, ὡς πύθῃ κακὸν μέγα.

οἴμοι, γάμων τόδ’ὡς κλύω μεῖζον κακόν.

νικᾷ δ’Ὀδυσσεὺς ἐν Πανέλλησιν λέγων […]

αἰαῖ μάλ’· οὐ γὰρ μέτρια πάσχομεν κακά.

λέξας ἀρίστου παῖδα μὴ τρέφειν πατρὸς […]

τοιαῦτα νικήσειε τῶν αὑτοῦ πέρι.

ῥῖψαι δὲ πύργων δεῖν σφε Τρωικῶν ἄπο.

ἀλλ’ὣς γενέσθω, καὶ σοφωτέρα φανῇ ·

μήτ’ἀντέχου τοῦδ’, εὐγενῶς δ’ἄλγει κακοῖς,

μήτε σθένουσα μηδὲν ἰσχύειν δόκει.

ἔχεις γὰρ ἀλκὴν οὐδαμῇ. σκοπεῖν δὲ χρή ·

πόλιςτ’ὄλωλε καὶ πόσις, κρατῇ δὲ σύ,

ἡμεῖς δὲ πρὸς γυναῖκα μάρνασθαι μίαν

οἷοίτε. τούτων οὕνεκ’οὐ μάχης ἐρᾶν

οὐ δ’αἰσχρὸν οὐδὲν οὐ δ’ἐπίφθονόν σε δρᾶν,

οὐ δ’αὖ σ’Ἀχαιοῖς βούλομαι ῥίπτειν ἀράς.

εἰ γάρ τι λέξεις ὧν χολώσεται στρατός,

οὔτ’ἂν ταφείη παῖς ὅδ’οὔτ’οἴκτου τύχοι.

σιγῶσα δ’εὖτε τὰς τύχας κεκτημένη

τὸν τοῦδε νεκρὸν οὐκ ἄθαπτον ἂν λίποις

αὐτήτ’Ἀχαιῶν πρευμενεστέρων τύχοις.

ὦ φίλτατ’, ὦ περισσὰ τιμηθεὶς τέκνον,

θανῇ πρὸς ἐχθρῶν μητέρ’ἀθλίαν λιπών,

ἡ τοῦ πατρὸς δέ σ’εὐγένει’ἀποκτενεῖ,

ἣ τοῖσιν ἄλλοις γίγνεται σωτηρία,

τὸ δ’ἐσθλὸν οὐκ ἐς καιρὸν ἦλθε σοὶ πατρός.

ὦ λέκτρα τἀμὰ δυστυχῆτε καὶ γάμοι,

οἷς ἦλθον ἐς μέλαθρον Ἕκτορός ποτε,

οὐ σφάγιον υἱὸν Δαναΐδαις τέξουσ’ἐμόν,

ἀλλ’ὡς τύραννον Ἀσιάδος πολυσπόρου.

ὦ παῖ, δακρύεις · αἰσθάνῃ κακῶν σέθεν;

τί μου δέδραξαι χερσὶ κἀντέχῃ πέπλων,

νεοσσὸς ὡσεὶ πτέρυγας ἐσπίτνων ἐμάς;

οὐκ εἶσιν Ἕκτωρ κλεινὸν ἁρπάσας δόρυ

γῆς ἐξανελθὼν σοὶ φέρων σωτηρίαν,

οὐ συγγένεια πατρός, οὐκ ἰσχὺς Φρυγῶν ·

λυγρὸν δὲ πήδημ’ἐς τράχηλον ὑψόθεν

πεσὼν ἀνοίκτως, πνεῦμ’ἀπορρήξεις σέθεν.

ὦ νέον ὑπαγκάλισμα μητρὶ φίλτατον,

ὦ χρωτὸς ἡδὺ πνεῦμα · διὰ κενῆς ἄρα

ἐν σπαργάνοις σε μαστὸς ἐξέθρεψ’ὅδε,

μάτην δ’ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις.

νῦν — οὔποτ’αὖθις — μητέρ’ἀσπάζου σέθεν,

πρόσπιτνε τὴν τεκοῦσαν, ἀμφὶ δ’ὠλένας

ἕλισσ’ἐμοῖς νώτοισι καὶ στόμ’ἅρμοσον.

ὦ βάρβαρ’ἐξευρόντες Ἕλληνες κακά,

τί τόνδε παῖδα κτείνετ’οὐδὲν αἴτιον;

ὦ Τυνδάρειον ἔρνος, οὔποτ’εἶ Διός,

πολλῶν δὲ πατέρων φημί σ’ἐκπεφυκέναι,

Ἀλάστορος μὲν πρῶτον, εἶτα δὲ Φθόνου,

Φόνουτε Θανάτουθ’ὅσατε γῆ τρέφει κακά.

οὐ γάρ ποτ’αὐχῶ Ζῆνά γ’ἐκφῦσαί σ’ἐγώ,

πολλοῖσι κῆρα βαρβάροις Ἕλλησίτε.

ὄλοιο · καλλίστων γὰρ ὀμμάτων ἄπο

αἰσχρῶς τὰ κλεινὰ πεδί’ἀπώλεσας Φρυγῶν.

ἀλλ’ἄγετε φέρετε ῥίπτετ’, εἰ ῥίπτειν δοκεῖ ·

δαίνυσθε τοῦδε σάρκας. ἔκτε γὰρ θεῶν

διολλύμεσθα, παιδίτ’οὐ δυναίμεθ’ἂν

θάνατον ἀρῆξαι. κρύπτετ’ἄθλιον δέμας

καὶ ῥίπτετ’ἐς ναῦς · ἐπὶ καλὸν γὰρ ἔρχομαι

ὑμέναιον, ἀπολέσασα τοὐμαυτῆς τέκνον.

τάλαινα Τροία, μυρίους ἀπώλεσας

μιᾶς γυναικὸς καὶ λέχους στυγνοῦ χάριν.

ἄγε παῖ, φίλιον πρόσπτυγμα μεθεὶς

μητρὸς μογερᾶς, βαῖνε πατρῴων

πύργων ἐπ’ἄκρας στεφάνας, ὅθι σοι

πνεῦμα μεθεῖναι ψῆφος ἐκράνθη.

λαμβάνετ’αὐτόν. τὰ δὲ τοιάδε χρὴ

κηρυκεύειν, ὅστις ἄνοικτος

καὶ ἀναιδείᾳ τῆς ἡμετέρας

γνώμης μᾶλλον φίλος ἐστίν.

ὦ τέκνον, ὦ παῖ παιδὸς μογεροῦ,

συλώμεθα σὴν ψυχὴν ἀδίκως

μήτηρ κἀγώ. τί πάθω; τί σ’ἐγώ,

δύσμορε, δράσω; τάδε σοι δίδομεν

πλήγματα κρατὸς στέρνωντε κόπους ·

τῶνδε γὰρ ἄρχομεν. οἲ ’γὼ πόλεως,

οἴμοι δὲ σέθεν · τί γὰρ οὐκ ἔχομεν;

τίνος ἐνδέομεν μὴ οὐ πανσυδίᾳ

χωρεῖν ὀλέθρου διὰ παντός;

μελισσοτρόφου Σαλαμῖνος ὦ βασιλεῦ Τελαμών,

νάσου περικύμονος οἰκήσας ἕδραν

τᾶς ἐπικεκλιμένας ὄχθοις ἱεροῖς, ἵν’ἐλαίας

πρῶτον ἔδειξε κλάδον γλαυκᾶς Ἀθάνα,

οὐράνιον στέφανον λιπαραῖσίτε κόσμον Ἀθήναις,

ἔβας ἔβας τῷ τοξοφόρῳ

συναριστεύων ἅμ’Ἀλκμήνας γόνῳ

Ἴλιον Ἴλιον ἐκπέρσων πόλιν

ἁμετέραν τὸ πάροιθεν ·

ὅθ’Ἑλλάδος ἄγαγε πρῶτον ἄνθος ἀτυζόμενος

πώλων, Σιμόεντι δ’ἐπ’εὐρείτᾳ πλάταν

ἔσχασε ποντοπόρον καὶ ναύδετ’ἀνήψατο πρυμνᾶν

καὶ χερὸς εὐστοχίαν ἐξεῖλε ναῶν,

Λαομέδοντι φόνον · κανόνων δὲ τυκίσματα Φοίβου

[…] πυρὸς φοίνικι πνοᾷ καθελὼν

Τροίας ἐπόρθησε χθόνα.

δὶς δὲ δυοῖν πιτύλοιν τείχη † περὶ †

Δαρδανίας κατέλυσεν

μάταν ἄρ’, ὦ χρυσέαις ἐν οἰνοχόαις ἁβρὰ βαίνων,

Λαομεδόντιε παῖ,

Ζηνὸς ἔχεις κυλίκων πλήρωμα, καλλίσταν λατρείαν ·

ἁ δέ σε γειναμένα πυρὶ δαίεται ·

ἠιόνες δ’ἅλιαι

ἴακχον οἰωνὸς

οἷον τεκέων ὕπερ βοᾷ,

ᾇ μὲν εὐνάτορας, ᾇ δὲ παῖδας,

ᾇ δὲ ματέρας γεραιάς.

τὰ δὲ σὰ δροσόεντα λουτρὰ

γυμνασίωντε δρόμοι

βεβᾶσι, σὺ δὲ πρόσωπα

νεαρὰ χάρισι παρὰ Διὸς θρόνοις

καλλιγάλανα τρέφεις · Πριάμοιο δὲ γαῖαν

Ἑλλὰς ὤλεσ’αἰχμά.

ἔρως Ἔρως, ὃς τὰ Δαρδάνεια μέλαθρά ποτ’ἦλθες

οὐρανίδαισι μέλων,

ὡς τότε μὲν μεγάλως Τροίαν ἐπύργωσας, θεοῖσι

κῆδος ἀναψάμενος. τὸ μὲν οὖν Διὸς

οὐκέτ’ὄνειδος ἐρῶ ·

τὸ τᾶς δὲ λευκοπτέρου

φίλιον Ἁμέρας βροτοῖς

φέγγος ὀλοὸν εἶδε γαῖαν,

εἶδε περγάμων ὄλεθρον,

τεκνοποιὸν ἔχουσα τᾶσδε

γᾶς πόσιν ἐν θαλάμοις,

ὃν ἀστέρων τέθριππος

ἔλαβε χρύσεος ὄχος ἀναρπάσας,

ἐλπίδα γᾷ πατρίᾳ μεγάλαν · τὰ θεῶν δὲ

φίλτρα φροῦδα Τροίᾳ.

ὦ καλλιφεγγὲς ἡλίου σέλας τόδε,

ἐν ᾧ δάμαρτα τὴν ἐμὴν χειρώσομαι

† Ἑλένην · ὁ γὰρ δὴ πολλὰ μοχθήσας ἐγὼ

Μενέλαός εἰμι καὶ στράτευμ’Ἀχαιϊκόν. †

ἦλθον δὲ Τροίαν οὐχ ὅσον δοκοῦσί με

γυναικὸς οὕνεκ’, ἀλλ’ἐπ’ἄνδρ’ὃς ἐξ ἐμῶν

δόμων δάμαρτα ξεναπάτης ἐλῄσατο.

κεῖνος μὲν οὖν δέδωκε σὺν θεοῖς δίκην

αὐτόςτε καὶ γῆ δορὶ πεσοῦσ’Ἑλληνικῷ.

ἥκω δὲ τὴν τάλαιναν — οὐ γὰρ ἡδέως

ὄνομα δάμαρτος ἥ ποτ’ἦν ἐμὴ λέγω —

ἄξων · δόμοις γὰρ τοῖσδ’ἐν αἰχμαλωτικοῖς

κατηρίθμηται Τρῳάδων ἄλλων μέτα.

οἵπερ γὰρ αὐτὴν ἐξεμόχθησαν δορί,

κτανεῖν ἐμοί νιν ἔδοσαν, εἴτε μὴ κτανὼν

θέλοιμ’ἄγεσθαι πάλιν ἐς Ἀργείαν χθόνα.

ἐμοὶ δ’ἔδοξε τὸν μὲν ἐν Τροίᾳ μόρον

Ἑλένης ἐᾶσαι, ναυπόρῳ δ’ἄγειν πλάτῃ

Ἑλληνίδ’ἐς γῆν κᾆτ’ἐκεῖ δοῦναι κτανεῖν,

ποινὰς ὅσοις τεθνᾶσ’ἐν Ἰλίῳ φίλοι.

ἀλλ’εἶα χωρεῖτ’ἐς δόμους, ὀπάονες,

κομίζετ’αὐτὴν τῆς μιαιφονωτάτης

κόμης ἐπισπάσαντες · οὔριοι δ’ὅταν

πνοαὶ μόλωσι, πέμψομέν νιν Ἑλλάδα.

ὦ γῆς ὄχημα κἀπὶ γῆς ἔχων ἕδραν,

ὅστις ποτ’εἶ σύ, δυστόπαστος εἰδέναι,

Ζεύς, εἴτ’ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν,

προσηυξάμην σε · πάντα γὰρ δι’ἀψόφου

βαίνων κελεύθου κατὰ δίκην τὰ θνήτ’ἄγεις.

τί δ’ἔστιν; εὐχὰς ὡς ἐκαίνισας θεῶν.