Ion

Ἄτλας, ὁ χαλκέοισι † νώτοις οὐρανὸν

θεῶν παλαιὸν οἶκον ἐκτρίβων, θεῶν

μιᾶς † ἔφυσε Μαῖαν, ἣ ’μ’ἐγείνατο

Ἑρμῆν μεγίστῳ Ζηνί, δαιμόνων λάτριν.

ἥκω δὲ Δελφῶν τήνδε γῆν, ἵν’ὀμφαλὸν

μέσον καθίζων Φοῖβος ὑμνῳδεῖ βροτοῖς

τάτ’ὄντα καὶ μέλλοντα θεσπίζων ἀεί.

ἔστιν γὰρ οὐκ ἄσημος Ἑλλήνων πόλις,

τῆς χρυσολόγχου Παλλάδος κεκλημένη,

οὗ παῖδ’Ἐρεχθέως Φοῖβος ἔζευξεν γάμοις

βίᾳ Κρέουσαν, ἔνθα προσβόρρους πέτρας

Παλλάδος ὑπ’ὄχθῳ τῆς Ἀθηναίων χθονὸς

Μακρὰς καλοῦσι γῆς ἄνακτες Ἀτθίδος.

ἀγνὼς δὲ πατρί — τῷ θεῷ γὰρ ἦν φίλον —

γαστρὸς διήνεγκ’ὄγκον. ὡς δ’ἦλθεν χρόνος,

τεκοῦσ’ἐν οἴκοις παῖδ’ἀπήνεγκεν βρέφος

ἐς ταὐτὸν ἄντρον οὗπερ ηὐνάσθη θεῷ

Κρέουσα, κἀκτίθησιν ὡς θανούμενον

κοίλης ἐν ἀντίπηγος εὐτρόχῳ κύκλῳ,

προγόνων νόμον σῴζουσα τοῦτε γηγενοῦς

Ἐριχθονίου. κείνῳ γὰρ ἡ Διὸς κόρη

φρουρὼ παραζεύξασα φύλακε σώματος

δισσὼ δράκοντε, παρθένοις Ἀγλαυρίσι

δίδωσι σῴζειν · ὅθεν Ἐρεχθείδαις ἐκεῖ

νόμος τις ἔστιν ὄφεσιν ἐν χρυσηλάτοις

τρέφειν τέκνα. ἀλλ’ἣν εἶχε παρθένος χλιδὴν

τέκνῳ προσάψασ’ἔλιπεν ὡς θανουμένῳ.

κἄμ’ὢν ἀδελφὸς Φοῖβος αἰτεῖται τάδε ·

ὦ σύγγον’, ἐλθὼν λαὸν εἰς αὐτόχθονα

κλεινῶν Ἀθηνῶν — οἶσθα γὰρ θεᾶς πόλιν —

λαβὼν βρέφος νεογνὸν ἐκ κοίλης πέτρας

αὐτῷ σὺν ἄγγει σπαργάνοισίθ’οἷς ἔχει

ἔνεγκε Δελφῶν τἀμὰ πρὸς χρηστήρια,

καὶ θὲς πρὸς αὐταῖς εἰσόδοις δόμων ἐμῶν.

τὰ δ’ἄλλ’— ἐμὸς γάρ ἐστιν, ὡς εἰδῇς, ὁ παῖς —

ἡμῖν μελήσει. Λοξίᾳ δ’ἐγὼ χάριν

πράσσων ἀδελφῷ πλεκτὸν ἐξάρας κύτος

ἤνεγκα, καὶ τὸν παῖδα κρηπίδων ἔπι

τίθημι ναοῦ τοῦδ’, ἀναπτύξας κύτος

ἑλικτὸν ἀντίπηγος, ὡς ὁρῷθ’ὁ παῖς.

κυρεῖ δ’ἅμ’ἱππεύοντος ἡλίου κύκλῳ

προφῆτις ἐσβαίνουσα μαντεῖον θεοῦ ·

ὄψιν δὲ προσβαλοῦσα παιδὶ νηπίῳ

ἐθαύμασ’εἴ τις Δελφίδων τλαίη κόρη

λαθραῖον ὠδῖν’ἐς θεοῦ ῥῖψαι δόμον,

ὑπέρτε θυμέλας διορίσαι πρόθυμος ἦν ·

οἴκτῳ δ’ἀφῆκεν ὠμότητα — καὶ θεὸς

συνεργὸς ἦν τῷ παιδὶ μὴ ’κπεσεῖν δόμων —

τρέφει δέ νιν λαβοῦσα. τὸν σπείραντα δὲ

οὐκ οἶδε Φοῖβον οὐ δὲ μητέρ’ἧς ἔφυ,

ὁ παῖςτε τοὺς τεκόντας οὐκ ἐπίσταται.

νέος μὲν οὖν ὢν ἀμφὶ βωμίους τροφὰς

ἠλᾶτ’ἀθύρων · ὡς δ’ἀπηνδρώθη δέμας,

Δελφοί σφ’ἔθεντο χρυσοφύλακα τοῦ θεοῦ

ταμίαντε πάντων πιστόν, ἐν δ’ἀνακτόροις

θεοῦ καταζῇ δεῦρ’ἀεὶ σεμνὸν βίον.

Κρέουσα δ’ἡ τεκοῦσα τὸν νεανίαν

Ξούθῳ γαμεῖται συμφορᾶς τοιᾶσδ’ὕπο ·

ἦν ταῖς Ἀθήναις τοῖςτε Χαλκωδοντίδαις,

οἳ γῆν ἔχουσ’Εὐβοῖδα, πολέμιος κλύδων ·

ὃν συμπονήσας καὶ συνεξελὼν δορὶ

γάμων Κρεούσης ἀξίωμ’ἐδέξατο,

οὐκ ἐγγενὴς ὤν, Αἰόλου δὲ τοῦ Διὸς

γεγὼς Ἀχαιός. χρόνια δὲ σπείρας λέχη

ἄτεκνός ἐστι, καὶ Κρέουσ’· ὧν οὕνεκα

ἥκουσι πρὸς μαντεῖ’Ἀπόλλωνος τάδε

ἔρωτι παίδων. Λοξίας δὲ τὴν τύχην

ἐς τοῦτ’ἐλαύνει, κοὐ λέληθεν, ὡς δοκεῖ.

δώσει γὰρ εἰσελθόντι μαντεῖον τόδε

Ξούθῳ τὸν αὑτοῦ παῖδα, καὶ πεφυκέναι

κείνου σφε φήσει, μητρὸς ὡς ἐλθὼν δόμους

γνωσθῇ Κρεούσῃ, καὶ γάμοιτε Λοξίου

κρυπτοὶ γένωνται παῖςτ’ἔχῃ τὰ πρόσφορα.

Ἴωνα δ’αὐτόν, κτίστορ’Ἀσιάδος χθονός,

ὄνομα κεκλῆσθαι θήσεται καθ’Ἑλλάδα.

ἀλλ’ἐς δαφνώδη γύαλα βήσομαι τάδε,

τὸ κρανθὲν ὡς ἂν ἐκμάθω παιδὸς πέρι.

ὁρῶ γὰρ ἐκβαίνοντα Λοξίου γόνον

τόνδ’, ὡς πρὸ ναοῦ λαμπρὰ θῇ πυλώματα

δάφνης κλάδοισιν. ὄνομα δ’, οὗ μέλλει τυχεῖν,

Ἴων’ἐγώ νιν πρῶτος ὀνομάζω θεῶν.

ἅρματα μὲν τάδε λαμπρὰ τεθρίππων

Ἥλιος ἤδη λάμπει κατὰ γῆν,

ἄστρα δὲ φεύγει πυρὶ τῷδ’αἰθέρος

ἐς νύχθ’ἱεράν ·

Παρνησιάδες δ’ἄβατοι κορυφαὶ

καταλαμπόμεναι τὴν ἡμερίαν

ἁψῖδα βροτοῖσι δέχονται.

σμύρνης δ’ἀνύδρου καπνὸς εἰς ὀρόφους

Φοίβου πέταται.

θάσσει δὲ γυνὴ τρίποδα ζάθεον

Δελφίς, ἀείδουσ’Ἕλλησι βοάς,

ἃς ἂν Ἀπόλλων κελαδήσῃ.

ἀλλ’, ὦ Φοίβου Δελφοὶ θέραπες,

τὰς Κασταλίας ἀργυροειδεῖς

βαίνετε δίνας, καθαραῖς δὲ δρόσοις

ἀφυδρανάμενοι στείχετε ναούς ·

στόματ’εὔφημον φρουρεῖν ἀγαθόν,

φήμαςτ’ἀγαθὰς

τοῖς ἐθέλουσιν μαντεύεσθαι

γλώσσης ἰδίας ἀποφαίνειν.

ἡμεῖς δέ, πόνους οὓς ἐκ παιδὸς

μοχθοῦμεν ἀεί, πτόρθοισι δάφνης

στέφεσίνθ’ἱεροῖς ἐσόδους Φοίβου

καθαρὰς θήσομεν, ὑγραῖςτε πέδον

ῥανίσιν νοτερόν · πτηνῶντ’ἀγέλας,

αἳ βλάπτουσιν σέμν’ἀναθήματα,

τόξοισιν ἐμοῖς φυγάδας θήσομεν ·

ὡς γὰρ ἀμήτωρ ἀπάτωρτε γεγὼς

τοὺς θρέψαντας

Φοίβου ναοὺς θεραπεύω.

ἄγ’, ὦ νεηθαλὲς ὦ

καλλίστας προπόλευμα

δάφνας, ἃ τὰν Φοίβου θυμέλαν

σαίρεις ὑπὸ ναοῖς,

κήπων ἐξ ἀθανάτων,

ἵνα δρόσοι τέγγουσ’ἱεραί,

ῥοὰν ἀέναον

παγᾶν ἐκπροϊεῖσαι,

μυρσίνας ἱερὰν φόβαν ·

ᾇ σαίρω δάπεδον θεοῦ

παναμέριος ἅμ’ἁλίου

πτέρυγι θοᾷ

λατρεύων τὸ κατ’ἦμαρ.

ὦ Παιὰν ὦ Παιάν,

εὐαίων εὐαίων

εἴης, ὦ Λατοῦς παῖ.

καλόν γε τὸν πόνον, ὦ

Φοῖβε, σοὶ πρὸ δόμων

λατρεύω τιμῶν μαντεῖον ἕδραν ·

κλεινὸς δ’ὁ πόνος μοι

θεοῖσιν δούλαν χέρ’ἔχειν

οὐ θνατοῖς, ἀλλ’ἀθανάτοις ·

εὐφάμους δὲ πόνους

μοχθεῖν οὐκ ἀποκάμνω.

Φοῖβός μοι γενέτωρ πατήρ ·

τὸν βόσκοντα γὰρ εὐλογῶ,

τὸ δ’ὠφέλιμον ἐμοὶ πατέρος

ὄνομα λέγω

Φοίβου τοῦ κατὰ ναόν.

ὦ Παιὰν ὦ Παιάν,

εὐαίων εὐαίων

εἴης, ὦ Λατοῦς παῖ.

ἀλλ’ἐκπαύσω γὰρ μόχθους

δάφνας ὁλκοῖς,

χρυσέων δ’ἐκ τευχέων ῥίψω

Γαίας παγάν,

ἃν ἀποχεύονται

Κασταλίας δῖναι,

νοτερὸν ὕδωρ βάλλων, ὅσιος ἀπ’εὐνᾶς ὤν.

εἴθ’οὕτως αἰεὶ Φοίβῳ

λατρεύων μὴ παυσαίμαν,

ἢ παυσαίμαν ἀγαθᾷ μοίρᾳ.

ἔα ἔα · φοιτῶσ’ἤδη λείπουσίντε

πτανοὶ Παρνασοῦ κοίτας ·

αὐδῶ μὴ χρίμπτειν θριγκοῖς

μη δ’ἐς χρυσήρεις οἴκους —

μάρψω σ’αὖ τόξοις, ὦ Ζηνὸς

κῆρυξ, ὀρνίθων γαμφηλαῖς

ἰσχὺν νικῶν.

ὅδε πρὸς θυμέλας ἄλλος ἐρέσσει

κύκνος. οὐκ ἄλλᾳ

φοινικοφαῆ πόδα κινήσεις;

οὐδέν σ’ἁ φόρμιγξ ἁ Φοίβου

σύμμολπος τόξων ῥύσαιτ’ἄν.

πάραγε πτέρυγας ·

λίμνας ἐπίβα τᾶς Δηλιάδος ·

αἱμάξεις, εἰ μὴ πείσῃ,

τὰς καλλιφθόγγους ᾠδάς.

ἔα ἔα ·

τίς ὅδ’ὀρνίθων καινὸς προσέβα;

μῶν ὑπὸ θριγκοὺς εὐναίας

καρφυρὰς θήσων τέκνοις;

ψαλμοί σ’εἴρξουσιν τόξων.

οὐ πείσῃ; χωρῶν δίναις ταῖς Ἀλφειοῦ παιδούργει,

ἢ νάπος Ἴσθμιον,

ὡς ἀναθήματα μὴ βλάπτηται

ναοίθ’οἱ Φοίβου […]

κτείνειν δ’ὑμᾶς αἰδοῦμαι

τοὺς θεῶν ἀγγέλλοντας φήμας

θνατοῖς · οἷς δ’ἔγκειμαι μόχθοις,

Φοίβῳ δουλεύσω, κοὐ λήξω

τοὺς βόσκοντας θεραπεύων.

— οὐκ ἐν ταῖς ζαθέαις

Ἀθάναις εὐκίονες ἦσαν

αὐλαὶ θεῶν μόνον, οὐ δ’

ἀγυιάτιδες θεραπεῖαι ·

ἀλλὰ καὶ παρὰ Λοξίᾳ

τῷ Λατοῦς διδύμων

προσώπων καλλιβλέφαρον φῶς. — ἰδοὺ τάνδ’, ἄθρησον,

Λερναῖον ὕδραν ἐναίρει

χρυσέαις ἅρπαις ὁ Διὸς παῖς ·

φίλα, πρόσιδ’ὄσσοις.

— ὁρῶ. καὶ πέλας ἄλλος

αὐτοῦ πανὸν πυρίφλεκτον

αἴρει τις — ἆρ’ὃς ἐμαῖσι

μυθεύεται παρὰ πήναις,

ἀσπιστὰς Ἰόλαος, ὃς

κοινοὺς αἰρόμενος πόνους

Δίῳ παιδὶ συναντλεῖ;

— καὶ μὰν τόνδ’ἄθρησον

πτεροῦντος ἔφεδρον ἵππου ·

τὰν πῦρ πνέουσαν ἐναίρει

τρισώματον ἀλκάν.

— πάντᾳ τοι βλέφαρον

διώκω. σκέψαι κλόνον ἐν

τείχεσσι λαΐνοισι Γιγάντων.

— ὦ φίλαι, ὧδε δερκόμεσθα.

— λεύσσεις οὖν ἐπ’Ἐγκελάδῳ

γοργωπὸν πάλλουσαν ἴτυν —

— λεύσσω Παλλάδ’, ἐμὰν θεόν.

— τί γάρ; κεραυνὸν ἀμφίπυρον

ὄβριμον ἐν Διὸς

ἑκηβόλοισι χερσίν;

— ὁρῶ · τὸν δάϊον

Μίμαντα πυρὶ καταιθαλοῖ.

— καὶ Βρόμιος ἄλλον

ἀπολέμοισι κισσίνοισι βάκτροις

ἐναίρει Γᾶς τέκνων ὁ Βακχεύς.

σέ τοι, τὸν παρὰ ναὸν

αὐδῶ · θέμις γυάλων

ὑπερβῆναι, λευκῷ ποδί γ’—;

οὐ θέμις, ὦ ξέναι.

οὐ δ’ἂν

ἐκ σέθεν ἂν πυθοίμεθ’αὐδάν;

τίνα τήνδε θέλεις;

ἆρ’ὄντως μέσον ὀμφαλὸν

γᾶς Φοίβου κατέχει δόμος;

στέμμασί γ’ἐνδυτόν, ἀμφὶ δὲ Γοργόνες.

οὕτω καὶ φάτις αὐδᾷ.

εἰ μὲν ἐθύσατε πέλανον πρὸ δόμων

καί τι πυθέσθαι χρῄζετε Φοίβου,

πάριτ’ἐς θυμέλας · ἐπὶ δ’ἀσφάκτοις

μήλοισι δόμων μὴ πάριτ’ἐς μυχόν.

ἔχω μαθοῦσα · θεοῦ δὲ νόμον

οὐ παραβαίνομεν,

ἃ δ’ἐκτός, ὄμμα τέρψει.

πάντα θεᾶσθ’, ὅ τι καὶ θέμις, ὄμμασι.

μεθεῖσαν δεσπόται

με θεοῦ γύαλα τάδ’εἰσιδεῖν.

δμῳαὶ δὲ τίνων κλῄζεσθε δόμων;

Παλλάδι σύνοικα τρόφιμα

μέλαθρα τῶν ἐμῶν τυράννων ·

παρούσας δ’ἀμφὶ τᾶσδ’ἐρωτᾷς.

γενναιότης σοι, καὶ τρόπων τεκμήριον

τὸ σχῆμ’ἔχεις τόδ’, ἥτις εἶ ποτ’, ὦ γύναι.

γνοίη δ’ἂν ὡς τὰ πολλά γ’ἀνθρώπου πέρι

τὸ σχῆμ’ἰδών τις εἰ πέφυκεν εὐγενής.

ἔα ·

ἀλλ’ἐξέπληξάς μ’, ὄμμα συγκλῄσασα σὸν

δακρύοιςθ’ὑγράνασ’εὐγενῆ παρηίδα,

ὡς εἶδες ἁγνὰ Λοξίου χρηστήρια.

τί ποτε μερίμνης ἐς τόδ’ἦλθες, ὦ γύναι; ὃ πάντες ἄλλοι γύαλα λεύσσοντες θεοῦ

χαίρουσιν, ἐνταῦθ’ὄμμα σὸν δακρυρροεῖ;

ὦ ξένε, τὸ μὲν σὸν οὐκ ἀπαιδεύτως ἔχει

ἐς θαύματ’ἐλθεῖν δακρύων ἐμῶν πέρι ·

ἐγὼ δ’ἰδοῦσα τούσδ’Ἀπόλλωνος δόμους

μνήμην παλαιὰν ἀνεμετρησάμην τινά ·

οἴκοι δὲ τὸν νοῦν ἔσχον ἐνθάδ’οὖσά που.

ὦ τλήμονες γυναῖκες · ὦ τολμήματα

θεῶν. τί δῆτα; ποῖ δίκην ἀνοίσομεν,

εἰ τῶν κρατούντων ἀδικίαις ὀλούμεθα;

τί χρῆμ’ἀνερμήνευτα δυσθυμῇ, γύναι;

οὐδέν · μεθῆκα τόξα · τἀπὶ τῷδε δὲ

ἐγώτε σιγῶ, καὶ σὺ μὴ φρόντιζ’ἔτι.

τίς δ’εἶ; πόθεν γῆς ἦλθες; ἐκ ποίας πάτρας

πέφυκας; ὄνομα τί σε καλεῖν ἡμᾶς χρεών;

Κρέουσα μέν μοι τοὔνομ’, ἐκ δ’Ἐρεχθέως

πέφυκα, πατρὶς γῆ δ’Ἀθηναίων πόλις.

ὦ κλεινὸν οἰκοῦσ’ἄστυ γενναίωντ’ἄπο

τραφεῖσα πατέρων, ὥς σε θαυμάζω, γύναι.

τοσαῦτα κεὐτυχοῦμεν, ὦ ξέν’, οὐ πέρα.

πρὸς θεῶν ἀληθῶς, ὡς μεμύθευται βροτοῖς […];

τί χρῆμ’ἐρωτᾷς, ὦ ξέν’, ἐκμαθεῖν θέλων;

ἐκ γῆς πατρός σου πρόγονος ἔβλαστεν πατήρ;

Ἐριχθόνιός γε · τὸ δὲ γένος μ’οὐκ ὠφελεῖ.

ἦ καί σφ’Ἀθάνα γῆθεν ἐξανείλετο;

ἐς παρθένους γε χεῖρας, οὐ τεκοῦσά νιν.

δίδωσι δ’, ὥσπερ ἐν γραφῇ νομίζεται […];

Κέκροπός γε σῴζειν παισὶν οὐχ ὁρώμενον.

ἤκουσα λῦσαι παρθένους τεῦχος θεᾶς.

τοιγὰρ θανοῦσαι σκόπελον ᾕμαξαν πέτρας.

εἶεν ·

τί δαὶ τόδ’; ἆρ’ἀληθὲς ἢ μάτην λόγος […]

τί χρῆμ’ἐρωτᾷς; καὶ γὰρ οὐ κάμνω σχολῇ.

πατὴρ Ἐρεχθεὺς σὰς ἔθυσε συγγόνους;

ἔτλη πρὸ γαίας σφάγια παρθένους κτανεῖν.

σὺ δ’ἐξεσώθης πῶς κασιγνήτων μόνη;

βρέφος νεογνὸν μητρὸς ἦν ἐν ἀγκάλαις.

πατέρα δ’ἀληθῶς χάσμα σὸν κρύπτει χθονός;

πληγαὶ τριαίνης ποντίου σφ’ἀπώλεσαν.

μακραὶ δὲ χῶρός ἐστ’ἐκεῖ κεκλημένος;

τί δ’ἱστορεῖς τόδ’; ὥς μ’ἀνέμνησάς τινος.

τιμᾷ σφε Πύθιος ἀστραπαίτε Πύθιαι.

† τιμᾶ τιμᾶ † · ὡς μήποτ’ὤφελόν σφ’ἰδεῖν.

τί δὲ στυγεῖς σὺ τοῦ θεοῦ τὰ φίλτατα;

οὐδέν · ξύνοιδ’ἄντροισιν αἰσχύνην τινά.

πόσις δὲ τίς σ’ἔγημ’Ἀθηναίων, γύναι;

οὐκ ἀστός, ἀλλ’ἐπακτὸς ἐξ ἄλλης χθονός.

τίς; εὐγενῆ νιν δεῖ πεφυκέναι τινά.

Ξοῦθος, πεφυκὼς Αἰόλου Διόςτ’ἄπο.

καὶ πῶς ξένος σ’ὢν ἔσχεν οὖσαν ἐγγενῆ;

Εὔβοι’Ἀθήναις ἔστι τις γείτων πόλις […]

ὅροις ὑγροῖσιν, ὡς λέγουσ’, ὡρισμένη.

ταύτην ἔπερσε Κεκροπίδαις κοινῷ δορί.

ἐπίκουρος ἐλθών; κᾆτα σὸν γαμεῖ λέχος;

φερνάς γε πολέμου καὶ δορὸς λαβὼν γέρας.

σὺν ἀνδρὶ δ’ἥκεις ἢ μόνη χρηστήρια;

σὺν ἀνδρί. σηκοὺς δ’ἐκστρέφει Τροφωνίου.

πότερα θεατὴς ἢ χάριν μαντευμάτων;

κείνουτε Φοίβουθ’ἓν θέλων μαθεῖν ἔπος.

καρποῦ δ’ὕπερ γῆς ἥκετ’, ἢ παίδων πέρι;

ἄπαιδές ἐσμεν, χρόνι’ἔχοντ’εὐνήματα.

οὐ δ’ἔτεκες οὐδὲν πώποτ’, ἀλλ’ἄτεκνος εἶ;

ὁ Φοῖβος οἶδε τὴν ἐμὴν ἀπαιδίαν.

ὦ τλῆμον, ὡς τἄλλ’εὐτυχοῦσ’οὐκ εὐτυχεῖς.

σὺ δ’εἶ τίς; ὥς σου τὴν τεκοῦσαν ὤλβισα.

τοῦ θεοῦ καλοῦμαι δοῦλος εἰμίτ’, ὦ γύναι.

ἀνάθημα πόλεως, ἤ τινος πραθεὶς ὕπο;

οὐκ οἶδα πλὴν ἕν · Λοξίου κεκλήμεθα.

ἡμεῖς σ’ἄρ’αὖθις, ὦ ξέν’, ἀντοικτίρομεν.

ὡς μὴ εἰδόθ’ἥτις μ’ἔτεκεν ἐξ ὅτουτ’ἔφυν.

ναοῖσι δ’οἰκεῖς τοισίδ’ἢ κατὰ στέγας;

ἅπαν θεοῦ μοι δῶμ’, ἵν’ἂν λάβῃ μ’ὕπνος.

παῖς δ’ὢν ἀφίκου ναὸν ἢ νεανίας;

βρέφος λέγουσιν οἱ δοκοῦντες εἰδέναι.

καὶ τίς γάλακτί σ’ἐξέθρεψε Δελφίδων;

οὐπώποτ’ἔγνων μαστόν · ἣ δ’ἔθρεψέ με […]

τίς, ὦ ταλαίπωρ’; ὡς νοσοῦσ’ηὗρον νόσους.

Φοίβου προφῆτις, μητέρ’ὣς νομίζομεν.

ἐς δ’ἄνδρ’ἀφίκου τίνα τροφὴν κεκτημένος;

βωμοί μ’ἔφερβον οὑπιώντ’ἀεὶ ξένος.

τάλαινά σ’ἡ τεκοῦσα · τίς ποτ’ἦν ἄρα;

ἀδίκημά του γυναικὸς ἐγενόμην ἴσως.

ἔχεις δὲ βίοτον · εὖ γὰρ ἤσκησαι πέπλοις.

τοῖς τοῦ θεοῦ κοσμούμεθ’, ᾧ δουλεύομεν.

οὐ δ’ᾖξας εἰς ἔρευναν ἐξευρεῖν γονάς;

ἔχω γὰρ οὐδέν, ὦ γύναι, τεκμήριον.

φεῦ ·

πέπονθέ τις σῇ μητρὶ ταὔτ’ἄλλη γυνή.

τίς; εἰ πόνου μοι ξυλλάβοι, χαίροιμεν ἄν.

ἧς οὕνεκ’ἦλθον δεῦρο πρὶν πόσιν μολεῖν.

ποῖόν τι χρῄζουσ’; ὡς ὑπουργήσω, γύναι.

μάντευμα κρυπτὸν δεομένη Φοίβου μαθεῖν.

λέγοις ἄν · ἡμεῖς τἄλλα προξενήσομεν.

ἄκουε δὴ τὸν μῦθον. — ἀλλ’αἰδούμεθα.

οὔ τἄρα πράξεις οὐδέν · ἀργὸς ἡ θεός.

Φοίβῳ μιγῆναί φησί τις φίλων ἐμῶν.

Φοίβῳ γυνὴ γεγῶσα; μὴ λέγ’, ὦ ξένη.

καὶ παῖδά γ’ἔτεκε τῷ θεῷ λάθρα πατρός.

οὐκ ἔστιν · ἀνδρὸς ἀδικίαν αἰσχύνεται.

οὔ φησιν αὐτή, καὶ πέπονθεν ἄθλια.

τί χρῆμα δράσασ’, εἰ θεῷ συνεζύγη;

τὸν παῖδ’ὃν ἔτεκεν ἐξέθηκε δωμάτων.

ὁ δ’ἐκτεθεὶς παῖς ποῦ ’στιν; εἰσορᾷ φάος;

οὐκ οἶδεν οὐδείς. ταῦτα καὶ μαντεύομαι.

εἰ δ’οὐκέτ’ἔστι, τίνι τρόπῳ διεφθάρη;

θῆράς σφε τὸν δύστηνον ἐλπίζει κτανεῖν.

ποίῳ τόδ’ἔγνω χρωμένη τεκμηρίῳ;

ἐλθοῦσ’ἵν’αὐτὸν ἐξέθηκ’οὐχ ηὗρ’ἔτι.

ἦν δὲ σταλαγμὸς ἐν στίβῳ τις αἵματος;

οὔ φησι. καίτοι πόλλ’ἐπεστράφη πέδον.

χρόνος δὲ τίς τῷ παιδὶ διαπεπραγμένῳ;

σοὶ ταὐτὸν ἥβης, εἴπερ, εἶχεν ἂν μέτρον.

ἀδικεῖ νιν ὁ θεός · ἡ τεκοῦσα δ’ἀθλία.

οὔκουν ἔτ’ἄλλον γ’ὕστερον τίκτει γόνον.

τί δ’, εἰ λάθρα νιν Φοῖβος ἐκτρέφει λαβών;

τὰ κοινὰ χαίρων οὐ δίκαια δρᾷ μόνος.

οἴμοι · προσῳδὸς ἡ τύχη τὠμῷ πάθει.

καὶ σέ, ὦ ξέν’, οἶμαι μητέρ’ἀθλίαν ποθεῖν.

καὶ μή γ’ἐπ’οἶκτόν μ’ἔξαγ’οὗ ’λελήσμεθα.

σιγῶ · πέραινε δ’ὧν σ’ἀνιστορῶ πέρι.

οἶσθ’οὖν ὃ κάμνει τοῦ λόγου μάλιστά σοι;

τί δ’οὐκ ἐκείνῃ τῇ ταλαιπώρῳ νοσεῖ;

πῶς ὁ θεὸς ὃ λαθεῖν βούλεται μαντεύσεται;

εἴπερ καθίζει τρίποδα κοινὸν Ἑλλάδος.

αἰσχύνεται τὸ πρᾶγμα · μὴ ’ξέλεγχέ νιν.

ἀλγύνεται δέ γ’ἡ παθοῦσα τῇ τύχῃ.

οὐκ ἔστιν ὅστις σοι προφητεύσει τάδε.

ἐν τοῖς γὰρ αὑτοῦ δώμασιν κακὸς φανεὶς

Φοῖβος δικαίως τὸν θεμιστεύοντά σοι

δράσειεν ἄν τι πῆμα. ἀπαλλάσσου, γύναι.

τῷ γὰρ θεῷ τἀναντί’οὐ μαντευτέον.

ἐς γὰρ τοσοῦτον ἀμαθίας ἔλθοιμεν ἄν,

εἰ τοὺς θεοὺς ἄκοντας ἐκπονήσομεν

φράζειν ἃ μὴ θέλουσιν, ἢ προβωμίοις

σφαγαῖσι μήλων ἢ δι’οἰωνῶν πτεροῖς.

ἃν γὰρ βίᾳ σπεύδωμεν ἀκόντων θεῶν,

ἄκοντα κεκτήμεσθα τἀγάθ’, ὦ γύναι ·

ἃ δ’ἂν διδῶσ’ἑκόντες, ὠφελούμεθα.

πολλαί γε πολλοῖς εἰσι συμφοραὶ βροτῶν,

μορφαὶ δὲ διαφέρουσιν · ἓν δ’ἂν εὐτυχὲς

μόλις ποτ’ἐξεύροι τις ἀνθρώπων βίῳ.

ὦ Φοῖβε, κἀκεῖ κἀνθάδ’οὐ δίκαιος εἶ

ἐς τὴν ἀποῦσαν, ἧς πάρεισιν οἱ λόγοι ·

ὃς οὔτ’ἔσωσας τὸν σὸν ὃν σῶσαί σ’ἐχρῆν,

οὔθ’ἱστορούσῃ μητρὶ μάντις ὢν ἐρεῖς,

ὡς, εἰ μὲν οὐκέτ’ἔστιν, ὀγκωθῇ τάφῳ,

εἰ δ’ἔστιν […]

ἀλλ’ἐᾶν χρὴ τάδ’, εἰ πρὸς τοῦ θεοῦ

κωλυόμεσθα μὴ μαθεῖν ἃ βούλομαι.

ἀλλ’, ὦ ξέν’, εἰσορῶ γὰρ εὐγενῆ πόσιν

Ξοῦθον πέλας δὴ τόνδε, τὰς Τροφωνίου

λιπόντα θαλάμας, τοὺς λελεγμένους λόγους

σίγα πρὸς ἄνδρα, μή τιν’αἰσχύνην λάβω

διακονοῦσα κρυπτά, καὶ προβῇ λόγος

οὐχ ᾗπερ ἡμεῖς αὐτὸν ἐξειλίσσομεν.

τὰ γὰρ γυναικῶν δυσχερῆ πρὸς ἄρσενας,

κἀν ταῖς κακαῖσιν ἁγαθαὶ μεμειγμέναι

μισούμεθ’· οὕτω δυστυχεῖς πεφύκαμεν.

πρῶτον μὲν ὁ θεὸς τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτων

λαβὼν ἀπαρχὰς χαιρέτω, σύτ’, ὦ γύναι.

μῶν χρόνιος ἐλθών σ’ἐξέπληξ’ὀρρωδίᾳ;

οὐδέν γ’· ἀφίκου δ’ἐς μέριμναν. ἀλλά μοι

λέξον, τί θέσπισμ’ἐκ Τροφωνίου φέρεις,

παίδων ὅπως νῷν σπέρμα συγκραθήσεται;

οὐκ ἠξίωσε τοῦ θεοῦ προλαμβάνειν

μαντεύμαθ’· ἓν δ’οὖν εἶπεν · οὐκ ἄπαιδά με

πρὸς οἶκον ἥξειν οὐ δὲ σὲ ἐκ χρηστηρίων.

ὦ πότνια Φοίβου μῆτερ, εἰ γὰρ αἰσίως

ἔλθοιμεν, ἅτε νῷν συμβόλαια πρόσθεν ἦν

ἐς παῖδα τὸν σόν, μεταπέσοι βελτίονα.

ἔσται τάδ’· ἀλλὰ τίς προφητεύει θεοῦ;

ἡμεῖς τά γ’ἔξω, τῶν ἔσω δ’ἄλλοις μέλει,

οἳ πλησίον θάσσουσι τρίποδος, ὦ ξένε,

Δελφῶν ἀριστῆς, οὓς ἐκλήρωσεν πάλος.

καλῶς · ἔχω δὴ πάνθ’ὅσων ἐχρῄζομεν.

στείχοιμ’ἂν εἴσω · καὶ γάρ, ὡς ἐγὼ κλύω,

χρηστήριον πέπτωκε τοῖς ἐπήλυσι

κοινὸν πρὸ ναοῦ · βούλομαι δ’ἐν ἡμέρᾳ

τῇδ’— αἰσία γάρ — θεοῦ λαβεῖν μαντεύματα.

σὺ δ’ἀμφὶ βωμούς, ὦ γύναι, δαφνηφόρους

λαβοῦσα κλῶνας, εὐτέκνους εὔχου θεοῖς

χρησμούς μ’ἐνεγκεῖν ἐξ Ἀπόλλωνος δόμων.

ἔσται τάδ’, ἔσται. Λοξίας δ’ἐὰν θέλῃ

νῦν ἀλλὰ τὰς πρὶν ἀναλαβεῖν ἁμαρτίας,

ἅπας μὲν οὐ γένοιτ’ἂν εἰς ἡμᾶς φίλος,

ὅσον δὲ χρῄζει — θεὸς γάρ ἐστι — δέξομαι.

τί ποτε λόγοισιν ἡ ξένη πρὸς τὸν θεὸν

κρυπτοῖσιν αἰεὶ λοιδοροῦσ’αἰνίσσεται;

ἤτοι φιλοῦσά γ’ἧς ὕπερ μαντεύεται,

ἢ καί τι σιγῶσ’ὧν σιωπᾶσθαι χρεών;

ἀτὰρ θυγατρὸς τῆς Ἐρεχθέως τί μοι

μέλει; προσήκει γ’οὐδέν. ἀλλὰ χρυσέαις

πρόχοισιν ἐλθὼν εἰς ἀπορραντήρια

δρόσον καθήσω. νουθετητέος δέ μοι

Φοῖβος, τί πάσχει · παρθένους βίᾳ γαμῶν

προδίδωσι; παῖδας ἐκτεκνούμενος λάθρᾳ

θνῄσκοντας ἀμελεῖ; μὴ σύ γ’· ἀλλ’, ἐπεὶ κρατεῖς,

ἀρετὰς δίωκε. καὶ γὰρ ὅστις ἂν βροτῶν

κακὸς πεφύκῃ, ζημιοῦσιν οἱ θεοί.

πῶς οὖν δίκαιον τοὺς νόμους ὑμᾶς βροτοῖς

γράψαντας, αὐτοὺς ἀνομίαν ὀφλισκάνειν;

εἰ δ’— οὐ γὰρ ἔσται, τῷ λόγῳ δὲ χρήσομαι —

δίκας βιαίων δώσετ’ἀνθρώποις γάμων,

σὺ καὶ Ποσειδῶν Ζεύςθ’ὃς οὐρανοῦ κρατεῖ,

ναοὺς τίνοντες ἀδικίας κενώσετε.

τὰς ἡδονὰς γὰρ τῆς προμηθίας πάρος

σπεύδοντες ἀδικεῖτ’. οὐκέτ’ἀνθρώπους κακῶς

λέγειν δίκαιον, εἰ τὰ τῶν θεῶν καλὰ

μιμούμεθ’, ἀλλὰ τοὺς διδάσκοντας τάδε.

σὲ τὰν ὠδίνων λοχιᾶν

ἀνειλείθυιαν, ἐμὰν

Ἀθάναν, ἱκετεύω,

Προμηθεῖ Τιτᾶνι

λοχευθεῖσαν κατ’ἀκροτάτας

κορυφᾶς Διός, ὦ μάκαιρα Νίκα,

μόλε Πύθιον οἶκον,

Ὀλύμπου χρυσέων θαλάμων

πταμένα πρὸς ἀγυιάς,

Φοιβήιος ἔνθα γᾶς

μεσσόμφαλος ἑστία

παρὰ χορευομένῳ τρίποδι

μαντεύματα κραίνει,

σὺ καὶ παῖς ἁ Λατογενής,

δύο θεαὶ δύο παρθένοι,

κασίγνηται σεμναὶ Φοίβου.

ἱκετεύσατε δ’, ὦ κόραι,

τὸ παλαιὸν Ἐρεχθέως

γένος εὐτεκνίας χρονίου καθαροῖς

μαντεύμασι κῦρσαι.

ὑπερβαλλούσας γὰρ ἔχει

θνατοῖς εὐδαιμονίας

ἀκίνητον ἀφορμάν,

τέκνων οἷς ἂν καρποτρόφοι

λάμπωσιν ἐν θαλάμοις

πατρίοισι νεάνιδες ἧβαι,

διαδέκτορα πλοῦτον

ὡς ἕξοντες ἐκ πατέρων

ἑτέροις ἐπὶ τέκνοις.

ἀλκάτε γὰρ ἐν κακοῖς

σύντ’εὐτυχίαις φίλον,

δορίτε γᾷ πατρίᾳ φέρει

σωτήριον ἀλκάν.

ἐμοὶ μὲν πλούτουτε πάρος

βασιλικῶντ’εἶεν θαλάμων

τροφαὶ κήδειοι κεδνῶν γε τέκνων.

τὸν ἄπαιδα δ’ἀποστυγῶ

βίον, ᾧτε δοκεῖ ψέγω ·

μετὰ δὲ κτεάνων μετρίων βιοτᾶς

εὔπαιδος ἐχοίμαν.

ὦ Πανὸς θακήματα καὶ

παραυλίζουσα πέτρα

μυχώδεσι Μακραῖς,

ἵνα χοροὺς στείβουσι ποδοῖν

Ἀγλαύρου κόραι τρίγονοι

στάδια χλοερὰ πρὸ Παλλάδος

ναῶν, συρίγγων

ὑπ’αἰόλας ἰαχᾶς

ὕμνων, ὅτ’ἀναλίοις

συρίζεις, ὦ Πάν,

τοῖς σοῖσιν ἐν ἄντροις,

ἵνα τεκοῦσά τις Φοίβῳ

παρθένος, ὦ μελέα, βρέφος,

πτανοῖς ἐξόρισεν θοίναν θηρσίτε φοινίαν δαῖτα, πικρῶν γάμων

ὕβριν · οὔτ’ἐπὶ κερκίσιν οὔτε λόγοις

φάτιν ἄιον εὐτυχίας μετέχειν

θεόθεν τέκνα θνατοῖς.

πρόσπολοι γυναῖκες, αἳ τῶνδ’ἀμφὶ κρηπῖδας δόμων

θυοδόκων φρούρημ’ἔχουσαι δεσπότιν φυλάσσετε,

ἐκλέλοιπ’ἤδη τὸν ἱερὸν τρίποδα καὶ χρηστήριον

Ξοῦθος, ἢ μίμνει κατ’οἶκον ἱστορῶν ἀπαιδίαν;

ἐν δόμοις ἔστ’, ὦ ξέν’· οὔπω δῶμ’ὑπερβαίνει τόδε.

ὡς δ’ἐπ’ἐξόδοισιν ὄντος, τῶνδ’ἀκούομεν πυλῶν

δοῦπον, ἐξιόντατ’ἤδη δεσπότην ὁρᾶν πάρα.

ὦ τέκνον, χαῖρ’· ἡ γὰρ ἀρχὴ τοῦ λόγου πρέπουσά μοι.

χαίρομεν · σὺ δ’εὖ φρόνει γε, καὶ δύ’ὄντ’εὖ πράξομεν.

δὸς χερὸς φίλημά μοι σῆς σώματόςτ’ἀμφιπτυχάς.

εὖ φρονεῖς μέν; ἤ σ’ἔμηνε θεοῦ τις, ὦ ξένε, βλάβη;

σωφρονῶ · τὰ φίλταθ’εὑρὼν οὐ φυγεῖν ἐφίεμαι.

παῦε, μὴ ψαύσας τὰ τοῦ θεοῦ στέμματα ῥήξῃς χερί.

ἅψομαι · κοὐ ῥυσιάζω, τἀμὰ δ’εὑρίσκω φίλα.

οὐκ ἀπαλλάξῃ, πρὶν εἴσω τόξα πλευμόνων λαβεῖν;

ὡς τί δὴ φεύγεις με; σαυτοῦ γνωρίσας τὰ φίλτατα —

οὐ φιλῶ φρενοῦν ἀμούσους καὶ μεμηνότας ξένους.

κτεῖνε καὶ πίμπρη · πατρὸς γάρ, ἢν κτάνῃς, ἔσῃ φονεύς.

ποῦ δέ μοι πατὴρ σύ; ταῦτ’οὖν οὐ γέλως κλύειν ἐμοῦ;

οὔ · τρέχων ὁ μῦθος ἄν σοι τἀμὰ σημήνειεν ἄν.

καὶ τί μοι λέξεις;

πατὴρ σός εἰμι καὶ σὺ παῖς ἐμός.

τίς λέγει τάδε;

ὅς σ’ἔθρεψεν ὄντα Λοξίας ἐμόν.

μαρτυρεῖς σαυτῷ.

τὰ τοῦ θεοῦ γ’ἐκμαθὼν χρηστήρια.

ἐσφάλης αἴνιγμ’ἀκούσας.

οὐκ ἄρ’ὄρθ’ἀκούομεν.

ὁ δὲ λόγος τίς ἐστι Φοίβου;

τὸν συναντήσαντά μοι —

τίνα συνάντησιν;

δόμων τῶνδ’ἐξιόντι τοῦ θεοῦ

συμφορᾶς τίνος κυρῆσαι;

παῖδ’ἐμὸν πεφυκέναι.

σὸν γεγῶτ’, ἢ δῶρον ἄλλως;

δῶρον, ὄντα δ’ἐξ ἐμοῦ.

πρῶτα δῆτ’ἐμοὶ ξυνάπτεις πόδα σόν;

οὐκ ἄλλῳ, τέκνον.

ἡ τύχη πόθεν ποθ’ἥκει;

δύο μίαν θαυμάζομεν.

ἔα. τίνος δέ σοι πέφυκα μητρός;

οὐκ ἔχω φράσαι.

οὐ δὲ Φοῖβος εἶπε;

τερφθεὶς τοῦτο, κεῖν’οὐκ ἠρόμην.

γῆς ἄρ’ἐκπέφυκα μητρός.

οὐ πέδον τίκτει τέκνα.

πῶς ἂν οὖν εἴην σός;

οὐκ οἶδ’, ἀναφέρω δ’ἐς τὸν θεόν.

φέρε λόγων ἁψώμεθ’ἄλλων.

ταῦτ’ἀμείνον’, ὦ τέκνον.

ἦλθες ἐς νόθον τι λέκτρον;

μωρίᾳ γε τοῦ νέου.

πρὶν κόρην λαβεῖν Ἐρεχθέως;

οὐ γὰρ ὕστερόν γέ πω.

ἆρα δῆτ’ἐκεῖ μ’ἔφυσας;

τῷ χρόνῳ γε συντρέχει.

κᾆτα πῶς ἀφικόμεσθα δεῦρο —

διὰ μακρᾶς ἐλθὼν κελεύθου;

τοῦτο κἄμ’ἀπαιολεῖ.

Πυθίαν δ’ἦλθες πέτραν πρίν;

ἐς φανάς γε Βακχίου.

προξένων δ’ἔν του κατέσχες;

ὅς με Δελφίσιν κόραις […]

ἐθιάσευσ’, ἢ πῶς τάδ’αὐδᾷς;

μαινάσιν γε Βακχίου.

ἔμφρον’ἢ κάτοινον ὄντα;

Βακχίου πρὸς ἡδοναῖς.

ὁ πότμος ἐξηῦρεν, τέκνον.

πῶς δ’ἀφικόμεσθα ναούς;

ἔκβολον κόρης ἴσως.

ἐκπεφεύγαμεν τὸ δοῦλον.

πατέρα νυν δέχου, τέκνον.

τῷ θεῷ γοῦν οὐκ ἀπιστεῖν εἰκός.

εὖ φρονεῖς ἄρα.

καὶ τί βουλόμεσθά γ’ἄλλο —

νῦν ὁρᾷς ἃ χρή σ’ὁρᾶν.

ἢ Διὸς παιδὸς γενέσθαι παῖς;

ὃ σοί γε γίγνεται.

ἦ θίγω δῆθ’οἵ μ’ἔφυσαν;

πιθόμενός γε τῷ θεῷ.

χαῖρέ μοι, πάτερ —

φίλον γε φθέγμ’ἐδεξάμην τόδε.

ἡμέραθ’ἡ νῦν παροῦσα.

μακάριόν γ’ἔθηκέ με.

ὦ φίλη μῆτερ, πότ’ἆρα καὶ σὸν ὄψομαι δέμας;

νῦν ποθῶ σε μᾶλλον ἢ πρίν, ἥτις εἶ ποτ’, εἰσιδεῖν.

ἀλλ’ἴσως τέθνηκας, ἡμεῖς δ’οὐδὲν ἂν δυναίμεθα.

κοιναὶ μὲν ἡμῖν δωμάτων εὐπραξίαι ·

ὅμως δὲ καὶ δέσποιναν ἐς τέκν’εὐτυχεῖν

ἐβουλόμην ἂν τούςτ’Ἐρεχθέως δόμους.

ὦ τέκνον, ἐς μὲν σὴν ἀνεύρεσιν θεὸς

ὀρθῶς ἔκρανε, καὶ συνῆψ’ἐμοίτε σέ,

σύτ’αὖ τὰ φίλταθ’ηὗρες οὐκ εἰδὼς πάρος.

ὃ δ’ᾖξας ὀρθῶς, τοῦτο κἄμ’ἔχει πόθος,

ὅπως σύτ’, ὦ παῖ, μητέρ’εὑρήσεις σέθεν,

ἐγώθ’ὁποίας μοι γυναικὸς ἐξέφυς.

χρόνῳ δὲ δόντες ταῦτ’ἴσως εὕροιμεν ἄν.

ἀλλ’ἐκλιπὼν θεοῦ δάπεδ’ἀλητείαντε σὴν

ἐς τὰς Ἀθήνας στεῖχε κοινόφρων πατρί,

οὗ σ’ὄλβιον μὲν σκῆπτρον ἀναμένει πατρός,

πολὺς δὲ πλοῦτος · οὐ δὲ θάτερον νοσῶν

δυοῖν κεκλήσῃ δυσγενὴς πένηςθ’ἅμα,

ἀλλ’εὐγενήςτε καὶ πολυκτήμων βίου.

σιγᾷς; τί πρὸς γῆν ὄμμα σὸν βαλὼν ἔχεις;

ἐς φροντίδας δ’ἀπῆλθες, ἐκ δὲ χαρμονῆς

πάλιν μεταστὰς δεῖμα προσβάλλεις πατρί.

οὐ ταὐτὸν εἶδος φαίνεται τῶν πραγμάτων

πρόσωθεν ὄντων ἐγγύθενθ’ὁρωμένων.

ἐγὼ δὲ τὴν μὲν συμφορὰν ἀσπάζομαι,

πατέρα σ’ἀνευρών · ὧν δὲ γιγνώσκω, πάτερ,

ἄκουσον. εἶναί φασι τὰς αὐτόχθονας

κλεινὰς Ἀθήνας οὐκ ἐπείσακτον γένος,

ἵν’ἐσπεσοῦμαι δύο νόσω κεκτημένος,

πατρόςτ’ἐπακτοῦ καὐτὸς ὢν νοθαγενής.

καὶ τοῦτ’ἔχων τοὔνειδος, ἀσθενὴς μὲν ὤν —

ἢν δ’ἐς τὸ πρῶτον πόλεος ὁρμηθεὶς ζυγὸν

ζητῶ τις εἶναι, τῶν μὲν ἀδυνάτων ὕπο

μισησόμεσθα · λυπρὰ γὰρ τὰ κρείσσονα ·

ὅσοι δέ, χρηστοὶ δυνάμενοίτ’εἶναι σοφοί,

σιγῶσι κοὐ σπεύδουσιν ἐς τὰ πράγματα,

γέλωτ’ἐν αὐτοῖς μωρίαντε λήψομαι

οὐχ ἡσυχάζων ἐν πόλει φόβου πλέᾳ.

τῶν δ’† αὖ λογίωντε † χρωμένωντε τῇ πόλει

ἐς ἀξίωμα βὰς πλέον φρουρήσομαι

ψήφοισιν. οὕτω γὰρ τάδ’, ὦ πάτερ, φιλεῖ ·

οἳ τὰς πόλεις ἔχουσι κἀξιώματα,

τοῖς ἀνθαμίλλοις εἰσὶ πολεμιώτατοι.

ἐλθὼν δ’ἐς οἶκον ἀλλότριον ἔπηλυς ὢν

γυναῖκάθ’ὡς ἄτεκνον, ἣ κοινουμένη

τὰς συμφοράς σοι πρόσθεν, ἀπολαχοῦσα νῦν

αὐτὴ καθ’αὑτὴν τὴν τύχην οἴσει πικρῶς,

πῶς οὐχ ὑπ’αὐτῆς εἰκότως μισήσομαι,

ὅταν παραστῶ σοὶ μὲν ἐγγύθεν ποδός,

ἣ δ’οὖσ’ἄτεκνος τὰ σὰ φίλ’εἰσορᾷ πικρῶς,

κᾆτ’ἢ προδοὺς σύ μ’ἐς δάμαρτα σὴν βλέπῃς

ἢ τἀμὰ τιμῶν δῶμα συγχέας ἔχῃς;

ὅσας σφαγὰς δὴ φαρμάκωντε θανασίμων

γυναῖκες ηὗρον ἀνδράσιν διαφθοράς.

ἄλλωςτε τὴν σὴν ἄλοχον οἰκτίρω, πάτερ,

ἄπαιδα γηράσκουσαν · οὐ γὰρ ἀξία

πατέρων ἀπ’ἐσθλῶν οὖσ’ἀπαιδίᾳ νοσεῖν.

τυραννίδος δὲ τῆς μάτην αἰνουμένης

τὸ μὲν πρόσωπον ἡδύ, τἀν δόμοισι δὲ

λυπηρά · τίς γὰρ μακάριος, τίς εὐτυχής,

ὅστις δεδοικὼς καὶ παραβλέπων βίον

αἰῶνα τείνει; δημότης ἂν εὐτυχὴς

ζῆν ἂν θέλοιμι μᾶλλον ἢ τύραννος ὤν,

ᾧ τοὺς πονηροὺς ἡδονὴ φίλους ἔχειν,

ἐσθλοὺς δὲ μισεῖ κατθανεῖν φοβούμενος.

εἴποις ἂν ὡς ὁ χρυσὸς ἐκνικᾷ τάδε,

πλουτεῖντε τερπνόν; οὐ φιλῶ ψόφους κλύειν

ἐν χερσὶ σῴζων ὄλβον οὐ δ’ἔχειν πόνους ·

εἴη γ’ἐμοὶ μὲν μέτρια μὴ λυπουμένῳ.

ἃ δ’ἐνθάδ’εἶχον ἀγάθ’ἄκουσόν μου, πάτερ ·

τὴν φιλτάτην μὲν πρῶτον ἀνθρώπῳ σχολὴν

ὄχλοντε μέτριον, οὐ δέ μ’ἐξέπληξ’ὁδοῦ

πονηρὸς οὐδείς · κεῖνο δ’οὐκ ἀνασχετόν,

εἴκειν ὁδοῦ χαλῶντα τοῖς κακίοσιν.

θεῶν δ’ἐν εὐχαῖς † ἢ γόοισιν ἦ † βροτῶν,

ὑπηρετῶν χαίρουσιν, οὐ γοωμένοις.

καὶ τοὺς μὲν ἐξέπεμπον, οἳ δ’ἧκον ξένοι,

ὥσθ’ἡδὺς αἰεὶ καινὸς ἐν καινοῖσιν ἦ.

ὃ δ’εὐκτὸν ἀνθρώποισι, κἂν ἄκουσιν ᾖ,

δίκαιον εἶναί μ’ὁ νόμος ἡ φύσιςθ’ἅμα

παρεῖχε τῷ θεῷ. ταῦτα συννοούμενος

κρείσσω νομίζω τἀνθάδ’ἢ τἀκεῖ, πάτερ.

ἔα δ’ἔμ’αὐτοῦ ζῆν · ἴση γὰρ ἡ χάρις,

μεγάλοισι χαίρειν σμικράθ’ἡδέως ἔχειν.

καλῶς ἔλεξας, εἴπερ οὓς ἐγὼ φιλῶ

ἐν τοῖσι σοῖσιν εὐτυχήσουσιν φίλοις.

παῦσαι λόγων τῶνδ’, εὐτυχεῖν δ’ἐπίστασο ·

θέλω γὰρ οὗπέρ σ’ηὗρον ἄρξασθαι, τέκνον,

κοινῆς τραπέζης, δαῖτα πρὸς κοινὴν πεσών,

θῦσαίθ’ἅ σου πρὶν γενέθλι’οὐκ ἐθύσαμεν.

καὶ νῦν μὲν ὡς δὴ ξένον ἄγων σ’ἐφέστιον

δείπνοισι τέρψω, τῆς δ’Ἀθηναίων χθονὸς

ἄξω θεατὴν δῆθεν, ὡς οὐκ ὄντ’ἐμόν.

καὶ γὰρ γυναῖκα τὴν ἐμὴν οὐ βούλομαι

λυπεῖν ἄτεκνον οὖσαν αὐτὸς εὐτυχῶν.

χρόνῳ δὲ καιρὸν λαμβάνων προσάξομαι

δάμαρτ’ἐᾶν σε σκῆπτρα τἄμ’ἔχειν χθονός.

Ἴωνα δ’ὀνομάζω σε τῇ τύχῃ πρέπον,

ὁθούνεκ’ἀδύτων ἐξιόντι μοι θεοῦ

ἴχνος συνῆψας πρῶτος. ἀλλὰ τῶν φίλων

πλήρωμ’ἀθροίσας βουθύτῳ σὺν ἡδονῇ

πρόσειπε, μέλλων Δελφίδ’ἐκλιπεῖν πόλιν.

ὑμῖν δὲ σιγᾶν, δμωΐδες, λέγω τάδε,

ἢ θάνατον εἰπούσαισι πρὸς δάμαρτ’ἐμήν.

στείχοιμ’ἄν. ἓν δὲ τῆς τύχης ἄπεστί μοι ·

εἰ μὴ γὰρ ἥτις μ’ἔτεκεν εὑρήσω, πάτερ,

ἀβίωτον ἡμῖν. εἰ δ’ἐπεύξασθαι χρεών,

ἐκ τῶν Ἀθηνῶν μ’ἡ τεκοῦσ’εἴη γυνή,

ὥς μοι γένηται μητρόθεν παρρησία.

καθαρὰν γὰρ ἤν τις ἐς πόλιν πέσῃ ξένος,

κἂν τοῖς λόγοισιν ἀστὸς ᾖ, τό γε στόμα

δοῦλον πέπαται κοὐκ ἔχει παρρησίαν.

ὁρῶ δάκρυα καὶ πενθίμους

ἀλαλαγὰς στεναγμάτωντ’ἐσβολάς,

ὅταν ἐμὰ τύραννος εὐπαιδίαν

πόσιν ἔχοντ’εἰδῇ,

αὐτὴ δ’ἄπαις ᾖ καὶ λελειμμένη τέκνων.

τίν’, ὦ παῖ πρόμαντι Λατοῦς,

ἔχρησας ὑμνῳδίαν;

πόθεν ὁ παῖς ὅδ’ἀμφὶ ναοὺς σέθεν

τρόφιμος ἐξέβα; γυναικῶν τίνος;

οὐ γάρ με σαίνει θέσφατα μή τιν’ἔχῃ δόλον.

δειμαίνω συμφοράν,

ἐφ’ὅ ποτε βάσεται.

ἄτοπος ἄτοπα γὰρ δίδωσί μοι,

τὸ δ’ἔτ’εὔφημ’ἔχει,

δόλον τύχανθ’, ὁ παῖς —

ἄλλων τραφεὶς ἐξ αἱμάτων.

τίς οὐ τάδε ξυνοίσεται;

— φίλαι, πότερ’ἐμᾷ δεσποίνᾳ

τάδε τορῶς ἐς οὖς γεγωνήσομεν;

πόσιν, ἐν ᾧ τὰ πάντ’ἔχουσ’ἐλπίδων

μέτοχος ἦν, τλάμων, […]

— νῦν δ’ἣ μὲν ἔρρει συμφοραῖς, ὃ δ’εὐτυχεῖ.

— πολιὸν ἐσπεσοῦσα γῆρας, πόσις δ’[…]

— ἀτίετος φίλων.

— μέλεος, ὃς θυραῖος ἐλθὼν δόμους,

μέγαν ἐς ὄλβον, οὐκ ἴσωσεν τύχης […]

(— ὄλοιτ’, ὄλοιτο) πότνιαν ἐξαπαφὼν ἐμάν.

— καὶ θεοῖσιν μὴ τύχοι

καλλίφλογα πέλανον ἐπὶ

πυρὶ καθαγνίσας · τὸ δ’ἐμὸν εἴσεται,

ὅσον ἀμᾶς ἔφυν

τυραννίδος φίλα.

— ἦ δὴ πέλας δείπνων κυρεῖ

παῖς καὶ πατὴρ νέος νέων.

ἰὼ δειράδες Παρνασοῦ πέτρας

ἔχουσαι σκόπελον οὐράνιόνθ’ἕδραν,

ἵνα Βάκχιος ἀμφιπύρους ἀνέχων πεύκας

λαιψηρὰ πηδᾷ νυκτιπόλοις ἅμα σὺν Βάκχαις,

μή ποτ’εἰς ἐμὰν πόλιν ἵκοιθ’ὁ παῖς,

νέαν δ’ἁμέραν ἀπολιπὼν θάνοι.

στενομένα γὰρ ἂν πόλις ἔχοι σκῆψιν

ξενικὸν ἐσβολὰν […]

[…]

ἁλίσας ὁ πάρος ἀρχαγὸς ὢν

Ἐρεχθεὺς ἄναξ.

ὦ πρέσβυ παιδαγώγ’Ἐρεχθέως πατρὸς

τοὐμοῦ ποτ’ὄντος, ἡνίκ’ἦν ἔτ’ἐν φάει,

ἔπαιρε σαυτὸν πρὸς θεοῦ χρηστήρια,

ὥς μοι συνησθῇς, εἴ τι Λοξίας ἄναξ

θέσπισμα παίδων ἐς γονὰς ἐφθέγξατο.

σὺν τοῖς φίλοις γὰρ ἡδὺ μὲν πράσσειν καλῶς ·

ἃ μὴ γένοιτο δ’, εἴ τι τυγχάνοι κακόν,

ἐς ὄμματ’εὔνου φωτὸς ἐμβλέψαι γλυκύ.

ἐγὼ δέ σ’, ὥσπερ καὶ σὺ πατέρ’ἐμόν ποτε,

δέσποιν’ὅμως οὖσ’ἀντικηδεύω πατρός.

ὦ θύγατερ, ἄξι’ἀξίων γεννητόρων

ἤθη φυλάσσεις, κοὐ καταισχύνασ’ἔχεις

τοὺς σοὺς παλαιούς, ἐκγόνους αὐτόχθονας.

ἕλχ’ἕλκε πρὸς μέλαθρα καὶ κόμιζέ με.

αἰπεινά τοι μαντεῖα · τοῦ γήρως δέ μοι

συνεκπονοῦσα κῶλον ἰατρὸς γενοῦ.

ἕπου νυν · ἴχνος δ’ἐκφύλασσ’ὅπου τίθης.

τὸ τοῦ ποδὸς μὲν βραδύ, τὸ τοῦ δὲ νοῦ ταχύ.

βάκτρῳ δ’ἐρείδου περιφερῆ στίβον χθονός.

καὶ τοῦτο τυφλόν, ὅταν ἐγὼ βλέπω βραχύ.

ὀρθῶς ἔλεξας · ἀλλὰ μὴ παρῇς κόπῳ.

οὔκουν ἑκών γε · τοῦ δ’ἀπόντος οὐ κρατῶ.

γυναῖκες, ἱστῶν τῶν ἐμῶν καὶ κερκίδος

δούλευμα πιστόν, τίνα τύχην λαβὼν πόσις

βέβηκε παίδων, ὧνπερ οὕνεχ’ἥκομεν;

σημήνατ’· εἰ γὰρ ἀγαθά μοι μηνύσετε,

οὐκ εἰς ἀπίστους δεσπότας βαλεῖς χάριν.

ἰὼ δαῖμον.

τὸ φροίμιον μὲν τῶν λόγων οὐκ εὐτυχές.

ἰὼ τλᾶμον.

ἀλλ’ἦ τι θεσφάτοισι δεσποτῶν νοσῶ;

εἶεν · τί δρῶμεν; θάνατος ὧν κεῖται πέρι […]

τίς ἥδε μοῦσα, χὡ φόβος τίνων πέρι;

εἴπωμεν ἢ σιγῶμεν; ἢ τί δράσομεν;

εἴφ’· ὡς ἔχεις γε συμφοράν τιν’εἰς ἐμέ.

εἰρήσεταί τοι, κεἰ θανεῖν μέλλω διπλῇ.

οὐκ ἔστι σοι, δέσποιν’, ἐπ’ἀγκάλαις λαβεῖν

τέκν’, οὐ δὲ μαστῷ σῷ προσαρμόσαι ποτέ.

ὤμοι, θάνοιμι.

ὦ τάλαιν’

ἐγὼ συμφορᾶς, ἔλαβον ἔπαθον ἄχος ἀβίοτον, φίλαι.

αἰαῖ αἰαῖ ·

διανταῖος ἔτυπεν ὀδύνα με

πλευμόνων τῶνδ’ἔσω.

μήπω στενάξῃς —

ἀλλὰ πάρεισι γόοι.

πρὶν ἂν μάθωμεν —

ἀγγελίαν τίνα μοι;

εἰ ταὐτὰ πράσσων δεσπότης τῆς συμφορᾶς

κοινωνός ἐστιν, ἢ μόνη σὺ δυστυχεῖς.

κείνῳ μέν, ὦ γεραιέ, παῖδα Λοξίας

ἔδωκεν, ἰδίᾳ δ’εὐτυχεῖ ταύτης δίχα.

τόδ’ἐπὶ τῷδε κακὸν ἄκρον ἔλακες

ἄχος ἐμοὶ στένειν.

πότερα δὲ φῦναι δεῖ γυναικὸς ἔκ τινος

τὸν παῖδ’ὃν εἶπας, ἢ γεγῶτ’ἐθέσπισεν;

ἤδη πεφυκότ’ἐκτελῆ νεανίαν

δίδωσιν αὐτῷ Λοξίας · παρῆ δ’ἐγώ.

πῶς φῄς; ἄφατον ἄφατον ἀναύδητον

λόγον ἐμοὶ θροεῖς.

κἄμοιγε. πῶς δ’ὁ χρησμὸς ἐκπεραίνεται,

σαφέστερόν μοι φράζε, χὥστις ἔσθ’ὁ παῖς.

ὅτῳ ξυναντήσειεν ἐκ θεοῦ συθεὶς

πρώτῳ πόσις σός, παῖδ’ἔδωκ’αὐτῷ θεός.

ὀττοτοττοτοῖ · τὸν δ’ἐμὸν ἄτεκνον ἄτεκνον ἔλακεν

ἄρα βίοτον; ἐρημίᾳ δ’ὀρφανοὺς

δόμους οἰκήσω.

τίς οὖν ἐχρήσθη; τῷ συνῆψ’ἴχνος ποδὸς

πόσις ταλαίνης; πῶς δὲ ποῦ νιν εἰσιδών;

οἶσθ’, ὦ φίλη δέσποινα, τὸν νεανίαν

ὃς τόνδ’ἔσαιρε ναόν; οὗτος ἔσθ’ὁ παῖς.

ἀν’ὑγρὸν ἀμπταίην αἰθέρα πόρσω