Heracles

τίς τὸν Διὸς σύλλεκτρον οὐκ οἶδεν βροτῶν,

Ἀργεῖον Ἀμφιτρύων’, ὃν Ἀλκαῖός ποτε

ἔτιχθ’ὁ Περσέως, πατέρα τόνδ’Ἡρακλέους;

ὃς τάσδε Θήβας ἔσχον, ἔνθ’ὁ γηγενὴς

σπαρτῶν στάχυς ἔβλαστεν, ὧν γένους Ἄρης

ἔσωσ’ἀριθμὸν ὀλίγον, οἳ Κάδμου πόλιν

τεκνοῦσι παίδων παισίν. ἔνθεν ἐξέφυ

Κρέων Μενοικέως παῖς, ἄναξ τῆσδε χθονός.

Κρέων δὲ Μεγάρας τῆσδε γίγνεται πατήρ,

ἣν πάντες ὑμεναίοισι Καδμεῖοί ποτε

λωτῷ συνηλάλαξαν, ἡνίκ’εἰς ἐμοὺς

δόμους ὁ κλεινὸς Ἡρακλῆς νιν ἤγετο.

λιπὼν δὲ Θήβας, οὗ κατῳκίσθην ἐγώ,

Μεγάραντε τήνδε πενθερούςτε παῖς ἐμὸς

Ἀργεῖα τείχη καὶ Κυκλωπίαν πόλιν

ὠρέξατ’οἰκεῖν, ἣν ἐγὼ φεύγω κτανὼν

Ἠλεκτρύωνα · συμφορὰς δὲ τὰς ἐμὰς

ἐξευμαρίζων καὶ πάτραν οἰκεῖν θέλων,

καθόδου δίδωσι μισθὸν Εὐρυσθεῖ μέγαν,

ἐξημερῶσαι γαῖαν, εἴθ’Ἥρας ὕπο

κέντροις δαμασθεὶς εἴτε τοῦ χρεὼν μέτα.

καὶ τοὺς μὲν ἄλλους ἐξεμόχθησεν πόνους,

τὸ λοίσθιον δὲ Ταινάρου διὰ στόμα

βέβηκ’ἐς Ἅιδου, τὸν τρισώματον κύνα

ἐς φῶς ἀνάξων, ἔνθεν οὐχ ἥκει πάλιν.

γέρων δὲ δή τις ἔστι Καδμείων λόγος

ὡς ἦν πάρος Δίρκης τις εὐνήτωρ Λύκος

τὴν ἑπτάπυργον τήνδε δεσπόζων πόλιν,

τὼ λευκοπώλω πρὶν τυραννῆσαι χθονὸς

Ἀμφίον’ἠδὲ Ζῆθον, ἐκγόνω Διός.

οὗ ταὐτὸν ὄνομα παῖς πατρὸς κεκλημένος,

Καδμεῖος οὐκ ὤν, ἀλλ’ἀπ’Εὐβοίας μολών,

κτείνει Κρέοντα καὶ κτανὼν ἄρχει χθονός,

στάσει νοσοῦσαν τήνδ’ἐπεσπεσὼν πόλιν.

ἡμῖν δὲ κῆδος ἐς Κρέοντ’ἀνημμένον

κακὸν μέγιστον, ὡς ἔοικε, γίγνεται.

τοὐμοῦ γὰρ ὄντος παιδὸς ἐν μυχοῖς χθονὸς

ὁ καινὸς οὗτος τῆσδε γῆς ἄρχων Λύκος

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἐξελεῖν θέλει

κτανὼν δάμαρτάθ’, ὡς φόνῳ σβέσῃ φόνον,

κἄμ’— εἴ τι δὴ χρὴ κἄμ’ἐν ἀνδράσιν λέγειν

γέροντ’ἀχρεῖον — μή ποθ’οἵδ’ἠνδρωμένοι

μήτρωσιν ἐκπράξωσιν αἵματος δίκην.

ἐγὼ δέ — λείπει γάρ με τοῖσδ’ἐν δώμασιν

τροφὸν τέκνων οἰκουρόν, ἡνίκα χθονὸς

μέλαιναν ὄρφνην εἰσέβαινε, παῖς ἐμός —

σὺν μητρί, τέκνα μὴ θάνωσ’Ἡρακλέους,

βωμὸν καθίζω τόνδε σωτῆρος Διός,

ὃν καλλινίκου δορὸς ἄγαλμ’ἱδρύσατο

Μινύας κρατήσας οὑμὸς εὐγενὴς τόκος.

πάντων δὲ χρεῖοι τάσδ’ἕδρας φυλάσσομεν,

σίτων ποτῶν ἐσθῆτος, ἀστρώτῳ πέδῳ

πλευρὰς τιθέντες · ἐκ γὰρ ἐσφραγισμένοι

δόμων καθήμεθ’ἀπορίᾳ σωτηρίας.

φίλων δὲ τοὺς μὲν οὐ σαφεῖς ὁρῶ φίλους,

οἳ δ’ὄντες ὀρθῶς ἀδύνατοι προσωφελεῖν.

τοιοῦτον ἀνθρώποισιν ἡ δυσπραξία ·

ἧς μήποθ’ὅστις καὶ μέσως εὔνους ἐμοὶ

τύχοι, φίλων ἔλεγχον ἀψευδέστατον.

ὦ πρέσβυ, Ταφίων ὅς ποτ’ἐξεῖλες πόλιν

στρατηλατήσας κλεινὰ Καδμείων δορός,

ὡς οὐδὲν ἀνθρώποισι τῶν θείων σαφές.

ἐγὼ γὰρ οὔτ’ἐς πατέρ’ἀπηλάθην τύχης,

ὃς οὕνεκ’ὄλβου μέγας ἐκομπάσθη ποτέ,

ἔχων τυραννίδ’, ἧς μακραὶ λόγχαι πέρι

πηδῶσ’ἔρωτι σώματ’εἰς εὐδαίμονα,

ἔχων δὲ τέκνα · κἄμ’ἔδωκε παιδὶ σῷ

ἐπίσημον εὐνὴν Ἡρακλεῖ συνοικίσας.

καὶ νῦν ἐκεῖνα μὲν θανόντ’ἀνέπτατο,

ἐγὼ δὲ καὶ σὺ μέλλομεν θνῄσκειν, γέρον,

οἵθ’Ἡράκλειοι παῖδες, οὓς ὑπὸ πτεροῖς

σῴζω νεοσσοὺς ὄρνις ὣς ὑφειμένη.

οἳ δ’εἰς ἔλεγχον ἄλλος ἄλλοθεν πίτνων,

Ὦ μῆτερ, αὐδᾷ, ποῖ πατὴρ ἄπεστι γῆς;

τί δρᾷ, πόθ’ἥξει; τῷ νέῳ δ’ἐσφαλμένοι

ζητοῦσι τὸν τεκόντ’· ἐγὼ δὲ διαφέρω

λόγοισι, μυθεύουσα. θαυμάζων δ’ὅταν

πύλαι ψοφῶσι, πᾶς ἀνίστησιν πόδα,

ὡς πρὸς πατρῷον προσπεσούμενοι γόνυ.

νῦν οὖν τίν’ἐλπίδ’ἢ πέδον σωτηρίας

ἐξευμαρίζῃ, πρέσβυ; πρὸς σὲ γὰρ βλέπω.

ὡς οὔτε γαίας ὅρι’ἂν ἐκβαῖμεν λάθρᾳ ·

φυλακαὶ γὰρ ἡμῶν κρείσσονες κατ’ἐξόδους ·

οὔτ’ἐν φίλοισιν ἐλπίδες σωτηρίας

ἔτ’εἰσὶν ἡμῖν. ἥντιν’οὖν γνώμην ἔχεις

λέγ’ἐς τὸ κοινόν, μὴ θανεῖν ἕτοιμον ᾖ.

ὦ θύγατερ, οὔτοι ῥᾴδιον τὰ τοιάδε

φαύλως παραινεῖν, σπουδάσαντ’ἄνευ πόνου ·

χρόνον δὲ μηκύνωμεν ὄντες ἀσθενεῖς.

λύπης τι προσδεῖς ἢ φιλεῖς οὕτω φάος;

καὶ τῷδε χαίρω καὶ φιλῶ τὰς ἐλπίδας.

κἀγώ · δοκεῖν δὲ τἀδόκητ’οὐ χρή, γέρον.

ἐν ταῖς ἀναβολαῖς τῶν κακῶν ἔνεστ’ἄκη.

ὁ δ’ἐν μέσῳ με λυπρὸς ὢν δάκνει χρόνος.

ἔτ’ἂν γένοιτ’, ὦ θύγατερ, οὔριος δρόμος

ἐκ τῶν παρόντων τῶνδ’ἐμοὶ καὶ σοὶ κακῶν,

ἔλθοιτ’ἔτ’ἂν παῖς οὑμός, εὐνήτωρ δὲ σός.

ἀλλ’ἡσύχαζε καὶ δακρυρρόους τέκνων

πηγὰς ἀφαίρει καὶ παρευκήλει λόγοις,

κλέπτουσα μύθοις ἀθλίους κλοπὰς ὅμως.

κάμνουσι γάρ τοι καὶ βροτῶν αἱ συμφοραί,

καὶ πνεύματ’ἀνέμων οὐκ ἀεὶ ῥώμην ἔχει ·

οἵτ’εὐτυχοῦντες διὰ τέλους οὐκ εὐτυχεῖς.

ἐξίσταται γὰρ πάντ’ἀπ’ἀλλήλων δίχα.

οὗτος δ’ἀνὴρ ἄριστος ὅστις ἐλπίσι

πέποιθεν αἰεί · τὸ δ’ἀπορεῖν ἀνδρὸς κακοῦ.

ὑπώροφα μέλαθρα καὶ γεραιὰ δέμνι’, ἀμφὶ βάκτροις

ἔρεισμα θέμενος, ἐστάλην

ἰηλέμων γόων

ἀοιδὸς ὥστε πολιὸς ὄρνις,

ἔπεα μόνον καὶ

δόκημα νυκτερωπὸν ἐννύχων ὀνείρων,

τρομερὰ μέν, ἀλλ’ὅμως πρόθυμ’.

ὦ τέκεα, τέκεα πατρὸς ἀπάτορ’,

ὦ γεραιὲ σύτε τάλαινα

μᾶτερ, ἃ τὸν Ἀίδα δόμοις

πόσιν ἀναστενάζεις.

μὴ προκάμητε πόδα βαρύτε

κῶλον ὥστε πρὸς πετραῖον

λέπας † ζυγηφόρον πῶλον

ἀνέντες ὡς βάρος φέρον τροχηλάτοιο πώλου †.

λαβοῦ χερῶν καὶ πέπλων,

ὅτου λέλοιπε ποδὸς ἀμαυρὸν ἴχνος ·

γέρων γέροντα παρακόμιζ’,

ᾧ ξύνοπλα δόρατα νέα νέῳ

τὸ πάρος ἐν ἡλίκων πόνοις

ξυνῆν ποτ’, εὐκλεεστάτας

πατρίδος οὐκ ὀνείδη.

ἴδετε, πατέρος ὡς

γοργῶπες αἵδε προσφερεῖς

ὀμμάτων αὐγαί,

τὸ δὲ κακοτυχὲς οὐ λέλοιπεν ἐκ τέκνων

οὐ δ’ἀποίχεται χάρις.

Ἑλλὰς ὦ ξυμμάχους

οἵους οἵους

ὀλέσασα τούσδ’ἀποστερήσῃ.

ἀλλ’εἰσορῶ γὰρ τῆσδε κοίρανον χθονὸς

Λύκον περῶντα τῶνδε δωμάτων πέλας.

τὸν Ἡράκλειον πατέρα καὶ ξυνάορον,

εἰ χρή μ’, ἐρωτῶ · χρὴ δ’, ἐπεί γε δεσπότης

ὑμῶν καθέστηχ’, ἱστορεῖν ἃ βούλομαι.

τίν’ἐς χρόνον ζητεῖτε μηκῦναι βίον;

τίν’ἐλπίδ’ἀλκήντ’εἰσορᾶτε μὴ θανεῖν;

ἢ τὸν παρ’Ἅιδῃ πατέρα τῶνδε κείμενον

πιστεύεθ’ἥξειν; ὡς ὑπὲρ τὴν ἀξίαν

τὸ πένθος αἴρεσθ’, εἰ θανεῖν ὑμᾶς χρεών,

σὺ μὲν καθ’Ἑλλάδ’ἐκβαλὼν κόμπους κενούς,

ὡς σύγγαμός σοι Ζεὺς τέκνουτε κοινεών,

σὺ δ’ὡς ἀρίστου φωτὸς ἐκλήθης δάμαρ.

τί δὴ τὸ σεμνὸν σῷ κατείργασται πόσει,

ὕδραν ἕλειον εἰ διώλεσε κτανὼν

ἢ τὸν Νέμειον θῆρα; ὃν ἐν βρόχοις ἑλὼν

βραχίονός φησ’ἀγχόναισιν ἐξελεῖν.

τοῖσδ’ἐξαγωνίζεσθε; τῶνδ’ἄρ’οὕνεκα

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας οὐ θνῄσκειν χρεών;

ὃς ἔσχε δόξαν οὐδὲν ὢν εὐψυχίας

θηρῶν ἐν αἰχμῇ, τἄλλα δ’οὐδὲν ἄλκιμος,

ὃς οὔποτ’ἀσπίδ’ἔσχε πρὸς λαιᾷ χερὶ

οὐ δ’ἦλθε λόγχης ἐγγύς, ἀλλὰ τόξ’ἔχων,

κάκιστον ὅπλον, τῇ φυγῇ πρόχειρος ἦν.

ἀνδρὸς δ’ἔλεγχος οὐχὶ τόξ’εὐψυχίας,

ἀλλ’ὃς μένων βλέπειτε κἀντιδέρκεται

δορὸς ταχεῖαν ἄλοκα τάξιν ἐμβεβώς.

ἔχει δὲ τοὐμὸν οὐκ ἀναίδειαν, γέρον,

ἀλλ’εὐλάβειαν · οἶδα γὰρ κατακτανὼν

Κρέοντα πατέρα τῆσδε καὶ θρόνους ἔχων.

οὔκουν τραφέντων τῶνδε τιμωροὺς ἐμοὺς

χρῄζω λιπέσθαι τῶν δεδραμένων δίκην.

τῷ τοῦ Διὸς μὲν Ζεὺς ἀμυνέτω μέρει

παιδός · τὸ δ’εἰς ἔμ’, Ἡράκλεις, ἐμοὶ μέλει

λόγοισι τὴν τοῦδ’ἀμαθίαν ὑπὲρ σέθεν

δεῖξαι · κακῶς γάρ σ’οὐκ ἐατέον κλύειν.

πρῶτον μὲν οὖν τἄρρητ’— ἐν ἀρρήτοισι γὰρ

τὴν σὴν νομίζω δειλίαν, Ἡράκλεες —

σὺν μάρτυσιν θεοῖς δεῖ μ’ἀπαλλάξαι σέθεν.

Διὸς κεραυνόντ’ἠρόμην τέθριππάτε,

ἐν οἷς βεβηκὼς τοῖσι γῆς βλαστήμασιν

Γίγασι πλευροῖς πτήν’ἐναρμόσας βέλη

τὸν καλλίνικον μετὰ θεῶν ἐκώμασεν ·

τετρασκελέςθ’ὕβρισμα, Κενταύρων γένος,

Φολόην ἐπελθών, ὦ κάκιστε βασιλέων,

ἐροῦ τίν’ἄνδρ’ἄριστον ἐγκρίνειαν ἄν,

ἢ οὐ παῖδα τὸν ἐμόν, ὃν σὺ φῂς εἶναι δοκεῖν.

δίρφυντ’ἐρωτῶν ἥ σ’ἔθρεψ’Ἀβαντίδα …

οὐκ ἄν σ’ἐπαινέσειεν · οὐ γὰρ ἔσθ’ὅπου

ἐσθλόν τι δράσας μάρτυρ’ἂν λάβοις πάτραν.

τὸ πάνσοφον δ’εὕρημα, τοξήρη σαγήν,

μέμφῃ · κλύων νῦν τἀπ’ἐμοῦ σοφὸς γενοῦ.

ἀνὴρ ὁπλίτης δοῦλός ἐστι τῶν ὅπλων

καὶ τοῖσι συνταχθεῖσιν οὖσι μὴ ἀγαθοῖς

αὐτὸς τέθνηκε δειλίᾳ τῇ τῶν πέλας,

θραύσαςτε λόγχην οὐκ ἔχει τῷ σώματι

θάνατον ἀμῦναι, μίαν ἔχων ἀλκὴν μόνον ·

ὅσοι δὲ τόξοις χεῖρ’ἔχουσιν εὔστοχον,

ἓν μὲν τὸ λῷστον, μυρίους οἰστοὺς ἀφεὶς

ἄλλοις τὸ σῶμα ῥύεται μὴ κατθανεῖν,

ἑκὰς δ’ἀφεστὼς πολεμίους ἀμύνεται

τυφλοῖς ὁρῶντας οὐτάσας τοξεύμασιν

τὸ σῶμάτ’οὐ δίδωσι τοῖς ἐναντίοις,

ἐν εὐφυλάκτῳ δ’ἐστί · τοῦτο δ’ἐν μάχῃ

σοφὸν μάλιστα, δρῶντα πολεμίους κακῶς

σῴζειν τὸ σῶμα, μὴ ’κ τύχης ὡρμισμένον.

λόγοι μὲν οἵδε τοῖσι σοῖς ἐναντίαν

γνώμην ἔχουσι τῶν καθεστώτων πέρι.

παῖδας δὲ δὴ τί τούσδ’ἀποκτεῖναι θέλεις;

τί σ’οἵδ’ἔδρασαν; ἕν τί σ’ἡγοῦμαι σοφόν,

εἰ τῶν ἀρίστων τἄκγον’αὐτὸς ὢν κακὸς

δέδοικας. ἀλλὰ τοῦθ’ὅμως ἡμῖν βαρύ,

εἰ δειλίας σῆς κατθανούμεθ’εἵνεκα,

ὃ χρῆν σ’ὑφ’ἡμῶν τῶν ἀμεινόνων παθεῖν,

εἰ Ζεὺς δικαίας εἶχεν εἰς ἡμᾶς φρένας.

εἰ δ’οὖν ἔχειν γῆς σκῆπτρα τῆσδ’αὐτὸς θέλεις,

ἔασον ἡμᾶς φυγάδας ἐξελθεῖν χθονός ·

βίᾳ δὲ δράσῃς μηδέν, ἢ πείσῃ βίαν,

ὅταν θεοῦ σοι πνεῦμα μεταβαλὸν τύχῃ. φεῦ ·

ὦ γαῖα Κάδμου · καὶ γὰρ ἐς σὲ ἀφίξομαι

λόγους ὀνειδιστῆρας ἐνδατούμενος ·

τοιαῦτ’ἀμύνεθ’Ἡρακλεῖ τέκνοισίτε;

ὃς εἷς Μινύαισι πᾶσι διὰ μάχης μολὼν

Θήβαις ἔθηκεν ὄμμ’ἐλεύθερον βλέπειν.

οὐ δ’Ἑλλάδ’ᾔνεσ’— οὐ δ’ἀνέξομαί ποτε

σιγῶν — κακίστην λαμβάνων ἐς παῖδ’ἐμόν,

ἣν χρῆν νεοσσοῖς τοῖσδε πῦρ λόγχας ὅπλα

φέρουσαν ἐλθεῖν, ποντίων καθαρμάτων

χέρσουτ’ἀμοιβάς — ὧν ἐμόχθησας χάριν.

τὰ δ’, ὦ τέκν’, ὑμῖν οὔτε Θηβαίων πόλις

οὔθ’Ἑλλὰς ἀρκεῖ · πρὸς δ’ἔμ’ἀσθενῆ φίλον

δεδόρκατ’, οὐδὲν ὄντα πλὴν γλώσσης ψόφον.

ῥώμη γὰρ ἐκλέλοιπεν ἣν πρὶν εἴχομεν,

γήρᾳ δὲ τρομερὰ γυῖα κἀμαυρὸν σθένος.

εἰ δ’ἦ νέοςτε κἄτι σώματος κρατῶν,

λαβὼν ἂν ἔγχος τοῦδε τοὺς ξανθοὺς πλόκους

καθῃμάτωσ’ἄν, ὥστ’Ἀτλαντικῶν πέραν

φεύγειν ὅρων ἂν δειλίᾳ τοὐμὸν δόρυ.

ἆρ’οὐκ ἀφορμὰς τοῖς λόγοισιν ἁγαθοὶ

θνητῶν ἔχουσι, κἂν βραδύς τις ᾖ λέγειν;

σὺ μὲν λέγ’ἡμᾶς οἷς πεπύργωσαι λόγοις,

ἐγὼ δὲ δράσω σ’ἀντὶ τῶν λόγων κακῶς.

ἄγ’, οἳ μὲν Ἑλικῶν’, οἳ δὲ Παρνασοῦ πτυχὰς

τέμνειν ἄνωχθ’ἐλθόντες ὑλουργοὺς δρυὸς

κορμούς · ἐπειδὰν δ’ἐσκομισθῶσιν πόλει,

βωμὸν πέριξ νήσαντες ἀμφήρη ξύλα

ἐμπίμπρατ’αὐτῶν καὶ πυροῦτε σώματα

πάντων, ἵν’εἰδῶσ’οὕνεκ’οὐχ ὁ κατθανὼν

κρατεῖ χθονὸς τῆσδ’, ἀλλ’ἐγὼ τὰ νῦν τάδε.

ὑμεῖς δέ, πρέσβεις, ταῖς ἐμαῖς ἐναντίοι

γνώμαισιν ὄντες, οὐ μόνον στενάξετε

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας, ἀλλὰ καὶ δόμου

τύχας, ὅταν πάσχῃ τι, μεμνήσεσθε δὲ

δοῦλοι γεγῶτες τῆς ἐμῆς τυραννίδος.

— ὦ γῆς λοχεύμαθ’, οὓς Ἄρης σπείρει ποτὲ

λάβρον δράκοντος ἐξερημώσας γένυν,

οὐ σκῆπτρα, χειρὸς δεξιᾶς ἐρείσματα,

ἀρεῖτε καὶ τοῦδ’ἀνδρὸς ἀνόσιον κάρα

καθαιματώσεθ’, ὅστις οὐ Καδμεῖος ὢν

ἄρχει κάκιστος τῶν νέων ἔπηλυς ὤν;

ἀλλ’οὐκ ἐμοῦ γε δεσπόσεις χαίρων ποτέ.

— οὐ δ’ἁπόνησα πόλλ’ἐγὼ καμὼν χερὶ

ἕξεις. ἀπέρρων δ’ἔνθεν ἦλθες ἐνθάδε,

ὕβριζ’. ἐμοῦ γὰρ ζῶντος οὐ κτενεῖς ποτε

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας. οὐ τοσόνδε γῆς

ἔνερθ’ἐκεῖνος κρύπτεται λιπὼν τέκνα.

— ἐπεὶ σὺ μὲν γῆν τήνδε διολέσας ἔχεις,

ὃ δ’ὠφελήσας ἀξίων οὐ τυγχάνει.

— κἄπειτα πράσσω πόλλ’ἐγώ, φίλους ἐμοὺς

θανόντας εὖ δρῶν, οὗ φίλων μάλιστα δεῖ;

— ὦ δεξιὰ χείρ, ὡς ποθεῖς λαβεῖν δόρυ,

ἐν δ’ἀσθενείᾳ τὸν πόθον διώλεσας.

ἐπεί σ’ἔπαυσ’ἂν δοῦλον ἐννέποντά με

καὶ τάσδε Θήβας εὐκλεῶς ᾠκήσαμεν.

ἐν αἷς σὺ χαίρεις · οὐ γὰρ εὖ φρονεῖ πόλις

στάσει νοσοῦσα καὶ κακοῖς βουλεύμασιν.

οὐ γάρ ποτ’ἂν σὲ δεσπότην ἐκτήσατο.

γέροντες, αἰνῶ · τῶν φίλων γὰρ οὕνεκα

ὀργὰς δικαίας τοὺς φίλους ἔχειν χρεών ·

ἡμῶν δ’ἕκατι δεσπόταις θυμούμενοι

πάθητε μηδέν. τῆς δ’ἐμῆς, Ἀμφιτρύων,

γνώμης ἄκουσον, ἤν τί σοι δοκῶ λέγειν.

ἐγὼ φιλῶ μὲν τέκνα · πῶς γὰρ οὐ φιλῶ

ἅτικτον, ἁμόχθησα; καὶ τὸ κατθανεῖν

δεινὸν νομίζω · τῷ δ’ἀναγκαίῳ τρόπῳ

ὃς ἀντιτείνει σκαιὸν ἡγοῦμαι βροτόν.

ἡμᾶς δ’, ἐπειδὴ δεῖ θανεῖν, θνῄσκειν χρεὼν

μὴ πυρὶ καταξανθέντας, ἐχθροῖσιν γέλων

διδόντας, οὑμοὶ τοῦ θανεῖν μεῖζον κακόν.

ὀφείλομεν γὰρ πολλὰ δώμασιν καλά ·

σὲ μὲν δόκησις ἔλαβεν εὐκλεὴς δορός,

ὥστ’οὐκ ἀνεκτὸν δειλίας θανεῖν σ’ὕπο ·

οὑμὸς δ’ἀμαρτύρητος εὐκλεὴς πόσις,

ὡς τούσδε παῖδας οὐκ ἂν ἐκσῶσαι θέλοι

δόξαν κακὴν λαβόντας · οἱ γὰρ εὐγενεῖς

κάμνουσι τοῖς αἰσχροῖσι τῶν τέκνων ὕπερ,

ἐμοίτε μίμημ’ἀνδρὸς οὐκ ἀπωστέον.

σκέψαι δὲ τὴν σὴν ἐλπίδ’ᾗ λογίζομαι ·

ἥξειν νομίζεις παῖδα σὸν γαίας ὕπο;

καὶ τίς θανόντων ἦλθεν ἐξ Ἅιδου πάλιν;

ἀλλ’ὡς λόγοισι τόνδε μαλθάξαιμεν ἄν;

ἥκιστα · φεύγειν σκαιὸν ἄνδρ’ἐχθρὸν χρεών,

σοφοῖσι δ’εἴκειν καὶ τεθραμμένοις καλῶς ·

ῥᾷον γὰρ αἰδοῦς ὑπολαβὼν φίλ’ἂν τέμοις.

ἤδη δ’ἐσῆλθέ μ’εἰ παραιτησαίμεθα

φυγὰς τέκνων τῶνδ’· ἀλλὰ καὶ τόδ’ἄθλιον,

πενίᾳ σὺν οἰκτρᾷ περιβαλεῖν σωτηρίαν ·

ὡς τὰ ξένων πρόσωπα φεύγουσιν φίλοις

ἓν ἦμαρ ἡδὺ βλέμμ’ἔχειν φασὶν μόνον.

τόλμα μεθ’ἡμῶν θάνατον, ὃς μένει σ’ὅμως.

προκαλούμεθ’εὐγένειαν, ὦ γέρον, σέθεν ·

τὰς τῶν θεῶν γὰρ ὅστις ἐκμοχθεῖ τύχας,

πρόθυμός ἐστιν, ἡ προθυμία δ’ἄφρων ·

ὃ χρὴ γὰρ οὐδεὶς μὴ χρεὼν θήσει ποτέ.

εἰ μὲν σθενόντων τῶν ἐμῶν βραχιόνων

ἦν τίς σ’ὑβρίζων, ῥᾳδίως ἐπαύσατ’ἄν ·

νῦν δ’οὐδέν ἐσμεν. σὸν δὲ τοὐντεῦθεν σκοπεῖν

ὅπως διώσῃ τὰς τύχας, Ἀμφιτρύων.

οὔτοι τὸ δειλὸν οὐ δὲ τοῦ βίου πόθος

θανεῖν ἐρύκει μ’, ἀλλὰ παιδὶ βούλομαι

σῷσαι τέκν’· ἄλλως δ’ἀδυνάτων ἔοικ’ἐρᾶν.

ἰδοὺ πάρεστιν ἥδε φασγάνῳ δέρη

κεντεῖν φονεύειν, ἱέναι πέτρας ἄπο.

μίαν δὲ νῷν δὸς χάριν, ἄναξ, ἱκνούμεθα ·

κτεῖνόν με καὶ τήνδ’ἀθλίαν παίδων πάρος,

ὡς μὴ τέκν’εἰσίδωμεν, ἀνόσιον θέαν,

ψυχορραγοῦντα καὶ καλοῦντα μητέρα

πατρόςτε πατέρα. τἄλλα δ’, εἰ πρόθυμος εἶ,

πρᾶσσ’· οὐ γὰρ ἀλκὴν ἔχομεν ὥστε μὴ θανεῖν.

κἀγώ σ’ἱκνοῦμαι χάριτι προσθεῖναι χάριν,

ἡμῖν ἵν’ἀμφοῖν εἷς ὑπουργήσῃς διπλᾶ ·

κόσμον πάρες μοι παισὶ προσθεῖναι νεκρῶν,

δόμους ἀνοίξας — νῦν γὰρ ἐκκεκλῄμεθα —

ὡς ἀλλὰ ταῦτά γ’ἀπολάχωσ’οἴκων πατρός.

ἔσται τάδ’· οἴγειν κλῇθρα προσπόλοις λέγω.

κοσμεῖσθ’ἔσω μολόντες · οὐ φθονῶ πέπλων.

ὅταν δὲ κόσμον περιβάλησθε σώμασιν,

ἥξω πρὸς ὑμᾶς νερτέρᾳ δώσων χθονί.

ὦ τέκν’, ὁμαρτεῖτ’ἀθλίῳ μητρὸς ποδὶ

πατρῷον ἐς μέλαθρον, οὗ τῆς οὐσίας

ἄλλοι κρατοῦσι, τὸ δ’ὄνομ’ἔσθ’ἡμῶν ἔτι.

ὦ Ζεῦ, μάτην ἄρ’ὁμόγαμόν σ’ἐκτησάμην,

μάτην δὲ παιδὸς κοινεῶν’ἐκλῄζομεν ·

σὺ δ’ἦσθ’ἄρ’ἥσσων ἢ ’δόκεις εἶναι φίλος.

ἀρετῇ σε νικῶ θνητὸς ὢν θεὸν μέγαν ·

παῖδας γὰρ οὐ προύδωκα τοὺς Ἡρακλέους.

σὺ δ’ἐς μὲν εὐνὰς κρύφιος ἠπίστω μολεῖν,

τἀλλότρια λέκτρα δόντος οὐδενὸς λαβών,

σῴζειν δὲ τοὺς σοὺς οὐκ ἐπίστασαι φίλους.

ἀμαθής τις εἶ θεός, ἢ δίκαιος οὐκ ἔφυς.

αἲ Λίνον μὲν ἐπ’εὐτυχεῖ

μολπᾷ Φοῖβος ἰαχεῖ

τὸν κάλλει φθιτόν, κιθάραν

ἐλαύνων πλήκτρῳ χρυσέῳ ·

ἐγὼ δὲ τὸν γᾶς ἐνέρωντ’

ἐς ὄρφναν μολόντα, παῖδ’εἴτε Διός νιν εἴπω,

εἴτ’Ἀμφιτρύωνος ἶνιν,

ὑμνῆσαι στεφάνωμα

μόχθων δι’εὐλογίας θέλω.

γενναίων δ’ἀρεταὶ πόνων

τοῖς θανοῦσιν ἄγαλμα.

πρῶτον μὲν Διὸς ἄλσος

ἠρήμωσε λέοντος,

πυρσῷ δ’ἀμφεκαλύφθη

ξανθὸν κρᾶτ’ἐπινωτίσας

δεινῷ χάσματι θηρός ·

τάντ’ὀρεινόμον ἀγρίων

Κενταύρων ποτὲ γένναν

ἔστρωσεν τόξοις φονίοις,

ἐναίρων πτανοῖς βέλεσιν.

ξύνοιδε Πηνειὸς ὁ

καλλιδίνας μακραίτ’ἄρουραι πεδίων ἄκαρποι

καὶ Πηλιάδες θεράπναι

σύγχορτοίτ’Ὀμόλας

ἔναυλοι, πεύκαισιν ὅθεν χέρας

πληροῦντες χθόνα Θεσσαλῶν

ἱππείαις ἐδάμαζον ·

τάντε χρυσοκάρανον

δόρκαν ποικιλόνωτον

συλήτειραν ἀγρωστᾶν

κτείνας, θηροφόνον θεὰν

Οἰνωᾶτιν ἀγάλλει ·

τεθρίππωντ’ἐπέβα

καὶ ψαλίοις ἐδάμασε πώλους

Διομήδεος, αἳ φονίαισι φάτναις ἀχάλιν’

ἐθόαζον κάθαιμα σῖτα γένυσι,

χαρμοναῖσιν ἀνδροβρῶσι

δυστράπεζοι · πέραν δ’

ἀργυρορρύτων Ἕβρου

διεπέρασεν ὄχθων,

Μυκηναίῳ πονῶν τυράννῳ.

ἄντε Πηλιάδ’ἀκτὰν

Ἀναύρου παρὰ πηγὰς

Κύκνον ξεινοδαΐκταν

τόξοις ὤλεσεν,

Ἀμφαναίας οἰκήτορ’ἄμεικτον ·

ὑμνῳδούςτε κόρας

ἤλυθεν ἑσπέριον ἐς αὐλάν,

χρυσέων πετάλων ἄπο μηλοφόρον χερὶ καρπὸν

ἀμέρξων, δράκοντα πυρσόνωτον,

ὅς σφ’ἄπλατον ἀμφελικτὸς

ἕλικ’ἐφρούρει, κτανών ·

ποντίαςθ’ἁλὸς μυχοὺς

εἰσέβαινε, θνατοῖς

γαλανείας τιθεὶς ἐρετμοῖς ·

οὐρανοῦθ’ὑπὸ μέσσαν

ἐλαύνει χέρας ἕδραν,

Ἄτλαντος δόμον ἐλθών,

ἀστρωπούςτε κατέσχεν

οἴκους εὐανορίᾳ θεῶν ·

τὸν ἱππευτάντ’

Ἀμαζόνων στρατὸν Μαιῶτιν ἀμφὶ

πολυπόταμον ἔβα δι’Ἄξεινον οἶδμα λίμνας,

τίν’οὐκ ἀφ’Ἑλλανίας

ἄγορον ἁλίσας φίλων,

† κόρας Ἀρείας πέπλων

χρυσεόστολον φάρος, †

ζωστῆρος ὀλεθρίους ἄγρας.

τὰ κλεινὰ δ’Ἑλλὰς ἔλαβε

βαρβάρου κόρας λάφυρα, καὶ

σῴζεται Μυκήναις.

τάντε μυριόκρανον

πολύφονον κύνα Λέρνας

ὕδραν ἐξεπύρωσεν,

τὸν τρισώματον οἷσιν

ἔκτα βοτῆρ’Ἐρυθείας.

δρόμωντ’ἄλλων ἀγάλματ’

εὐτυχῆ διῆλθε · τόντε

πολυδάκρυον ἔπλευσ’ἐς Ἅιδαν, πόνων τελευτάν,

ἵν’ἐκπεραίνει τάλας

βίοτον, οὐ δ’ἔβα πάλιν.

στέγαι δ’ἔρημοι φίλων,

τὰν δ’ἀνόστιμον τέκνων

Χάρωνος ἐπιμένει πλάτα

βίου κέλευθον ἄθεον

ἄδικον · ἐς δὲ σὰς χέρας βλέπει

δώματ’οὐ παρόντος.

εἰ δ’ἐγὼ σθένος ἥβων

δόρυτ’ἔπαλλον ἐν αἰχμᾷ,

Καδμείωντε σύνηβοι,

τέκεσιν ἂν προπαρέσταν

ἀλκᾷ · νῦν δ’ἀπολείπομαι

τᾶς εὐδαίμονος ἥβας.

ἀλλ’ἐσορῶ γὰρ τούσδε φθιμένων

ἔνδυτ’ἔχοντας, τοὺς τοῦ μεγάλου

δή ποτε παῖδας τὸ πρὶν Ἡρακλέους,

ἄλοχόντε φίλην ὑπὸ σειραίοις

ποσὶν ἕλκουσαν τέκνα, καὶ γεραιὸν

πατέρ’Ἡρακλέους. δύστηνος ἐγώ,

δακρύων ὡς οὐ δύναμαι κατέχειν

γραίας ὄσσων ἔτι πηγάς.

εἶεν · τίς ἱερεύς, τίς σφαγεὺς τῶν δυσπότμων

ἕτοιμ’ἄγειν τὰ θύματ’εἰς Ἅιδου τάδε.

ὦ τέκν’, ἀγόμεθα ζεῦγος οὐ καλὸν νεκρῶν,

ὁμοῦ γέροντες καὶ νέοι καὶ μητέρες.

ὦ μοῖρα δυστάλαιν’ἐμήτε καὶ τέκνων

τῶνδ’, οὓς πανύστατ’ὄμμασιν προσδέρκομαι …

ἔτεκον μὲν ὑμᾶς, πολεμίοις δ’ἐθρεψάμην

ὕβρισμα κἀπίχαρμα καὶ διαφθοράν. φεῦ ·

ἦ πολύ με δόξης ἐξέπαισαν ἐλπίδες,

ἣν πατρὸς ὑμῶν ἐκ λόγων ποτ’ἤλπισα.

σοὶ μὲν γὰρ Ἄργος ἔνεμ’ὁ κατθανὼν πατήρ,

Εὐρυσθέως δ’ἔμελλες οἰκήσειν δόμους

τῆς καλλικάρπου κράτος ἔχων Πελασγίας,

στολήντε θηρὸς ἀμφέβαλλε σῷ κάρᾳ

λέοντος, ᾗπερ αὐτὸς ἐξωπλίζετο ·

σὺ δ’ἦσθα Θηβῶν τῶν φιλαρμάτων ἄναξ,

ἔγκληρα πεδία τἀμὰ γῆς κεκτημένος,

ὡς ἐξέπειθες τὸν κατασπείραντά σε ·

ἐς δεξιάντε σὴν ἀλεξητήριον

ξύλον καθίει δαίδαλον, ψευδῆ δόσιν.

σοὶ δ’ἣν ἔπερσε τοῖς ἑκηβόλοις ποτὲ

τόξοισι δώσειν Οἰχαλίαν ὑπέσχετο.

τρεῖς δ’ὄντας ὑμᾶς τριπτύχοις τυραννίσι

πατὴρ ἐπύργου, μέγα φρονῶν εὐανδρίᾳ ·

ἐγὼ δὲ νύμφας ἠκροθινιαζόμην,

κήδη συνάψουσ’, ἔκτ’Ἀθηναίων χθονὸς

Σπάρτηςτε Θηβῶνθ’, ὡς ἀνημμένοι κάλῳς

πρυμνησίοισι βίον ἔχοιτ’εὐδαίμονα.

καὶ ταῦτα φροῦδα · μεταβαλοῦσα δ’ἡ τύχη

νύμφας μὲν ὑμῖν Κῆρας ἀντέδωκ’ἔχειν,

ἐμοὶ δὲ δάκρυα λουτρά — δύστηνος φρενῶν.

πατὴρ δὲ πατρὸς ἑστιᾷ γάμους ὅδε,

Ἅιδην νομίζων πενθερόν, κῆδος πατρός.

ὤμοι, τίν’ὑμῶν πρῶτον ἢ τίν’ὕστατον

πρὸς στέρνα θῶμαι; τῷ προσαρμόσω στόμα;

τίνος λάβωμαι; πῶς ἂν ὡς ξουθόπτερος

μέλισσα συνενέγκαιμ’ἂν ἐκ πάντων γόους,

ἐς ἓν δ’ἐνεγκοῦσ’ἀθρόον ἀποδοίην δάκρυ;

ὦ φίλτατ’, εἴ τις φθόγγος εἰσακούεται

θνητῶν παρ’Ἅιδῃ, σοὶ τάδ’, Ἡράκλεις, λέγω ·

θνῄσκει πατὴρ σὸς καὶ τέκν’, ὄλλυμαι δ’ἐγώ,

ἣ πρὶν μακαρία διὰ σ’ἐκλῃζόμην βροτοῖς.

ἄρηξον, ἐλθέ · καὶ σκιὰ φάνηθί μοι ·

ἅλις γὰρ ἐλθὼν κἂν ὄναρ γένοιο σύ ·

κακοὶ γάρ εἰσιν οἳ τέκνα κτείνουσι σά.

σὺ μὲν τὰ νέρθεν εὐτρεπῆ ποιοῦ, γύναι ·

ἐγὼ δὲ σέ, ὦ Ζεῦ, χεῖρ’ἐς οὐρανὸν δικὼν

αὐδῶ, τέκνοισιν εἴ τι τοισίδ’ὠφελεῖν

μέλλεις, ἀμύνειν, ὡς τάχ’οὐδὲν ἀρκέσεις.

καίτοι κέκλησαι πολλάκις · μάτην πονῶ ·

θανεῖν γάρ, ὡς ἔοικ’, ἀναγκαίως ἔχει.

ἀλλ’, ὦ γέροντες, μικρὰ μὲν τὰ τοῦ βίου,

τοῦτον δ’ὅπως ἥδιστα διαπεράσετε,

ἐξ ἡμέρας ἐς νύκτα μὴ λυπούμενοι.

ὡς ἐλπίδας μὲν ὁ χρόνος οὐκ ἐπίσταται

σῴζειν, τὸ δ’αὑτοῦ σπουδάσας διέπτατο.

ὁρᾶτ’ἔμ’ὅσπερ ἦ περίβλεπτος βροτοῖς

ὀνομαστὰ πράσσων, καί μ’ἀφείλεθ’ἡ τύχη

ὥσπερ πτερὸν πρὸς αἰθέρ’ἡμέρᾳ μιᾷ.

ὁ δ’ὄλβος ὁ μέγας ἥτε δόξ’οὐκ οἶδ’ὅτῳ

βέβαιός ἐστι. χαίρετ’· ἄνδρα γὰρ φίλον

πανύστατον νῦν, ἥλικες, δεδόρκατε.

ἔα · ὦ πρέσβυ, λεύσσω τἀμὰ φίλτατ’· ἢ τί φῶ;

οὐκ οἶδα, θύγατερ · ἀφασία δὲ κἄμ’ἔχει.

ὅδ’ἐστὶν ὃν γῆς νέρθεν εἰσηκούομεν,

εἰ μή γ’ὄνειρον ἐν φάει τι λεύσσομεν.

τί φημί; ποῖ’ὄνειρα κηραίνουσ’ὁρῶ;

οὐκ ἔσθ’ὅδ’ἄλλος ἀντὶ σοῦ παιδός, γέρον.

δεῦρ’, ὦ τέκν’, ἐκκρίμνασθε πατρῴων πέπλων,

ἴτ’ἐγκονεῖτε, μὴ μεθῆτ’, ἐπεὶ Διὸς

σωτῆρος ὑμῖν οὐδέν ἐσθ’ὅδ’ὕστερος.

ὦ χαῖρε, μέλαθρον πρόπυλάθ’ἑστίας ἐμῆς,

ὡς ἄσμενός σ’ἐσεῖδον ἐς φάος μολών.

ἔα · τί χρῆμα; τέκν’ὁρῶ πρὸ δωμάτων

στολμοῖσι νεκρῶν κρᾶτας ἐξεστεμμένα,

ὄχλῳτ’ἐν ἀνδρῶν τὴν ἐμὴν ξυνάορον,

πατέρατε δακρύοντα — συμφορὰς τίνας;

φέρ’ἐκπύθωμαι τῶνδε πλησίον σταθείς ·

γύναι, τί καινὸν ἦλθε δώμασιν χρέος;

ὦ φίλτατ’ἀνδρῶν …

ὦ φάος μολὼν πατρί …

ἥκεις, ἐσώθης εἰς ἀκμὴν ἐλθὼν φίλοις;

τί φῄς; τίν’ἐς ταραγμὸν ἥκομεν, πάτερ;

διολλύμεσθα · σὺ δέ, γέρον, σύγγνωθί μοι,

εἰ πρόσθεν ἥρπασ’ἃ σὲ λέγειν πρὸς τόνδ’ἐχρῆν ·

τὸ θῆλυ γάρ πως μᾶλλον οἰκτρὸν ἀρσένων,

καὶ τἄμ’ἔθνῃσκε τέκν’, ἀπωλλύμην δ’ἐγώ.

Ἄπολλον, οἵοις φροιμίοις ἄρχῃ λόγου.

τεθνᾶσ’ἀδελφοὶ καὶ πατὴρ οὑμὸς γέρων.

πῶς φῄς; τί δράσας ἢ δορὸς ποίου τυχών;

Λύκος σφ’ὁ καινὸς γῆς ἄναξ διώλεσεν.

ὅπλοις ἀπαντῶν ἢ νοσησάσης χθονός;

στάσει · τὸ Κάδμου δ’ἑπτάπυλον ἔχει κράτος.

τί δῆτα πρὸς σὲ καὶ γέροντ’ἦλθεν φόβος;

κτείνειν ἔμελλε πατέρα κἀμὲ καὶ τέκνα.

τί φῄς; τί ταρβῶν ὀρφάνευμ’ἐμῶν τέκνων;

μή ποτε Κρέοντος θάνατον ἐκτεισαίατο.

κόσμος δὲ παίδων τίς ὅδε νερτέροις πρέπων;

θανάτου τάδ’ἤδη περιβόλαι’ἀνήμμεθα.

καὶ πρὸς βίαν ἐθνῄσκετ’; ὦ τλήμων ἐγώ.

φίλων γ’ἔρημοι · σὲ δὲ θανόντ’ἠκούομεν.

πόθεν δ’ἐς ὑμᾶς ἥδ’ἐσῆλθ’ἀθυμία;

Εὐρυσθέως κήρυκες ἤγγελλον τάδε.

τί δ’ἐξελείπετ’οἶκον ἑστίαντ’ἐμήν;

βίᾳ, πατὴρ μὲν ἐκπεσὼν στρωτοῦ λέχους …

κοὐκ ἔσχεν αἰδῶ τὸν γέροντ’ἀτιμάσαι;

αἰδώς γ’ἀποικεῖ τῆσδε τῆς θεοῦ πρόσω.

οὕτω δ’ἀπόντες ἐσπανίζομεν φίλων;

φίλοι γάρ εἰσιν ἀνδρὶ δυστυχεῖ τίνες;

μάχας δὲ Μινυῶν ἃς ἔτλην ἀπέπτυσαν;

ἄφιλον, ἵν’αὖθίς σοι λέγω, τὸ δυστυχές.

οὐ ῥίψεθ’Ἅιδου τάσδε περιβολὰς κόμης

καὶ φῶς ἀναβλέψεσθε, τοῦ κάτω σκότου

φίλας ἀμοιβὰς ὄμμασιν δεδορκότες;

ἐγὼ δέ — νῦν γὰρ τῆς ἐμῆς ἔργον χερός —

πρῶτον μὲν εἶμι καὶ κατασκάψω δόμους

καινῶν τυράννων, κρᾶτα δ’ἀνόσιον τεμὼν

ῥίψω κυνῶν ἕλκημα · Καδμείων δ’ὅσους

κακοὺς ἐφηῦρον εὖ παθόντας ἐξ ἐμοῦ,

τῷ καλλινίκῳ τῷδ’ὅπλῳ χειρώσομαι ·

τοὺς δὲ πτερωτοῖς διαφορῶν τοξεύμασι

νεκρῶν ἅπαντ’Ἰσμηνὸν ἐμπλήσω φόνου,

Δίρκηςτε νᾶμα λευκὸν αἱμαχθήσεται.

τῷ γάρ μ’ἀμύνειν μᾶλλον ἢ δάμαρτι χρὴ

καὶ παισὶ καὶ … γέροντι; χαιρόντων πόνοι ·

μάτην γὰρ αὐτοὺς τῶνδε μᾶλλον ἤνυσα.

καὶ δεῖ μ’ὑπὲρ τῶνδ’, εἴπερ οἵδ’ὑπὲρ πατρός,

θνῄσκειν ἀμύνοντ’· ἢ τί φήσομεν καλὸν

ὕδρᾳ μὲν ἐλθεῖν ἐς μάχην λέοντίτε

Εὐρυσθέως πομπαῖσι, τῶν δ’ἐμῶν τέκνων

οὐκ ἐκπονήσω θάνατον; οὐκ ἄρ’Ἡρακλῆς

ὁ καλλίνικος ὡς πάροιθε λέξομαι.

δίκαια τοὺς τεκόντας ὠφελεῖν τέκνα,

πατέρατε πρέσβυν τήντε κοινωνὸν γάμων.

πρὸς σοῦ μέν, ὦ παῖ, τοῖς φίλοιςτ’εἶναι φίλον

τάτ’ἐχθρὰ μισεῖν · ἀλλὰ μὴ ’πείγου λίαν.

τί δ’ἐστὶ τῶνδε θᾶσσον ἢ χρεών, πάτερ;

πολλοὺς πένητας, ὀλβίους δὲ τῷ λόγῳ

δοκοῦντας εἶναι συμμάχους ἄναξ ἔχει,

οἳ στάσιν ἔθηκαν καὶ διώλεσαν πόλιν

ἐφ’ἁρπαγαῖσι τῶν πέλας, τὰ δ’ἐν δόμοις

δαπάναισι φροῦδα διαφυγόνθ’ὑπ’ἀργίας.

ὤφθης ἐσελθὼν πόλιν · ἐπεὶ δ’ὤφθης, ὅρα

ἐχθροὺς ἀθροίσας μὴ παρὰ γνώμην πέσῃς.

μέλει μὲν οὐδὲν εἴ με πᾶσ’εἶδεν πόλις ·

ὄρνιν δ’ἰδών τιν’οὐκ ἐν αἰσίοις ἕδραις,

ἔγνων πόνον τιν’ἐς δόμους πεπτωκότα ·

ὥστ’ἐκ προνοίας κρύφιος εἰσῆλθον χθόνα.

καλῶς · παρελθὼν νῦν πρόσειπέθ’ἑστίαν

καὶ δὸς πατρῴοις δώμασιν σὸν ὄμμ’ἰδεῖν.

ἥξει γὰρ αὐτὸς σὴν δάμαρτα καὶ τέκνα

ἕλξων φονεύσων κἄμ’ἐπισφάξων ἄναξ ·

μένοντι δ’αὐτοῦ πάντα σοι γενήσεται

τῇτ’ἀσφαλείᾳ κερδανεῖς · πόλιν δὲ σὴν

μὴ πρὶν ταράξῃς πρὶν τόδ’εὖ θέσθαι, τέκνον.

δράσω τάδ’· εὖ γὰρ εἶπας · εἶμ’ἔσω δόμων.

χρόνῳ δ’ἀνελθὼν ἐξ ἀνηλίων μυχῶν

Ἅιδου Κόρηςτ’ἔνερθεν, οὐκ ἀτιμάσω

θεοὺς προσειπεῖν πρῶτα τοὺς κατὰ στέγας.

ἦλθες γὰρ ὄντως δώματ’εἰς Ἅιδου, τέκνον;

καὶ θῆρά γ’ἐς φῶς τὸν τρίκρανον ἤγαγον.

μάχῃ κρατήσας ἢ θεᾶς δωρήμασιν;

μάχῃ · τὰ μυστῶν δ’ὄργι’εὐτύχησ’ἰδών.

ἦ καὶ κατ’οἴκους ἐστὶν Εὐρυσθέως ὁ θήρ;

χθονίας νιν ἄλσος Ἑρμιώντ’ἔχει πόλις.

οὐ δ’οἶδεν Εὐρυσθεύς σε γῆς ἥκοντ’ἄνω;

οὐκ οἶδ’· ἵν’ἐλθὼν τἀνθάδ’εἰδείην πάρος.

χρόνον δὲ πῶς τοσοῦτον ἦσθ’ὑπὸ χθονί;

Θησέα κομίζων ἐχρόνισ’ἐξ Ἅιδου, πάτερ.

καὶ ποῦ ’στιν; ἢ γῆς πατρίδος οἴχεται πέδον;

βέβηκ’Ἀθήνας νέρθεν ἄσμενος φυγών.

ἀλλ’εἶ’, ὁμαρτεῖτ’, ὦ τέκν’, ἐς δόμους πατρί ·

καλλίονές τἄρ’εἴσοδοι τῶν ἐξόδων

πάρεισιν ὑμῖν. ἀλλὰ θάρσος ἴσχετε

καὶ νάματ’ὄσσων μηκέτ’ἐξανίετε ·

σύτ’, ὦ γύναι μοι, σύλλογον ψυχῆς λαβὲ

τρόμουτε παῦσαι, καὶ μέθεσθ’ἐμῶν πέπλων ·

οὐ γὰρ πτερωτὸς οὐ δὲ φευξείω φίλους.

ἆ, οἵδ’οὐκ ἀφιᾶσ’, ἀλλ’ἀνάπτονται πέπλων

τοσῷδε μᾶλλον · ὧδ’ἔβητ’ἐπὶ ξυροῦ;

ἄξω λαβών γε τούσδ’ἐφολκίδας χεροῖν,

ναῦς δ’ὣς ἐφέλξω · καὶ γὰρ οὐκ ἀναίνομαι

θεράπευμα τέκνων. πάντα τἀνθρώπων ἴσα ·

φιλοῦσι παῖδας οἵτ’ἀμείνονες βροτῶν

οἵτ’οὐδὲν ὄντες · χρήμασιν δὲ διάφοροι ·

ἔχουσιν, οἳ δ’οὔ · πᾶν δὲ φιλότεκνον γένος.

ἁ νεότας μοι φίλον

αἰεί · τὸ δὲ γῆρας ἄχθος

βαρύτερον Αἴτνας σκοπέλων

ἐπὶ κρατὶ κεῖται, βλεφάρων

σκοτεινὸν φάος ἐπικαλύψαν.

μή μοι μήτ’Ἀσιήτιδος

τυραννίδος ὄλβος εἴη,

μὴ χρυσοῦ δώματα πλήρη

τᾶς ἥβας ἀντιλαβεῖν,

ἃ καλλίστα μὲν ἐν ὄλβῳ,

καλλίστα δ’ἐν πενίᾳ.

τὸ δὲ λυγρὸν φόνιόντε

γῆρας μισῶ · κατὰ κυμάτων δ’

ἔρροι, μη δέ ποτ’ὤφελεν

θνατῶν δώματα καὶ πόλεις

ἐλθεῖν, ἀλλὰ κατ’αἰθέρ’

αἰεὶ πτεροῖσι φορείσθω.

εἰ δὲ θεοῖς ἦν ξύνεσις

καὶ σοφία κατ’ἄνδρας,

δίδυμον ἂν ἥβαν ἔφερον

φανερὸν χαρακτῆρ’ἀρετᾶς

ὅσοισιν μέτα, κατθανόντεςτ’

εἰς αὐγὰς πάλιν ἁλίου

δισσοὺς ἂν ἔβαν διαύλους,

ἁ δυσγένεια δ’ἁπλοῦν ἂν

εἶχεν ζόας βίοτον,

καὶ τῷδ’ἦν τούςτε κακοὺς ἂν

γνῶναι καὶ τοὺς ἀγαθούς,

ἴσον ἅτ’ἐν νεφέλαισιν

ἄστρων ναύταις ἀριθμὸς πέλει.

νῦν δ’οὐδεὶς ὅρος ἐκ θεῶν

χρηστοῖς οὐ δὲ κακοῖς σαφής,

ἀλλ’εἱλισσόμενός τις

αἰὼν πλοῦτον μόνον αὔξει.

οὐ παύσομαι τὰς Χάριτας

Μούσαις συγκαταμειγνύς,

ἁδίσταν συζυγίαν.

μὴ ζῴην μετ’ἀμουσίας,

αἰεὶ δ’ἐν στεφάνοισιν

εἴην · ἔτι τοι γέρων

ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν ·

ἔτι τὰν Ἡρακλέους

καλλίνικον ἀείδω

παράτε Βρόμιον οἰνοδόταν

παράτε χέλυος ἑπτατόνου

μολπὰν καὶ Λίβυν αὐλόν ·

οὔπω καταπαύσομεν

Μούσας, αἵ μ’ἐχόρευσαν.

παιᾶνα μὲν Δηλιάδες

ὑμνοῦσ’ἀμφὶ πύλας τὸν

Λατοῦς εὔπαιδα γόνον

εἱλίσσουσαι καλλίχορον ·

παιᾶνας δ’ἐπὶ σοῖς

μελάθροις κύκνος ὣς γέρων

ἀοιδὸς πολιᾶν ἐκ γενύων

κελαδήσω · τὸ γὰρ εὖ

τοῖς ὕμνοισιν ὑπάρχει ·

Διὸς ὁ παῖς · τᾶς δ’εὐγενίας

πλέον ὑπερβάλλων ἀρετᾷ

μοχθήσας τὸν ἄκυμον

θῆκεν βίοτον βροτοῖς

πέρσας δείματα θηρῶν.

ἐς καιρὸν οἴκων Ἀμφιτρύων ἔξω περᾷ ·

χρόνος γὰρ ἤδη δαρὸς ἐξ ὅτου πέπλοις

κοσμεῖσθε σῶμα καὶ νεκρῶν ἀγάλμασιν.

ἀλλ’εἶα, παῖδας καὶ δάμαρθ’Ἡρακλέους

ἔξω κέλευε τῶνδε φαίνεσθαι δόμων,

ἐφ’οἷς ὑπέστητ’αὐτεπάγγελτοι θανεῖν.

ἄναξ, διώκεις μ’ἀθλίως πεπραγότα

ὕβρινθ’ὑβρίζεις ἐπὶ θανοῦσι τοῖς ἐμοῖς ·

ἃ χρῆν σε μετρίως, κεἰ κρατεῖς, σπουδὴν ἔχειν.

ἐπεὶ δ’ἀνάγκην προστίθης ἡμῖν θανεῖν,

στέργειν ἀνάγκη · δραστέον δ’ἃ σοὶ δοκεῖ.

ποῦ δῆτα Μεγάρα; ποῦ τέκν’Ἀλκμήνης γόνου;

δοκῶ μὲν αὐτήν, ὡς θύραθεν εἰκάσαι —

τί χρῆμα δόξης; τοῦ δ’ἔχεις τεκμήριον;

ἱκέτιν πρὸς ἁγνοῖς Ἑστίας θάσσειν βάθροις …

ἀνόνητά γ’ἱκετεύουσαν ἐκσῷσαι βίον.

καὶ τὸν θανόντα γ’ἀνακαλεῖν μάτην πόσιν.

ὃ δ’οὐ πάρεστιν οὐ δὲ μὴ μόλῃ ποτέ.

οὔκ, εἴ γε μή τις θεῶν ἀναστήσειέ νιν.

χώρει πρὸς αὐτὴν κἀκκόμιζε δωμάτων.

μέτοχος ἂν εἴην τοῦ φόνου δράσας τόδε.

ἡμεῖς, ἐπειδὴ σοὶ τόδ’ἔστ’ἐνθύμιον,

οἱ δειμάτων ἔξωθεν ἐκπορεύσομεν

σὺν μητρὶ παῖδας. δεῦρ’ἕπεσθε, πρόσπολοι,

ὡς ἂν σχολὴν λύσωμεν ἄσμενοι πόνων.

σὺ δ’οὖν ἴθ’, ἔρχῃ δ’οἷ χρεών · τὰ δ’ἄλλ’ἴσως

ἄλλῳ μελήσει. προσδόκα δὲ δρῶν κακῶς

κακόν τι πράξειν. ὦ γέροντες, ἐς καλὸν

στείχει, βρόχοισι δ’ἀρκύων γενήσεται

ξιφηφόροισι, τοὺς πέλας δοκῶν κτενεῖν

ὁ παγκάκιστος. εἶμι δ’, ὡς ἴδω νεκρὸν

πίπτοντ’· ἔχει γὰρ ἡδονὰς θνῄσκων ἀνὴρ

ἐχθρὸς τίνωντε τῶν δεδραμένων δίκην.

μεταβολὰ κακῶν · μέγας ὁ πρόσθ’ἄναξ

πάλιν ὑποστρέφει βίοτον ἐξ Ἅιδα.

ἰώ · δίκα καὶ θεῶν παλίρρους πότμος.

ἦλθες χρόνῳ μὲν οὗ δίκην δώσεις θανών,

ὕβρεις ὑβρίζων εἰς ἀμείνονας σέθεν.

χαρμοναὶ δακρύων ἔδοσαν ἐκβολάς ·

πάλιν ἔμολεν —

ἃ πάρος οὔποτε διὰ φρενὸς ἤλπισ’ἂν

παθεῖν — γᾶς ἄναξ.

ἀλλ’, ὦ γεραιοί, καὶ τὰ δωμάτων ἔσω

σκοπῶμεν, εἰ πράσσει τις ὡς ἐγὼ θέλω.

ἰώ μοί μοι.

τόδε κατάρχεται μέλος ἐμοὶ κλύειν

φίλιον ἐν δόμοις · θάνατος οὐ πόρσω.

βοᾷ φόνου φροίμιον στενάζων ἄναξ.

ὦ πᾶσα Κάδμου γαῖ’, ἀπόλλυμαι δόλῳ.

καὶ γὰρ διώλλυς · ἀντίποινα δ’ἐκτίνων

τόλμα, διδούς γε τῶν δεδραμένων δίκην.

τίς ὁ θεοὺς ἀνομίᾳ χραίνων, θνητὸς ὤν, ἄφρονα λόγον

οὐρανίων μακάρων κατέβαλ’, ὡς ἄρ’οὐ

σθένουσιν θεοί;

— γέροντες, οὐκέτ’ἔστι δυσσεβὴς ἀνήρ.

— σιγᾷ μέλαθρα · πρὸς χοροὺς τραπώμεθα.

— φίλοι γὰρ εὐτυχοῦσιν οὓς ἐγὼ θέλω.

χοροὶ χοροὶ

καὶ θαλίαι μέλουσι

Θήβας ἱερὸν κατ’ἄστυ. μεταλλαγαὶ γὰρ δακρύων,

μεταλλαγαὶ συντυχίας

νέας ἔτεκον ἀοιδάς.

βέβακ’ἄναξ ὁ καινός, ὁ δὲ παλαίτερος

κρατεῖ, λιμένα λιπών γε τὸν Ἀχερόντιον.

δοκημάτων ἐκτὸς ἦλθεν ἐλπίς.

θεοὶ θεοὶ τῶν ἀδίκων μέλουσι καὶ

τῶν ὁσίων ἐπᾴειν.

ὁ χρυσὸς ἅτ’εὐτυχία

φρενῶν βροτοὺς ἐξάγεται,

δύνασιν ἄδικον ἐφέλκων.

χρόνου γὰρ οὔτις τὸ πάλιν εἰσορᾶν ἔτλα ·

νόμον παρέμενος, ἀνομίᾳ χάριν διδοὺς

ἔθραυσεν

ὄλβου κελαινὸν ἅρμα.

Ἰσμήν’ὦ στεφαναφόρει,

ξεσταίθ’ἑπταπύλου πόλεως

Δίρκαθ’ἁ καλλιρρέεθρος,

σύντ’Ἀσωπιάδες κόραι,

πατρὸς ὕδωρ βᾶτε λιποῦσαι συναοιδοί,

Νύμφαι, τὸν Ἡρακλέους

καλλίνικον ἀγῶνα.

Πυθίου δενδρῶτι πέτρα

Μουσῶνθ’Ἑλικωνιάδων δώματ’, ὤ,

ἥξετ’εὐγαθεῖ κελάδῳ

ἐμὰν πόλιν, ἐμὰ τείχη,

Σπαρτῶν ἵνα γένος ἔφανε

χαλκασπίδων λόχος, ὃς γᾶν

τέκνων τέκνοις μεταμείβει,

Θήβαις ἱερὸν φῶς.

ὦ λέκτρων δύο συγγενεῖς

εὐναί, θνατογενοῦςτε καὶ

Διός, ὃς ἦλθεν ἐς εὐνὰν

Νύμφας τᾶς Περσηίδος · ὡς

πιστόν μοι τὸ παλαιὸν

ἤδη λέχος, ὦ Ζεῦ, σὸν ἐπ’οὐκ ἐλπίδι φάνθη,

λαμπρὰν δ’ἔδειξ’ὁ χρόνος

τὰν Ἡρακλέος ἀλκάν ·

γᾶς ὃς ἐξέβα θαλάμων

Πλούτωνος δῶμα λιπὼν νέρτερον.

κρείσσων μοι τύραννος ἔφυς

ἢ δυσγένει’ἀνάκτων,

ἃ νῦν ἐσορᾶν ἔφανε

ξιφηφόρων ἐς ἀγώνων

ἅμιλλαν, εἰ τὸ δίκαιον

θεοῖς ἔτ’ἀρέσκει.

— ἔα ἔα ·

ἆρ’ἐς τὸν αὐτὸν πίτυλον ἥκομεν φόβου,

γέροντες, οἷον φάσμ’ὑπὲρ δόμων ὁρῶ;

— φυγῇ φυγῇ

νωθὲς πέδαιρε κῶλον, ἐκποδὼν ἔλα.

— ὦναξ Παιάν,

ἀπότροπος γένοιό μοι πημάτων.

θαρσεῖτε Νυκτὸς τήνδ’ὁρῶντες ἔκγονον

Λύσσαν, γέροντες, κἀμὲ τὴν θεῶν λάτριν

Ἶριν · πόλει γὰρ οὐδὲν ἥκομεν βλάβος,

ἑνὸς δ’ἐπ’ἀνδρὸς σῶμα συστρατεύομεν,

ὅν φασιν εἶναι Ζηνὸς Ἀλκμήνηςτ’ἄπο.

πρὶν μὲν γὰρ ἄθλους ἐκτελευτῆσαι πικρούς,

τὸ χρή νιν ἐξέσῳζεν, οὐ δ’εἴα πατὴρ

Ζεύς νιν κακῶς δρᾶν οὔτ’ἔμ’οὔθ’Ἥραν ποτέ ·

ἐπεὶ δὲ μόχθους διεπέρασ’Εὐρυσθέως,

Ἥρα προσάψαι καινὸν αἷμ’αὐτῷ θέλει

παῖδας κατακτείναντι, συνθέλω δ’ἐγώ.

ἀλλ’εἶ’, ἄτεγκτον συλλαβοῦσα καρδίαν,

Νυκτὸς κελαινῆς ἀνυμέναιε παρθένε,

μανίαςτ’ἐπ’ἀνδρὶ τῷδε καὶ παιδοκτόνους

φρενῶν ταραγμοὺς καὶ ποδῶν σκιρτήματα

ἔλαυνε, κίνει, φόνιον ἐξίει κάλων,

ὡς ἂν πορεύσας δι’Ἀχερούσιον πόρον

τὸν καλλίπαιδα στέφανον αὐθέντῃ φόνῳ

γνῷ μὲν τὸν Ἥρας οἷός ἐστ’αὐτῷ χόλος,

μάθῃ δὲ τὸν ἐμόν · ἢ θεοὶ μὲν οὐδαμοῦ,

τὰ θνητὰ δ’ἔσται μεγάλα, μὴ δόντος δίκην.

ἐξ εὐγενοῦς μὲν πατρὸς ἔκτε μητέρος

πέφυκα, Νυκτὸς Οὐρανοῦτ’ἀφ’αἵματος ·

† τιμάςτ’ἔχω τάσδ’οὐκ ἀγασθῆναι φίλοις †

οὐ δ’ἥδομαι φοιτῶσ’ἐπ’ἀνθρώπων φίλους,

παραινέσαι δέ, πρὶν σφαλεῖσαν εἰσιδεῖν,

Ἥρᾳ θέλω σοίτ’, ἢν πίθησθ’ἐμοῖς λόγοις.

ἀνὴρ ὅδ’οὐκ ἄσημος οὔτ’ἐπὶ χθονὶ

οὔτ’ἐν θεοῖσιν, οὗ σύ μ’ἐσπέμπεις δόμους ·

ἄβατον δὲ χώραν καὶ θάλασσαν ἀγρίαν

ἐξημερώσας, θεῶν ἀνέστησεν μόνος

τιμὰς πιτνούσας ἀνοσίων ἀνδρῶν ὕπο ·

… σοίτ’οὐ παραινῶ μεγάλα βούλεσθαι κακά.

μὴ σὺ νουθέτει τάθ’Ἥρας κἀμὰ μηχανήματα.

ἐς τὸ λῷον ἐμβιβάζω σ’ἴχνος ἀντὶ τοῦ κακοῦ.

οὐχὶ σωφρονεῖν γ’ἔπεμψε δεῦρό σ’ἡ Διὸς δάμαρ.

ἥλιον μαρτυρόμεσθα δρῶσ’ἃ δρᾶν οὐ βούλομαι.

εἰ δὲ δή μ’Ἥρᾳθ’ὑπουργεῖν σοίτ’ἀναγκαίως ἔχει

τάχος ἐπιρροίβδηνθ’ὁμαρτεῖν ὡς κυνηγέτῃ κύνας,

εἶμί γ’· οὔτε πόντος οὕτως κύμασιν στένων λάβρως

οὔτε γῆς σεισμὸς κεραυνοῦτ’οἶστρος ὠδῖνας πνέων,

οἷ’ἐγὼ στάδια δραμοῦμαι στέρνον εἰς Ἡρακλέους ·

καὶ καταρρήξω μέλαθρα καὶ δόμους ἐπεμβαλῶ,

τέκν’ἀποκτείνασα πρῶτον · ὁ δὲ κανὼν οὐκ εἴσεται

παῖδας οὓς ἔτικτ’ἐναίρων, πρὶν ἂν ἐμὰς λύσσας ἀφῇ.

ἢν ἰδού · καὶ δὴ τινάσσει κρᾶτα βαλβίδων ἄπο

καὶ διαστρόφους ἑλίσσει σῖγα γοργωποὺς κόρας.

ἀμπνοὰς δ’οὐ σωφρονίζει, ταῦρος ὣς ἐς ἐμβολὴν

† δεινός · μυκᾶται † δὲ Κῆρας ἀνακαλῶν τὰς Ταρτάρου.

τάχα σ’ἐγὼ μᾶλλον χορεύσω καὶ καταυλήσω φόβῳ.

στεῖχ’ἐς Οὔλυμπον πεδαίρουσ’, Ἶρι, γενναῖον πόδα ·

ἐς δόμους δ’ἡμεῖς ἄφαντοι δυσόμεσθ’Ἡρακλέους.

ὀτοτοτοτοτοῖ, στέναξον · ἀποκείρεται

σὸν ἄνθος πόλεος, ὁ Διὸς ἔκγονος ·

μέλεος Ἑλλάς, ἃ τὸν εὐεργέταν

ἀποβαλεῖς, ὀλεῖς μανίαισιν Λύσσας

βέβακεν ἐν δίφροισιν ἁ πολύστονος,

ἅρμασι δ’ἐνδίδωσι

κέντρον ὡς ἐπὶ λώβᾳ

Νυκτὸς Γοργὼν ἑκατογκεφάλοις

ὄφεων ἰαχήμασι, Λύσσα μαρμαρωπός.

ταχὺ τὸν εὐτυχῆ μετέβαλεν δαίμων,

ταχὺ δὲ πρὸς πατρὸς τέκν’ἐκπνεύσεται.

ἰώ μοι μέλεος.

ἰὼ Ζεῦ, τὸ σὸν γένος ἄγονον αὐτίκα

λυσσάδες ὠμοβρῶτες ἄδικοι Ποιναὶ

κακοῖσιν ἐκπετάσουσιν.

ἰὼ στέγαι.

κατάρχεται χόρευμα τυμπάνων ἄτερ,

οὐ βρομίῳ κεχαρισμένα θύρσῳ …

ἰὼ δόμοι.

πρὸς αἵματ’, οὐχὶ τᾶς Διονυσιάδος

βοτρύων ἐπὶ χεύμασι λοιβᾶς.

φυγῇ, τέκν’, ἐξορμᾶτε.

δάιον τόδε

δάιον μέλος ἐπαυλεῖται.

κυναγετεῖ τέκνων διωγμόν · οὔποτ’ἄκραντα δόμοισι