The Suppliants

Δήμητερ ἑστιοῦχ’Ἐλευσῖνος χθονὸς

τῆσδ’, οἵτε ναοὺς ἔχετε πρόσπολοι θεᾶς,

εὐδαιμονεῖν με Θησέατε παῖδ’ἐμὸν

πόλιντ’Ἀθηνῶν τήντε Πιτθέως χθόνα,

ἐν ᾗ με θρέψας ὀλβίοις ἐν δώμασιν

Αἴθραν πατὴρ δίδωσι τῷ Πανδίονος

Αἰγεῖ δάμαρτα, Λοξίου μαντεύμασιν.

ἐς τάσδε γὰρ βλέψασ’ἐπηυξάμην τάδε

γραῦς, αἳ λιποῦσαι δώματ’Ἀργείας χθονὸς

ἱκτῆρι θαλλῷ προσπίτνουσ’ἐμὸν γόνυ,

πάθος παθοῦσαι δεινόν · ἀμφὶ γὰρ πύλας

Κάδμου θανόντων ἑπτὰ γενναίων τέκνων

ἄπαιδές εἰσιν, οὕς ποτ’Ἀργείων ἄναξ

Ἄδραστος ἤγαγ’, Οἰδίπου παγκληρίας

μέρος κατασχεῖν φυγάδι Πολυνείκει θέλων

γαμβρῷ. νεκροὺς δὲ τοὺς ὀλωλότας δορὶ

θάψαι θελουσῶν τῶνδε μητέρων χθονὶ

εἴργουσιν οἱ κρατοῦντες οὐ δ’ἀναίρεσιν

δοῦναι θέλουσι, νόμιμ’ἀτίζοντες θεῶν.

κοινὸν δὲ φόρτον ταῖσδ’ἔχων χρείας ἐμῆς

Ἄδραστος ὄμμα δάκρυσιν τέγγων ὅδε

κεῖται, τότ’ἔγχος τήντε δυστυχεστάτην

στένων στρατείαν ἣν ἔπεμψεν ἐκ δόμων ·

ὅς μ’ἐξοτρύνει παῖδ’ἐμὸν πεῖσαι λιταῖς

νεκρῶν κομιστὴν ἢ λόγοισιν ἢ δορὸς

ῥώμῃ γενέσθαι καὶ τάφου μεταίτιον,

μόνον τόδ’ἔργον προστιθεὶς ἐμῷ τέκνῳ

πόλειτ’Ἀθηνῶν. τυγχάνω δ’ὑπὲρ χθονὸς

ἀρότου προθύουσ’, ἐκ δόμων ἐλθοῦσ’ἐμῶν

πρὸς τόνδε σηκόν, ἔνθα πρῶτα φαίνεται

φρίξας ὑπὲρ γῆς τῆσδε κάρπιμος στάχυς.

δεσμὸν δ’ἄδεσμον τόνδ’ἔχουσα φυλλάδος

μένω πρὸς ἁγναῖς ἐσχάραις δυοῖν θεαῖν

Κόρηςτε καὶ Δήμητρος, οἰκτίρουσα μὲν

πολιὰς ἄπαιδας τάσδε μητέρας τέκνων,

σέβουσα δ’ἱερὰ στέμματ’. οἴχεται δέ μοι

κῆρυξ πρὸς ἄστυ δεῦρο Θησέα καλῶν,

ὡς ἢ τὸ τούτων λυπρὸν ἐξέλῃ χθονός,

ἢ τάσδ’ἀνάγκας ἱκεσίους λύσῃ, θεοὺς

ὅσιόν τι δράσας · πάντα γὰρ δι’ἀρσένων

γυναιξὶ πράσσειν εἰκός, αἵτινες σοφαί.

ἱκετεύω σε, γεραιά,

γεραιῶν ἐκ στομάτων, πρὸς

γόνυ πίπτουσα τὸ σόν ·

ἄνομοι — τέκνα λῦσαι. — φθιμένων

νεκύων οἳ καταλείπουσι μέλη

θανάτῳ λυσιμελεῖ θηρσὶν ὀρείοισι βοράν ·

ἐσιδοῦσ’οἰκτρὰ μὲν ὄσσων

δάκρυ’ἀμφὶ βλεφάροις,

ῥυσὰ δὲ σαρκῶν πολιᾶν

καταδρύμματα χειρῶν · τί γάρ; ἃ

φθιμένους παῖδας ἐμοὺς οὔτε δόμοις

προθέμαν οὔτε τάφων χώματα γαίας ἐσορῶ.

ἔτεκες καὶ σύ ποτ’, ὦ πότνια, κοῦρον

φίλα ποιησαμένα

λέκτρα πόσει σῷ · μετά νυν

δὸς ἐμοὶ σᾶς διανοίας,

μετάδος δ’, ὅσσον ἐπαλγῶ μελέα ’γὼ

φθιμένων οὓς ἔτεκον ·

παράπεισον δὲ σόν, ὤ, λισσόμεθ’, ἐλθεῖν

τέκνον Ἰσμηνὸν ἐμάντ’ἐς χέρα θεῖναι

νεκύων θαλερᾷ σώματ’ἀλαίνοντ’ἄταφα.

ὁσίως οὔχ, ὑπ’ἀνάγκας δὲ

προπίπτουσα προσαιτοῦσ’ἔμολον

δεξιπύρους θεῶν θυμέλας · ἔχομεν δ’ἔνδικα, καὶ σοί

τι πάρεστι σθένος ὥστ’εὐτεκνίᾳ

δυστυχίαν τὰν παρ’ἐμοὶ

καθελεῖν · οἰκτρὰ δὲ πάσχουσ’ἱκετεύω

σὸν ἐμοὶ παῖδα ταλαίνᾳ ’ν χερὶ θεῖναι

νέκυν, ἀμφιβαλεῖν λυγρὰ μέλη παιδὸς ἐμοῦ.

ἀγὼν ὅδ’ἄλλος ἔρχεται γόων γόων

διάδοχος, ἀχοῦσι προσπόλων χέρες.

ἴτ’ὦ ξυνῳδοὶ κτύποι,

ἴτ’ὦ ξυναλγηδόνες,

χορὸν τὸν Ἅιδας σέβει,

διὰ παρῇδος ὄνυχα λευκὸν

αἱματοῦτε χρῶτάτε φόνιον ·

τὰ γὰρ φθιτῶν

τοῖς ὁρῶσι κόσμος.

ἄπληστος ἅδε μ’ἐξάγει χάρις γόων

πολύπονος, ὡς ἐξ ἀλιβάτου πέτρας

ὑγρὰ ῥέουσα σταγὼν

ἄπαυστος αἰεί · γόων,

τὸ γὰρ θανόντων τέκνων

ἐπιπονόν τι κατὰ γυναῖκας

ἐς γόους πέφυκε πάθος. ἒ ἔ.

θανοῦσα τῶνδ’

ἀλγέων λαθοίμαν.

τίνων γόων ἤκουσα καὶ στέρνων κτύπον

νεκρῶντε θρήνους, τῶνδ’ἀνακτόρων ἄπο

ἠχοῦς ἰούσης; ὡς φόβος μ’ἀναπτεροῖ

μή μοί τι μήτηρ, ἣν μεταστείχω ποδί,

χρονίαν ἀποῦσαν ἐκ δόμων ἔχῃ νέον.

ἔα ·

τί χρῆμα; καινὰς ἐσβολὰς ὁρῶ λόγων ·

μητέρα γεραιὰν βωμίαν ἐφημένην

ξένουςθ’ὁμοῦ γυναῖκας, οὐχ ἕνα ῥυθμὸν κακῶν ἐχούσας · ἔκτε γὰρ γερασμίων

ὄσσων ἐλαύνουσ’οἰκτρὸν ἐς γαῖαν δάκρυ,

κουραίτε καὶ πεπλώματ’οὐ θεωρικά.

τί ταῦτα, μῆτερ; σὸν τὸ μηνύειν ἐμοί,

ἡμῶν δ’ἀκούειν · προσδοκῶ τι γὰρ νέον.

ὦ παῖ, γυναῖκες αἵδε μητέρες τέκνων

τῶν κατθανόντων ἀμφὶ Καδμείας πύλας

ἑπτὰ στρατηγῶν · ἱκεσίοις δὲ σὺν κλάδοις

φρουροῦσί μ’, ὡς δέδορκας, ἐν κύκλῳ, τέκνον.

τίς δ’ὁ στενάζων οἰκτρὸν ἐν πύλαις ὅδε;

Ἄδραστος, ὡς λέγουσιν, Ἀργείων ἄναξ.

οἱ δ’ἀμφὶ τόνδε παῖδες; ἦ τούτων τέκνα;

οὔκ, ἀλλὰ νεκρῶν τῶν ὀλωλότων κόροι.

τί γὰρ πρὸς ἡμᾶς ἦλθον ἱκεσίᾳ χερί;

οἶδ’· ἀλλὰ τῶνδε μῦθος οὑντεῦθεν, τέκνον.

σὲ τὸν κατήρη χλανιδίοις ἀνιστορῶ.

λέγ’ἐκκαλύψας κρᾶτα καὶ πάρες γόον ·

πέρας γὰρ οὐδὲν μὴ διὰ γλώσσης ἰόν.

ὦ καλλίνικε γῆς Ἀθηναίων ἄναξ,

Θησεῦ, σὸς ἱκέτης καὶ πόλεως ἥκω σέθεν.

τί χρῆμα θηρῶν καὶ τίνος χρείαν ἔχων;

οἶσθ’ἣν στρατείαν ἐστράτευσ’ὀλεθρίαν.

οὐ γάρ τι σιγῇ διεπέρασας Ἑλλάδα.

ἐνταῦθ’ἀπώλεσ’ἄνδρας Ἀργείων ἄκρους.

τοιαῦθ’ὁ τλήμων πόλεμος ἐξεργάζεται.

τούτους θανόντας ἦλθον ἐξαιτῶν πόλιν.

κήρυξιν Ἑρμοῦ πίσυνος, ὡς θάψῃς νεκρούς;

κἄπειτά γ’οἱ κτανόντες οὐκ ἐῶσί με.

τί γὰρ λέγουσιν, ὅσια χρῄζοντος σέθεν;

τί δ’; εὐτυχοῦντες οὐκ ἐπίστανται φέρειν.

ξύμβουλον οὖν μ’ἐπῆλθες; ἢ τίνος χάριν;

κομίσαι σε, Θησεῦ, παῖδας Ἀργείων θέλων.

τὸ δ’Ἄργος ἡμῖν ποῦ ’στιν; ἢ κόμποι μάτην;

σφαλέντες οἰχόμεσθα. πρὸς σὲ δ’ἥκομεν.

ἰδίᾳ δοκῆσάν σοι τόδ’ἢ πάσῃ πόλει;

πάντες σ’ἱκνοῦνται Δαναΐδαι θάψαι νεκρούς.

ἐκ τοῦ δ’ἐλαύνεις ἑπτὰ πρὸς Θήβας λόχους;

δισσοῖσι γαμβροῖς τήνδε πορσύνων χάριν.

τῷ δ’ἐξέδωκας παῖδας Ἀργείων σέθεν;

οὐκ ἐγγενῆ συνῆψα κηδείαν δόμοις.

ἀλλὰ ξένοις ἔδωκας Ἀργείας κόρας;

Τυδεῖ γε Πολυνείκειτε τῷ Θηβαιγενεῖ.

τίν’εἰς ἔρωτα τῆσδε κηδείας μολών;

Φοίβου μ’ὑπῆλθε δυστόπαστ’αἰνίγματα.

τί δ’εἶπ’Ἀπόλλων παρθένοις κραίνων γάμον;

κάπρῳ με δοῦναι καὶ λέοντι παῖδ’ἐμώ.

σὺ δ’ἐξελίσσεις πῶς θεοῦ θεσπίσματα;

ἐλθόντε φυγάδε νυκτὸς εἰς ἐμὰς πύλας —

τίς καὶ τίς; εἰπέ · δύο γὰρ ἐξαυδᾷς ἅμα.

Τυδεὺς μάχην ξυνῆψε Πολυνείκηςθ’ἅμα.

ἦ τοῖσδ’ἔδωκας θηρσὶν ὣς κόρας σέθεν;

μάχην γε δισσοῖν κνωδάλοιν ἀπεικάσας.

ἦλθον δὲ δὴ πῶς πατρίδος ἐκλιπόνθ’ὅρους;

Τυδεὺς μὲν αἷμα συγγενὲς φεύγων χθονός.

ὁ δ’Οἰδίπου τί, τίνι τρόπῳ Θήβας λιπών;

ἀραῖς πατρῴαις, μὴ κασίγνητον κτάνοι.

σοφήν γ’ἔλεξας τήνδ’ἑκούσιον φυγήν.

ἀλλ’οἱ μένοντες τοὺς ἀπόντας ἠδίκουν.

οὔ πού σφ’ἀδελφὸς χρημάτων νοσφίζεται;

ταύτῃ δικάζων ἦλθον · εἶτ’ἀπωλόμην.

μάντεις δ’ἐπῆλθες ἐμπύρωντ’εἶδες φλόγα;

οἴμοι; διώκεις μ’ᾗ μάλιστ’ἐγὼ ’σφάλην.

οὐκ ἦλθες, ὡς ἔοικεν, εὐνοίᾳ θεῶν.

τὸ δὲ πλέον, ἦλθον Ἀμφιάρεώ γε πρὸς βίαν.

οὕτω τὸ θεῖον ῥᾳδίως ἀπεστράφης;

νέων γὰρ ἀνδρῶν θόρυβος ἐξέπλησσέ με.

εὐψυχίαν ἔσπευσας ἀντ’εὐβουλίας.

ὃ δή γε πολλοὺς ὤλεσε στρατηλάτας.

ἀλλ’, ὦ καθ’Ἑλλάδ’ἀλκιμώτατον κάρα,

ἄναξ Ἀθηνῶν, ἐν μὲν αἰσχύναις ἔχω

πίτνων πρὸς οὖδας γόνυ σὸν ἀμπίσχειν χερί,

πολιὸς ἀνὴρ τύραννος εὐδαίμων πάρος ·

ὅμως δ’ἀνάγκη συμφοραῖς εἴκειν ἐμαῖς.

σῶσον νεκρούς μοι, τἀμάτ’οἰκτίρας κακὰ

καὶ τῶν θανόντων τάσδε μητέρας τέκνων,

αἷς γῆρας ἥκει πολιὸν εἰς ἀπαιδίαν,

ἐλθεῖν δ’ἔτλησαν δεῦρο καὶ ξένον πόδα

θεῖναι μόλις γεραιὰ κινοῦσαι μέλη,

πρεσβεύματ’οὐ Δήμητρος ἐς μυστήρια,

ἀλλ’ὡς νεκροὺς θάψωσιν, ἃς αὐτὰς ἐχρῆν

κείνων ταφείσας χερσὶν ὡραίων τυχεῖν.

σοφὸν δὲ πενίαντ’εἰσορᾶν τὸν ὄλβιον,

πένητάτ’εἰς τοὺς πλουσίους ἀποβλέπειν

ζηλοῦνθ’, ἵν’αὐτὸν χρημάτων ἔρως ἔχῃ,

τάτ’οἰκτρὰ τοὺς μὴ δυστυχεῖς δεδοικέναι.

[…] τόνθ’ὑμνοποιὸν αὐτὸς ἃν τίκτῃ μέλη

χαίροντα τίκτειν · ἢν δὲ μὴ πάσχῃ τόδε,

οὔτοι δύναιτ’ἂν οἴκοθέν γ’ἀτώμενος

τέρπειν ἂν ἄλλους · οὐ δὲ γὰρ δίκην ἔχει.

τάχ’οὖν ἂν εἴποις · Πελοπίαν παρεὶς χθόνα

πῶς ταῖς Ἀθήναις τόνδε προστάσσεις πόνον;

ἐγὼ δίκαιός εἰμ’ἀφηγεῖσθαι τάδε.

Σπάρτη μὲν ὠμὴ καὶ πεποίκιλται τρόπους,

τὰ δ’ἄλλα μικρὰ κἀσθενῆ · πόλις δὲ σὴ

μόνη δύναιτ’ἂν τόνδ’ὑποστῆναι πόνον ·

τάτ’οἰκτρὰ γὰρ δέδορκε καὶ νεανίαν

ἔχει σὲ ποιμέν’ἐσθλόν · οὗ χρείᾳ πόλεις

πολλαὶ διώλοντ’, ἐνδεεῖς στρατηλάτου.

κἀγὼ τὸν αὐτὸν τῷδέ σοι λόγον λέγω,

Θησεῦ, δι’οἴκτου τὰς ἐμὰς λαβεῖν τύχας.

ἄλλοισι δὴ ’πόνησ’ἁμιλληθεὶς λόγῳ

τοιῷδ’. ἔλεξε γάρ τις ὡς τὰ χείρονα

πλείω βροτοῖσίν ἐστι τῶν ἀμεινόνων ·

ἐγὼ δὲ τούτοις ἀντίαν γνώμην ἔχω,

πλείω τὰ χρηστὰ τῶν κακῶν εἶναι βροτοῖς ·

εἰ μὴ γὰρ ἦν τόδ’, οὐκ ἂν ἦμεν ἐν φάει.

αἰνῶ δ’ὃς ἡμῖν βίοτον ἐκ πεφυρμένου

καὶ θηριώδους θεῶν διεσταθμήσατο,

πρῶτον μὲν ἐνθεὶς σύνεσιν, εἶτα δ’ἄγγελον

γλῶσσαν λόγων δούς, ὥστε γιγνώσκειν ὄπα,

τροφήντε καρποῦ τῇ τροφῇτ’ἀπ’οὐρανοῦ

σταγόνας ὑδρηλάς, ὡς τά γ’ἐκ γαίας τρέφῃ

ἄρδῃτε νηδύν · πρὸς δὲ τοῖσι χείματος

προβλήματ’, αἶθρον ἐξαμύνασθαι θεοῦ,

πόντουτε ναυστολήμαθ’, ὡς διαλλαγὰς

ἔχοιμεν ἀλλήλοισιν ὧν πένοιτο γῆ.

ἃ δ’ἔστ’ἄσημα κοὐ σαφῶς γιγνώσκομεν,

ἐς πῦρ βλέποντες καὶ κατὰ σπλάγχνων πτυχὰς

μάντεις προσημαίνουσιν οἰωνῶντ’ἄπο.

ἆρ’οὐ τρυφῶμεν θεοῦ κατασκευὴν βίῳ

δόντος τοιαύτην, οἷσιν οὐκ ἀρκεῖ τάδε;

ἀλλ’ἡ φρόνησις τοῦ θεοῦ μεῖζον σθένειν

ζητεῖ, τὸ γαῦρον δ’ἐν φρεσὶν κεκτημένοι

δοκοῦμεν εἶναι δαιμόνων σοφώτεροι.

ἧς καὶ σὺ φαίνῃ δεκάδος, οὐ σοφὸς γεγώς,

ὅστις κόρας μὲν θεσφάτοις Φοίβου ζυγεὶς

ξένοισιν ὧδ’ἔδωκας ὡς ζώντων θεῶν,

λαμπρὸν δὲ θολερῷ δῶμα συμμείξας τὸ σὸν

ἥλκωσας οἴκους · χρῆν γὰρ οὐ δὲ σώματα

ἄδικα δικαίοις τὸν σοφὸν συμμιγνύναι,

εὐδαιμονοῦντας δ’ἐς δόμους κτᾶσθαι φίλους.

κοινὰς γὰρ ὁ θεὸς τὰς τύχας ἡγούμενος

τοῖς τοῦ νοσοῦντος πήμασιν διώλεσε

τὸν συννοσοῦντα κοὐδὲν ἠδικηκότα.

ἐς δὲ στρατείαν πάντας Ἀργείους ἄγων,

μάντεων λεγόντων θέσφατ’, εἶτ’ἀτιμάσας

βίᾳ παρελθὼν θεοὺς ἀπώλεσας πόλιν,

νέοις παραχθείς, οἵτινες τιμώμενοι

χαίρουσι πολέμουςτ’αὐξάνουσ’ἄνευ δίκης,

φθείροντες ἀστούς, ὁ μὲν ὅπως στρατηλατῇ,

ὁ δ’ὡς ὑβρίζῃ δύναμιν ἐς χεῖρας λαβών,

ἄλλος δὲ κέρδους οὕνεκ’, οὐκ ἀποσκοπῶν

τὸ πλῆθος εἴ τι βλάπτεται πάσχον τάδε.

τρεῖς γὰρ πολιτῶν μερίδες · οἳ μὲν ὄλβιοι

ἀνωφελεῖςτε πλειόνωντ’ἐρῶσ’ἀεί ·

οἳ δ’οὐκ ἔχοντες καὶ σπανίζοντες βίου

δεινοί, νέμοντες τῷ φθόνῳ πλέον μέρος,

ἐς τοὺς ἔχοντας κέντρ’ἀφιᾶσιν κακά,

γλώσσαις πονηρῶν προστατῶν φηλούμενοι ·

τριῶν δὲ μοιρῶν ἡ ’ν μέσῳ σῴζει πόλεις,

κόσμον φυλάσσουσ’ὅντιν’ἂν τάξῃ πόλις.

κἄπειτ’ἐγώ σοι σύμμαχος γενήσομαι;

τί πρὸς πολίτας τοὺς ἐμοὺς λέγων καλόν;

χαίρων ἴθ’· εἰ γὰρ μὴ βεβούλευσαι καλῶς,

αὐτὸς πιέζειν τὴν τύχην, ἡμᾶς δ’ἐᾶν.

ἥμαρτεν · ἐν νέοισι δ’ἀνθρώπων τόδε

ἔνεστι · συγγνώμην δὲ τῷδ’ἔχειν χρεών.

ἀλλ’ὡς ἰατρὸν τῶνδ’, ἄναξ, ἀφίγμεθα.

οὔτοι δικαστήν σ’εἱλόμην ἐμῶν κακῶν

οὐ δ’, εἴ τι πράξας μὴ καλῶς εὑρίσκομαι,

τούτων κολαστὴν κἀπιτιμητήν, ἄναξ,

ἀλλ’ὡς ὀναίμην. εἰ δὲ μὴ βούλῃ τάδε,

στέργειν ἀνάγκη τοῖσι σοῖς · τί γὰρ πάθω;

ἄγ’, ὦ γεραιαί, στείχετε, γλαυκὴν χλόην

αὐτοῦ λιποῦσαι, φυλλάδος καταστροφῇ

θεούςτε καὶ γῆν τήντε πυρφόρον θεὰν

Δήμητρα θέμεναι μάρτυρ’ἡλίουτε φῶς,

ὡς οὐδὲν ἡμῖν ἤρκεσαν λιταὶ θεῶν.

[…]

ὃς Πέλοπος ἦν παῖς, Πελοπίας δ’ἡμεῖς χθονὸς

ταὐτὸν πατρῷον αἷμα σοὶ κεκτήμεθα. τί δρᾷς; προδώσεις ταῦτα κἀκβαλεῖς χθονὸς

γραῦς οὐ τυχούσας οὐδὲν ὧν αὐτὰς ἐχρῆν;

μὴ δῆτ’· ἔχει γὰρ καταφυγὴν θὴρ μὲν πέτραν,

δοῦλος δὲ βωμοὺς θεῶν, πόλις δὲ πρὸς πόλιν

ἔπτηξε χειμασθεῖσα · τῶν γὰρ ἐν βροτοῖς

οὐκ ἔστιν οὐδὲν διὰ τέλους εὐδαιμονοῦν.

βᾶθι, τάλαιν’, ἱερῶν δαπέδων ἄπο Περσεφονείας,

βᾶθι καὶ ἀντίασον γονάτων ἔπι χεῖρα βαλοῦσα,

τέκνων τεθνεώτων κομίσαι δέμας, ὦ μελέα ’γώ,

οὓς ὑπὸ τείχεσι Καδμείοισιν ἀπώλεσα κούρους.

ἰώ μοι · λάβετε φέρετε πέμπετε κρίνετε ταλαίνας χέρας γεραιάς.

πρός σε γενειάδος, ὦ φίλος, ὦ δοκιμώτατος Ἑλλάδι,

ἄντομαι ἀμφιπίτνουσα τὸ σὸν γόνυ καὶ χέρα δειλαία ·

οἴκτισαι ἀμφὶ τέκνων μ’† ἱκέταν ἤ τιν’† ἀλάταν

οἰκτρὸν ἰήλεμον οἰκτρὸν ἱεῖσαν.

μη δ’ἀτάφους, τέκνον, ἐν χθονὶ Κάδμου χάρματα θηρῶν

παῖδας ἐν ἁλικίᾳ τᾷ σᾷ κατίδῃς, ἱκετεύω.

βλέψον ἐμῶν βλεφάρων ἔπι δάκρυον, ἃ περὶ σοῖσι

γούνασιν ὧδε πίτνω τέκνοις τάφον ἐξανύσασθαι.

μῆτερ, τί κλαίεις λέπτ’ἐπ’ὀμμάτων φάρη

βαλοῦσα τῶν σῶν; ἆρα δυστήνους γόους

κλύουσα τῶνδε; κἀμὲ γὰρ διῆλθέ τι.

ἔπαιρε λευκὸν κρᾶτα, μὴ δακρυρρόει

σεμναῖσι Δηοῦς ἐσχάραις παρημένη.

τὰ τούτων οὐχὶ σοὶ στενακτέον.

ὦ τλήμονες γυναῖκες.

οὐ σὺ τῶνδ’ἔφυς.

εἴπω τι, τέκνον, σοίτε καὶ πόλει καλόν;

ὡς πολλά γ’ἐστὶ κἀπὸ θηλειῶν σοφά.

ἀλλ’εἰς ὄκνον μοι μῦθος ὃν κεύθω φέρει.

αἰσχρόν γ’ἔλεξας, χρήστ’ἔπη κρύπτειν φίλοις.

οὔτοι σιωπῶσ’εἶτα μέμψομαί ποτε

τὴν νῦν σιωπὴν ὡς ἐσιγήθη κακῶς,

οὐ δ’ὡς ἀχρεῖον τὰς γυναῖκας εὖ λέγειν

δείσασ’ἀφήσω τῷ φόβῳ τοὐμὸν καλόν.

ἐγὼ δέ σ’, ὦ παῖ, πρῶτα μὲν τὰ τῶν θεῶν

σκοπεῖν κελεύω μὴ σφαλῇς ἀτιμάσας ·

τἄλλ’εὖ φρονῶν γάρ, ἐν μόνῳ τούτῳ ’σφάλης.

πρὸς τοῖσδε δ’, εἰ μὲν μὴ ἀδικουμένοις ἐχρῆν

τολμηρὸν εἶναι, κάρτ’ἂν εἶχον ἡσύχως ·

νῦν δ’ἴσθι σοίτε τοῦθ’ὅσην τιμὴν φέρει,

κἀμοὶ παραινεῖν οὐ φόβον φέρει, τέκνον,

ἄνδρας βιαίους καὶ κατείργοντας νεκροὺς

τάφουτε μοίρας καὶ κτερισμάτων λαχεῖν

ἐς τήνδ’ἀνάγκην σῇ καταστῆσαι χερί,

νόμιμάτε πάσης συγχέοντας Ἑλλάδος

παῦσαι · τὸ γάρ τοι συνέχον ἀνθρώπων πόλεις

τοῦτ’ἔσθ’, ὅταν τις τοὺς νόμους σῴζῃ καλῶς.

ἐρεῖ δὲ δή τις ὡς ἀνανδρίᾳ χερῶν,

πόλει παρόν σοι στέφανον εὐκλείας λαβεῖν,

δείσας ἀπέστης, καὶ συὸς μὲν ἀγρίου

ἀγῶνος ἥψω φαῦλον ἀθλήσας πόνον,

οὗ δ’ἐς κράνος βλέψαντα καὶ λόγχης ἀκμὴν

χρῆν ἐκπονῆσαι, δειλὸς ὢν ἐφηυρέθης.

μὴ δῆτ’ἐμός γ’ὤν, ὦ τέκνον, δράσῃς τάδε.

ὁρᾷς, ἄβουλος ὡς κεκερτομημένη

τοῖς κερτομοῦσι γοργὸν ὄμμ’ἀναβλέπει

σὴ πατρίς; ἐν γὰρ τοῖς πόνοισιν αὔξεται ·

αἱ δ’ἥσυχοι σκοτεινὰ πράσσουσαι πόλεις

σκοτεινὰ καὶ βλέπουσιν εὐλαβούμεναι.

οὐκ εἶ νεκροῖσι καὶ γυναιξὶν ἀθλίαις

προσωφελήσων, ὦ τέκνον, κεχρημέναις;

ὡς οὔτε ταρβῶ σὺν δίκῃ σ’ὁρμώμενον,

Κάδμουθ’ὁρῶσα λαὸν εὖ πεπραγότα,

ἔτ’αὐτὸν ἄλλα βλήματ’ἐν κύβοις βαλεῖν

πέποιθ’· ὁ γὰρ θεὸς πάντ’ἀναστρέφει πάλιν.

ὦ φιλτάτη μοι, τῷδέτ’εἴρηκας καλῶς

κἀμοί · διπλοῦν δὲ χάρμα γίγνεται τόδε.

ἐμοὶ λόγοι μέν, μῆτερ, οἱ λελεγμένοι

ὀρθῶς ἔχουσ’ἐς τόνδε, κἀπεφηνάμην

γνώμην ὑφ’οἵων ἐσφάλη βουλευμάτων ·

ὁρῶ δὲ κἀγὼ ταῦθ’ἅπερ με νουθετεῖς,

ὡς τοῖς ἐμοῖσιν οὐχὶ πρόσφορον τρόποις

φεύγειν τὰ δεινά. πολλὰ γὰρ δράσας καλὰ

ἔθος τόδ’εἰς Ἕλληνας ἐξελεξάμην,

ἀεὶ κολαστὴς τῶν κακῶν καθεστάναι.

οὔκουν ἀπαυδᾶν δυνατόν ἐστί μοι πόνους.

τί γάρ μ’ἐροῦσιν οἵ γε δυσμενεῖς βροτῶν,

ὅθ’ἡ τεκοῦσα χὐπερορρωδοῦσ’ἐμοῦ

πρώτη κελεύεις τόνδ’ὑποστῆναι πόνον;

δράσω τάδ’· εἶμι καὶ νεκροὺς ἐκλύσομαι

λόγοισι πείθων · εἰ δὲ μή, βίᾳ δορὸς

ἤδη τόδ’ἔσται κοὐχὶ σὺν φθόνῳ θεῶν.

δόξαι δὲ χρῄζω καὶ πόλει πάσῃ τόδε.

δόξει δ’ἐμοῦ θέλοντος · ἀλλὰ τοῦ λόγου

προσδοὺς ἔχοιμ’ἂν δῆμον εὐμενέστερον.

καὶ γὰρ κατέστησ’αὐτὸν ἐς μοναρχίαν

ἐλευθερώσας τήνδ’ἰσόψηφον πόλιν.

λαβὼν δ’Ἄδραστον δεῖγμα τῶν ἐμῶν λόγων

ἐς πλῆθος ἀστῶν εἶμι · καὶ πείσας τάδε,

λεκτοὺς ἀθροίσας δεῦρ’Ἀθηναίων κόρους

ἥξω · παρ’ὅπλοιςθ’ἥμενος πέμψω λόγους

Κρέοντι νεκρῶν σώματ’ἐξαιτούμενος.

ἀλλ’, ὦ γεραιαί, σέμν’ἀφαιρεῖτε στέφη

μητρός, πρὸς οἴκους ὥς νιν Αἰγέως ἄγω,

φίλην προσάψας χεῖρα · τοῖς τεκοῦσι γὰρ

δύστηνος ὅστις μὴ ἀντιδουλεύει τέκνων —

κάλλιστον ἔρανον · δοὺς γὰρ ἀντιλάζυται

παίδων παρ’αὑτοῦ τοιάδ’ἃν τοκεῦσι δῷ.

ἱππόβοτον Ἄργος, ὦ πάτριον ἐμὸν πέδον,

ἐκλύετε τάδ’, ἐκλύετε

ἄνακτος ὅσια περὶ θεοὺς

καὶ μεγάλα Πελασγίᾳ

καὶ κατ’Ἄργος.

εἰ γὰρ ἐπὶ τέρμα καὶ τὸ πλέον ἐμῶν κακῶν

ἱκόμενος ἔτι ματέρος

ἄγαλμα φόνιον ἐξέλοι,

γᾶν δὲ φίλιον Ἰνάχου

καλὸν δ’ἄγαλμα πόλεσιν εὐσεβὴς πόνος

χάριντ’ἔχει τὰν ἐς αἰεί.

τί μοι πόλις κρανεῖ ποτ’; ἆρα φίλιά μοι

τεμεῖ, καὶ τέκνοις ταφὰς ληψόμεσθα;

ἄμυνε ματρί, πόλις, ἄμυνε, Παλλάδος,

νόμους βροτῶν μὴ μιαίνειν.

σύ τοι σέβεις δίκαν, τὸ δ’ἧσσον ἀδικίᾳ

νέμεις, δυστυχῆτ’ἀεὶ πάντα ῥύῃ.

τέχνην μὲν αἰεὶ τήνδ’ἔχων ὑπηρετεῖς

πόλειτε κἀμοί, διαφέρων κηρύγματα ·

ἐλθὼν δ’ὑπέρτ’Ἀσωπὸν Ἰσμηνοῦθ’ὕδωρ

σεμνῷ τυράννῳ φράζε Καδμείων τάδε ·

Θησεύς σ’ἀπαιτεῖ πρὸς χάριν θάψαι νεκρούς,

συγγείτον’οἰκῶν γαῖαν, ἀξιῶν τυχεῖν,

φίλοντε θέσθαι πάντ’Ἐρεχθειδῶν λεών.

κἂν μὲν θέλωσιν, αἰνέσας παλίσσυτος

στεῖχ’· ἢν δ’ἀπιστῶσ’, οἵδε δεύτεροι λόγοι ·

κῶμον δέχεσθαι τὸν ἐμὸν ἀσπιδηφόρον.

στρατὸς δὲ θάσσει κἀξετάζεται παρὼν

Καλλίχορον ἀμφὶ σεμνὸν εὐτρεπὴς ὅδε.

καὶ μὴν ἑκοῦσά γ’ἀσμένητ’ἐδέξατο

πόλις πόνον τόνδ’, ὡς θέλοντά μ’ᾔσθετο.

ἔα · λόγων τίς ἐμποδὼν ὅδ’ἔρχεται;

Καδμεῖος, ὡς ἔοικεν οὐ σάφ’εἰδότι,

κῆρυξ. ἐπίσχες, ἤν σ’ἀπαλλάξῃ πόνου

μολὼν ὕπαντα τοῖς ἐμοῖς βουλεύμασιν.

τίς γῆς τύραννος; πρὸς τίν’ἀγγεῖλαί με χρὴ

λόγους Κρέοντος, ὃς κρατεῖ Κάδμου χθονὸς

Ἐτεοκλέους θανόντος ἀμφ’ἑπταστόμους

πύλας ἀδελφῇ χειρὶ Πολυνείκους ὕπο;

πρῶτον μὲν ἤρξω τοῦ λόγου ψευδῶς, ξένε,

ζητῶν τύραννον ἐνθάδ’· οὐ γὰρ ἄρχεται

ἑνὸς πρὸς ἀνδρός, ἀλλ’ἐλευθέρα πόλις.

δῆμος δ’ἀνάσσει διαδοχαῖσιν ἐν μέρει

ἐνιαυσίαισιν, οὐχὶ τῷ πλούτῳ διδοὺς

τὸ πλεῖστον, ἀλλὰ χὡ πένης ἔχων ἴσον.

ἓν μὲν τόδ’ἡμῖν ὥσπερ ἐν πεσσοῖς δίδως

κρεῖσσον · πόλις γὰρ ἧς ἐγὼ πάρειμ’ἄπο

ἑνὸς πρὸς ἀνδρός, οὐκ ὄχλῳ κρατύνεται ·

οὐ δ’ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐκχαυνῶν λόγοις

πρὸς κέρδος ἴδιον ἄλλοτ’ἄλλοσε στρέφει,

τὸ δ’αὐτίχ’ἡδὺς καὶ διδοὺς πολλὴν χάριν,

ἐσαῦθις ἔβλαψ’, εἶτα διαβολαῖς νέαις

κλέψας τὰ πρόσθε σφάλματ’ἐξέδυ δίκης.

ἄλλωςτε πῶς ἂν μὴ διορθεύων λόγους

ὀρθῶς δύναιτ’ἂν δῆμος εὐθύνειν πόλιν;

ὁ γὰρ χρόνος μάθησιν ἀντὶ τοῦ τάχους

κρείσσω δίδωσι. γαπόνος δ’ἀνὴρ πένης,

εἰ καὶ γένοιτο μὴ ἀμαθής, ἔργων ὕπο

οὐκ ἂν δύναιτο πρὸς τὰ κοίν’ἀποβλέπειν.

ἦ δὴ νοσῶδες τοῦτο τοῖς ἀμείνοσιν,

ὅταν πονηρὸς ἀξίωμ’ἀνὴρ ἔχῃ

γλώσσῃ κατασχὼν δῆμον, οὐδὲν ὢν τὸ πρίν.

κομψός γ’ὁ κῆρυξ καὶ παρεργάτης λόγων.

ἐπεὶ δ’ἀγῶνα καὶ σὺ τόνδ’ἠγωνίσω,

ἄκου’· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.

οὐδὲν τυράννου δυσμενέστερον πόλει,

ὅπου τὸ μὲν πρώτιστον οὐκ εἰσὶν νόμοι

κοινοί, κρατεῖ δ’εἷς τὸν νόμον κεκτημένος

αὐτὸς παρ’αὑτῷ · καὶ τόδ’οὐκέτ’ἔστ’ἴσον.

γεγραμμένων δὲ τῶν νόμων ὅτ’ἀσθενὴς

ὁ πλούσιόςτε τὴν δίκην ἴσην ἔχει,

ἔστιν δ’ἐνισπεῖν τοῖσιν ἀσθενεστέροις

τὸν εὐτυχοῦντα ταὔθ’, ὅταν κλύῃ κακῶς,

νικᾷ δ’ὁ μείων τὸν μέγαν δίκαι’ἔχων.

τοὐλεύθερον δ’ἐκεῖνο · τίς θέλει πόλει

χρηστόν τι βούλευμ’ἐς μέσον φέρειν ἔχων;

καὶ ταῦθ’ὁ χρῄζων λαμπρός ἐσθ’, ὁ μὴ θέλων

σιγᾷ. τί τούτων ἔστ’ἰσαίτερον πόλει;

καὶ μὴν ὅπου γε δῆμος αὐθέντης χθονός,

ὑποῦσιν ἀστοῖς ἥδεται νεανίαις ·

ἀνὴρ δὲ βασιλεὺς ἐχθρὸν ἡγεῖται τόδε,

καὶ τοὺς ἀρίστους οὕςτ’ἂν ἡγῆται φρονεῖν

κτείνει, δεδοικὼς τῆς τυραννίδος πέρι.

πῶς οὖν ἔτ’ἂν γένοιτ’ἂν ἰσχυρὰ πόλις,

ὅταν τις ὡς λειμῶνος ἠρινοῦ στάχυν

τόλμας ἀφαιρῇ κἀπολωτίζῃ νέους;

κτᾶσθαι δὲ πλοῦτον καὶ βίον τί δεῖ τέκνοις

ὡς τῷ τυράννῳ πλείον’ἐκμοχθῇ βίον;

ἢ παρθενεύειν παῖδας ἐν δόμοις καλῶς,

τερπνὰς τυράννοις ἡδονάς, ὅταν θέλῃ,

δάκρυα δ’ἑτοιμάζουσι; μὴ ζῴην ἔτι,

εἰ τἀμὰ τέκνα πρὸς βίαν νυμφεύσεται.

καὶ ταῦτα μὲν δὴ πρὸς τὰ σὰ ἐξηκόντισα.

ἥκεις δὲ δὴ τί τῆσδε γῆς κεχρημένος;

κλαίων γ’ἂν ἦλθες, εἴ σε μὴ † ’πεμψεν πόλις,

περισσὰ φωνῶν · τὸν γὰρ ἄγγελον χρεὼν

λέξανθ’ὅσ’ἂν τάξῃ τις ὡς τάχος πάλιν

χωρεῖν. τὸ λοιπὸν δ’εἰς ἐμὴν πόλιν Κρέων

ἧσσον λάλον σου πεμπέτω τιν’ἄγγελον.

φεῦ φεῦ · κακοῖσιν ὡς ὅταν δαίμων διδῷ

καλῶς, ὑβρίζουσ’ὡς ἀεὶ πράξοντες εὖ.

λέγοιμ’ἂν ἤδη. τῶν μὲν ἠγωνισμένων

σοὶ μὲν δοκείτω ταῦτ’, ἐμοὶ δὲ τἀντία.

ἐγὼ δ’ἀπαυδῶ πᾶςτε Καδμεῖος λεὼς

Ἄδραστον ἐς γῆν τήνδε μὴ παριέναι ·

εἰ δ’ἔστιν ἐν γῇ, πρὶν θεοῦ δῦναι σέλας,

λύσαντα σεμνὰ στεμμάτων μυστήρια

τῆσδ’ἐξελαύνειν, μη δ’ἀναιρεῖσθαι νεκροὺς

βίᾳ, προσήκοντ’οὐδὲν Ἀργείων πόλει.

κἂν μὲν πίθῃ μοι, κυμάτων ἄτερ πόλιν

σὴν ναυστολήσεις · εἰ δὲ μή, πολὺς κλύδων

ἡμῖντε καὶ σοὶ συμμάχοιςτ’ἔσται δορός.

σκέψαι δέ, καὶ μὴ τοῖς ἐμοῖς θυμούμενος

λόγοισιν, ὡς δὴ πόλιν ἐλευθέραν ἔχων,

σφριγῶντ’ἀμείψῃ μῦθον ἐκ βραχιόνων ·

ἐλπὶς γάρ ἐστ’ἄπιστον, ἣ πολλὰς πόλεις

συνῆψ’, ἄγουσα θυμὸν εἰς ὑπερβολάς.

ὅταν γὰρ ἔλθῃ πόλεμος ἐς ψῆφον λεώ,

οὐδεὶς ἔθ’αὑτοῦ θάνατον ἐκλογίζεται,

τὸ δυστυχὲς δὲ τοῦτ’ἐς ἄλλον ἐκτρέπει ·

εἰ δ’ἦν παρ’ὄμμα θάνατος ἐν ψήφου φορᾷ,

οὐκ ἄν ποθ’Ἑλλὰς δοριμανὴς ἀπώλλυτο.

καίτοι δυοῖν γε πάντες ἄνθρωποι λόγοιν

τὸν κρείσσον’ἴσμεν, καὶ τὰ χρηστὰ καὶ κακά,

ὅσῳτε πολέμου κρεῖσσον εἰρήνη βροτοῖς ·

ἣ πρῶτα μὲν Μούσαισι προσφιλεστάτη,

Ποιναῖσι δ’ἐχθρά, τέρπεται δ’εὐπαιδίᾳ,

χαίρει δὲ πλούτῳ. ταῦτ’ἀφέντες οἱ κακοὶ

πολέμους ἀναιρούμεσθα καὶ τὸν ἥσσονα

δουλούμεθ’, ἄνδρες ἄνδρα καὶ πόλις πόλιν.

σὺ δ’ἄνδρας ἐχθροὺς καὶ θανόντας ὠφελεῖς,

θάπτων κομίζωνθ’ὕβρις οὓς ἀπώλεσεν;

οὔ τἄρ’ἔτ’ὀρθῶς Καπανέως κεραύνιον

δέμας καπνοῦται, κλιμάκων ὀρθοστάτας

ὃς προσβαλὼν πύλῃσιν ὤμοσεν πόλιν

πέρσειν θεοῦ θέλοντος ἤντε μὴ θέλῃ;

οὐ δ’ἥρπασεν χάρυβδις οἰωνοσκόπον,

τέθριππον ἅρμα περιβαλοῦσα χάσματι,

ἄλλοιτε κεῖνται πρὸς πύλαις λοχαγέται

πέτροις καταξανθέντες ὀστέων ῥαφάς;

ἤ νυν φρονεῖν ἄμεινον ἐξαύχει Διός,

ἢ θεοὺς δικαίως τοὺς κακοὺς ἀπολλύναι.

φιλεῖν μὲν οὖν χρὴ τοὺς σοφοὺς πρῶτον τέκνα,

ἔπειτα τοκέας πατρίδαθ’, ἣν αὔξειν χρεὼν

καὶ μὴ κατᾶξαι. σφαλερὸν ἡγεμὼν θρασύς ·

νεώςτε ναύτης ἥσυχος, καιρῷ σοφός.

καὶ τοῦτ’ἐμοὶ τἀνδρεῖον, ἡ προμηθία.

ἐξαρκέσας ἦν Ζεὺς ὁ τιμωρούμενος,

ὑμᾶς δ’ὑβρίζειν οὐκ ἐχρῆν τοιάνδ’ὕβριν.

ὦ παγκάκιστε —

σῖγ’, Ἄδραστ’, ἔχε στόμα,

καὶ μὴ ’πίπροσθεν τῶν ἐμῶν τοὺς σοὺς λόγους

θῇς · οὐ γὰρ ἥκει πρὸς σὲ κηρύσσων ὅδε,

ἀλλ’ὡς ἔμ’· ἡμᾶς κἀποκρίνασθαι χρεών.

καὶ πρῶτα μέν σε πρὸς τὰ πρῶτ’ἀμείψομαι.

οὐκ οἶδ’ἐγὼ Κρέοντα δεσπόζοντ’ἐμοῦ

οὐ δὲ σθένοντα μεῖζον, ὥστ’ἀναγκάσαι

δρᾶν τὰς Ἀθήνας ταῦτ’· ἄνω γὰρ ἂν ῥέοι

τὰ πράγμαθ’οὕτως, εἰ ’πιταξόμεσθα δή.

πόλεμον δὲ τοῦτον οὐκ ἐγὼ καθίσταμαι,

ὃς οὐ δὲ σὺν τοῖσδ’ἦλθον ἐς Κάδμου χθόνα ·

νεκροὺς δὲ τοὺς θανόντας, οὐ βλάπτων πόλιν

οὐ δ’ἀνδροκμῆτας προσφέρων ἀγωνίας,

θάψαι δικαιῶ, τὸν Πανελλήνων νόμον

σῴζων. τί τούτων ἐστὶν οὐ καλῶς ἔχον;

εἰ γάρ τι καὶ πεπόνθατ’Ἀργείων ὕπο,

τεθνᾶσιν, ἠμύνασθε πολεμίους καλῶς,

αἰσχρῶς δ’ἐκείνοις, χἡ δίκη διοίχεται.

ἐάσατ’ἤδη γῇ καλυφθῆναι νεκρούς,

ὅθεν δ’ἕκαστον ἐς τὸ φῶς ἀφίκετο,

ἐνταῦθ’ἀπελθεῖν, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰθέρα,

τὸ σῶμα δ’ἐς γῆν · οὔτι γὰρ κεκτήμεθα

ἡμέτερον αὐτὸ πλὴν ἐνοικῆσαι βίον,

κἄπειτα τὴν θρέψασαν αὐτὸ δεῖ λαβεῖν.

δοκεῖς κακουργεῖν Ἄργος οὐ θάπτων νεκρούς;

ἥκιστα · πάσης Ἑλλάδος κοινὸν τόδε,

εἰ τοὺς θανόντας νοσφίσας ὧν χρῆν λαχεῖν

ἀτάφους τις ἕξει · δειλίαν γὰρ ἐσφέρει

τοῖς ἀλκίμοισιν οὗτος ἢν τεθῇ νόμος.

κἀμοὶ μὲν ἦλθες δείν’ἀπειλήσων ἔπη,

νεκροὺς δὲ ταρβεῖτ’, εἰ κρυβήσονται χθονί;

τί μὴ γένηται; μὴ κατασκάψωσι γῆν

ταφέντες ὑμῶν; ἢ τέκν’ἐν μυχῷ χθονὸς

φύσωσιν, ἐξ ὧν εἶσί τις τιμωρία;

σκαιόν γε τἀνάλωμα τῆς γλώσσης τόδε,

φόβους πονηροὺς καὶ κενοὺς δεδοικέναι.

ἀλλ’, ὦ μάταιοι, γνῶτε τἀνθρώπων κακά ·

παλαίσμαθ’ἡμῶν ὁ βίος · εὐτυχοῦσι δὲ

οἳ μὲν τάχ’, οἳ δ’ἐσαῦθις, οἳ δ’ἤδη βροτῶν,

τρυφᾷ δ’ὁ δαίμων · πρόςτε γὰρ τοῦ δυστυχοῦς,

ὡς εὐτυχήσῃ, τίμιος γεραίρεται,

ὅτ’ὄλβιός νιν πνεῦμα δειμαίνων λιπεῖν

ὑψηλὸν αἴρει. γνόντας οὖν χρεὼν τάδε

ἀδικουμένουςτε μέτρια μὴ θυμῷ φέρειν

ἀδικεῖντε τοιαῦθ’οἷα μὴ βλάψαι πόλιν.

πῶς οὖν ἂν εἴη; τοὺς ὀλωλότας νεκροὺς

θάψαι δὸς ἡμῖν τοῖς θέλουσιν εὐσεβεῖν.

ἢ δῆλα τἀνθένδ’· εἶμι καὶ θάψω βίᾳ.

οὐ γάρ ποτ’εἰς Ἕλληνας ἐξοισθήσεται

ὡς εἰς ἔμ’ἐλθὼν καὶ πόλιν Πανδίονος

νόμος παλαιὸς δαιμόνων διεφθάρη.

θάρσει · τὸ γάρ τοι τῆς Δίκης σῴζων φάος

πολλοὺς ὑπεκφύγοις ἂν ἀνθρώπων ψόγους.

βούλῃ συνάψω μῦθον ἐν βραχεῖ † σέθεν †;

λέγ’, εἴ τι βούλῃ · καὶ γὰρ οὐ σιγηλὸς εἶ.

οὐκ ἄν ποτ’ἐκ γῆς παῖδας Ἀργείων λάβοις.

κἀμοῦ νυν ἀντάκουσον, εἰ βούλῃ, πάλιν.

κλύοιμ’ἄν · οὐ γὰρ ἀλλὰ δεῖ δοῦναι μέρος.

θάψω νεκροὺς γῆς ἐξελὼν Ἀσωπίας.

ἐν ἀσπίσιν σοι πρῶτα κινδυνευτέον.

πολλοὺς ἔτλην δὴ † χἀτέρους ἄλλους πόνους †.

ἦ πᾶσιν οὖν σ’ἔφυσεν ἐξαρκεῖν πατήρ;

ὅσοι γ’ὑβρισταί · χρηστὰ δ’οὐ κολάζομεν.

πράσσειν σὺ πόλλ’εἴωθας ἥτε σὴ πόλις.

τοιγὰρ πονοῦσα πολλὰ πόλλ’εὐδαιμονεῖ.

ἔλθ’, ὥς σε λόγχη σπαρτὸς ἐν πόλει λάβῃ.

τίς δ’ἐκ δράκοντος θοῦρος ἂν γένοιτ’Ἄρης;

γνώσῃ σὺ πάσχων · νῦν δ’ἔτ’εἶ νεανίας.

οὔτοι μ’ἐπαρεῖς ὥστε θυμῶσαι φρένας

τοῖς σοῖσι κόμποις · ἀλλ’ἀποστέλλου χθονός,

λόγους ματαίους οὕσπερ ἠνέγκω λαβών.

περαίνομεν γὰρ οὐδέν.

ὁρμᾶσθαι χρεὼν

πάντ’ἄνδρ’ὁπλίτην ἁρμάτωντ’ἐπεμβάτην,

μοναμπύκωντε φάλαρα κινεῖσθαι στόμα

ἀφρῷ καταστάζοντα Καδμείαν χθόνα.

χωρήσομαι γὰρ ἑπτὰ πρὸς Κάδμου πύλας

αὐτὸς σίδηρον ὀξὺν ἐν χεροῖν ἔχων

αὐτόςτε κῆρυξ. σοὶ δὲ προστάσσω μένειν,

Ἄδραστε, κἀμοὶ μὴ ἀναμίγνυσθαι τύχας

τὰς σάς. ἐγὼ γὰρ δαίμονος τοὐμοῦ μέτα

στρατηλατήσω καινὸς ἐν καινῷ δορί.

ἓν δεῖ μόνον μοι · τοὺς θεοὺς ἔχειν, ὅσοι

δίκην σέβονται · ταῦτα γὰρ ξυνόνθ’ὁμοῦ

νίκην δίδωσιν. ἁρετὴ δ’οὐδὲν λέγει

βροτοῖσιν, ἢ μὴ τὸν θεὸν χρῄζοντ’ἔχῃ.

— ὦ μέλεαι μελέων ματέρες λοχαγῶν,

ὥς μοι ὑφ’ἥπατι χλωρὸν δεῖμα θάσσει —

— τίν’αὐδὰν τάνδε προσφέρεις νέαν;

— στράτευμα πᾷ Παλλάδος κριθήσεται;

— διὰ δορὸς εἶπας, ἢ λόγων ξυναλλαγαῖς;

— γένοιτ’ἂν κέρδος · εἰ δ’ἀρείφατοι

φόνοι μάχαι στερνοτυπεῖςτ’ἀνὰ πτόλιν

κτύποι φανήσονται,

τάλαινα, τίνα λόγον, τίν’ἂν τῶνδ’αἰτία λάβοιμι;

— ἀλλὰ τὸν εὐτυχίᾳ λαμπρὸν ἄν τις αἱροῖ

μοῖρα πάλιν · τόδε μοι θράσος ἀμφιβαίνει.

— δικαίους δαίμονας σύ γ’ἐννέπεις.

— τίνες γὰρ ἄλλοι νέμουσι συμφοράς;

— διάφορα πολλὰ θεῶν βροτοῖσιν εἰσορῶ.

— φόβῳ γὰρ τῷ πάρος διόλλυσαι ·

δίκα δίκαν δ’ἐκάλεσε καὶ φόνος φόνον,

κακῶν δ’ἀναψυχὰς θεοὶ

βροτοῖς νέμουσι, πάντων τέρμ’ἔχοντες αὐτοί.

— τὰ καλλίπυργα πεδία πῶς ἱκοίμεθ’ἄν,

Καλλίχορον θεᾶς ὕδωρ λιποῦσαι —

— ποτανὰν εἴ σέ τις θεῶν κτίσαι.

— διπόταμον ἵνα πόλιν μόλω.

— εἰδείης ἂν φίλων εἰδείης ἂν τύχας.

— τίς ποτ’αἶσα, τίς ἄρα πότμος

ἐπιμένει τὸν ἄλκιμον

τᾶσδε γᾶς ἄνακτα;

— κεκλημένους μὲν ἀνακαλούμεθ’αὖ θεούς ·

— ἀλλὰ φόβων πίστις ἅδε πρώτα.

— ἰὼ Ζεῦ, τᾶς παλαιομάτορος

παιδογόνε πόριος Ἰνάχου.

— πόλει μοι ξύμμαχος γενοῦ τᾷδ’εὐμενής.

— τὸ σὸν ἄγαλμα, τὸ σὸν ἵδρυμα

πόλεος, ἐκκομίζομαι

πρὸς πυρὰν ὑβρισθέν.

γυναῖκες, ἥκω πόλλ’ἔχων λέγειν φίλα,

αὐτόςτε σωθείς · ᾑρέθην γὰρ ἐν μάχῃ,

ἣν οἱ θανόντων ἑπτὰ δεσποτῶν λόχοι

ἠγωνίσαντο ῥεῦμα Διρκαῖον πάρα ·

νίκηντε Θησέως ἀγγελῶν. λόγου δέ σε

μακροῦ ἀποπαύσω · Καπανέως γὰρ ἦ λάτρις,

ὃν Ζεὺς κεραυνῷ πυρπόλῳ καταιθαλοῖ.

ὦ φίλτατ’, εὖ μὲν νόστον ἀγγέλλεις σέθεν

τήντ’ἀμφὶ Θησέως βάξιν · εἰ δὲ καὶ στρατὸς

σῶς ἐστ’Ἀθηνῶν, πάντ’ἂν ἀγγέλλοις φίλα.

σῶς, καὶ πέπραγεν ὡς Ἄδραστος ὤφελεν

πρᾶξαι ξὺν Ἀργείοισιν, οὓς ἀπ’Ἰνάχου

στείλας ἐπεστράτευσε Καδμείων πόλιν.

πῶς γὰρ τροπαῖα Ζηνὸς Αἰγέως τόκος

ἔστησεν οἵτε συμμετασχόντες δορός;

λέξον · παρὼν γὰρ οὐ παρόντας εὐφρανεῖς.

λαμπρὰ μὲν ἀκτὶς ἡλίου, κανὼν σαφής,

ἔβαλλε γαῖαν · ἀμφὶ δ’Ἠλέκτρας πύλας

ἔστην θεατὴς πύργον εὐαγῆ λαβών.

ὁρῶ δὲ φῦλα τρία τριῶν στρατευμάτων ·

τευχεσφόρον μὲν λαὸν ἐκτείνοντ’ἄνω

Ἰσμήνιον πρὸς ὄχθον, ὡς μὲν ἦν λόγος,

αὐτόντ’ἄνακτα, παῖδα κλεινὸν Αἰγέως,

καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, δεξιὸν τεταγμένους

κέρας, παλαιᾶς Κεκροπίαςτ’οἰκήτορας,

ἴσους ἀριθμόν · ἁρμάτων δ’ὀχήματα

αὐτόντε Πάραλον ἐστολισμένον δορὶ

κρήνην παρ’αὐτὴν Ἄρεος · ἱππότην δ’ὄχλον

πρὸς κρασπέδοισι στρατοπέδου τεταγμένον.

Κάδμου δὲ λαὸς ἧστο πρόσθε τειχέων,

νεκροὺς ὄπισθεν θέμενος, ὧν ἔκειτ’ἀγών,

ἔνερθε σεμνῶν μνημάτων Ἀμφίονος.

ἱππεῦσι δ’ἱππῆς ἦσαν ἀνθωπλισμένοι

κῆρυξ δὲ Θησέως εἶπεν ἐς πάντας τάδε ·

σιγᾶτε, λαοί · σῖγα, Καδμείων στίχες,

ἀκούσαθ’· ἡμεῖς ἥκομεν νεκροὺς μέτα,

θάψαι θέλοντες, τὸν Πανελλήνων νόμον

σῴζοντες, οὐδὲν δεόμενοι τεῖναι φόνον.

κοὐδὲν Κρέων τοῖσδ’ἀντεκήρυξεν λόγοις,

ἀλλ’ἧστ’ἐφ’ὅπλοις σῖγα. ποιμένες δ’ὄχων

τετραόρων κατῆρχον ἐντεῦθεν μάχης ·

πέραν δὲ διελάσαντες ἀλλήλων ὄχους,

παραιβάτας ἔστησαν ἐς τάξιν δορός.

χοἲ μὲν σιδήρῳ διεμάχονθ’, οἳ δ’ἔστρεφον

πώλους ἐς ἀλκὴν αὖθις ἐς παραιβάτας.

ἰδὼν δὲ Φόρβας, ὃς μοναμπύκων ἄναξ

ἦν τοῖς Ἐρεχθείδαισιν, ἁρμάτων ὄχλον,

οἵτ’αὖ τὸ Κάδμου διεφύλασσον ἱππικόν,

συνῆψαν ἀλκὴν κἀκράτουν ἡσσῶντότε.

λεύσσων δὲ ταῦτα κοὐ κλύων — ἐκεῖ γὰρ ἦ

ἔνθ’ἅρματ’ἠγωνίζεθ’οἵτ’ἐπεμβάται —

τἀκεῖ παρόντα πολλὰ πήματ’, οὐκ ἔχω

τί πρῶτον εἴπω, πότερα τὴν ἐς οὐρανὸν

κόνιν προσαντέλλουσαν, ὡς πολλὴ παρῆν,

ἢ τοὺς ἄνωτε καὶ κάτω φορουμένους

ἱμᾶσιν, αἵματόςτε φοινίου ῥοάς,

τῶν μὲν πιτνόντων, τῶν δὲ θραυσθέντων δίφρων

ἐς κρᾶτα πρὸς γῆν ἐκκυβιστώντων βίᾳ

πρὸς ἁρμάτωντ’ἀγαῖσι λειπόντων βίον;

νικῶντα δ’ἵπποις ὡς ὑπείδετο στρατὸν

Κρέων τὸν ἐνθένδ’, ἰτέαν λαβὼν χερὶ

χωρεῖ, πρὶν ἐλθεῖν ξυμμάχοις δυσθυμίαν.

καὶ συμπατάξαντες μέσον πάντα στρατὸν

ἔκτεινον ἐκτείνοντο, καὶ παρηγγύων

κελευσμὸν ἀλλήλοισι σὺν πολλῇ βοῇ ·

θεῖν’· ἀντέρειδε τοῖς Ἐρεχθείδαις δόρυ.

καὶ μὴν τὰ Θησέως γ’οὐκ ὄκνῳ διεφθάρη,

ἀλλ’ἵετ’εὐθὺς λάμπρ’ἀναρπάσας ὅπλα ·

λόχος δ’ὀδόντων ὄφεος ἐξηνδρωμένος

δεινὸς παλαιστὴς ἦν · ἔκλινε γὰρ κέρας

τὸ λαιὸν ἡμῶν · δεξιοῦ δ’ἡσσώμενον

φεύγει τὸ κείνων · ἦν δ’ἀγὼν ἰσόρροπος.

κἀν τῷδε τὸν στρατηγὸν αἰνέσαι παρῆν ·

οὐ γὰρ τὸ νικῶν τοῦτ’ἐκέρδαινεν μόνον,

ἀλλ’ᾤχετ’ἐς τὸ κάμνον οἰκείου στρατοῦ.

ἔρρηξε δ’αὐδήν, ὥσθ’ὑπηχῆσαι χθόνα ·

ὦ παῖδες, εἰ μὴ σχήσετε στερρὸν δόρυ

σπαρτῶν τόδ’ἀνδρῶν, οἴχεται τὰ Παλλάδος.

θάρσος δ’ἐνῶρσε παντὶ Κραναϊδῶν στρατῷ.

αὐτόςθ’ὅπλισμα τοὐπιδαύριον λαβὼν

δεινῆς κορύνης διαφέρων ἐσφενδόνα

ὁμοῦ τραχήλους κἀπικείμενον κάρα,

κυνέας θερίζων κἀποκαυλίζων ξύλῳ.

μόλις δέ πως ἔτρεψαν ἐς φυγὴν πόδα.

ἐγὼ δ’ἀνηλάλαξα κἀνωρχησάμην

κἄκρουσα χεῖρας. οἳ δ’ἔτεινον ἐς πύλας.

βοὴ δὲ καὶ κωκυτὸς ἦν ἀνὰ πτόλιν

νέων γερόντων, ἱεράτ’ἐξεπίμπλασαν

φόβῳ. παρὸν δὲ τειχέων ἔσω μολεῖν,

Θησεὺς ἐπέσχεν · οὐ γὰρ ὡς πέρσων πόλιν

μολεῖν ἔφασκεν, ἀλλ’ἀπαιτήσων νεκρούς.

τοιόνδε τὸν στρατηγὸν αἱρεῖσθαι χρεών,

ὃς ἔντε τοῖς δεινοῖσίν ἐστιν ἄλκιμος

μισεῖθ’ὑβριστὴν λαόν, ὃς πράσσων καλῶς

ἐς ἄκρα βῆναι κλιμάκων ἐνήλατα

ζητῶν ἀπώλεσ’ὄλβον ᾧ χρῆσθαι παρῆν.

νῦν τήνδ’ἄελπτον ἡμέραν ἰδοῦσ’ἐγὼ

θεοὺς νομίζω, καὶ δοκῶ τῆς συμφορᾶς

ἔχειν ἔλασσον, τῶνδε τεισάντων δίκην.

ὦ Ζεῦ, τί δῆτα τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺς

φρονεῖν λέγουσι; σοῦ γὰρ ἐξηρτήμεθα

δρῶμέντε τοιαῦθ’ἃν σὺ τυγχάνῃς θέλων.

ἡμῖν γὰρ ἦν τότ’Ἄργος οὐχ ὑποστατόν,

αὐτοίτε πολλοὶ καὶ νέοι βραχίοσιν ·

Ἐτεοκλέουςτε σύμβασιν ποιουμένου,

μέτρια θέλοντος, οὐκ ἐχρῄζομεν λαβεῖν,

κἄπειτ’ἀπωλόμεσθα. ὁ δ’αὖ τότ’εὐτυχής,

λαβὼν πένης ὣς ἀρτίπλουτα χρήματα,

ὕβριζ’, ὑβρίζωντ’αὖθις ἀνταπώλετο

Κάδμου κακόφρων λαός. ὦ καιροῦ πέρα

τὸ τόξον ἐντείνοντες · ὦ κενοὶ βροτῶν,

καὶ πρὸς δίκης γε πολλὰ πάσχοντες κακά,

φίλοις μὲν οὐ πείθεσθε, τοῖς δὲ πράγμασιν ·

πόλειςτ’, ἔχουσαι διὰ λόγου κάμψαι κακά,

φόνῳ καθαιρεῖσθ’, οὐ λόγῳ, τὰ πράγματα.

ἀτὰρ τί ταῦτα; κεῖνο βούλομαι μαθεῖν,

πῶς ἐξεσώθης · εἶτα τἄλλ’ἐρήσομαι.

ἐπεὶ ταραγμὸς πόλιν ἐκίνησεν δορί,

πύλας διῆλθον, ᾗπερ εἰσῄει στρατός.

ὧν δ’οὕνεχ’ἁγὼν ἦν, νεκροὺς κομίζετε;

ὅσοι γε κλεινοῖς ἕπτ’ἐφέστασαν δόμοις.

πῶς φῄς; ὁ δ’ἄλλος ποῦ κεκμηκότων ὄχλος;

τάφῳ δέδονται πρὸς Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.

τοὐκεῖθεν ἢ τοὐνθένδε; τίς δ’ἔθαψέ νιν;

Θησεύς, σκιώδης ἔνθ’Ἐλευθερὶς πέτρα.

οὓς δ’οὐκ ἔθαψε ποῦ νεκροὺς ἥκεις λιπών;

ἐγγύς · πέλας γὰρ πᾶν ὅ τι σπουδάζεται.

ἦ που πικρῶς νιν θέραπες ἦγον ἐκ φόνου;

οὐδεὶς ἐπέστη τῷδε δοῦλος ὢν πόνῳ.

[…]

φαίης ἄν, εἰ παρῆσθ’ὅτ’ἠγάπα νεκρούς.

ἔνιψεν αὐτὸς τῶν ταλαιπώρων σφαγάς;

κἄστρωσέ γ’εὐνὰς κἀκάλυψε σώματα.

δεινὸν μὲν ἦν βάσταγμα κᾀσχύνην ἔχον.

τί δ’αἰσχρὸν ἀνθρώποισι τἀλλήλων κακά;

οἴμοι · πόσῳ σφιν συνθανεῖν ἂν ἤθελον.

ἄκραντ’ὀδύρῃ ταῖσδέτ’ἐξάγεις δάκρυ.

δοκῶ μέν, αὐταί γ’εἰσὶν αἱ διδάσκαλοι.

ἀλλ’εἶεν · αἴρω χεῖρ’ἀπαντήσας νεκροῖς

Ἅιδουτε μολπὰς ἐκχέω δακρυρρόους,

φίλους προσαυδῶν, ὧν λελειμμένος τάλας

ἔρημα κλαίω · τοῦτο γὰρ μόνον βροτοῖς

οὐκ ἔστι τἀνάλωμ’ἀναλωθὲν λαβεῖν,

ψυχὴν βροτείαν · χρημάτων δ’εἰσὶν πόροι.

τὰ μὲν εὖ, τὰ δὲ δυστυχῆ.

πόλει μὲν εὐδοξία

καὶ στρατηλάταις δορὸς

διπλάζεται τιμά ·

ἐμοὶ δὲ παίδων μὲν εἰσιδεῖν μέλη

πικρόν, καλὸν θέαμα δ’, εἴπερ ὄψομαι,

τὰν ἄελπτον ἁμέραν

ἰδοῦσα, πάντων μέγιστον ἄλγος.

ἄγαμόν μ’ἔτι δεῦρ’ἀεὶ

Χρόνος παλαιὸς πατὴρ

ὤφελ’ἁμερᾶν κτίσαι.

τί γάρ μ’ἔδει παίδων;

τὸ μὲν γὰρ ἤλπιζον ἂν πεπονθέναι

πάθος περισσόν, εἰ γάμων ἀπεζύγην,

νῦν δ’ὁρῶ σαφέστατον

κακόν, τέκνων φιλτάτων στερεῖσα.

ἀλλὰ τάδ’ἤδη σώματα λεύσσω

τῶν οἰχομένων παίδων · μελέα

πῶς ἂν ὀλοίμην σὺν τοῖσδε τέκνοις

κοινὸν ἐς Ἅιδην καταβᾶσα;

στεναγμόν, ὦ ματέρες,

τῶν κατὰ χθονὸς νεκρῶν

ἀύσατ’ἀπύσατ’ἀντίφων’ἐμῶν

στεναγμάτων κλύουσαι.

ὦ παῖδες, ὦ πικρὸν φίλων

προσηγόρημα ματέρων,

προσαυδῶ σε τὸν θανόντα.

ἰὼ ἰώ.

τῶν γ’ἐμῶν κακῶν ἐγώ.

[…]

ἐπάθομεν ὤ […]

τὰ κύντατ’ἄλγη κακῶν.

ὦ πόλις Ἀργεία, τὸν ἐμὸν πότμον οὐκ ἐσορᾶτε;

ὁρῶσι κἀμὲ τὰν

τάλαιναν, τέκνων ἄπαιδα.

προσάγετε τῶν δυσπότμων

σφαγέντας οὐκ ἄξι’οὐ δ’ὑπ’ἀξίων,

ἐν οἷς ἀγὼν ἐκράνθη.

δόθ’, ὡς περιπτυχαῖσι δὴ

χέρας προσαρμόσασ’ἐμοῖς

ἐν ἀγκῶσι τέκνα θῶμαι.

ἔχεις ἔχεις.

πημάτων γ’ἅλις βάρος.

τοῖς τεκοῦσι δ’οὐ λέγεις;

ἀίετέ μου.

στένεις ἐπ’ἀμφοῖν ἄχη.

εἴθε με Καδμείων ἔναρον στίχες ἐν κονίαισιν.

ἐμὸν δὲ μήποτ’ἐζύγη

δέμας ἐς ἀνδρὸς εὐνάν.