Πολυδωρου ειδωλον

Πο.

ἥκω νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας

λιπών, ἵν’Ἅιδης χωρὶς ᾤκισται θεῶν,

Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς γεγὼς τῆς Κισσέως

Πριάμουτε πατρός, ὅς μ’, ἐπεὶ Φρυγῶν πόλιν

κίνδυνος ἔσχε δορὶ πεσεῖν Ἑλληνικῷ,

δείσας ὑπεξέπεμψε Τρωικῆς χθονὸς

Πολυμήστορος πρὸς δῶμα Θρῃκίου ξένου,

ὃς τήνδ’ἀρίστην Χερσονησίαν πλάκα

σπείρει, φίλιππον λαὸν εὐθύνων δορί.

πολὺν δὲ σὺν ἐμοὶ χρυσὸν ἐκπέμπει λάθρᾳ

πατήρ, ἵν’, εἴ ποτ’Ἰλίου τείχη πέσοι,

τοῖς ζῶσιν εἴη παισὶ μὴ σπάνις βίου.

νεώτατος δ’ἦ Πριαμιδῶν, ὃ καί με γῆς

ὑπεξέπεμψεν · οὔτε γὰρ φέρειν ὅπλα

οὔτ’ἔγχος οἷόςτ’ἦ νέῳ βραχίονι.

ἕως μὲν οὖν γῆς ὄρθ’ἔκειθ’ὁρίσματα

πύργοιτ’ἄθραυστοι Τρωικῆς ἦσαν χθονὸς

Ἕκτωρτ’ἀδελφὸς οὑμὸς εὐτύχει δορί,

καλῶς παρ’ἀνδρὶ Θρῃκὶ πατρῴῳ ξένῳ

τροφαῖσιν ὥς τις πτόρθος ηὐξόμην, τάλας ·

ἐπεὶ δὲ Τροίαθ’Ἕκτορόςτ’ἀπόλλυται

ψυχή, πατρῴαθ’ἑστία κατεσκάφη,

αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πίτνει

σφαγεὶς Ἀχιλλέως παιδὸς ἐκ μιαιφόνου,

κτείνει με χρυσοῦ τὸν ταλαίπωρον χάριν

ξένος πατρῷος καὶ κτανὼν ἐς οἶδμ’ἁλὸς

μεθῆχ’, ἵν’αὐτὸς χρυσὸν ἐν δόμοις ἔχῃ.

κεῖμαι δ’ἐπ’ἀκταῖς, ἄλλοτ’ἐν πόντου σάλῳ,

πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορούμενος,

ἄκλαυτος ἄταφος · νῦν δ’ὑπὲρ μητρὸς φίλης

Ἑκάβης ἀίσσω, σῶμ’ἐρημώσας ἐμόν,

τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος,

ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳ

μήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα.

πάντες δ’Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοι

θάσσουσ’ἐπ’ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός ·

ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶς

κατέσχ’Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμ’Ἑλληνικόν,

πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην ·

αἰτεῖ δ’ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν Πολυξένην

τύμβῳ φίλον πρόσφαγμα καὶ γέρας λαβεῖν.

καὶ τεύξεται τοῦδ’, οὐ δ’ἀδώρητος φίλων

ἔσται πρὸς ἀνδρῶν · ἡ πεπρωμένη δ’ἄγει

θανεῖν ἀδελφὴν τῷδ’ἐμὴν ἐν ἤματι.

δυοῖν δὲ παίδοιν δύο νεκρὼ κατόψεται

μήτηρ, ἐμοῦτε τῆςτε δυστήνου κόρης.

φανήσομαι γάρ, ὡς τάφου τλήμων τύχω,

δούλης ποδῶν πάροιθεν ἐν κλυδωνίῳ.

τοὺς γὰρ κάτω σθένοντας ἐξῃτησάμην

τύμβου κυρῆσαι κἀς χέρας μητρὸς πεσεῖν.

τοὐμὸν μὲν οὖν ὅσονπερ ἤθελον τυχεῖν

ἔσται · γεραιᾷ δ’ἐκποδὼν χωρήσομαι

Ἑκάβῃ · περᾷ γὰρ ἥδ’ὑπὸ σκηνῆς πόδα

Ἀγαμέμνονος, φάντασμα δειμαίνουσ’ἐμόν.

54b

φεῦ ·

ὦ μῆτερ ἥτις ἐκ τυραννικῶν δόμων

δούλειον ἦμαρ εἶδες, ὡς πράσσεις κακῶς

ὅσονπερ εὖ ποτ’· ἀντισηκώσας δέ σε

φθείρει θεῶν τις τῆς πάροιθ’εὐπραξίας.

Εκαβη

Εκ.

ἄγετ’, ὦ παῖδες, τὴν γραῦν πρὸ δόμων,

ἄγετ’ὀρθοῦσαι τὴν ὁμόδουλον,

Τρῳάδες, ὑμῖν, πρόσθε δ’ἄνασσαν ·

λάβετε φέρετε πέμπετ’ἀείρετέ μου

γεραιᾶς χειρὸς προσλαζύμεναι ·

κἀγὼ σκολιῷ σκίπωνι χερὸς

διερειδομένα σπεύσω βραδύπουν

ἤλυσιν ἄρθρων προτιθεῖσα.

ὦ στεροπὰ Διός, ὦ σκοτία νύξ,

τί ποτ’αἴρομαι ἔννυχος οὕτω

δείμασι, φάσμασιν; ὦ πότνια Χθών,

μελανοπτερύγων μῆτερ ὀνείρων,

ἀποπέμπομαι ἔννυχον ὄψιν,

ἣν περὶ παιδὸς ἐμοῦ τοῦ σῳζομένου κατὰ Θρῄκην

ἀμφὶ Πολυξείνηςτε φίλης θυγατρὸς δι’ὀνείρων

φοβερὰν ἐδάην.

ὦ χθόνιοι θεοί, σώσατε παῖδ’ἐμόν,

ὃς μόνος οἴκων ἄγκυρ’ἔτ’ἐμῶν

τὴν χιονώδη Θρῄκην κατέχει

ξείνου πατρίου φυλακαῖσιν.

ἔσται τι νέον ·

ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς.

οὔποτ’ἐμὰ φρὴν ὧδ’ἀλίαστος

φρίσσει, ταρβεῖ.

ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰν

καὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες,

ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους;

εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷ

σφαζομέναν, ἀπ’ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως.

καὶ τόδε δεῖμά μοι · ἦλθ’ὑπὲρ ἄκρας

τύμβου κορυφᾶς

φάντασμ’Ἀχιλέως · ᾔτει δὲ γέρας

τῶν πολυμόχθων τινὰ Τρωιάδων.

ἀπ’ἐμᾶς ἀπ’ἐμᾶς οὖν τόδε παιδὸς

πέμψατε, δαίμονες, ἱκετεύω.

Χορος

Χο.

Ἑκάβη, σπουδῇ πρός σ’ἐλιάσθην

τὰς δεσποσύνους σκηνὰς προλιποῦσ’,

100

ἵν’ἐκληρώθην

101

δούλη, πόλεως ἀπελαυνομένη

102

τῆς Ἰλιάδος, λόγχης αἰχμῇ

103

δοριθήρατος πρὸς Ἀχαιῶν,

104

οὐδὲν παθέων ἀποκουφίζουσ’,

105

ἀλλ’ἀγγελίας βάρος ἀραμένη

106

μέγα σοίτε, γύναι, κῆρυξ ἀχέων.

107

ἐν γὰρ Ἀχαιῶν πλήρει ξυνόδῳ

108

λέγεται δόξαι σὴν παῖδ’Ἀχιλεῖ

109

σφάγιον θέσθαι · τύμβου δ’ἐπιβὰς

110

οἶσθ’ὅτε χρυσέοις ἐφάνη σὺν ὅπλοις,

111

τὰς ποντοπόρους δ’ἔσχε σχεδίας

112

λαίφη προτόνοις ἐπερειδομένας,

113

τάδε θωΰσσων ·

114

ποῖ δή, Δαναοί, τὸν ἐμὸν τύμβον

115

στέλλεσθ’ἀγέραστον ἀφέντες;

116

πολλῆς δ’ἔριδος συνέπαισε κλύδων,

117

δόξα δ’ἐχώρει δίχ’ἀν’Ἑλλήνων

118

στρατὸν αἰχμητήν, τοῖς μὲν διδόναι

119

τύμβῳ σφάγιον, τοῖς δ’οὐχὶ δοκοῦν.

120

ἦν δ’ὁ τὸ μὲν σὸν σπεύδων ἀγαθὸν

121

τῆς μαντιπόλου Βάκχης ἀνέχων

122

λέκτρ’Ἀγαμέμνων ·

123

τὼ Θησείδα δ’, ὄζω Ἀθηνῶν,

124

δισσῶν μύθων ῥήτορες ἦσαν ·

125

γνώμῃ δὲ μιᾷ συνεχωρείτην,

126

τὸν Ἀχίλλειον τύμβον στεφανοῦν

127

αἵματι χλωρῷ, τὰ δὲ Κασάνδρας

128

λέκτρ’οὐκ ἐφάτην τῆς Ἀχιλείας

129

πρόσθεν θήσειν ποτὲ λόγχης.

130

σπουδαὶ δὲ λόγων κατατεινομένων

131

ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν ὁ ποικιλόφρων

132

κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστὴς

133

Λαερτιάδης πείθει στρατιὰν

134

μὴ τὸν ἄριστον Δαναῶν πάντων

135

δούλων σφαγίων εἵνεκ’ἀπωθεῖν,

136

μη δέ τιν’εἰπεῖν παρὰ Φερσεφόνῃ

137

στάντα φθιμένων

138

ὡς ἀχάριστοι Δαναοὶ Δαναοῖς

139

τοῖς οἰχομένοις ὑπὲρ Ἑλλήνων

140

Τροίας πεδίων ἀπέβησαν.

141

ἥξει δ’Ὀδυσεὺς ὅσον οὐκ ἤδη,

142

πῶλον ἀφέλξων σῶν ἀπὸ μαστῶν

143

ἔκτε γεραιᾶς χερὸς ὁρμήσων.

144

ἀλλ’ἴθι ναούς, ἴθι πρὸς βωμούς,

145

ἵζ’Ἀγαμέμνονος ἱκέτις γονάτων,

146

κήρυσσε θεοὺς τούςτ’οὐρανίδας

147

τούςθ’ὑπὸ γαῖαν.

148

ἢ γάρ σε λιταὶ διακωλύσουσ’

149

ὀρφανὸν εἶναι παιδὸς μελέας,

150

ἢ δεῖ σ’ἐπιδεῖν τύμβου προπετῆ

151

φοινισσομένην αἵματι παρθένον

152

ἐκ χρυσοφόρου

153

δειρῆς νασμῷ μελαναυγεῖ.

Εκαβη

Εκ.

154

οἲ ἐγὼ μελέα, τί ποτ’ἀπύσω;

155

ποίαν ἀχώ, ποῖον ὀδυρμόν,

156

δειλαία δειλαίου γήρως,

157

δουλείας οὐ τλατᾶς,

158

οὐ φερτᾶς; οἴμοι.

159

τίς ἀμύνει μοι; ποία γέννα,

160

ποία δὲ πόλις; φροῦδος πρέσβυς,

161

φροῦδοι παῖδες.

162

ποίαν ἢ ταύταν ἢ κείναν

163

στείχω; † ποῖ δ’ἥσω; † ποῦ τις θεῶν

164

† ἢ δαιμόνων † ἐπαρωγός;

165

ὦ κάκ’ἐνεγκοῦσαι,

166

Τρῳάδες ὦ κάκ’ἐνεγκοῦσαι

167

πήματ’, ἀπωλέσατ’ὠλέσατ’· οὐκέτι μοι βίος

168

ἀγαστὸς ἐν φάει.

169

ὦ τλάμων ἅγησαί μοι πούς,

170

ἅγησαι τᾷ γηραιᾷ

171

πρὸς τάνδ’αὐλάν · ὦ τέκνον, ὦ παῖ,

172

δυστανοτάτας — ἔξελθ’ἔξελθ’

174

οἴκων — ἄιε ματέρος αὐδάν.

175

176

Πολυξενη

Πο.

177

ἰώ ·

178

μᾶτερ μᾶτερ τί βοᾷς; τί νέον

179

καρύξασ’οἴκων μ’ὥστ’ὄρνιν

180

θάμβει τῷδ’ἐξέπταξας;

Εκαβη

Εκ.

180

οἴμοι τέκνον.

Πολυξενη

Πο.

181

τί με δυσφημεῖς; φροίμιά μοι κακά.

Εκαβη

Εκ.

182

αἰαῖ σᾶς ψυχᾶς.

Πολυξενη

Πο.

183

ἐξαύδα · μὴ κρύψῃς δαρόν.

184

δειμαίνω δειμαίνω, μᾶτερ,

185

τί ποτ’ἀναστένεις […]

Εκαβη

Εκ.

186

τέκνον τέκνον μελέας ματρὸς […]

Πολυξενη

Πο.

187

τί δὲ τόδ’ἀγγελεῖς;

Εκαβη

Εκ.

188

σφάξαι σ’Ἀργείων κοινὰ

189

συντείνει πρὸς τύμβον γνώμα

190

Πηλείᾳ γέννᾳ.

Πολυξενη

Πο.

191

οἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃ

192

ἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι,

193

μάνυσον, μᾶτερ.

Εκαβη

Εκ.

194

αὐδῶ, παῖ, δυσφήμους φήμας ·

195

ἀγγέλλουσ’Ἀργείων δόξαι

196

ψήφῳ τᾶς σᾶς περί μοι ψυχᾶς.

Πολυξενη

Πο.

197

ὦ δεινὰ παθοῦσ’, ὦ παντλάμων,

198

ὦ δυστάνου μᾶτερ βιοτᾶς

199

οἵαν οἵαν αὖ σοι λώβαν

200

ἐχθίσταν ἀρρήταντ’

201

ὦρσέν τις δαίμων;

202

οὐκέτι σοι παῖς ἅδ’οὐκέτι δὴ

203

γήρᾳ δειλαίῳ δειλαία

204

συνδουλεύσω.

205

σκύμνον γάρ μ’ὥστ’οὐριθρέπταν

206

μόσχον δειλαία δειλαίαν

207

[…] ἐσόψῃ,

208

χειρὸς ἀναρπαστὰν

209

σᾶς ἄπο λαιμότομόντ’Ἀίδᾳ

210

γᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτα τάλαινα κείσομαι.

211

καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνου

212

κλαίω πανδύρτοις θρήνοις,

213

τὸν ἐμὸν δὲ βίον λώβαν λύμαντ’

214

οὐ μετακλαίομαι, ἀλλὰ θανεῖν μοι

215

ξυντυχία κρείσσων ἐκύρησεν.

Χορος

Χο.

216

καὶ μὴν Ὀδυσσεὺς ἔρχεται σπουδῇ ποδός,

217

Ἑκάβη, νέον τι πρὸς σὲ σημανῶν ἔπος.

Οδυσσευς

Οδ.

218

γύναι, δοκῶ μέν σ’εἰδέναι γνώμην στρατοῦ

219

ψῆφόντε τὴν κρανθεῖσαν · ἀλλ’ὅμως φράσω.

220

ἔδοξ’Ἀχαιοῖς παῖδα σὴν Πολυξένην

221

σφάξαι πρὸς ὀρθὸν χῶμ’Ἀχιλλείου τάφου.

222

ἡμᾶς δὲ πομποὺς καὶ κομιστῆρας κόρης

223

τάσσουσιν εἶναι · θύματος δ’ἐπιστάτης

224

ἱερεύςτ’ἐπέσται τοῦδε παῖς Ἀχιλλέως.

225

οἶσθ’οὖν ὃ δρᾶσον; μήτ’ἀποσπασθῇς βίᾳ

226

μήτ’ἐς χερῶν ἅμιλλαν ἐξέλθῃς ἐμοί ·

227

γίγνωσκε δ’ἀλκὴν καὶ παρουσίαν κακῶν

228

τῶν σῶν. σοφόν τοι κἀν κακοῖς ἃ δεῖ φρονεῖν.

Εκαβη

Εκ.

229

αἰαῖ · παρέστηχ’, ὡς ἔοικ’, ἀγὼν μέγας,

230

πλήρης στεναγμῶν οὐ δὲ δακρύων κενός.

231

κἄγωγ’ἄρ’οὐκ ἔθνῃσκον οὗ μ’ἐχρῆν θανεῖν,

232

οὐ δ’ὤλεσέν με Ζεύς, τρέφει δ’, ὅπως ὁρῶ

233

κακῶν κάκ’ἄλλα μείζον’ἡ τάλαιν’ἐγώ.

234

εἰ δ’ἔστι τοῖς δούλοισι τοὺς ἐλευθέρους

235

μὴ λυπρὰ μη δὲ καρδίας δηκτήρια

236

ἐξιστορῆσαι, σοὶ μὲν εἰρῆσθαι χρεών,

237

ἡμᾶς δ’ἀκοῦσαι τοὺς ἐρωτῶντας τάδε.

Οδυσσευς

Οδ.

238

ἔξεστ’, ἐρώτα · τοῦ χρόνου γὰρ οὐ φθονῶ.

Εκαβη

Εκ.

239

οἶσθ’ἡνίκ’ἦλθες Ἰλίου κατάσκοπος,

240

δυσχλαινίᾳτ’ἄμορφος, ὀμμάτωντ’ἄπο

241

φόνου σταλαγμοὶ σὴν κατέσταζον γένυν;

Οδυσσευς

Οδ.

242

οἶδ’· οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου.

Εκαβη

Εκ.

243

ἔγνω δέ σ’Ἑλένη καὶ μόνῃ κατεῖπ’ἐμοί;

Οδυσσευς

Οδ.

244

μεμνήμεθ’ἐς κίνδυνον ἐλθόντες μέγαν.

Εκαβη

Εκ.

245

ἥψω δὲ γονάτων τῶν ἐμῶν ταπεινὸς ὤν;

Οδυσσευς

Οδ.

246

ὥστ’ἐνθανεῖν γε σοῖς πέπλοισι χεῖρ’ἐμήν.

Εκαβη

Εκ.

247

ἔσωσα δῆτά σ’ἐξέπεμψάτε χθονός;

Οδυσσευς

Οδ.

248

ὥστ’εἰσορᾶν γε φέγγος ἡλίου τόδε.

Εκαβη

Εκ.

249

τί δῆτ’ἔλεξας δοῦλος ὢν ἐμὸς τότε;

Οδυσσευς

Οδ.

250

πολλῶν λόγων εὑρήμαθ’, ὥστε μὴ θανεῖν.

Εκαβη

Εκ.

251

οὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν,

252

ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν,

253

δρᾷς δ’οὐδὲν ἡμᾶς εὖ, κακῶς δ’ὅσον δύνῃ;

254

ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμ’, ὅσοι δημηγόρους

255

ζηλοῦτε τιμάς · μη δὲ γιγνώσκοισθέ μοι,

256

οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε,

257

ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι.

258

ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθ’ἡγούμενοι

259

ἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου;

260

πότερα τὸ χρῆν σφ’ἐπήγαγ’ἀνθρωποσφαγεῖν

261

πρὸς τύμβον, ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει;

262

ἢ τοὺς κτανόντας ἀνταποκτεῖναι θέλων

263

ἐς τήνδ’Ἀχιλλεὺς ἐνδίκως τείνει φόνον;

264

ἀλλ’οὐδὲν αὐτὸν ἥδε γ’εἴργασται κακόν.

265

Ἑλένην νιν αἰτεῖν χρῆν τάφῳ προσφάγματα ·

266

κείνη γὰρ ὤλεσέν νιν ἐς Τροίαντ’ἄγει.

267

εἰ δ’αἰχμαλώτων χρή τιν’ἔκκριτον θανεῖν

268

κάλλειθ’ὑπερφέρουσαν, οὐχ ἡμῶν τόδε ·

269

ἡ Τυνδαρὶς γὰρ εἶδος ἐκπρεπεστάτη,

270

ἀδικοῦσάθ’ἡμῶν οὐδὲν ἧσσον ηὑρέθη.

271

τῷ μὲν δικαίῳ τόνδ’ἁμιλλῶμαι λόγον ·

272

ἃ δ’ἀντιδοῦναι δεῖ σ’ἀπαιτούσης ἐμοῦ,

273

ἄκουσον. ἥψω τῆς ἐμῆς, ὡς φῄς, χερὸς

274

καὶ τῆσδε γραίας προσπίτνων παρηίδος ·

275

ἀνθάπτομαί σου τῶνδε τῶν αὐτῶν ἐγὼ

276

χάριντ’ἀπαιτῶ τὴν τόθ’ἱκετεύωτέ σε,

277

μή μου τὸ τέκνον ἐκ χερῶν ἀποσπάσῃς,

278

μη δὲ κτάνητε · τῶν τεθνηκότων ἅλις.

279

ταύτῃ γέγηθα κἀπιλήθομαι κακῶν ·

280

ἥδ’ἀντὶ πολλῶν ἐστί μοι παραψυχή,

281

πόλις, τιθήνη, βάκτρον, ἡγεμὼν ὁδοῦ.

282

οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών,

283

οὐ δ’εὐτυχοῦντας εὖ δοκεῖν πράξειν ἀεί ·

284

κἀγὼ γὰρ ἦ ποτ’, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμ’ἔτι,

285

τὸν πάντα δ’ὄλβον ἦμαρ ἕν μ’ἀφείλετο.

286

ἀλλ’, ὦ φίλον γένειον, αἰδέσθητί με,

287

οἴκτιρον · ἐλθὼν δ’εἰς Ἀχαιικὸν στρατὸν

288

παρηγόρησον, ὡς ἀποκτείνειν φθόνος

289

γυναῖκας, ἃς τὸ πρῶτον οὐκ ἐκτείνατε

290

βωμῶν ἀποσπάσαντες, ἀλλ’ᾠκτίρατε.

291

νόμος δ’ἐν ὑμῖν τοῖςτ’ἐλευθέροις ἴσος

292

καὶ τοῖσι δούλοις αἵματος κεῖται πέρι.

293

τὸ δ’ἀξίωμα, κἂν κακῶς λέγῃ, τὸ σὸν

294

πείσει · λόγος γὰρ ἔκτ’ἀδοξούντων ἰὼν

295

κἀκ τῶν δοκούντων αὑτὸς οὐ ταὐτὸν σθένει.

Χορος

Χο.

296

οὐκ ἔστιν οὕτω στερρὸς ἀνθρώπου φύσις,

297

ἥτις γόων σῶν καὶ μακρῶν ὀδυρμάτων

298

κλύουσα θρήνους οὐκ ἂν ἐκβάλοι δάκρυ.

Οδυσσευς

Οδ.

299

Ἑκάβη, διδάσκου, μη δὲ τῷ θυμουμένῳ

300

τὸν εὖ λέγοντα δυσμενῆ ποιοῦ φρενός.

301

ἐγὼ τὸ μὲν σὸν σῶμ’ὑφ’οὗπερ εὐτύχουν

302

σῴζειν ἕτοιμός εἰμι κοὐκ ἄλλως λέγω ·

303

ἃ δ’εἶπον εἰς ἅπαντας οὐκ ἀρνήσομαι,

304

Τροίας ἁλούσης ἀνδρὶ τῷ πρώτῳ στρατοῦ

305

σὴν παῖδα δοῦναι σφάγιον ἐξαιτουμένῳ.

306

ἐν τῷδε γὰρ κάμνουσιν αἱ πολλαὶ πόλεις,

307

ὅταν τις ἐσθλὸς καὶ πρόθυμος ὢν ἀνὴρ

308

μηδὲν φέρηται τῶν κακιόνων πλέον.

309

ἡμῖν δ’Ἀχιλλεὺς ἄξιος τιμῆς, γύναι,

310

θανὼν ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος κάλλιστ’ἀνήρ.

311

οὔκουν τόδ’αἰσχρόν, εἰ βλέποντι μὲν φίλῳ

312

χρώμεσθ’, ἐπεὶ δ’ὄλωλε, μὴ χρώμεσθ’ἔτι;

313

εἶεν · τί δῆτ’ἐρεῖ τις, ἤν τις αὖ φανῇ

314

στρατοῦτ’ἄθροισις πολεμίωντ’ἀγωνία;

315

πότερα μαχούμεθ’ἢ φιλοψυχήσομεν,

316

τὸν κατθανόνθ’ὁρῶντες οὐ τιμώμενον;

317

καὶ μὴν ἔμοιγε ζῶντι μέν, καθ’ἡμέραν

318

κεἰ σμίκρ’ἔχοιμι, πάντ’ἂν ἀρκούντως ἔχοι ·

319

τύμβον δὲ βουλοίμην ἂν ἀξιούμενον

320

τὸν ἐμὸν ὁρᾶσθαι · διὰ μακροῦ γὰρ ἡ χάρις.

321

εἰ δ’οἰκτρὰ πάσχειν φῄς, τάδ’ἀντάκουέ μου ·

322

εἰσὶν παρ’ἡμῖν οὐδὲν ἧσσον ἄθλιαι

323

γραῖαι γυναῖκες ἠδὲ πρεσβῦται σέθεν,

324

νύμφαιτ’ἀρίστων νυμφίων τητώμεναι,

325

ὧν ἥδε κεύθει σώματ’Ἰδαία κόνις.

326

τόλμα τάδ’. ἡμεῖς δ’, εἰ κακῶς νομίζομεν

327

τιμᾶν τὸν ἐσθλόν, ἀμαθίαν ὀφλήσομεν ·

328

οἱ βάρβαροι δὲ μήτε τοὺς φίλους φίλους

329

ἡγεῖσθε, μήτε τοὺς καλῶς τεθνηκότας

330

θαυμάζεθ’, ὡς ἂν ἡ μὲν Ἑλλὰς εὐτυχῇ,

331

ὑμεῖς δ’ἔχηθ’ὅμοια τοῖς βουλεύμασιν.

Χορος

Χο.

332

αἰαῖ · τὸ δοῦλον ὡς κακὸν πέφυκ’ἀεὶ

333

τολμᾷθ’ἃ μὴ χρή, τῇ βίᾳ νικώμενον.

Εκαβη

Εκ.

334

ὦ θύγατερ, οὑμοὶ μὲν λόγοι πρὸς αἰθέρα

335

φροῦδοι μάτην ῥιφέντες ἀμφὶ σοῦ φόνου ·

336

σὺ δ’, εἴ τι μείζω δύναμιν ἢ μήτηρ ἔχεις,

337

σπούδαζε πάσας ὥστ’ἀηδόνος στόμα

338

φθογγὰς ἱεῖσα, μὴ στερηθῆναι βίου.

339

πρόσπιπτε δ’οἰκτρῶς τοῦδ’Ὀδυσσέως γόνυ

340

καὶ πεῖθ’— ἔχεις δὲ πρόφασιν · ἔστι γὰρ τέκνα

341

καὶ τῷδε — τὴν σὴν ὥστ’ἐποικτῖραι τύχην.

Πολυξενη

Πο.

342

ὁρῶ σ’, Ὀδυσσεῦ, δεξιὰν ὑφ’εἵματος

343

κρύπτοντα χεῖρα καὶ πρόσωπον ἔμπαλιν

344

στρέφοντα, μή σου προσθίγω γενειάδος.

345

θάρσει · πέφευγας τὸν ἐμὸν Ἱκέσιον Δία ·

346

ὡς ἕψομαί γε τοῦτ’ἀναγκαίου χάριν

347

θανεῖντε χρῄζουσ’· εἰ δὲ μὴ βουλήσομαι,

348

κακὴ φανοῦμαι καὶ φιλόψυχος γυνή.

349

τί γάρ με δεῖ ζῆν; ᾗ πατὴρ μὲν ἦν ἄναξ

350

Φρυγῶν ἁπάντων · τοῦτό μοι πρῶτον βίου ·

351

ἔπειτ’ἐθρέφθην ἐλπίδων καλῶν ὕπο

352

βασιλεῦσι νύμφη, ζῆλον οὐ σμικρὸν γάμων

353

ἔχουσ’, ὅτου δῶμ’ἑστίαντ’ἀφίξομαι ·

354

δέσποινα δ’ἡ δύστηνος Ἰδαίαισιν ἦ

355

γυναιξὶ † παρθένοιςτ’ἀπόβλεπτος μέτα, †

356

ἴση θεοῖσι πλὴν τὸ κατθανεῖν μόνον ·

357

νῦν δ’εἰμὶ δούλη. πρῶτα μέν με τοὔνομα

358

θανεῖν ἐρᾶν τίθησιν οὐκ εἰωθὸς ὄν ·

359

ἔπειτ’ἴσως ἂν δεσποτῶν ὠμῶν φρένας

360

τύχοιμ’ἄν, ὅστις ἀργύρου μ’ὠνήσεται,

361

τὴν Ἕκτορόςτε χἀτέρων πολλῶν κάσιν,

362

προσθεὶς δ’ἀνάγκην σιτοποιὸν ἐν δόμοις,

363

σαίρειντε δῶμα κερκίσιντ’ἐφεστάναι

364

λυπρὰν ἄγουσαν ἡμέραν μ’ἀναγκάσει ·

365

λέχη δὲ τἀμὰ δοῦλος ὠνητός ποθεν

366

χρανεῖ, τυράννων πρόσθεν ἠξιωμένα.

367

οὐ δῆτ’· ἀφίημ’ὀμμάτων ἐλευθέρων

368

φέγγος τόδ’, Ἅιδῃ προστιθεῖσ’ἐμὸν δέμας.

369

ἄγου μ’, Ὀδυσσεῦ, καὶ διέργασαί μ’ἄγων ·

370

οὔτ’ἐλπίδος γὰρ οὔτε του δόξης ὁρῶ

371

θάρσος παρ’ἡμῖν ὥς ποτ’εὖ πρᾶξαί με χρή.

372

μῆτερ, σὺ δ’ἡμῖν μηδὲν ἐμποδὼν γένῃ,

373

λέγουσα μη δὲ δρῶσα · συμβούλου δέ μοι

374

θανεῖν πρὶν αἰσχρῶν μὴ κατ’ἀξίαν τυχεῖν.

375

ὅστις γὰρ οὐκ εἴωθε γεύεσθαι κακῶν,

376

φέρει μέν, ἀλγεῖ δ’αὐχέν’ἐντιθεὶς ζυγῷ ·

377

θανὼν δ’ἂν εἴη μᾶλλον εὐτυχέστερος

378

ἢ ζῶν · τὸ γὰρ ζῆν μὴ καλῶς μέγας πόνος.

Χορος

Χο.

379

δεινὸς χαρακτὴρ κἀπίσημος ἐν βροτοῖς

380

ἐσθλῶν γενέσθαι, κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται

381

τῆς εὐγενείας ὄνομα τοῖσιν ἀξίοις.

Εκαβη

Εκ.

382

καλῶς μὲν εἶπας, θύγατερ, ἀλλὰ τῷ καλῷ

383

λύπη πρόσεστιν. εἰ δὲ δεῖ τῷ Πηλέως

384

χάριν γενέσθαι παιδὶ καὶ ψόγον φυγεῖν

385

ὑμᾶς, Ὀδυσσεῦ, τήνδε μὲν μὴ κτείνετε,

386

ἡμᾶς δ’ἄγοντες πρὸς πυρὰν Ἀχιλλέως

387

κεντεῖτε, μὴ φείδεσθ’· ἐγὼ ῎τεκον Πάριν,

388

ὃς παῖδα Θέτιδος ὤλεσεν τόξοις βαλών.

Οδυσσευς

Οδ.

389

οὐ σ’, ὦ γεραιά, κατθανεῖν Ἀχιλλέως

390

φάντασμ’Ἀχαιούς, ἀλλὰ τήνδ’, ᾐτήσατο.

Εκαβη

Εκ.

391

ὑμεῖς δέ μ’ἀλλὰ θυγατρὶ συμφονεύσατε,

392

καὶ δὶς τόσον πῶμ’αἵματος γενήσεται

393

γαίᾳ νεκρῷτε τῷ τάδ’ἐξαιτουμένῳ.

Οδυσσευς

Οδ.

394

ἅλις κόρης σῆς θάνατος, οὐ προσοιστέος

395

ἄλλος πρὸς ἄλλῳ · μη δὲ τόνδ’ὠφείλομεν.

Εκαβη

Εκ.

396

πολλή γ’ἀνάγκη θυγατρὶ συνθανεῖν ἐμέ.

Οδυσσευς

Οδ.

397

πῶς; οὐ γὰρ οἶδα δεσπότας κεκτημένος.

Εκαβη

Εκ.

398

ὁποῖα κισσὸς δρυός, ὅπως τῆσδ’ἕξομαι.

Οδυσσευς

Οδ.

399

οὔκ, ἤν γε πείθῃ τοῖσι σοῦ σοφωτέροις.

Εκαβη

Εκ.

400

ὡς τῆσδ’ἑκοῦσα παιδὸς οὐ μεθήσομαι.

Οδυσσευς

Οδ.

401

ἀλλ’οὐ δ’ἐγὼ μὴν τήνδ’ἄπειμ’αὐτοῦ λιπών.

Πολυξενη

Πο.

402

μῆτερ, πιθοῦ μοι · καὶ σύ, παῖ Λαερτίου,

403

χάλα τοκεῦσιν εἰκότως θυμουμένοις,

404

σύτ’, ὦ τάλαινα, τοῖς κρατοῦσι μὴ μάχου.

405

βούλῃ πεσεῖν πρὸς οὖδας ἑλκῶσαίτε σὸν

406

γέροντα χρῶτα πρὸς βίαν ὠθουμένη,

407

ἀσχημονῆσαίτ’ἐκ νέου βραχίονος

408

σπασθεῖσ’, ἃ πείσῃ; μὴ σύ γ’· οὐ γὰρ ἄξιον.

409

ἀλλ’, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἡδίστην χέρα

410

δὸς καὶ παρειὰν προσβαλεῖν παρηίδι ·

411

ὡς οὔποτ’αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον

412

ἀκτῖνα κύκλονθ’ἡλίου προσόψομαι.

413

τέλος δέχῃ δὴ τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτων.

414

ὦ μῆτερ, ὦ τεκοῦσ’, ἄπειμι δὴ κάτω.

Εκαβη

Εκ.

415

ὦ θύγατερ, ἡμεῖς δ’ἐν φάει δουλεύσομεν.

Πολυξενη

Πο.

416

ἄνυμφος ἀνυμέναιος ὧν μ’ἐχρῆν τυχεῖν.

Εκαβη

Εκ.

417

οἰκτρὰ σύ, τέκνον, ἀθλία δ’ἐγὼ γυνή.

Πολυξενη

Πο.

418

ἐκεῖ δ’ἐν Ἅιδου κείσομαι χωρὶς σέθεν.

Εκαβη

Εκ.

419

οἴμοι · τί δράσω; ποῖ τελευτήσω βίον;

Πολυξενη

Πο.

420

δούλη θανοῦμαι, πατρὸς οὖσ’ἐλευθέρου.

Εκαβη

Εκ.

421

ἡμεῖς δὲ πεντήκοντά γ’ἄμμοροι τέκνων.

Πολυξενη

Πο.

422

τί σοι πρὸς Ἕκτορ’ἢ γέροντ’εἴπω πόσιν;

Εκαβη

Εκ.

423

ἄγγελλε πασῶν ἀθλιωτάτην ἐμέ.

Πολυξενη

Πο.

424

ὦ στέρνα μαστοίθ’, οἵ μ’ἐθρέψαθ’ἡδέως.

Εκαβη

Εκ.

425

ὦ τῆς ἀώρου θύγατερ ἀθλίας τύχης.

Πολυξενη

Πο.

426

χαῖρ’, ὦ τεκοῦσα, χαῖρε Κασάνδρατ’ἐμοί,

Εκαβη

Εκ.

427

χαίρουσιν ἄλλοι, μητρὶ δ’οὐκ ἔστιν τόδε.

Πολυξενη

Πο.

428

ὅτ’ἐν φιλίπποις Θρῃξὶ Πολύδωρος κάσις.

Εκαβη

Εκ.

429

εἰ ζῇ γ’· ἀπιστῶ δ’· ὧδε πάντα δυστυχῶ.

Πολυξενη

Πο.

430

ζῇ καὶ θανούσης ὄμμα συγκλῄσει τὸ σόν.

Εκαβη

Εκ.

431

τέθνηκ’ἔγωγε πρὶν θανεῖν κακῶν ὕπο.

Πολυξενη

Πο.

432

κόμιζ’, Ὀδυσσεῦ, μ’ἀμφιθεὶς κάρα πέπλοις

433

ὡς πρὶν σφαγῆναί γ’ἐκτέτηκα καρδίαν

434

θρήνοισι μητρὸς τήνδετ’ἐκτήκω γόοις.

435

ὦ φῶς · προσειπεῖν γὰρ σὸν ὄνομ’ἔξεστί μοι,

436

μέτεστι δ’οὐδὲν πλὴν ὅσον χρόνον ξίφους

437

βαίνω μεταξὺ καὶ πυρᾶς Ἀχιλλέως.

Εκαβη

Εκ.

438

οἲ ’γώ, προλείπω · λύεται δέ μου μέλη.

439

ὦ θύγατερ, ἅψαι μητρός, ἔκτεινον χέρα,

440

δός · μὴ λίπῃς μ’ἄπαιδ’. ἀπωλόμην, φίλαι […]

441

ὣς τὴν Λάκαιναν σύγγονον Διοσκόροιν

442

Ἑλένην ἴδοιμι · διὰ καλῶν γὰρ ὀμμάτων

443

αἴσχιστα Τροίαν εἷλε τὴν εὐδαίμονα.

Χορος

Χο.

444

αὔρα, ποντιὰς αὔρα,

445

ἅτε ποντοπόρους

446

κομίζεις θοὰς ἀκάτους ἐπ’οἶδμα λίμνας,

447

ποῖ με τὰν μελέαν

448

πορεύσεις; τῷ δουλόσυνος πρὸς

449

οἶκον κτηθεῖσ’ἀφίξομαι; ἢ

450

Δωρίδος ὅρμον αἴας;

451

ἢ Φθιάδος, ἔνθα τὸν

452

καλλίστων ὑδάτων πατέρα

454

φασὶν Ἀπιδανὸν πεδία λιπαίνειν;

455

ἢ νάσων, ἁλιήρει

456

κώπᾳ πεμπομέναν

457

τάλαιναν, οἰκτρὰν βιοτὰν ἔχουσαν οἴκοις,

458

ἔνθα πρωτόγονόςτε

459

φοῖνιξ δάφναθ’ἱεροὺς

460

ἀνέσχε πτόρθους Λατοῖ φίλᾳ

461

ὠδῖνος ἄγαλμα Δίας;

463

σὺν Δηλιάσιντε

464

κούραισιν Ἀρτέμιδος θεᾶς

465

χρυσέαν ἄμπυκα τόξατ’εὐλογήσω;

466

ἢ Παλλάδος ἐν πόλει

467

τὰς καλλιδίφρους

468

Ἀθαναίας ἐν κροκέῳ πέπλῳ

469

ζεύξομαι ἆρα πώλους ἐν

470

δαιδαλέαισι ποικίλλουσ’

471

ἀνθοκρόκοισι πήναις, ἢ

472

Τιτάνων γενεὰν

473

τὰν Ζεὺς ἀμφιπύρῳ

474

κοιμίζει φλογμῷ Κρονίδας;

475

ὤ μοι τεκέων ἐμῶν,

476

ὤ μοι πατέρων χθονόςθ’,

477

ἃ καπνῷ κατερείπεται,

478

τυφομένα, δορίκτητος

479

Ἀργεΐων · ἐγὼ δ’ἐν

480

ξείνᾳ χθονὶ δὴ κέκλημαι

481

δούλα, λιποῦσ’Ἀσίαν,

482

Εὐρώπας θεραπνᾶν

483

ἀλλάξασ’Ἅιδα θαλάμους.

Ταλθυβιος

Τα.

484

ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτ’οὖσαν Ἰλίου

485

Ἑκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι;

Χορος

Χο.

486

αὕτη πέλας σου νῶτ’ἔχουσ’ἐπὶ χθονί,

487

Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις.

Ταλθυβιος

Τα.

488

ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σ’ἀνθρώπους ὁρᾶν;

489

ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην,

490

491

τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν;

492

οὐχ ἥδ’ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν,

493

οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγ’ὀλβίου δάμαρ;

494

καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσ’ἀνέστηκεν δορί,

495

αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶ

496

κεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα.

497

φεῦ φεῦ · γέρων μέν εἰμ’, ὅμως δέ μοι θανεῖν

498

εἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί.

499

ἀνίστασ’, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιον

500

πλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα.

Εκαβη

Εκ.

501

ἔα · τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷ

502

κεῖσθαι; τί κινεῖς μ’, ὅστις εἶ, λυπουμένην;

Ταλθυβιος

Τα.

503

Ταλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης,

504

Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα.

Εκαβη

Εκ.

505

ὦ φίλτατ’, ἆρα κἄμ’ἐπισφάξαι τάφῳ

506

δοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλ’ἂν λέγοις.

507

σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν · ἡγοῦ μοι, γέρον.

Ταλθυβιος

Τα.

508

σὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι,

509

ἥκω μεταστείχων σε · πέμπουσιν δέ με

510

δισσοίτ’Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός.

Εκαβη

Εκ.

511

οἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρ’ὡς θανουμένους

512

μετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά;

513

ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσ’ἄπο ·

514

ἡμεῖς δ’ἄτεκνοι τοὐπὶ σ’· ὦ τάλαιν’ἐγώ.

515

πῶς καί νιν ἐξεπράξατ’; ἆρ’αἰδούμενοι;

516

ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθ’ὡς ἐχθράν, γέρον,

517

κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.

Ταλθυβιος

Τα.

518

διπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,

519

σῆς παιδὸς οἴκτῳ · νῦντε γὰρ λέγων κακὰ

520

τέγξω τόδ’ὄμμα, πρὸς τάφῳθ’ὅτ’ὤλλυτο.

521

παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦ

522

πλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς ·

523

λαβὼν δ’Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς

524

ἔστησ’ἐπ’ἄκρου χώματος, πέλας δ’ἐγώ ·

525

λεκτοίτ’Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι,

526

σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν,

527

ἕσποντο. πλῆρες δ’ἐν χεροῖν λαβὼν δέπας

528

πάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέως

529

χοὰς θανόντι πατρί · σημαίνει δέ μοι

530

σιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ.

531

κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε ·

532

σιγᾶτ’, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς,

533

σίγα σιώπα · νήνεμον δ’ἔστησ’ὄχλον.

534

ὃ δ’εἶπεν · ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δ’ἐμός,

535

δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους,

536

νεκρῶν ἀγωγούς · ἐλθὲ δ’, ὡς πίῃς μέλαν

537

κόρης ἀκραιφνὲς αἷμ’, ὅ σοι δωρούμεθα

538

στρατόςτε κἀγώ · πρευμενὴς δ’ἡμῖν γενοῦ

539

λῦσαίτε πρύμνας καὶ χαλινωτήρια

540

νεῶν δὸς ἡμῖν † πρευμενοῦς †τ’ἀπ’Ἰλίου

541

νόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν.

542

τοσαῦτ’ἔλεξε, πᾶς δ’ἐπηύξατο στρατός.

543

εἶτ’ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν

544

ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δ’Ἀργείων στρατοῦ

545

νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.

546

ἣ δ’, ὡς ἐφράσθη, τόνδ’ἐσήμηνεν λόγον ·

547

ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,

548

ἑκοῦσα θνῄσκω · μή τις ἅψηται χροὸς

549

τοὐμοῦ · παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.

550

ἐλευθέραν δέ μ’, ὡς ἐλευθέρα θάνω,

551

πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατ’· ἐν νεκροῖσι γὰρ

552

δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσ’αἰσχύνομαι.

553

λαοὶ δ’ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνωντ’ἄναξ

554

εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.

555

556

557

κἀπεὶ τόδ’εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,

558

λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος

559

ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρ’ὀμφαλόν,

560

μαστούςτ’ἔδειξε στέρναθ’ὡς ἀγάλματος

561

κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ

562

ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον ·

563

ἰδού, τόδ’, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,

564

παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δ’ὑπ’αὐχένα

565

χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε.

566

ὃ δ’οὐ θέλωντε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης,

567

τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς ·

568

κρουνοὶ δ’ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσ’ὅμως

569

πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν,

570

κρύπτουσ’ἃ κρύπτειν ὄμματ’ἀρσένων χρεών.

571

ἐπεὶ δ’ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ,

572

οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον ·

573

ἀλλ’οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν

574

φύλλοις ἔβαλλον, οἳ δὲ πληροῦσιν πυρὰν

575

κορμοὺς φέροντες πευκίνους, ὁ δ’οὐ φέρων

576

πρὸς τοῦ φέροντος τοιάδ’ἤκουεν κακά ·

577

ἕστηκας, ὦ κάκιστε, τῇ νεάνιδι

578

οὐ πέπλον οὐ δὲ κόσμον ἐν χεροῖν ἔχων;

579

οὐκ εἶ τι δώσων τῇ περίσσ’εὐκαρδίῳ

580

ψυχήντ’ἀρίστῃ; τοιάδ’ἀμφὶ σῆς λέγων

581

παιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτηντέ σε

582

πασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτηνθ’ὁρῶ.

Χορος

Χο.

583

δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσεν

584

πόλειτε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε.

Εκαβη

Εκ.

585

ὦ θύγατερ, οὐκ οἶδ’εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν,

586

πολλῶν παρόντων · ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος,

587

τόδ’οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δ’ἐκεῖθεν αὖ

588

λύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς.

589

καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθος

590

οὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός ·

591

τὸ δ’αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοι

592

γενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴ

593

τυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει,

594

χρηστὴ δ’ἁμαρτοῦσ’ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖν

595

κακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δ’ἀεὶ

596

ὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός,

597

ὁ δ’ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐ δὲ συμφορᾶς ὕπο

598

φύσιν διέφθειρ’, ἀλλὰ χρηστός ἐστ’ἀεί;

599

ἆρ’οἱ τεκόντες διαφέρουσιν ἢ τροφαί;

600

ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς

601

δίδαξιν ἐσθλοῦ · τοῦτο δ’ἤν τις εὖ μάθῃ,

602

οἶδεν τό γ’αἰσχρόν, κανόνι τοῦ καλοῦ μαθών.

603

καὶ ταῦτα μὲν δὴ νοῦς ἐτόξευσεν μάτην ·

604

σὺ δ’ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε,

605

μὴ θιγγάνειν μοι μηδέν’, ἀλλ’εἴργειν ὄχλον,

606

τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματι

607

ἀκόλαστος ὄχλος ναυτικήτ’ἀναρχία

608

κρείσσων πυρός, κακὸς δ’ὁ μή τι δρῶν κακόν.

609

σὺ δ’αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι,

610

βάψασ’ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός,

611

ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν,

612

νύμφηντ’ἄνυμφον παρθένοντ’ἀπάρθενον,

613

λούσω προθῶμαίθ’— ὡς μὲν ἀξία, πόθεν;

614

οὐκ ἂν δυναίμην · ὡς δ’ἔχω — τί γὰρ πάθω; —

615

κόσμοντ’ἀγείρασ’αἰχμαλωτίδων πάρα,

616

αἵ μοι πάρεδροι τῶνδ’ἔσω σκηνωμάτων

617

ναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπότας

618

λαθοῦσ’ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων.

619

ὦ σχήματ’οἴκων, ὦ ποτ’εὐτυχεῖς δόμοι,

620

ὦ πλεῖστ’ἔχων κάλλιστάτ’, εὐτεκνώτατε

621

Πρίαμε, γεραιάθ’ἥδ’ἐγὼ μήτηρ τέκνων,

622

ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματος

623

τοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτ’ὀγκούμεθα,

624

ὃ μέν τις ἡμῶν πλουσίοις ἐν δώμασιν,

625

ὃ δ’ἐν πολίταις τίμιος κεκλημένος.

626

τὰ δ’οὐδὲν ἄλλως, φροντίδων βουλεύματα

627

γλώσσηςτε κόμποι. κεῖνος ὀλβιώτατος,

628

ὅτῳ κατ’ἦμαρ τυγχάνει μηδὲν κακόν.

Χορος

Χο.

629

ἐμοὶ χρῆν συμφοράν,

630

ἐμοὶ χρῆν πημονὰν γενέσθαι,

631

Ἰδαίαν ὅτε πρῶτον ὕλαν

632

Ἀλέξανδρος εἰλατίναν

633

ἐτάμεθ’, ἅλιον ἐπ’οἶδμα ναυστολήσων

635

Ἑλένας ἐπὶ λέκτρα, τὰν

636

καλλίσταν ὁ χρυσοφαὴς

637

Ἅλιος αὐγάζει.

638

πόνοι γὰρ καὶ πόνων

640

ἀνάγκαι κρείσσονες κυκλοῦνται

641

κοινὸν δ’ἐξ ἰδίας ἀνοίας

642

κακὸν τᾷ Σιμουντίδι γᾷ

643

ὀλέθριον ἔμολε συμφοράτ’ἀπ’ἄλλων.

644

ἐκρίθη δ’ἔρις, ἃν ἐν

645

Ἴδᾳ κρίνει τρισσὰς μακάρων

646

παῖδας ἀνὴρ βούτας,

647

ἐπὶ δορὶ καὶ φόνῳ καὶ ἐμῶν μελάθρων λώβᾳ ·

650

στένει δὲ καί τις ἀμφὶ τὸν εὔροον Εὐρώταν

651

Λάκαινα πολυδάκρυτος ἐν δόμοις κόρα,

653

πολιάντ’ἐπὶ κρᾶτα μάτηρ

654

τέκνων θανόντων

655

† τίθεται χέρα δρύπτεται παρειάν, †

656

δίαιμον ὄνυχα τιθεμένα σπαραγμοῖς.

Θεραπαινα

Θε.

658

γυναῖκες, Ἑκάβη ποῦ ποθ’ἡ παναθλία,

659

ἡ πάντα νικῶσ’ἄνδρα καὶ θῆλυν σπορὰν

660

κακοῖσιν; οὐδεὶς στέφανον ἀνθαιρήσεται.

Χορος

Χο.

661

τί δ’, ὦ τάλαινα σῆς κακογλώσσου βοῆς;

662

ὡς οὔποθ’εὕδει λυπρά σου κηρύγματα.

Θεραπαινα

Θε.

663

Ἑκάβῃ φέρω τόδ’ἄλγος · ἐν κακοῖσι δὲ

664

οὐ ῥᾴδιον βροτοῖσιν εὐφημεῖν στόμα.

Χορος

Χο.

665

καὶ μὴν περῶσα τυγχάνει δόμων ὕπερ

666

ἥδ’, ἐς δὲ καιρὸν σοῖσι φαίνεται λόγοις.

Θεραπαινα

Θε.

667

ὦ παντάλαινα κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω,

668

δέσποιν’, ὄλωλας κοὐκέτ’εἶ, βλέπουσα φῶς,

669

ἄπαις ἄνανδρος ἄπολις ἐξεφθαρμένη.

Εκαβη

Εκ.

670

οὐ καινὸν εἶπας, εἰδόσιν δ’ὠνείδισας.

671

ἀτὰρ τί νεκρὸν τόνδε μοι Πολυξένης

672

ἥκεις κομίζουσ’, ἧς ἀπηγγέλθη τάφος

673

πάντων Ἀχαιῶν διὰ χερὸς σπουδὴν ἔχειν;

Θεραπαινα

Θε.

674

ἥδ’οὐδὲν οἶδεν, ἀλλά μοι Πολυξένην

675

θρηνεῖ, νέων δὲ πημάτων οὐχ ἅπτεται.

Εκαβη

Εκ.

676

οἲ ’γὼ τάλαινα · μῶν τὸ βακχεῖον κάρα

677

τῆς θεσπιῳδοῦ δεῦρο Κασάνδρας φέρεις;

Θεραπαινα

Θε.

678

ζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δ’οὐ στένεις

679

τόνδ’· ἀλλ’ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ,

680

εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρ’ἐλπίδας.

Εκαβη

Εκ.

681

οἴμοι, βλέπω δὴ παῖδ’ἐμὸν τεθνηκότα,

682

Πολύδωρον, ὅν μοι Θρῂξ ἔσῳζ’οἴκοις ἀνήρ.

683

ἀπωλόμην δύστηνος, οὐκέτ’εἰμὶ δή.

684

ὦ τέκνον τέκνον,

685

αἰαῖ, κατάρχομαι γόων,

686

βακχεῖον ἐξ ἀλάστορος

687

ἀρτιμαθῆ νόμον.

Θεραπαινα

Θε.

688

ἔγνως γὰρ ἄτην παιδός, ὦ δύστηνε σύ;

Εκαβη

Εκ.

689

ἄπιστ’ἄπιστα, καινὰ καινὰ δέρκομαι.

690

ἕτερα δ’ἀφ’ἑτέρων κακὰ κακῶν κυρεῖ ·

691

οὐ δέ ποτ’ἀστένακτος ἀδάκρυτος

692

ἁμέρα ἐπισχήσει.

Χορος

Χο.

693

δείν’, ὦ τάλαινα, δεινὰ πάσχομεν κακά.

Εκαβη

Εκ.

694

ὦ τέκνον τέκνον ταλαίνας ματρός,

695

τίνι μόρῳ θνῄσκεις,

696

τίνι πότμῳ κεῖσαι;

697

πρὸς τίνος ἀνθρώπων;

Θεραπαινα

Θε.

698

οὐκ οἶδ’· ἐπ’ἀκταῖς νιν κυρῶ θαλασσίαις […]

Εκαβη

Εκ.

699

ἔκβλητον, ἢ πέσημα φοινίου δορός,

700

ἐν ψαμάθῳ λευρᾷ;

Θεραπαινα

Θε.

701

πόντου νιν ἐξήνεγκε πελάγιος κλύδων.

Εκαβη

Εκ.

702

ὤμοι, αἰαῖ, ἔμαθον ἔνυπνον ὀμμάτων

704

ἐμῶν ὄψιν · οὔ με παρέβα

705

φάσμα μελανόπτερον, τὰν ἐσεῖδον ἀμφὶ σέ,

706

ὦ τέκνον, οὐκέτ’ὄντα Διὸς ἐν φάει.

Χορος

Χο.

709

τίς γάρ νιν ἔκτειν’; οἶσθ’ὀνειρόφρων φράσαι;

Εκαβη

Εκ.

710

ἐμὸς ἐμὸς ξένος, Θρῄκιος ἱππότας,

711

ἵν’ὁ γέρων πατὴρ ἔθετό νιν κρύψας.

Χορος

Χο.

713

οἴμοι, τί λέξεις; χρυσὸν ὡς ἔχοι κτανών;

Εκαβη

Εκ.

714

ἄρρητ’ἀνωνόμαστα, θαυμάτων πέρα,

715

οὐχ ὅσι’οὐ δ’ἀνεκτά. ποῦ δίκα ξένων;

716

ὦ κατάρατ’ἀνδρῶν, ὡς διεμοιράσω

718

χρόα, σιδαρέῳ τεμὼν φασγάνῳ

720

μέλεα τοῦδε παιδὸς οὐ δ’ᾤκτισας.

Χορος

Χο.

722

ὦ τλῆμον, ὥς σε πολυπονωτάτην βροτῶν

723

δαίμων ἔθηκεν ὅστις ἐστί σοι βαρύς.

724

ἀλλ’εἰσορῶ γὰρ τοῦδε δεσπότου δέμας

725

Ἀγαμέμνονος, τοὐνθένδε σιγῶμεν, φίλαι.

Αγαμεμνων

Αγ.

726

Ἑκάβη, τί μέλλεις παῖδα σὴν κρύπτειν τάφῳ

727

ἐλθοῦσ’, ἐφ’οἷσπερ Ταλθύβιος ἤγγειλέ μοι

728

μὴ θιγγάνειν σῆς μηδέν’Ἀργείων κόρης;

729

ἡμεῖς μὲν οὖν εἰῶμεν οὐ δ’ἐψαύομεν ·

730

σὺ δὲ σχολάζεις, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ.

731

ἥκω δ’ἀποστελῶν σε · τἀκεῖθεν γὰρ εὖ

732

πεπραγμέν’ἐστίν — εἴ τι τῶνδ’ἐστὶν καλῶς.

733

ἔα · τίν’ἄνδρα τόνδ’ἐπὶ σκηναῖς ὁρῶ

734

θανόντα Τρώων; οὐ γὰρ Ἀργεῖον πέπλοι

735

δέμας περιπτύσσοντες ἀγγέλλουσί μοι.

Εκαβη

Εκ.

736

δύστην’, ἐμαυτὴν γὰρ λέγω λέγουσα σέ,

737

Ἑκάβη, τί δράσω; πότερα προσπέσω γόνυ

738

Ἀγαμέμνονος τοῦδ’ἢ φέρω σιγῇ κακά;

Αγαμεμνων

Αγ.

739

τί μοι προσώπῳ νῶτον ἐγκλίνασα σὸν

740

δύρῃ, τὸ πραχθὲν δ’οὐ λέγεις; — τίς ἔσθ’ὅδε;

Εκαβη

Εκ.

741

ἀλλ’, εἴ με δούλην πολεμίανθ’ἡγούμενος

742

γονάτων ἀπώσαιτ’, ἄλγος ἂν προσθείμεθ’ἄν.

Αγαμεμνων

Αγ.

743

οὔτοι πέφυκα μάντις, ὥστε μὴ κλύων

744

ἐξιστορῆσαι σῶν ὁδὸν βουλευμάτων.

Εκαβη

Εκ.

745

ἆρ’ἐκλογίζομαί γε πρὸς τὸ δυσμενὲς

746

μᾶλλον φρένας τοῦδ’, ὄντος οὐχὶ δυσμενοῦς;

Αγαμεμνων

Αγ.

747

εἴ τοί με βούλῃ τῶνδε μηδὲν εἰδέναι,

748

ἐς ταὐτὸν ἥκεις · καὶ γὰρ οὐ δ’ἐγὼ κλύειν.

Εκαβη

Εκ.

749

οὐκ ἂν δυναίμην τοῦδε τιμωρεῖν ἄτερ

750

τέκνοισι τοῖς ἐμοῖσι. τί στρέφω τάδε;

751

τολμᾶν ἀνάγκη, κἂν τύχω κἂν μὴ τύχω. —

752

Ἀγάμεμνον, ἱκετεύω σε τῶνδε γουνάτων

753

καὶ σοῦ γενείου δεξιᾶςτ’εὐδαίμονος […]

Αγαμεμνων

Αγ.

754

τί χρῆμα μαστεύουσα; μῶν ἐλεύθερον

755

αἰῶνα θέσθαι; ῥᾴδιον γάρ ἐστί σοι.

Εκαβη

Εκ.

756

οὐ δῆτα · τοὺς κακοὺς δὲ τιμωρουμένη

757

αἰῶνα τὸν σύμπαντα δουλεύειν θέλω.

Αγαμεμνων

Αγ.

758

καὶ δὴ τίν’ἡμᾶς εἰς ἐπάρκεσιν καλεῖς;

Εκαβη

Εκ.

759

οὐδέν τι τούτων ὧν σὺ δοξάζεις, ἄναξ. —

760

ὁρᾷς νεκρὸν τόνδ’, οὗ καταστάζω δάκρυ;

Αγαμεμνων

Αγ.

761

ὁρῶ · τὸ μέντοι μέλλον οὐκ ἔχω μαθεῖν.

Εκαβη

Εκ.

762

τοῦτόν ποτ’ἔτεκον κἄφερον ζώνης ὕπο.

Αγαμεμνων

Αγ.

763

ἔστιν δὲ τίς σῶν οὗτος, ὦ τλῆμον, τέκνων;

Εκαβη

Εκ.

764

οὐ τῶν θανόντων Πριαμιδῶν ὑπ’Ἰλίῳ.

Αγαμεμνων

Αγ.

765

ἦ γάρ τιν’ἄλλον ἔτεκες ἢ κείνους, γύναι;

Εκαβη

Εκ.

766

ἀνόνητά γ’, ὡς ἔοικε, τόνδ’ὃν εἰσορᾷς.

Αγαμεμνων

Αγ.

767

ποῦ δ’ὢν ἐτύγχαν’, ἡνίκ’ὤλλυτο πτόλις;

Εκαβη

Εκ.

768

πατήρ νιν ἐξέπεμψεν ὀρρωδῶν θανεῖν.

Αγαμεμνων

Αγ.

769

ποῖ τῶν τότ’ὄντων χωρίσας τέκνων μόνον;

Εκαβη

Εκ.

770

ἐς τήνδε χώραν, οὗπερ ηὑρέθη θανών.

Αγαμεμνων

Αγ.

771

πρὸς ἄνδρ’ὃς ἄρχει τῆσδε Πολυμήστωρ χθονός;

Εκαβη

Εκ.

772

ἐνταῦθ’ἐπέμφθη πικροτάτου χρυσοῦ φύλαξ.

Αγαμεμνων

Αγ.

773

θνῄσκει δὲ πρὸς τοῦ καὶ τίνος πότμου τυχών;

Εκαβη

Εκ.

774

τίνος γ’ὑπ’ἄλλου; Θρῄξ νιν ὤλεσε ξένος.

Αγαμεμνων

Αγ.

775

ὦ τλῆμον · ἦ που χρυσὸν ἠράσθη λαβεῖν;

Εκαβη

Εκ.

776

τοιαῦτ’, ἐπειδὴ συμφορὰν ἔγνω Φρυγῶν.

Αγαμεμνων

Αγ.

777

ηὗρες δὲ ποῦ νιν; ἢ τίς ἤνεγκεν νεκρόν;

Εκαβη

Εκ.

778

ἥδ’, ἐντυχοῦσα ποντίας ἀκτῆς ἔπι.

Αγαμεμνων

Αγ.

779

τοῦτον ματεύουσ’ἢ πονοῦσ’ἄλλον πόνον;

Εκαβη

Εκ.

780

λούτρ’ᾤχετ’οἴσουσ’ἐξ ἁλὸς Πολυξένῃ.

Αγαμεμνων

Αγ.

781

κτανών νιν, ὡς ἔοικεν, ἐκβάλλει ξένος.

Εκαβη

Εκ.

782

θαλασσόπλαγκτόν γ’, ὧδε διατεμὼν χρόα.

Αγαμεμνων

Αγ.

783

ὦ σχετλία σὺ τῶν ἀμετρήτων πόνων.

Εκαβη

Εκ.

784

ὄλωλα κοὐδὲν λοιπόν, Ἀγάμεμνον, κακῶν.

Αγαμεμνων

Αγ.

785

φεῦ φεῦ · τίς οὕτω δυστυχὴς ἔφυ γυνή;

Εκαβη

Εκ.

786

οὐκ ἔστιν, εἰ μὴ τὴν Τύχην αὐτὴν λέγοις.

787

ἀλλ’ὧνπερ οὕνεκ’ἀμφὶ σὸν πίπτω γόνυ

788

ἄκουσον. εἰ μὲν ὅσιά σοι παθεῖν δοκῶ,

789

στέργοιμ’ἄν · εἰ δὲ τοὔμπαλιν, σύ μοι γενοῦ

790

τιμωρὸς ἀνδρός, ἀνοσιωτάτου ξένου,

791

ὃς οὔτε τοὺς γῆς νέρθεν οὔτε τοὺς ἄνω

792

δείσας δέδρακεν ἔργον ἀνοσιώτατον,

793

κοινῆς τραπέζης πολλάκις τυχὼν ἐμοί,

794

ξενίαςτ’ἀριθμῷ πρῶτ’ἔχων ἐμῶν φίλων,

795

τυχὼν δ’ὅσων δεῖ —. καὶ λαβὼν προμηθίαν

796

ἔκτεινε · τύμβου δ’, εἰ κτανεῖν ἐβούλετο,

797

οὐκ ἠξίωσεν, ἀλλ’ἀφῆκε πόντιον.

798

ἡμεῖς μὲν οὖν δοῦλοίτε κἀσθενεῖς ἴσως ·

799

ἀλλ’οἱ θεοὶ σθένουσι χὡ κείνων κρατῶν

800

Νόμος · νόμῳ γὰρ τοὺς θεοὺς ἡγούμεθα

801

καὶ ζῶμεν ἄδικα καὶ δίκαι’ὡρισμένοι ·

802

ὃς ἐς σ’ἀνελθὼν εἰ διαφθαρήσεται,

803

καὶ μὴ δίκην δώσουσιν οἵτινες ξένους

804

κτείνουσιν ἢ θεῶν ἱερὰ τολμῶσιν φέρειν,

805

οὐκ ἔστιν οὐδὲν τῶν ἐν ἀνθρώποις ἴσον.

806

ταῦτ’οὖν ἐν αἰσχρῷ θέμενος αἰδέσθητί με ·

807

οἴκτιρον ἡμᾶς, ὡς † γραφεύς †τ’ἀποσταθεὶς

808

ἰδοῦ με κἀνάθρησον οἷ’ἔχω κακά.

809

τύραννος ἦ ποτ’, ἀλλὰ νῦν δούλη σέθεν,

810

εὔπαις ποτ’οὖσα, νῦν δὲ γραῦς ἄπαιςθ’ἅμα,

811

ἄπολις ἔρημος, ἀθλιωτάτη βροτῶν […]

812

οἴμοι τάλαινα, ποῖ μ’ὑπεξάγεις πόδα;

813

ἔοικα πράξειν οὐδέν · ὦ τάλαιν’ἐγώ.

814

τί δῆτα θνητοὶ τἄλλα μὲν μαθήματα

815

μοχθοῦμεν ὡς χρὴ πάντα καὶ ματεύομεν,

816

Πειθὼ δὲ τὴν τύραννον ἀνθρώποις μόνην

817

οὐδέν τι μᾶλλον ἐς τέλος σπουδάζομεν

818

μισθοὺς διδόντες μανθάνειν, ἵν’ἦν ποτε

819

πείθειν ἅ τις βούλοιτο τυγχάνεινθ’ἅμα;

820

πῶς οὖν ἔτ’ἄν τις ἐλπίσαι πράξειν καλῶς;

821

οἱ μὲν γὰρ ὄντες παῖδες οὐκέτ’εἰσί μοι,

822

αὕτη δ’ἐπ’αἰσχροῖς αἰχμάλωτος. οἴχομαι ·

823

καπνὸν δὲ πόλεως τόνδ’ὑπερθρῴσκονθ’ὁρῶ.

824

καὶ μήν — ἴσως μὲν τοῦ λόγου κενὸν τόδε,

825

Κύπριν προβάλλειν · ἀλλ’ὅμως εἰρήσεται ·

826

πρὸς σοῖσι πλευροῖς παῖς ἐμὴ κοιμίζεται

827

ἡ φοιβάς, ἣν καλοῦσι Κασάνδραν Φρύγες.

828

ποῦ τὰς φίλας δῆτ’εὐφρόνας δείξεις, ἄναξ,

829

ἢ τῶν ἐν εὐνῇ φιλτάτων ἀσπασμάτων

830

χάριν τίν’ἕξει παῖς ἐμή, κείνης δ’ἐγώ;

831

832

833

ἄκουε δή νυν · τὸν θανόντα τόνδ’ὁρᾷς;

834

τοῦτον καλῶς δρῶν ὄντα κηδεστὴν σέθεν

835

δράσεις. ἑνός μοι μῦθος ἐνδεὴς ἔτι.

836

εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσι

837

καὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσει

838

ἢ Δαιδάλου τέχναισιν ἢ θεῶν τινος,

839

ὡς πάνθ’ὁμαρτῇ σῶν ἔχοιντο γουνάτων

840

κλαίοντ’, ἐπισκήπτοντα παντοίους λόγους.

841

ὦ δέσποτ’, ὦ μέγιστον Ἕλλησιν φάος,

842

πιθοῦ, παράσχες χεῖρα τῇ πρεσβύτιδι

843

τιμωρόν, εἰ καὶ μηδέν ἐστιν, ἀλλ’ὅμως.

844

ἐσθλοῦ γὰρ ἀνδρὸς τῇ δίκῃθ’ὑπηρετεῖν

845

καὶ τοὺς κακοὺς δρᾶν πανταχοῦ κακῶς ἀεί.

Χορος

Χο.

846

δεινόν γε, θνητοῖς ὡς ἅπαντα συμπίτνει,

847

καὶ τὰς ἀνάγκας οἱ νόμοι διώρισαν,

848

φίλους τιθέντες τούς γε πολεμιωτάτους

849

ἐχθρούςτε τοὺς πρὶν εὐμενεῖς ποιούμενοι.

Αγαμεμνων

Αγ.

850

ἐγὼ σὲ καὶ σὸν παῖδα καὶ τύχας σέθεν,

851

Ἑκάβη, δι’οἴκτου χεῖράθ’ἱκεσίαν ἔχω,

852

καὶ βούλομαι θεῶνθ’οὕνεκ’ἀνόσιον ξένον

853

καὶ τοῦ δικαίου τήνδε σοι δοῦναι δίκην,

854

εἴ πως φανείη γ’ὥστε σοίτ’ἔχειν καλῶς,

855

στρατῷτε μὴ δόξαιμι Κασάνδρας χάριν

856

Θρῄκης ἄνακτι τόνδε βουλεῦσαι φόνον.

857

ἔστιν γὰρ ᾗ ταραγμὸς ἐμπέπτωκέ μοι ·

858

— τὸν ἄνδρα τοῦτον φίλιον ἡγεῖται στρατός,

859

τὸν κατθανόντα δ’ἐχθρόν · εἰ δὲ σοὶ φίλος

860

ὅδ’ἐστί, χωρὶς τοῦτο κοὐ κοινὸν στρατῷ. —

861

πρὸς ταῦτα φρόντιζ’· ὡς θέλοντα μέν μ’ἔχεις

862

σοὶ ξυμπονῆσαι καὶ ταχὺν προσαρκέσαι,

863

βραδὺν δ’, Ἀχαιοῖς εἰ διαβληθήσομαι.

Εκαβη

Εκ.

864

φεῦ.

865

οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἔστ’ἐλεύθερος · ἢ χρημάτων γὰρ δοῦλός ἐστιν ἢ τύχης,

866

ἢ πλῆθος αὐτὸν πόλεος ἢ νόμων γραφαὶ

867

εἴργουσι χρῆσθαι μὴ κατὰ γνώμην τρόποις.

868

ἐπεὶ δὲ ταρβεῖς τῷτ’ὄχλῳ πλέον νέμεις,

869

ἐγώ σε θήσω τοῦδ’ἐλεύθερον φόβου.

870

σύνισθι μὲν γάρ, ἤν τι βουλεύσω κακὸν

871

τῷ τόνδ’ἀποκτείναντι, συνδράσῃς δὲ μή.

872

ἢν δ’ἐξ Ἀχαιῶν θόρυβος ἢ ’πικουρία

873

πάσχοντος ἀνδρὸς Θρῃκὸς οἷα πείσεται

874

φανῇ τις, εἶργε μὴ δοκῶν ἐμὴν χάριν.

875

τὰ δ’ἄλλα — θάρσει — πάντ’ἐγὼ θήσω καλῶς.

Αγαμεμνων

Αγ.

876

πῶς οὖν; τί δράσεις; πότερα φάσγανον χερὶ

877

λαβοῦσα γραίᾳ φῶτα βάρβαρον κτενεῖς,

878

ἢ φαρμάκοισιν ἢ ’πικουρίᾳ τινί;

879

τίς σοι ξυνέσται χείρ; πόθεν κτήσῃ φίλους;

Εκαβη

Εκ.

880

στέγαι κεκεύθασ’αἵδε Τρῳάδων ὄχλον.

Αγαμεμνων

Αγ.

881

τὰς αἰχμαλώτους εἶπας, Ἑλλήνων ἄγραν;

Εκαβη

Εκ.

882

σὺν ταῖσδε τὸν ἐμὸν φονέα τιμωρήσομαι.

Αγαμεμνων

Αγ.

883

καὶ πῶς γυναιξὶν ἀρσένων ἔσται κράτος;

Εκαβη

Εκ.

884

δεινὸν τὸ πλῆθος σὺν δόλῳτε δύσμαχον.

Αγαμεμνων

Αγ.

885

δεινόν · τὸ μέντοι θῆλυ μέμφομαι γένος.

Εκαβη

Εκ.

886

τί δ’; οὐ γυναῖκες εἷλον Αἰγύπτου τέκνα

887

καὶ Λῆμνον ἄρδην ἀρσένων ἐξῴκισαν;

888

ἀλλ’ὣς γενέσθω · τόνδε μὲν μέθες λόγον,

889

πέμψον δέ μοι τήνδ’ἀσφαλῶς διὰ στρατοῦ

890

γυναῖκα. — καὶ σὺ Θρῃκὶ πλαθεῖσα ξένῳ

891

λέξον · καλεῖ σ’ἄνασσα δή ποτ’Ἰλίου

892

Ἑκάβη, σὸν οὐκ ἔλασσον ἢ κείνης χρέος,

893

καὶ παῖδας · ὡς δεῖ καὶ τέκν’εἰδέναι λόγους

894

τοὺς ἐξ ἐκείνης. — τὸν δὲ τῆς νεοσφαγοῦς

895

Πολυξένης ἐπίσχες, Ἀγάμεμνον, τάφον,

896

ὡς τώδ’ἀδελφὼ πλησίον μιᾷ φλογί,

897

δισσὴ μέριμνα μητρί, κρυφθῆτον χθονί.

Αγαμεμνων

Αγ.

898

ἔσται τάδ’οὕτω · καὶ γὰρ εἰ μὲν ἦν στρατῷ

899

πλοῦς, οὐκ ἂν εἶχον τήνδε σοι δοῦναι χάριν ·

900

νῦν δ’, οὐ γὰρ ἵησ’οὐρίους πνοὰς θεός,

901

μένειν ἀνάγκη πλοῦν ὁρῶντ’ἐς ἥσυχον.

902

γένοιτο δ’εὖ πως · πᾶσι γὰρ κοινὸν τόδε,

903

ἰδίᾳθ’ἑκάστῳ καὶ πόλει, τὸν μὲν κακὸν

904

κακόν τι πάσχειν, τὸν δὲ χρηστὸν εὐτυχεῖν.

Χορος

Χο.

905

σὺ μέν, ὦ πατρὶς Ἰλιάς,

906

τῶν ἀπορθήτων πόλις οὐκέτι λέξῃ ·

907

τοῖον Ἑλλάνων νέφος ἀμφί σε κρύπτει

909

δορὶ δὴ δορὶ πέρσαν.

910

ἀπὸ δὲ στεφάναν

911

κέκαρσαι πύργων, κατὰ δ’αἰθάλου

κηλῖδ’οἰκτροτάταν

κέχρωσαι · τάλαιν’,

οὐκέτι σ’ἐμβατεύσω.

μεσονύκτιος ὠλλύμαν,

ἦμος ἐκ δείπνων ὕπνος ἡδὺς ἐπ’ὄσσοις

916

σκίδναται, μολπᾶν δ’ἄπο καὶ χοροποιῶν

918

θυσιᾶν καταλύσας

919

πόσις ἐν θαλάμοις

920

ἔκειτο, ξυστὸν δ’ἐπὶ πασσάλῳ,

ναύταν οὐκέθ’ὁρῶν

ὅμιλον Τροίαν

Ἰλιάδ’ἐμβεβῶτα.

ἐγὼ δὲ πλόκαμον ἀναδέτοις

924

μίτραισιν ἐρρυθμιζόμαν

925

χρυσέων ἐνόπτρων

926

λεύσσουσ’ἀτέρμονας εἰς αὐγάς,

927

ἐπιδέμνιος ὡς πέσοιμ’ἐς εὐνάν.

928

ἀνὰ δὲ κέλαδος ἔμολε πόλιν ·

929

κέλευσμα δ’ἦν κατ’ἄστυ

930

Τροίας τόδ’· ὦ παῖδες Ἑλλάνων, πότε δὴ πότε τὰν

931

Ἰλιάδα σκοπιὰν

932

πέρσαντες ἥξετ’οἴκους;

933

λέχη δὲ φίλια μονόπεπλος

934

λιποῦσα, Δωρὶς ὡς κόρα,

935

σεμνὰν προσίζουσ’οὐκ

936

ἤνυσ’Ἄρτεμιν ἁ τλάμων ·

937

ἄγομαι δὲ θανόντ’ἰδοῦσ’ἀκοίταν

938

τὸν ἐμὸν ἅλιον ἐπὶ πέλαγος,

939

πόλιντ’ἀποσκοποῦσ’, ἐπεὶ

940

νόστιμον ναῦς ἐκίνησεν πόδα καί μ’ἀπὸ γᾶς

941

ὥρισεν Ἰλιάδος ·

942

τάλαιν’, ἀπεῖπον ἄλγει,

943

τὰν τοῖν Διοσκούροιν Ἑλέναν κάσιν

944

Ἰδαῖόντε βούταν

945

αἰνόπαριν κατάρᾳ

946

διδοῦσ’, ἐπεί με γᾶς ἐκ

947

πατρῴας ἀπώλεσεν

948

ἐξῴκισέντ’οἴκων γάμος, οὐ γάμος ἀλλ’

949

ἀλάστορός τις οἰζύς ·

950

ἃν μήτε πέλαγος ἅλιον ἀπαγάγοι πάλιν,

951

μήτε

952

πατρῷον ἵκοιτ’ἐς οἶκον.

Πολυμηστωρ

Πο.

953

ὦ φίλτατ’ἀνδρῶν Πρίαμε, φιλτάτη δὲ σύ,

954

Ἑκάβη, δακρύω σ’εἰσορῶν πόλιντε σὴν

955

τήντ’ἀρτίως θανοῦσαν ἔκγονον σέθεν.

956

φεῦ ·

957

οὐκ ἔστι πιστὸν οὐδέν, οὔτ’εὐδοξία

958

οὔτ’αὖ καλῶς πράσσοντα μὴ πράξειν κακῶς.

959

φύρουσι δ’αὐτοὶ θεοὶ πάλιντε καὶ πρόσω

960

ταραγμὸν ἐντιθέντες, ὡς ἀγνωσίᾳ σέβωμεν αὐτούς. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ

961

θρηνεῖν, προκόπτοντ’οὐδὲν ἐς πρόσθεν κακῶν;

962

σὺ δ’, εἴ τι μέμφῃ τῆς ἐμῆς ἀπουσίας,

963

σχές · τυγχάνω γὰρ ἐν μέσοις Θρῄκης ὅροις

964

ἀπών, ὅτ’ἦλθες δεῦρ’· ἐπεὶ δ’ἀφικόμην,

965

ἤδη πόδ’ἔξω δωμάτων αἴροντί μοι

966

ἐς ταὐτὸν ἥδε συμπίτνει δμωὶς σέθεν

967

λέγουσα μύθους, ὧν κλύων ἀφικόμην.

Εκαβη

Εκ.

968

αἰσχύνομαί σε προσβλέπειν ἐναντίον,

969

Πολυμῆστορ, ἐν τοιοῖσδε κειμένη κακοῖς.

970

ὅτῳ γὰρ ὤφθην εὐτυχοῦσ’, αἰδώς μ’ἔχει

971

ἐν τῷδε πότμῳ τυγχάνουσ’ἵν’εἰμὶ νῦν

972

κοὐκ ἂν δυναίμην προσβλέπειν ὀρθαῖς κόραις.

973

ἀλλ’αὐτὸ μὴ δύσνοιαν ἡγήσῃ σέθεν,

974

Πολυμῆστορ · ἄλλως δ’αἴτιόν τι καὶ νόμος,

975

γυναῖκας ἀνδρῶν μὴ βλέπειν ἐναντίον.

Πολυμηστωρ

Πο.

976

καὶ θαῦμά γ’οὐδέν. ἀλλὰ τίς χρεία σ’ἐμοῦ;

977

τί χρῆμ’ἐπέμψω τὸν ἐμὸν ἐκ δόμων πόδα ·

Εκαβη

Εκ.

978

ἴδιον ἐμαυτῆς δή τι πρὸς σὲ βούλομαι

979

καὶ παῖδας εἰπεῖν σούς · ὀπάονας δέ μοι

980

χωρὶς κέλευσον τῶνδ’ἀποστῆναι δόμων.

Πολυμηστωρ

Πο.

981

χωρεῖτ’· ἐν ἀσφαλεῖ γὰρ ἥδ’ἐρημία.

982

φίλη μὲν εἶ σύ, προσφιλὲς δέ μοι τόδε

983

στράτευμ’Ἀχαιῶν. ἀλλὰ σημαίνειν σὲ χρῆν ·

984

τί χρὴ τὸν εὖ πράσσοντα μὴ πράσσουσιν εὖ

985

φίλοις ἐπαρκεῖν; ὡς ἕτοιμός εἰμ’ἐγώ.

Εκαβη

Εκ.

986

πρῶτον μὲν εἰπὲ παῖδ’ὃν ἐξ ἐμῆς χερὸς

987

Πολύδωρον ἔκτε πατρὸς ἐν δόμοις ἔχεις,

988

εἰ ζῇ · τὰ δ’ἄλλα δεύτερόν σ’ἐρήσομαι.

Πολυμηστωρ

Πο.

989

μάλιστα · τοὐκείνου μὲν εὐτυχεῖς μέρος.

Εκαβη

Εκ.

990

ὦ φίλταθ’, ὡς εὖ κἀξίως λέγεις σέθεν.

Πολυμηστωρ

Πο.

991

τί δῆτα βούλῃ δεύτερον μαθεῖν ἐμοῦ;

Εκαβη

Εκ.

992

εἰ τῆς τεκούσης τῆσδε […] μέμνηταί τί μου;

Πολυμηστωρ

Πο.

993

καὶ δεῦρό γ’ὡς σὲ κρύφιος ἐζήτει μολεῖν.

Εκαβη

Εκ.

994

χρυσὸς δὲ σῶς ὃν ἦλθεν ἐκ Τροίας ἔχων;

Πολυμηστωρ

Πο.

995

σῶς, ἐν δόμοις γε τοῖς ἐμοῖς φρουρούμενος.

Εκαβη

Εκ.

996

σῶσόν νυν αὐτὸν μη δ’ἔρα τῶν πλησίον.

Πολυμηστωρ

Πο.

997

ἥκιστ’· ὀναίμην τοῦ παρόντος, ὦ γύναι.

Εκαβη

Εκ.

998

οἶσθ’οὖν ἃ λέξαι σοίτε καὶ παισὶν θέλω;

Πολυμηστωρ

Πο.

999

οὐκ οἶδα · τῷ σῷ τοῦτο σημανεῖς λόγῳ.

Εκαβη

Εκ.

1000

ἔστ’, ὦ φιληθεὶς ὡς σὺ νῦν ἐμοὶ φιλῇ —

Πολυμηστωρ

Πο.

1001

τί χρῆμ’ὃ κἀμὲ καὶ τέκν’εἰδέναι χρεών;

Εκαβη

Εκ.

1002

χρυσοῦ παλαιαὶ Πριαμιδῶν κατώρυχες.

Πολυμηστωρ

Πο.

1003

ταῦτ’ἔσθ’ἃ βούλῃ παιδὶ σημῆναι σέθεν;

Εκαβη

Εκ.

1004

μάλιστα, διὰ σοῦ γ’· εἶ γὰρ εὐσεβὴς ἀνήρ.

Πολυμηστωρ

Πο.

1005

τί δῆτα τέκνων τῶνδε δεῖ παρουσίας;

Εκαβη

Εκ.

1006

ἄμεινον, ἢν σὺ κατθάνῃς, τούσδ’εἰδέναι.

Πολυμηστωρ

Πο.

1007

καλῶς ἔλεξας · τῇδε καὶ σοφώτερον.

Εκαβη

Εκ.

1008

οἶσθ’οὖν Ἀθάνας Ἰλίας ἵνα στέγαι;

Πολυμηστωρ

Πο.

1009

ἐνταῦθ’ὁ χρυσός ἐστι; σημεῖον δὲ τί;

Εκαβη

Εκ.

1010

μέλαινα πέτρα γῆς ὑπερτέλλουσ’ἄνω.

Πολυμηστωρ

Πο.

1011

ἔτ’οὖν τι βούλῃ τῶν ἐκεῖ φράζειν ἐμοί;

Εκαβη

Εκ.

1012

σῶσαί σε χρήμαθ’οἷς συνεξῆλθον θέλω.

Πολυμηστωρ

Πο.

1013

ποῦ δῆτα; πέπλων ἐντὸς ἢ κρύψασ’ἔχεις;

Εκαβη

Εκ.

1014

σκύλων ἐν ὄχλῳ ταῖσδε σῴζεται στέγαις.

Πολυμηστωρ

Πο.

1015

ποῦ δ’; αἵδ’Ἀχαιῶν ναύλοχοι περιπτυχαί.

Εκαβη

Εκ.

1016

ἰδίᾳ γυναικῶν αἰχμαλωτίδων στέγαι.

Πολυμηστωρ

Πο.

1017

τἄνδον δὲ πιστὰ κἀρσένων ἐρημία;

Εκαβη

Εκ.

1018

οὐδεὶς Ἀχαιῶν ἔνδον, ἀλλ’ἡμεῖς μόναι.

1019

ἀλλ’ἕρπ’ἐς οἴκους · καὶ γὰρ Ἀργεῖοι νεῶν

1020

λῦσαι ποθοῦσιν οἴκαδ’ἐκ Τροίας πόδα ·

1021

ὡς πάντα πράξας ὧν σε δεῖ στείχῃς πάλιν

1022

ξὺν παισὶν οὗπερ τὸν ἐμὸν ᾤκισας γόνον.

Χορος

Χο.

1024

οὔπω δέδωκας, ἀλλ’ἴσως δώσεις δίκην ·

1025

ἀλίμενόν τις ὡς εἰς ἄντλον πεσὼν

1026

† λέχριος ἐκπεσῇ φίλας καρδίας,

1027

ἀμέρσας βίοτον. τὸ γὰρ ὑπέγγυον

1029

Δίκᾳ καὶ θεοῖσιν οὐ συμπίτνει ·

1030

ὀλέθριον ὀλέθριον κακόν †.

1031

ψεύσει σ’ὁδοῦ τῆσδ’ἐλπὶς ἥ σ’ἐπήγαγεν

1032

θανάσιμον πρὸς Ἅιδαν, ἰὼ τάλας ·

1033

ἀπολέμῳ δὲ χειρὶ λείψεις βίον.

Πολυμηστωρ

Πο.

1035

ὤμοι, τυφλοῦμαι φέγγος ὀμμάτων τάλας.

Χορος

Χο.

1036

ἠκούσατ’ἀνδρὸς Θρῃκὸς οἰμωγήν, φίλαι;

Πολυμηστωρ

Πο.

1037

ὤμοι μάλ’αὖθις, τέκνα, δυστήνου σφαγῆς.

Χορος

Χο.

1038

φίλαι, πέπρακται καίν’ἔσω δόμων κακά.

Πολυμηστωρ

Πο.

1039

ἀλλ’οὔτι μὴ φύγητε λαιψηρῷ ποδί ·

1040

βάλλων γὰρ οἴκων τῶνδ’ἀναρρήξω μυχούς.

Χορος

Χο.

1041

ἰδού, βαρείας χειρὸς ὁρμᾶται βέλος.

1042

βούλεσθ’ἐπεσπέσωμεν; ὡς ἀκμὴ καλεῖ

1043

Ἑκάβῃ παρεῖναι Τρῳάσιντε συμμάχους.

Εκαβη

Εκ.

1044

ἄρασσε, φείδου μηδέν, ἐκβάλλων πύλας ·

1045

οὐ γάρ ποτ’ὄμμα λαμπρὸν ἐνθήσεις κόραις,

1046

οὐ παῖδας ὄψῃ ζῶντας οὓς ἔκτειν’ἐγώ.

Χορος

Χο.

1047

ἦ γὰρ καθεῖλες Θρῇκα, καὶ κρατεῖς, ξένον,

1048

δέσποινα, καὶ δέδρακας οἷάπερ λέγεις;

Εκαβη

Εκ.

1049

ὄψῃ νιν αὐτίκ’ὄντα δωμάτων πάρος

1050

τυφλὸν τυφλῷ στείχοντα παραφόρῳ ποδί,

1051

παίδωντε δισσῶν σώμαθ’, οὓς ἔκτειν’ἐγὼ

1052

σὺν ταῖς ἀρίσταις Τρῳάσιν · δίκην δέ μοι

1053

δέδωκε. χωρεῖ δ’, ὡς ὁρᾷς, ὅδ’ἐκ δόμων.

1054

ἀλλ’ἐκποδὼν ἄπειμι κἀποστήσομαι

1055

θυμῷ ῥέοντι Θρῃκὶ δυσμαχωτάτῳ.

Πολυμηστωρ

Πο.

1056

ὤμοι ἐγώ, πᾷ βῶ,

1057

πᾷ στῶ, πᾷ κέλσω;

1058

τετράποδος βάσιν θηρὸς ὀρεστέρου

1059

τιθέμενος ἐπίχειρα κατ’ἴχνος; ποίαν

1060

ἢ ταύταν ἢ τάνδ’ἐξαλλάξω, τὰς

1061

ἀνδροφόνους μάρψαι χρῄζων Ἰλιάδας,

1062

αἵ με διώλεσαν;

1064

τάλαιναι κόραι τάλαιναι Φρυγῶν,

1065

ὦ κατάρατοι,

1066

ποῖ καί με φυγᾷ πτώσσουσι μυχῶν;

1067

εἴθε μοι ὀμμάτων αἱματόεν βλέφαρον

1068

ἀκέσαι’ἀκέσαιο τυφλόν, Ἅλιε,

1069

φέγγος ἐπαλλάξας.

1070

ἆ ἆ,

1071

σίγα · κρυπτὰν βάσιν αἰσθάνομαι

1072

τάνδε γυναικῶν. πᾷ πόδ’ἐπᾴξας

1073

σαρκῶν ὀστέωντ’ἐμπλησθῶ,

1074

θοίναν ἀγρίων θηρῶν τιθέμενος,

1075

ἀρνύμενος λώβαν λύμας ἀντίποιν’ἐμᾶς; ὦ τάλας.

1076

ποῖ πᾷ φέρομαι τέκν’ἔρημα λιπὼν

1077

Βάκχαις Ἅιδου διαμοιρᾶσαι,

1078

σφακτά, κυσίντε φοινίαν δαῖτ’

1079

ἀνήμεροντ’οὐρείαν ἐκβολάν;

1080

πᾷ στῶ, πᾷ κάμψω,

1081

ναῦς ὅπως ποντίοις πείσμασιν, λινόκροκον

1082

φᾶρος στέλλων, ἐπὶ τάνδε συθεὶς

1083

τέκνων ἐμῶν φύλαξ ὀλέθριον κοίταν;

Χορος

Χο.

1085

ὦ τλῆμον, ὥς σοι δύσφορ’εἴργασται κακά ·

1086

δράσαντι δ’αἰσχρὰ δεινὰ τἀπιτίμια.

1087

Πολυμηστωρ

Πο.

1088

αἰαῖ, ἰὼ Θρῄκης λογχοφόρον

1090

ἔνοπλον εὔιππον Ἄρει κάτοχον γένος.

1091

ἰὼ Ἀχαιοί. — ἰὼ Ἀτρεῖδαι. — βοὰν βοὰν ἀυτῶ, βοάν.

1092

ὢ ἴτε · μόλετε πρὸς θεῶν.

1093

κλύει τις ἢ οὐδεὶς ἀρκέσει; τί μέλλετε;

1094

γυναῖκες ὤλεσάν με, γυναῖκες αἰχμαλωτίδες · δεινὰ

1095

δεινὰ πεπόνθαμεν.

1098

ὤμοι ἐμᾶς λώβας.

1099

ποῖ τράπωμαι, ποῖ πορευθῶ;

1100

ἀμπτάμενος οὐράνιον

1101

ὑψιπετὲς ἐς μέλαθρον,

1102

Ὠαρίων ἢ Σείριος ἔνθα πυρὸς φλογέας

1105

ἀφίησιν ὄσσων αὐγάς, ἢ τὸν ἐς Ἀίδα

1106

μελάγχρωτα πορθμὸν ᾄξω τάλας;

Χορος

Χο.

1107

συγγνώσθ’, ὅταν τις κρείσσον’ἢ φέρειν κακὰ

1108

πάθῃ, ταλαίνης ἐξαπαλλάξαι ζόης.

Αγαμεμνων

Αγ.

1109

κραυγῆς ἀκούσας ἦλθον · οὐ γὰρ ἥσυχος

1110

πέτρας ὀρείας παῖς λέλακ’ἀνὰ στρατὸν

1111

Ἠχὼ διδοῦσα θόρυβον · εἰ δὲ μὴ Φρυγῶν

1112

πύργους πεσόντας ᾖσμεν Ἑλλήνων δορί,

1113

φόβον παρέσχεν οὐ μέσως ὅδε κτύπος.

Πολυμηστωρ

Πο.

1114

ὦ φίλτατ’· ᾐσθόμην γάρ, Ἀγάμεμνον, σέθεν

1115

φωνῆς ἀκούσας · εἰσορᾷς ἃ πάσχομεν;

Αγαμεμνων

Αγ.

1116

ἔα ·

1117

Πολυμῆστορ · ὦ δύστηνε, τίς σ’ἀπώλεσεν;

1118

τίς ὄμμ’ἔθηκε τυφλὸν αἱμάξας κόρας,

1119

παῖδάςτε τούσδ’ἔκτεινεν; ἦ μέγαν χόλον

1120

σοὶ καὶ τέκνοισιν εἶχεν ὅστις ἦν ἄρα.

Πολυμηστωρ

Πο.

1120

Ἑκάβη με σὺν γυναιξὶν αἰχμαλωτίσιν

1121

ἀπώλεσ’— οὐκ ἀπώλεσ’, ἀλλὰ μειζόνως.

Αγαμεμνων

Αγ.

1122

τί φῄς; σὺ τοὔργον εἴργασαι τόδ’, ὡς λέγει;

1123

σὺ τόλμαν, Ἑκάβη, τήνδ’ἔτλης ἀμήχανον;

Πολυμηστωρ

Πο.

1124

ὤμοι, τί λέξεις; ἦ γὰρ ἐγγύς ἐστί που;

1125

σήμηνον, εἰπὲ ποῦ ’σθ’, ἵν’ἁρπάσας χεροῖν

1126

διασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα.

Αγαμεμνων

Αγ.

1127

οὗτος, τί πάσχεις;

Πολυμηστωρ

Πο.

1128

πρὸς θεῶν σε λίσσομαι,

1129

μέθες μ’ἐφεῖναι τῇδε μαργῶσαν χέρα.

Αγαμεμνων

Αγ.

1130

ἴσχ’· ἐκβαλὼν δὲ καρδίας τὸ βάρβαρον λέγ’, ὡς ἀκούσας σοῦτε τῆσδέτ’ἐν μέρει

1131

κρίνω δικαίως ἀνθ’ὅτου πάσχεις τάδε.

Πολυμηστωρ

Πο.

1132

λέγοιμ’ἄν. ἦν τις Πριαμιδῶν νεώτατος,

1133

Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς, ὃν ἐκ Τροίας ἐμοὶ

1134

πατὴρ δίδωσι Πρίαμος ἐν δόμοις τρέφειν,

1135

ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως.

1136

τοῦτον κατέκτειν’· ἀνθ’ὅτου δ’ἔκτεινά νιν,

1137

ἄκουσον, ὡς εὖ καὶ σοφῇ προμηθίᾳ.

1138

ἔδεισα μὴ σοὶ πολέμιος λειφθεὶς ὁ παῖς

1139

Τροίαν ἀθροίσῃ καὶ ξυνοικίσῃ πάλιν,

1140

γνόντες δ’Ἀχαιοὶ ζῶντα Πριαμιδῶν τινα

1141

Φρυγῶν ἐς αἶαν αὖθις ἄρειαν στόλον,

1142

κἄπειτα Θρῄκης πεδία τρίβοιεν τάδε

1143

λεηλατοῦντες, γείτοσιν δ’εἴη κακὸν

1144

Τρώων, ἐν ᾧπερ νῦν, ἄναξ, ἐκάμνομεν.

1145

Ἑκάβη δὲ παιδὸς γνοῦσα θανάσιμον μόρον

1146

λόγῳ με τοιῷδ’ἤγαγ’, ὡς κεκρυμμένας

1147

θήκας φράσουσα Πριαμιδῶν ἐν Ἰλίῳ

1148

χρυσοῦ · μόνον δὲ σὺν τέκνοισί μ’εἰσάγει

1149

δόμους, ἵν’ἄλλος μή τις εἰδείη τάδε.

1150

ἵζω δὲ κλίνης ἐν μέσῳ κάμψας γόνυ ·

1151

πολλαὶ δὲ χεῖρες, αἳ μὲν ἐξ ἀριστερᾶς,

1152

αἳ δ’ἔνθεν, ὡς δὴ παρὰ φίλῳ, Τρώων κόραι

1153

θάκους ἔχουσαι, κερκίδ’Ἠδωνῆς χερὸς

1154

ᾔνουν, ὑπ’αὐγὰς τούσδε λεύσσουσαι πέπλους ·

1155

ἄλλαι δὲ κάμακα Θρῃκίαν θεώμεναι

1156

γυμνόν μ’ἔθηκαν διπτύχου στολίσματος.

1157

ὅσαι δὲ τοκάδες ἦσαν, ἐκπαγλούμεναι

1158

τέκν’ἐν χεροῖν ἔπαλλον, ὡς πρόσω πατρὸς

1159

γένοιντο, διαδοχαῖς ἀμείβουσαι χερῶν ·

1160

κᾆτ’ἐκ γαληνῶν — πῶς δοκεῖς; — προσφθεγμάτων

1161

εὐθὺς λαβοῦσαι φάσγαν’ἐκ πέπλων ποθὲν

1162

κεντοῦσι παῖδας, αἳ δὲ πολεμίων δίκην

1163

ξυναρπάσασαι τὰς ἐμὰς εἶχον χέρας

1164

καὶ κῶλα · παισὶ δ’ἀρκέσαι χρῄζων ἐμοῖς,

1165

εἰ μὲν πρόσωπον ἐξανισταίην ἐμόν,

1166

κόμης κατεῖχον, εἰ δὲ κινοίην χέρας,

1167

πλήθει γυναικῶν οὐδὲν ἤνυον τάλας.

1168

τὸ λοίσθιον δέ, πῆμα πήματος πλέον,

1169

ἐξειργάσαντο δείν’· ἐμῶν γὰρ ὀμμάτων,

1170

πόρπας λαβοῦσαι, τὰς ταλαιπώρους κόρας

1171

κεντοῦσιν, αἱμάσσουσιν · εἶτ’ἀνὰ στέγας

1172

φυγάδες ἔβησαν · ἐκ δὲ πηδήσας ἐγὼ

1173

θὴρ ὣς διώκω τὰς μιαιφόνους κύνας,

1174

ἅπαντ’ἐρευνῶν † τοῖχον ὡς κυνηγέτης †

1175

βάλλων ἀράσσων. τοιάδε σπεύδων χάριν

1176

πέπονθα τὴν σὴν πολέμιόντε σὸν κτανών,

1177

Ἀγάμεμνον. ὡς δὲ μὴ μακροὺς τείνω λόγους,

1178

εἴ τις γυναῖκας τῶν πρὶν εἴρηκεν κακῶς

1179

ἢ νῦν λέγων ἔστιν τις ἢ μέλλει λέγειν,

1180

ἅπαντα ταῦτα συντεμὼν ἐγὼ φράσω ·

1181

γένος γὰρ οὔτε πόντος οὔτε γῆ τρέφει

1182

τοιόνδ’· ὁ δ’αἰεὶ ξυντυχὼν ἐπίσταται.

Χορος

Χο.

1183

μηδὲν θρασύνου μη δὲ τοῖς σαυτοῦ κακοῖς

1184

τὸ θῆλυ συνθεὶς ὧδε πᾶν μέμψῃ γένος.

1185

1186

Εκαβη

Εκ.

1187

Ἀγάμεμνον, ἀνθρώποισιν οὐκ ἐχρῆν ποτε

1188

τῶν πραγμάτων τὴν γλῶσσαν ἰσχύειν πλέον ·

1189

ἀλλ’, εἴτε χρήστ’ἔδρασε, χρήστ’ἔδει λέγειν,

1190

εἴτ’αὖ πονηρά, τοὺς λόγους εἶναι σαθρούς,

1191

καὶ μὴ δύνασθαι τἄδικ’εὖ λέγειν ποτέ.

1192

σοφοὶ μὲν οὖν εἰσ’οἱ τάδ’ἠκριβωκότες,

1193

ἀλλ’οὐ δύνανται διὰ τέλους εἶναι σοφοί,

1194

κακῶς δ’ἀπώλοντ’· οὔτις ἐξήλυξέ πω.

1195

καί μοι τὸ μὲν σὸν ὧδε φροιμίοις ἔχει ·

1196

πρὸς τόνδε δ’εἶμι καὶ λόγοις ἀμείψομαι ·

1197

ὃς φῂς Ἀχαιῶν πόνον ἀπαλλάσσων διπλοῦν

1198

Ἀγαμέμνονόςθ’ἕκατι παῖδ’ἐμὸν κτανεῖν.

1199

ἀλλ’, ὦ κάκιστε, πρῶτον οὔποτ’ἂν φίλον

1200

τὸ βάρβαρον γένοιτ’ἂν Ἕλλησιν γένος

1201

οὐ δ’ἂν δύναιτο. τίνα δὲ καὶ σπεύδων χάριν

1202

πρόθυμος ἦσθα; πότερα κηδεύσων τινὰ

1203

ἢ συγγενὴς ὤν, ἢ τίν’αἰτίαν ἔχων;

1204

ἢ σῆς ἔμελλον γῆς τεμεῖν βλαστήματα

1205

πλεύσαντες αὖθις; τίνα δοκεῖς πείσειν τάδε;

1206

ὁ χρυσός, εἰ βούλοιο τἀληθῆ λέγειν,

1207

ἔκτεινε τὸν ἐμὸν παῖδα, καὶ κέρδη τὰ σά.

1208

ἐπεὶ δίδαξον τοῦτο · πῶς, ὅτ’εὐτύχει

1209

Τροία, πέριξ δὲ πύργος εἶχ’ἔτι πτόλιν,

1210

ἔζητε Πρίαμος Ἕκτορόςτ’ἤνθει δόρυ,

1211

τί δ’οὐ τότ’, εἴπερ τῷδ’ἐβουλήθης χάριν

1212

θέσθαι, τρέφων τὸν παῖδα κἀν δόμοις ἔχων

1213

ἔκτεινας ἢ ζῶντ’ἦλθες Ἀργείοις ἄγων;

1214

ἀλλ’ἡνίχ’ἡμεῖς οὐκέτ’ἐσμὲν ἐν φάει —

1215

καπνῷ δ’ἐσήμην’ἄστυ — πολεμίων ὕπο,

1216

ξένον κατέκτας σὴν μολόντ’ἐφ’ἑστίαν.

1217

πρὸς τοῖσδε νῦν ἄκουσον, ὡς φανῇς κακός.

1218

χρῆν σ’, εἴπερ ἦσθα τοῖς Ἀχαιοῖσιν φίλος,

1219

τὸν χρυσὸν ὃν φῂς οὐ σὸν ἀλλὰ τοῦδ’ἔχειν

1220

δοῦναι φέροντα πενομένοιςτε καὶ χρόνον

1221

πολὺν πατρῴας γῆς ἀπεξενωμένοις ·

1222

σὺ δ’οὐ δὲ νῦν πω σῆς ἀπαλλάξαι χερὸς

1223

τολμᾷς, ἔχων δὲ καρτερεῖς ἔτ’ἐν δόμοις.

1224

καὶ μὴν τρέφων μὲν ὥς σε παῖδ’ἐχρῆν τρέφειν

1225

σώσαςτε τὸν ἐμόν, εἶχες ἂν καλὸν κλέος ·

1226

ἐν τοῖς κακοῖς γὰρ ἁγαθοὶ σαφέστατοι

1227

φίλοι · τὰ χρηστὰ δ’αὔθ’ἕκαστ’ἔχει φίλους.

1228

εἰ δ’ἐσπάνιζες χρημάτων, ὃ δ’εὐτύχει,

1229

θησαυρὸς ἄν σοι παῖς ὑπῆρχ’ οὑμὸς μέγας ·

1230

νῦν δ’οὔτ’ἐκεῖνον ἄνδρ’ἔχεις σαυτῷ φίλον,

1231

χρυσοῦτ’ὄνησις οἴχεται παῖδέςτε σοί,

1232

αὐτόςτε πράσσεις ὧδε. σοὶ δ’ἐγὼ λέγω,

1233

Ἀγάμεμνον, εἰ τῷδ’ἀρκέσεις, κακὸς φανῇ ·

1234

οὔτ’εὐσεβῆ γὰρ οὔτε πιστὸν οἷς ἐχρῆν,

1235

οὐχ ὅσιον, οὐ δίκαιον εὖ δράσεις ξένον ·

1236

αὐτὸν δὲ χαίρειν τοῖς κακοῖς σὲ φήσομεν

1237

τοιοῦτον ὄντα […] δεσπότας δ’οὐ λοιδορῶ.

Χορος

Χο.

1238

φεῦ φεῦ · βροτοῖσιν ὡς τὰ χρηστὰ πράγματα

1239

χρηστῶν ἀφορμὰς ἐνδίδωσ’ἀεὶ λόγων.

Αγαμεμνων

Αγ.

1240

ἀχθεινὰ μέν μοι τἀλλότρια κρίνειν κακά,

1241

ὅμως δ’ἀνάγκη · καὶ γὰρ αἰσχύνην φέρει,

1242

πρᾶγμ’ἐς χέρας λαβόντ’ἀπώσασθαι τόδε.

1243

ἐμοὶ δ’, ἵν’εἰδῇς, οὔτ’ἐμὴν δοκεῖς χάριν

1244

οὔτ’οὖν Ἀχαιῶν ἄνδρ’ἀποκτεῖναι ξένον,

1245

ἀλλ’ὡς ἔχῃς τὸν χρυσὸν ἐν δόμοισι σοῖς.

1246

λέγεις δὲ σαυτῷ πρόσφορ’ἐν κακοῖσιν ὤν.

1247

τάχ’οὖν παρ’ὑμῖν ῥᾴδιον ξενοκτονεῖν ·

1248

ἡμῖν δέ γ’αἰσχρὸν τοῖσιν Ἕλλησιν τόδε.

1249

πῶς οὖν σε κρίνας μὴ ἀδικεῖν φύγω ψόγον;

1250

οὐκ ἂν δυναίμην. ἀλλ’ἐπεὶ τὰ μὴ καλὰ

1251

πράσσειν ἐτόλμας, τλῆθι καὶ τὰ μὴ φίλα.

Πολυμηστωρ

Πο.

1252

οἴμοι, γυναικός, ὡς ἔοιχ’, ἡσσώμενος

1253

δούλης ὑφέξω τοῖς κακίοσιν δίκην.

Αγαμεμνων

Αγ.

1254

οὔκουν δικαίως, εἴπερ εἰργάσω κακά;

Πολυμηστωρ

Πο.

1255

οἴμοι τέκνων τῶνδ’ὀμμάτωντ’ἐμῶν, τάλας.

Εκαβη

Εκ.

1256

ἀλγεῖς · τί δ’; ἦ ’μὲ παιδὸς οὐκ ἀλγεῖν δοκεῖς;

Πολυμηστωρ

Πο.

1257

χαίρεις ὑβρίζουσ’εἰς ἔμ’, ὦ πανοῦργε σύ;

Εκαβη

Εκ.

1258

οὐ γάρ με χαίρειν χρή σε τιμωρουμένην;

Πολυμηστωρ

Πο.

1259

ἀλλ’οὐ τάχ’, ἡνίκ’ἄν σε ποντία νοτὶς —

Εκαβη

Εκ.

1260

μῶν ναυστολήσῃ γῆς ὅρους Ἑλληνίδος;

Πολυμηστωρ

Πο.

1261

κρύψῃ μὲν οὖν πεσοῦσαν ἐκ καρχησίων.

Εκαβη

Εκ.

1262

πρὸς τοῦ βιαίων τυγχάνουσαν ἁλμάτων;

Πολυμηστωρ

Πο.

1263

αὐτὴ πρὸς ἱστὸν ναὸς ἀμβήσῃ ποδί.

Εκαβη

Εκ.

1264

ὑποπτέροις νώτοισιν ἢ ποίῳ τρόπῳ;

Πολυμηστωρ

Πο.

1265

κύων γενήσῃ πύρσ’ἔχουσα δέργματα.

Εκαβη

Εκ.

1266

πῶς δ’οἶσθα μορφῆς τῆς ἐμῆς μετάστασιν;

Πολυμηστωρ

Πο.

1267

ὁ Θρῃξὶ μάντις εἶπε Διόνυσος τάδε.

Εκαβη

Εκ.

1268

σοὶ δ’οὐκ ἔχρησεν οὐδὲν ὧν ἔχεις κακῶν;

Πολυμηστωρ

Πο.

1269

οὐ γάρ ποτ’ἂν σύ μ’εἷλες ὧδε σὺν δόλῳ.

Εκαβη

Εκ.

1270

θανοῦσα δ’ἢ ζῶσ’ἐνθάδ’ἐκπλήσω βίον;

Πολυμηστωρ

Πο.

1271

θανοῦσα · τύμβῳ δ’ὄνομα σῷ κεκλήσεται —

Εκαβη

Εκ.

1272

μορφῆς ἐπῳδόν, ἢ τί, τῆς ἐμῆς ἐρεῖς;

Πολυμηστωρ

Πο.

1273

κυνὸς ταλαίνης σῆμα, ναυτίλοις τέκμαρ.

Εκαβη

Εκ.

1274

οὐδὲν μέλει μοι σοῦ γέ μοι δόντος δίκην.

Πολυμηστωρ

Πο.

1275

καὶ σήν γ’ἀνάγκη παῖδα Κασάνδραν θανεῖν.

Εκαβη

Εκ.

1276

ἀπέπτυσ’· αὐτῷ ταῦτα σοὶ δίδωμ’ἔχειν.

Πολυμηστωρ

Πο.

1277

κτενεῖ νιν ἡ τοῦδ’ἄλοχος, οἰκουρὸς πικρά.

Εκαβη

Εκ.

1278

μήπω μανείη Τυνδαρὶς τοσόνδε παῖς.

Πολυμηστωρ

Πο.

1279

καὐτόν γε τοῦτον, πέλεκυν ἐξάρασ’ἄνω.

Αγαμεμνων

Αγ.

1280

οὗτος σύ, μαίνῃ καὶ κακῶν ἐρᾷς τυχεῖν;

Πολυμηστωρ

Πο.

1281

κτεῖν’, ὡς ἐν Ἄργει φόνια λουτρά σ’ἀμμένει.

Αγαμεμνων

Αγ.

1282

οὐχ ἕλξετ’αὐτόν, δμῶες, ἐκποδὼν βίᾳ;

Πολυμηστωρ

Πο.

1283

ἀλγεῖς ἀκούων;

Αγαμεμνων

Αγ.

1283b

οὐκ ἐφέξετε στόμα;

Πολυμηστωρ

Πο.

1284

ἐγκλῄετ’· εἴρηται γάρ.

Αγαμεμνων

Αγ.

1284b

οὐχ ὅσον τάχος

1285

νήσων ἐρήμων αὐτὸν ἐκβαλεῖτέ που,

1286

ἐπείπερ οὕτω καὶ λίαν θρασυστομεῖ;

1287

Ἑκάβη, σὺ δ’, ὦ τάλαινα, διπτύχους νεκροὺς

1288

στείχουσα θάπτε · δεσποτῶν δ’ὑμᾶς χρεὼν

1289

σκηναῖς πελάζειν, Τρῳάδες · καὶ γὰρ πνοὰς

1290

πρὸς οἶκον ἤδη τάσδε πομπίμους ὁρῶ.

1291

εὖ δ’ἐς πάτραν πλεύσαιμεν, εὖ δὲ τἀν δόμοις

1292

ἔχοντ’ἴδοιμεν τῶνδ’ἀφειμένοι πόνων.

Χορος

Χο.

1293

ἴτε πρὸς λιμένας σκηνάςτε, φίλαι,

1294

τῶν δεσποσύνων πειρασόμεναι

1295

μόχθων · στερρὰ γὰρ ἀνάγκη.