Children of Heracles

Πάλαι ποτ’ἐστὶ τοῦτ’ἐμοὶ δεδογμένον ·

ὁ μὲν δίκαιος τοῖς πέλας πέφυκ’ἀνήρ,

ὃ δ’ἐς τὸ κέρδος λῆμ’ἔχων ἀνειμένον

πόλειτ’ἄχρηστος καὶ συναλλάσσειν βαρύς,

αὑτῷ δ’ἄριστος · οἶδα δ’οὐ λόγῳ μαθών.

ἐγὼ γὰρ αἰδοῖ καὶ τὸ συγγενὲς σέβων,

ἐξὸν κατ’Ἄργος ἡσύχως ναίειν, πόνων

πλείστων μετέσχον εἷς ἀνὴρ Ἡρακλέει,

ὅτ’ἦν μεθ’ἡμῶν · νῦν δ’, ἐπεὶ κατ’οὐρανὸν

ναίει, τὰ κείνου τέκν’ἔχων ὑπὸ πτεροῖς

σῴζω τάδ’αὐτὸς δεόμενος σωτηρίας.

ἐπεὶ γὰρ αὐτῶν γῆς ἀπηλλάχθη πατήρ,

πρῶτον μὲν ἡμᾶς ἤθελ’Εὐρυσθεὺς κτανεῖν ·

ἀλλ’ἐξέδραμεν · καὶ πόλις μὲν οἴχεται,

ψυχὴ δ’ἐσώθη. φεύγομεν δ’ἀλώμενοι

ἄλλην ἀπ’ἄλλης ἐξορίζοντες πόλιν.

πρὸς τοῖς γὰρ ἄλλοις καὶ τόδ’Εὐρυσθεὺς κακοῖς

ὕβρισμ’ἐς ἡμᾶς ἠξίωσεν ὑβρίσαι ·

πέμπων ὅπου γῆς πυνθάνοιθ’ἱδρυμένους

κήρυκας ἐξαιτεῖτε κἀξείργει χθονός,

πόλιν προτείνων Ἄργος οὐ σμικρὸν φίλην

ἐχθράντε θέσθαι, χαὐτὸν εὐτυχοῦνθ’ἅμα.

οἳ δ’ἀσθενῆ μὲν τἀπ’ἐμοῦ δεδορκότες,

σμικροὺς δὲ τούσδε καὶ πατρὸς τητωμένους,

τοὺς κρείσσονας σέβοντες ἐξείργουσι γῆς.

ἐγὼ δὲ σὺν φεύγουσι συμφεύγω τέκνοις

καὶ σὺν κακῶς πράσσουσι συμπράσσω κακῶς,

ὀκνῶν προδοῦναι, μή τις ὧδ’εἴπῃ βροτῶν ·

ἴδεσθ’, ἐπειδὴ παισὶν οὐκ ἔστιν πατήρ,

Ἰόλαος οὐκ ἤμυνε συγγενὴς γεγώς.

πάσης δὲ χώρας Ἑλλάδος τητώμενοι,

Μαραθῶνα καὶ σύγκληρον ἐλθόντες χθόνα

ἱκέται καθεζόμεσθα βώμιοι θεῶν,

προσωφελῆσαι · πεδία γὰρ τῆσδε χθονὸς

δισσοὺς κατοικεῖν Θησέως παῖδας λόγος,

κλήρῳ λαχόντας ἐκ γένους Πανδίονος,

τοῖσδ’ἐγγὺς ὄντας · ὧν ἕκατι τέρμονας

κλεινῶν Ἀθηνῶν τόνδ’ἀφικόμεσθ’ὅρον.

δυοῖν γερόντοιν δὲ στρατηγεῖται φυγή ·

ἐγὼ μὲν ἀμφὶ τοῖσδε καλχαίνων τέκνοις,

ἣ δ’αὖ τὸ θῆλυ παιδὸς Ἀλκμήνη γένος

ἔσωθε ναοῦ τοῦδ’ὑπηγκαλισμένη

σῴζει · νέας γὰρ παρθένους αἰδούμεθα

ὄχλῳ πελάζειν κἀπιβωμιοστατεῖν.

Ὕλλος δ’ἀδελφοίθ’οἷσι πρεσβεύει γένος

ζητοῦσ’ὅπου γῆς πύργον οἰκιούμεθα,

ἢν τῆσδ’ἀπωθώμεσθα πρὸς βίαν χθονός.

ὦ τέκνα τέκνα, δεῦρο, λαμβάνεσθ’ἐμῶν

πέπλων · ὁρῶ κήρυκα τόνδ’Εὐρυσθέως

στείχοντ’ἐφ’ἡμᾶς, οὗ διωκόμεσθ’ὕπο

πάσης ἀλῆται γῆς ἀπεστερημένοι.

ὦ μῖσος, εἴθ’ὄλοιο χὡ πέμψας σ’ἀνήρ ·

ὡς πολλὰ δὴ καὶ τῶνδε γενναίῳ πατρὶ

ἐκ τοῦδε ταὐτοῦ στόματος ἤγγειλας κακά.

ἦ που καθῆσθαι τήνδ’ἕδραν καλὴν δοκεῖς

πόλιντ’ἀφῖχθαι σύμμαχον, κακῶς φρονῶν ·

οὐ γάρ τις ἔστιν ὃς πάροιθ’αἱρήσεται

τὴν σὴν ἀχρεῖον δύναμιν ἀντ’Εὐρυσθέως.

χώρει · τί μοχθεῖς ταῦτ’; ἀνίστασθαί σε χρὴ

ἐς Ἄργος, οὗ σε λεύσιμος μένει δίκη.

οὐ δῆτ’, ἐπεί μοι βωμὸς ἀρκέσει θεοῦ,

ἐλευθέρατε γαῖ’ἐν ᾗ βεβήκαμεν.

βούλῃ πόνον μοι τῇδε προσθεῖναι χερί;

οὔτοι βίᾳ γέ μ’οὐ δὲ τούσδ’ἄξεις λαβών.

γνώσῃ σύ · μάντις δ’ἦσθ’ἄρ’οὐ καλὸς τάδε.

οὐκ ἂν γένοιτο τοῦτ’ἐμοῦ ζῶντός ποτε.

ἄπαιρ’· ἐγὼ δὲ τούσδε, κἂν σὺ μὴ θέλῃς,

ἄξω νομίζων, οὗπέρ εἰσ’, Εὐρυσθέως.

ὦ τὰς Ἀθήνας δαρὸν οἰκοῦντες χρόνον,

ἀμύνεθ’· ἱκέται δ’ὄντες ἀγοραίου Διὸς

βιαζόμεσθα καὶ στέφη μιαίνεται —

πόλειτ’ὄνειδος καὶ θεῶν ἀτιμία.

— ἔα ἔα · τίς ἡ βοὴ βωμοῦ πέλας

ἕστηκε; ποίαν συμφορὰν δείξει τάχα;

— ἴδετε τὸν γέροντ’ἀμαλὸν ἐπὶ πέδῳ

χύμενον · ὦ τάλας.

[…]

— πρὸς τοῦ ποτ’ἐν γῇ πτῶμα δύστηνον πίτνεις;

ὅδ’, ὦ ξένοι, με σοὺς ἀτιμάζων θεοὺς

ἕλκει βιαίως Ζηνὸς ἐκ προβωμίων.

σὺ δ’ἐκ τίνος γῆς, ὦ γέρον, τετράπτολιν

ξύνοικον ἦλθες λαόν; ἢ

πέραθεν ἁλίῳ πλάτᾳ

κατέχετ’ἐκλιπόντες Εὐβοῖδ’ἀκτάν;

οὐ νησιώτην, ὦ ξένοι, τρίβω βίον,

ἀλλ’ἐκ Μυκηνῶν σὴν ἀφίγμεθα χθόνα.

ὄνομα τί σε, γέρον,

Μυκηναῖος ὠνόμαζεν λεώς;

τὸν Ἡράκλειον ἴστε που παραστάτην

Ἰόλαον · οὐ γὰρ σῶμ’ἀκήρυκτον τόδε.

οἶδ’εἰσακούσας καὶ πρίν · ἀλλὰ τοῦ ποτὲ

ἐν χερὶ σᾷ κομίζεις κόρους

νεοτρεφεῖς; φράσον.

Ἡρακλέους οἵδ’εἰσὶ παῖδες, ὦ ξένοι,

ἱκέται σέθεντε καὶ πόλεως ἀφιγμένοι.

τί χρέος; ἢ λόγων πόλεος, ἔνεπέ μοι,

μελόμενοι τυχεῖν;

μήτ’ἐκδοθῆναι μήτε πρὸς βίαν θεῶν

τῶν σῶν ἀποσπασθέντες εἰς Ἄργος μολεῖν.

ἀλλ’οὔτι τοῖς σοῖς δεσπόταις τάδ’ἀρκέσει,

οἳ σοῦ κρατοῦντες ἐνθάδ’εὑρίσκουσί σε.

εἰκὸς θεῶν ἱκτῆρας αἰδεῖσθαι, ξένε,

καὶ μὴ βιαίῳ χερὶ δαιμόνων

ἀπολείπειν ἕδη ·

πότνια γὰρ Δίκα τάδ’οὐ πείσεται.

ἔκπεμπέ νυν γῆς τούσδε τοὺς Εὐρυσθέως,

κοὐδὲν βιαίῳ τῇδε χρήσομαι χερί.

ἄθεον ἱκεσίαν

μεθεῖναι πόλει ξένων προστροπάν.

καλὸν δέ γ’ἔξω πραγμάτων ἔχειν πόδα,

εὐβουλίας τυχόντα τῆς ἀμείνονος.

[…]

οὐκοῦν τυράννῳ τῆσδε γῆς φράσαντά σε

χρῆν ταῦτα τολμᾶν, ἀλλὰ μὴ βίᾳ ξένους

θεῶν ἀφέλκειν, γῆν σέβοντ’ἐλευθέραν.

τίς δ’ἐστὶ χώρας τῆσδε καὶ πόλεως ἄναξ;

ἐσθλοῦ πατρὸς παῖς Δημοφῶν ὁ Θησέως.

πρὸς τοῦτον ἁγὼν ἆρα τοῦδε τοῦ λόγου

μάλιστ’ἂν εἴη · τἄλλα δ’εἴρηται μάτην.

καὶ μὴν ὅδ’αὐτὸς ἔρχεται σπουδὴν ἔχων

Ἀκάμαςτ’ἀδελφός, τῶνδ’ἐπήκοοι λόγων.

ἐπείπερ ἔφθης πρέσβυς ὢν νεωτέρους

βοηδρομήσας τήνδ’ἐπ’ἐσχάραν Διός,

λέξον, τίς ὄχλον τόνδ’ἀθροίζεται τύχη;

ἱκέται κάθηνται παῖδες οἵδ’Ἡρακλέους

βωμὸν καταστέψαντες, ὡς ὁρᾷς, ἄναξ,

πατρόςτε πιστὸς Ἰόλεως παραστάτης.

τί δῆτ’ἰυγμῶν ἥδ’ἐδεῖτο συμφορά;

βίᾳ νιν οὗτος τῆσδ’ἀπ’ἐσχάρας ἄγειν

ζητῶν βοὴν ἔστησε κἄσφηλεν γόνυ

γέροντος, ὥστε μ’ἐκβαλεῖν οἴκτῳ δάκρυ.

καὶ μὴν στολήν γ’Ἕλληνα καὶ ῥυθμὸν πέπλων

ἔχει, τὰ δ’ἔργα βαρβάρου χερὸς τάδε.

σὸν δὴ τὸ φράζειν ἐστί, μὴ μέλλειντ’, ἐμοὶ

ποίας ἀφῖξαι δεῦρο γῆς ὅρους λιπών;

Ἀργεῖός εἰμι · τοῦτο γὰρ θέλεις μαθεῖν ·

ἐφ’οἷσι δ’ἥκω καὶ παρ’οὗ λέγειν θέλω.

πέμπει Μυκηνῶν δεῦρό μ’Εὐρυσθεὺς ἄναξ

ἄξοντα τούσδε · πολλὰ δ’ἦλθον, ὦ ξένε,

δίκαι’ὁμαρτῇ δρᾶντε καὶ λέγειν ἔχων.

Ἀργεῖος ὢν γὰρ αὐτὸς Ἀργείους ἄγω

ἐκ τῆς ἐμαυτοῦ τούσδε δραπέτας ἔχων,

νόμοισι τοῖς ἐκεῖθεν ἐψηφισμένους

θανεῖν · δίκαιοι δ’ἐσμὲν οἰκοῦντες πόλιν

αὐτοὶ καθ’αὑτῶν κυρίους κραίνειν δίκας.

πολλῶν δὲ κἄλλων ἑστίας ἀφιγμένοι

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοισίδ’ἕσταμεν λόγοις,

κοὐδεὶς ἐτόλμησ’ἴδια προσθέσθαι κακά.

ἀλλ’ἤ τιν’ἐς σὲ μωρίαν ἐσκεμμένοι

δεῦρ’ἦλθον ἢ κίνδυνον ἐξ ἀμηχάνων

ῥίπτοντες, εἴτ’οὖν εἴτε μὴ γενήσεται ·

οὐ γὰρ φρενήρη γ’ὄντα σ’ἐλπίζουσί που

μόνον τοσαύτης ἣν ἐπῆλθον Ἑλλάδος

τὰς τῶνδ’ἀβούλους συμφορὰς κατοικτιεῖν.

φέρ’ἀντίθες γάρ · τούσδετ’ἐς γαῖαν παρεὶς

ἡμᾶςτ’ἐάσας ἐξάγειν, τί κερδανεῖς;

τὰ μὲν παρ’ἡμῶν τοιάδ’ἔστι σοι λαβεῖν,

Ἄργους τοσήνδε χεῖρα τήντ’Εὐρυσθέως

ἰσχὺν ἅπασαν τῇδε προσθέσθαι πόλει.

ἢν δ’ἐς λόγουςτε καὶ τὰ τῶνδ’οἰκτίσματα

βλέψας πεπανθῇς, ἐς πάλην καθίσταται

δορὸς τὸ πρᾶγμα · μὴ γὰρ ὡς μεθήσομεν

δόξῃς ἀγῶνα τόνδ’ἄτερ χαλυβδικοῦ.

τί δῆτα φήσεις, ποῖα πεδί’ἀφαιρεθείς,

τί ῥυσιασθείς, πόλεμον Ἀργείοις ἔχειν;

ποίοις δ’ἀμύνων συμμάχοις, τίνος δ’ὕπερ

θάψεις νεκροὺς πεσόντας; ἦ κακὸν λόγον

κτήσῃ πρὸς ἀστῶν, εἰ γέροντος οὕνεκα,

τύμβου, τὸ μηδὲν ὄντος, ὡς εἰπεῖν ἔπος,

παίδωντε τῶνδ’, ἐς ἄντλον ἐμβήσῃ πόδα.

ἐρεῖς τὸ λῷστον ἐλπίδ’εὑρήσειν μόνον.

καὶ τοῦτο πολλῷ τοῦ παρόντος ἐνδεές ·

κακῶς γὰρ Ἀργείοισιν οἵδ’ὡπλισμένοις

μάχοιντ’ἂν ἡβήσαντες, εἴ τι τοῦτό σε

ψυχὴν ἐπαίρει · χοὐν μέσῳ πολὺς χρόνος

ἐν ᾧ διεργασθεῖτ’ἄν. ἀλλ’ἐμοὶ πιθοῦ ·

δοὺς μηδέν, ἀλλὰ τἄμ’ἐῶν ἄγειν ἐμὲ

κτῆσαι Μυκήνας, μη δ’ὅπερ φιλεῖτε δρᾶν

πάθῃς σὺ τοῦτο, τοὺς ἀμείνονας παρὸν

φίλους ἑλέσθαι, τοὺς κακίονας λάβῃς.

τίς ἂν δίκην κρίνειεν ἢ γνοίη λόγον,

πρὶν ἂν παρ’ἀμφοῖν μῦθον ἐκμάθῃ σαφῶς;

ἄναξ — ὑπάρχει μὲν τόδ’ἐν τῇ σῇ χθονί —

εἰπεῖν ἀκοῦσαίτ’ἐν μέρει πάρεστί μοι,

κοὐδείς μ’ἀπώσει πρόσθεν, ὥσπερ ἄλλοθεν.

ἡμῖν δὲ καὶ τῷδ’οὐδέν ἐστιν ἐν μέρει ·

ἐπεὶ γὰρ Ἄργους οὐ μέτεσθ’ἡμῖν ἔτι,

ψήφῳ δοκῆσαν, ἀλλὰ φεύγομεν πάτραν,

πῶς ἂν δικαίως ὡς Μυκηναίους ἄγοι

ὧδ’ὄντας ἡμᾶς, οὓς ἀπήλασαν χθονός;

ξένοι γάρ ἐσμεν. ἢ τὸν Ἑλλήνων ὅρον

φεύγειν δικαιοῦθ’ὅστις ἂν τἄργος φύγῃ;

οὔκουν Ἀθήνας γ’· οὐ γὰρ Ἀργείων φόβῳ

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἐξελῶσι γῆς.

οὐ γάρ τι Τραχίς ἐστιν οὐ δ’Ἀχαιικὸν

πόλισμ’, ὅθεν σὺ τούσδε, τῇ δίκῃ μὲν οὔ,

τὸ δ’Ἄργος ὀγκῶν, οἷάπερ καὶ νῦν λέγεις,

ἤλαυνες ἱκέτας βωμίους καθημένους.

εἰ γὰρ τόδ’ἔσται καὶ λόγους κρινοῦσι σούς,

οὐκ οἶδ’Ἀθήνας τάσδ’ἐλευθέρας ἔτι.

ἀλλ’οἶδ’ἐγὼ τὸ τῶνδε λῆμα καὶ φύσιν ·

θνῄσκειν θελήσουσ’· ἡ γὰρ αἰσχύνη πάρος

τοῦ ζῆν παρ’ἐσθλοῖς ἀνδράσιν νομίζεται.

πόλιν μὲν ἀρκεῖ · καὶ γὰρ οὖν ἐπίφθονον

λίαν ἐπαινεῖν ἐστι, πολλάκις δὲ δὴ

καὐτὸς βαρυνθεὶς οἶδ’ἄγαν αἰνούμενος.

σοὶ δ’ὡς ἀνάγκη τούσδε βούλομαι φράσαι

σῴζειν, ἐπείπερ τῆσδε προστατεῖς χθονός.

Πιτθεὺς μέν ἐστι Πέλοπος, ἐκ δὲ Πιτθέως

Αἴθρα, πατὴρ δ’ἐκ τῆσδε γεννᾶται σέθεν

Θησεύς. πάλιν δὲ τῶνδ’ἄνειμί σοι γένος.

Ἡρακλέης ἦν Ζηνὸς Ἀλκμήνηςτε παῖς,

κείνη δὲ Πέλοπος θυγατρός. αὐτανεψίων

πατὴρ ἂν εἴη σόςτε χὡ τούτων γεγώς.

γένους μὲν ἥκεις ὧδε τοῖσδε, Δημοφῶν ·

ἃ δ’ἐκτὸς ἤδη τοῦ προσήκοντός σε δεῖ

τεῖσαι λέγω σοι παισί · φημὶ γάρ ποτε

σύμπλους γενέσθαι τῶνδ’ὑπασπίζων πατρὶ

ζωστῆρα Θησεῖ τὸν πολυκτόνον μέτα ·

Ἅιδουτ’ἐρυμνῶν ἐξανήγαγεν μυχῶν

πατέρα σόν · Ἑλλὰς πᾶσα τοῦτο μαρτυρεῖ.

ὧν ἀντιδοῦναί σ’οἵδ’ἀπαιτοῦσιν χάριν,

μήτ’ἐκδοθῆναι μήτε πρὸς βίαν θεῶν

τῶν σῶν ἀποσπασθέντες ἐκπεσεῖν χθονός.

σοὶ γὰρ τόδ’αἰσχρὸν † χωρίς, ἔντε πόλει κακόν †,

ἱκέτας ἀλήτας συγγενεῖς, οἴμοι, κακῶς —

βλέψον πρὸς αὐτοὺς βλέψον · — ἕλκεσθαι βίᾳ.

ἀλλ’ἄντομαί σε καὶ καταστέφω χεροῖν,

καὶ … πρὸς γενείου, μηδαμῶς ἀτιμάσῃς

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἐς χέρας λαβών ·

γενοῦ δὲ τοῖσδε συγγενής, γενοῦ φίλος

πατὴρ ἀδελφὸς δεσπότης · ἅπαντα γὰρ

ταῦτ’ἐστὶ κρείσσω πλὴν ὑπ’Ἀργείοις πεσεῖν.

ᾤκτιρ’ἀκούσας τούσδε συμφορᾶς, ἄναξ.

τὴν δ’εὐγένειαν τῆς τύχης νικωμένην

νῦν δὴ μάλιστ’ἐσεῖδον · οἵδε γὰρ πατρὸς

ἐσθλοῦ γεγῶτες δυστυχοῦσ’ἀναξίως.

τρισσαί μ’ἀναγκάζουσι συμφορᾶς ὁδοί,

Ἰόλαε, τοὺς σοὺς μὴ παρώσασθαι ξένους ·

τὸ μὲν μέγιστον Ζεὺς ἐφ’οὗ σὺ βώμιος

θακεῖς νεοσσῶν τήνδ’ἔχων πανήγυριν ·

τὸ συγγενέςτε καὶ τὸ προυφείλειν καλῶς

πράσσειν παρ’ἡμῶν τούσδε πατρῴαν χάριν ·

τότ’αἰσχρόν, οὗπερ δεῖ μάλιστα φροντίσαι ·

εἰ γὰρ παρήσω τόνδε συλᾶσθαι βίᾳ

ξένου πρὸς ἀνδρὸς βωμόν, οὐκ ἐλευθέραν

οἰκεῖν δοκήσω γαῖαν, Ἀργείων δ’ὄκνῳ

ἱκέτας προδοῦναι · καὶ τάδ’ἀγχόνης πέλας.

ἀλλ’ὤφελες μὲν εὐτυχέστερος μολεῖν,

ὅμως δὲ καὶ νῦν μὴ τρέσῃς ὅπως σέ τις

σὺν παισὶ βωμοῦ τοῦδ’ἀποσπάσει βίᾳ.

σὺ δ’Ἄργος ἐλθὼν ταῦτάτ’Εὐρυσθεῖ φράσον,

πρὸς τοῖσδέτ’, εἴ τι τοισίδ’ἐγκαλεῖ ξένοις,

δίκης κυρήσειν · τούσδε δ’οὐκ ἄξεις ποτέ.

οὐκ ἢν δίκαιον ᾖ τι καὶ νικῶ λόγῳ;

καὶ πῶς δίκαιον τὸν ἱκέτην ἄγειν βίᾳ;

οὐκ οὖν ἐμοὶ τόδ’αἰσχρόν, ἀλλ’οὐ σοὶ βλάβος;

ἐμοί γ’, ἐάν σοι τούσδ’ἐφέλκεσθαι μεθῶ.

σὺ δ’ἐξόριζε, κᾆτ’ἐκεῖθεν ἄξομεν.

σκαιὸς πέφυκας τοῦ θεοῦ πλείω φρονῶν.

δεῦρ’, ὡς ἔοικε, τοῖς κακοῖσι φευκτέον.

ἅπασι κοινὸν ῥῦμα δαιμόνων ἕδρα.

ταῦτ’οὐ δοκήσει τοῖς Μυκηναίοις ἴσως.

οὐκ οὖν ἐγὼ τῶν ἐνθάδ’εἰμὶ κύριος;

βλάπτων γ’ἐκείνους μηδέν, ἢν σὺ σωφρονῇς.

βλάπτεσθ’, ἐμοῦ γε μὴ μιαίνοντος θεούς.

οὐ βούλομαί σε πόλεμον Ἀργείοις ἔχειν.

κἀγὼ τοιοῦτος · τῶνδε δ’οὐ μεθήσομαι.

ἄξω γε μέντοι τοὺς ἐμοὺς ἐγὼ λαβών.

οὐκ ἆρ’ἐς Ἄργος ῥᾳδίως ἄπει πάλιν.

πειρώμενος δὴ τοῦτό γ’αὐτίκ’εἴσομαι.

κλαίων ἄρ’ἅψῃ τῶνδε κοὐκ ἐς ἀμβολάς.

μὴ πρὸς θεῶν κήρυκα τολμήσῃς θενεῖν.

εἰ μή γ’ὁ κῆρυξ σωφρονεῖν μαθήσεται.

ἄπελθε · καὶ σὺ τοῦδε μὴ θίγῃς, ἄναξ.

στείχω · μιᾶς γὰρ χειρὸς ἀσθενὴς μάχη.

ἥξω δὲ πολλὴν Ἄρεος Ἀργείου λαβὼν

πάγχαλκον αἰχμὴν δεῦρο. μυρίοι δέ με

μένουσιν ἀσπιστῆρες Εὐρυσθεύςτ’ἄναξ

αὐτὸς στρατηγῶν · Ἀλκάθου δ’ἐπ’ἐσχάτοις

καραδοκῶν τἀνθένδε τέρμασιν μένει.

λαμπρὸς δ’ἀκούσας σὴν ὕβριν φανήσεται

σοὶ καὶ πολίταις γῇτε τῇδε καὶ φυτοῖς ·

μάτην γὰρ ἥβην ὧδέ γ’ἂν κεκτῄμεθα

πολλὴν ἐν Ἄργει, μή σε τιμωρούμενοι.

φθείρου · τὸ σὸν γὰρ Ἄργος οὐ δέδοικ’ἐγώ.

ἐνθένδε δ’οὐκ ἔμελλες αἰσχύνας ἐμὲ

ἄξειν βίᾳ τούσδ’· οὐ γὰρ Ἀργείων πόλει

ὑπήκοον τήνδ’ἀλλ’ἐλευθέραν ἔχω.

ὥρα προνοεῖν, πρὶν ὅροις πελάσαι

στρατὸν Ἀργείων ·

μάλα δ’ὀξὺς Ἄρης ὁ Μυκηναίων,

ἐπὶ τοῖσι δὲ δὴ μᾶλλον ἔτ’ἢ πρίν.

πᾶσι γὰρ οὗτος κήρυξι νόμος,

δὶς τόσα πυργοῦν τῶν γιγνομένων

πόσα νιν λέξειν βασιλεῦσι δοκεῖς,

ὡς δείν’ἔπαθεν καὶ παρὰ μικρὸν

ψυχὴν ἦλθεν διακναῖσαι;

οὐκ ἔστι τοῦδε παισὶ κάλλιον γέρας,

ἢ πατρὸς ἐσθλοῦ κἀγαθοῦ πεφυκέναι

τὸ δυστυχὲς γὰρ ηὑγένει’ἀμύνεται

τῆς δυσγενείας μᾶλλον · ἡμεῖς γὰρ κακῶν

ἐς τοὔσχατον πεσόντες ηὕρομεν φίλους

καὶ ξυγγενεῖς τούσδ’, οἳ τοσῆσδ’οἰκουμένης

Ἑλληνίδος γῆς τῶνδε προύστησαν μόνοι.

δότ’, ὦ τέκν’, αὐτοῖς χεῖρα δεξιάν, δότε ·

ὑμεῖςτε παισί, καὶ πέλας προσέλθετε.

ὦ παῖδες, ἐς μὲν πεῖραν ἤλθομεν φίλων ·

ἢν δ’οὖν ποθ’ὑμῖν νόστος ἐς πάτραν φανῇ

καὶ δώματ’οἰκήσητε καὶ τιμὰς πατρός

[…]

σωτῆρας αἰεὶ καὶ φίλους νομίζετε,

καὶ μήποτ’ἐς γῆν ἐχθρὸν αἴρεσθαι δόρυ

μέμνησθέ μοι τήνδ’, ἀλλὰ φιλτάτην πόλιν

πασῶν νομίζετ’. ἄξιοι δ’ὑμῖν σέβειν

οἳ γῆν τοσήνδε καὶ Πελασγικὸν λεὼν

ἡμῶν ἀπηλλάξαντο πολεμίους ἔχειν,

πτωχοὺς ἀλήτας εἰσορῶντες · ἀλλ’ὅμως

οὐκ ἐξέδωκαν οὐ δ’ἀπήλασαν χθονός.

ἐγὼ δὲ καὶ ζῶν καὶ θανών, ὅταν θάνω,

πολλῷ σ’ἐπαίνῳ Θησέως, ὦ τᾶν, πέλας

ὑψηλὸν ἀρῶ καὶ λέγων τάδ’εὐφρανῶ

ὡς εὖτ’ἐδέξω καὶ τέκνοισιν ἤρκεσας

τοῖς Ἡρακλείοις, εὐγενὴς δ’ἀν’Ἑλλάδα

σῴζεις πατρῴαν δόξαν, ἐξ ἐσθλῶν δὲ φὺς

οὐδὲν κακίων τυγχάνεις γεγὼς πατρός,

παύρων μετ’ἄλλων · ἕνα γὰρ ἐν πολλοῖς ἴσως

εὕροις ἂν ὅστις ἐστὶ μὴ χείρων πατρός.

ἀεί ποθ’ἥδε γαῖα τοῖς ἀμηχάνοις

σὺν τῷ δικαίῳ βούλεται προσωφελεῖν.

τοιγὰρ πόνους δὴ μυρίους ὑπὲρ φίλων

ἤνεγκε, καὶ νῦν τόνδ’ἀγῶν’ὁρῶ πέλας.

σοίτ’εὖ λέλεκται, καὶ τὰ τῶνδ’αὐχῶ, γέρον,

τοιαῦτ’ἔσεσθαι · μνημονεύσεται χάρις.

κἀγὼ μὲν ἀστῶν σύλλογον ποήσομαι,

τάξω δ’, ὅπως ἂν τὸν Μυκηναίων στρατὸν

πολλῇ δέχωμαι χειρί · πρῶτα μὲν σκοποὺς

πέμψω πρὸς αὐτόν, μὴ λάθῃ με προσπεσών ·

ταχὺς γὰρ Ἄργει πᾶς ἀνὴρ βοηδρόμος ·

μάντεις δ’ἀθροίσας θύσομαι. σὺ δ’ἐς δόμους

σὺν παισὶ χώρει, Ζηνὸς ἐσχάραν λιπών.

εἰσὶν γὰρ οἵ σου, κἂν ἐγὼ θυραῖος ὦ,

μέριμναν ἕξουσ’. ἀλλ’ἴθ’ἐς δόμους, γέρον.

οὐκ ἂν λίποιμι βωμόν · ἑζώμεσθα δὴ

ἱκέται μένοντες ἐνθάδ’εὖ πρᾶξαι πόλιν ·

ὅταν δ’ἀγῶνος τοῦδ’ἀπαλλαχθῇς καλῶς,

ἴμεν πρὸς οἴκους. θεοῖσι δ’οὐ κακίοσιν

χρώμεσθα συμμάχοισιν Ἀργείων, ἄναξ ·

τῶν μὲν γὰρ Ἥρα προστατεῖ, Διὸς δάμαρ,

ἡμῶν δ’Ἀθηνᾶ. φημὶ δ’εἰς εὐπραξίαν

καὶ τοῦθ’ὑπάρχειν, θεῶν ἀμεινόνων τυχεῖν ·

νικωμένη γὰρ Παλλὰς οὐκ ἀνέξεται.

εἰ σὺ μέγ’αὐχεῖς, ἕτεροι

σοῦ πλέον οὐ μέλονται,

ὦ ξεῖν’Ἀργόθεν ἐλθών,

μεγαληγορίαισι δ’ἐμὰς

φρένας οὐ φοβήσεις.

μήπω ταῖς μεγάλαισιν

οὕτω καὶ καλλιχόροις

Ἀθήναις εἴη · σὺ δ’ἄφρων, ὅτ’

Ἄργει Σθενέλου τύραννος.

ὃς πόλιν ἐλθὼν ἑτέραν

οὐδὲν ἐλάσσον’Ἄργους,

θεῶν ἱκτῆρας ἀλάτας

καὶ ἐμᾶς χθονὸς ἀντομένους

ξένος ὢν βιαίως

ἕλκεις, οὐ βασιλεῦσιν

εἴξας, οὐκ ἄλλο δίκαιον

εἰπών · ποῦ ταῦτα καλῶς ἂν

εἴη παρά γ’εὖ φρονοῦσιν;

Εἰρήνα μὲν ἐμοί γ’

ἀρέσκει · σὺ δ’, ὦ κακόφρων ἄναξ,

λέγω, εἰ πόλιν ἥξεις,

οὐχ οὕτως ἃ δοκεῖς

κυρήσεις · οὐ σοὶ μόνῳ ἔγχος οὐ δ’

ἰτέα κατάχαλκός

ἀλλ’οὐ, πολέμων ἐραστάς,

μή μοι δορὶ συνταράξεις

τὰν εὖ χαρίτων ἔχουσαν

πόλιν, ἀλλ’ἀνάσχου.

ὦ παῖ, τί μοι σύννοιαν ὄμμασιν φέρων

ἥκεις; νέον τι πολεμίων λέξεις πέρι;

μέλλουσιν ἢ πάρεισιν ἢ τί πυνθάνῃ;

οὐ γάρ τι μὴ ψεύσῃς γε κήρυκος λόγους ·

ὁ γὰρ στρατηγὸς εὐτυχὴς τὰ πρὸς θεῶν

εἶσιν, σάφ’οἶδα, καὶ μάλ’οὐ σμικρὸν φρονῶν,

ἐς τὰς Ἀθήνας. ἀλλὰ τῶν φρονημάτων

ὁ Ζεὺς κολαστὴς τῶν ἄγαν ὑπερφρόνων.

ἥκει στράτευμ’Ἀργεῖον Εὐρυσθεύςτ’ἄναξ ·

ἐγώ νιν αὐτὸς εἶδον. ἄνδρα γὰρ χρεών,

ὅστις στρατηγεῖν φησ’ἐπίστασθαι καλῶς,

οὐκ ἀγγέλοισι τοὺς ἐναντίους ὁρᾶν.

πεδία μὲν οὖν γῆς ἐς τάδ’οὐκ ἐφῆκέ πω

στρατόν, λεπαίαν δ’ὀφρύην καθήμενος

σκοπεῖ — δόκησιν δὴ τόδ’ἂν λέγοιμί σοι —

† ποίᾳ προσάξει στρατόπεδον τὰ νῦν δορὸς

ἐν ἀσφαλεῖτε τῆσδ’ἱδρύσεται χθονός †.

καὶ τἀμὰ μέντοι πάντ’ἄραρ’ἤδη καλῶς ·

πόλιςτ’ἐν ὅπλοις, σφάγιάθ’ἡτοιμασμένα

ἕστηκεν οἷς χρὴ ταῦτα τέμνεσθαι θεῶν,

τροπαῖάτ’ἐχθρῶν καὶ πόλει σωτήρια,

θυηπολεῖται δ’ἄστυ μάντεων ὕπο.

χρησμῶν δ’ἀοιδοὺς πάντας εἰς ἓν ἁλίσας

ἤλεγξα καὶ βέβηλα καὶ κεκρυμμένα

λόγια παλαιά, τῇδε γῇ σωτήρια.

καὶ τῶν μὲν ἄλλων διάφορ’ἐστὶ θεσφάτοις

πόλλ’· ἓν δὲ πᾶσι γνῶμα ταὐτὸν ἐμπρέπει ·

σφάξαι κελεύουσίν με παρθένον Κόρῃ

Δήμητρος, ἥτις ἐστὶ πατρὸς εὐγενοῦς.

ἐγὼ δ’ἔχω μέν, ὡς ὁρᾷς, προθυμίαν

τοσήνδ’ἐς ὑμᾶς · παῖδα δ’οὔτ’ἐμὴν κτενῶ

οὔτ’ἄλλον ἀστῶν τῶν ἐμῶν ἀναγκάσω

ἄκονθ’· ἑκὼν δὲ τίς κακῶς οὕτω φρονεῖ,

ὅστις τὰ φίλτατ’ἐκ χερῶν δώσει τέκνα;

καὶ νῦν πικρὰς ἂν συστάσεις ἂν εἰσίδοις,

τῶν μὲν λεγόντων ὡς δίκαιον ἦν ξένοις

ἱκέταις ἀρήγειν, τῶν δὲ μωρίαν ἐμὴν

κατηγορούντων · εἰ δὲ δὴ δράσω τόδε,

οἰκεῖος ἤδη πόλεμος ἐξαρτύεται.

ταῦτ’οὖν ὅρα σὺ καὶ συνεξεύρισχ’ὅπως

αὐτοίτε σωθήσεσθε καὶ πέδον τόδε,

κἀγὼ πολίταις μὴ διαβληθήσομαι.

οὐ γὰρ τυραννίδ’ὥστε βαρβάρων ἔχω ·

ἀλλ’, ἢν δίκαια δρῶ, δίκαια πείσομαι.

ἀλλ’ἦ πρόθυμον οὖσαν οὐκ ἐᾷ θεὸς

ξένοις ἀρήγειν τήνδε χρῄζουσιν πόλιν;

ὦ τέκν’, ἔοιγμεν ναυτίλοισιν, οἵτινες

χειμῶνος ἐκφυγόντες ἄγριον μένος

ἐς χεῖρα γῇ συνῆψαν, εἶτα χερσόθεν

πνοιαῖσιν ἠλάθησαν ἐς πόντον πάλιν.

οὕτω δὲ χἡμεῖς τῆσδ’ἀπωθούμεσθα γῆς

ἤδη πρὸς ἀκταῖς ὄντες ὡς σεσῳσμένοι.

οἴμοι · τί δῆτ’ἔτερψας ὦ τάλαινά με

ἐλπὶς τότ’, οὐ μέλλουσα διατελεῖν χάριν;

συγγνωστὰ γάρ τοι καὶ τὰ τοῦδ’, εἰ μὴ θέλει

κτείνειν πολιτῶν παῖδας · αἰνέσαι δ’ἔχω

καὶ τἀνθάδ’· εἰ θεοῖσι δὴ δοκεῖ τάδε

πράσσειν ἔμ’, οὔτοι σή γ’ἀπόλλυται χάρις.

ὦ παῖδες, ὑμῖν δ’οὐκ ἔχω τί χρήσομαι.

ποῖ τρεψόμεσθα; τίς γὰρ ἄστεπτος θεῶν;

ποῖον δὲ γαίας ἕρκος οὐκ ἀφίγμεθα;

ὀλούμεθ’, ὦ τέκν’· ἐκδοθησόμεσθα δή.

κἀμοῦ μὲν οὐδὲν εἴ με χρὴ θανεῖν μέλει,

πλὴν εἴ τι τέρψω τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς θανών ·

ὑμᾶς δὲ κλαίω καὶ κατοικτίρω, τέκνα,

καὶ τὴν γεραιὰν μητέρ’Ἀλκμήνην πατρός.

ὦ δυστάλαινα τοῦ μακροῦ βίου σέθεν,

τλήμων δὲ κἀγὼ πολλὰ μοχθήσας μάτην.

χρῆν χρῆν ἄρ’ἡμᾶς ἀνδρὸς εἰς ἐχθροῦ χέρας

πεσόντας αἰσχρῶς καὶ κακῶς λιπεῖν βίον.

ἀλλ’οἶσθ’ὅ μοι σύμπραξον; οὐχ ἅπασα γὰρ

πέφευγεν ἐλπὶς τῶνδέ μοι σωτηρίας ·

ἔμ’ἔκδος Ἀργείοισιν ἀντὶ τῶνδ’, ἄναξ,

καὶ μήτε κινδύνευε, σωθήτωτέ μοι

τέκν’· οὐ φιλεῖν δεῖ τὴν ἐμὴν ψυχήν · ἴτω.

μάλιστα δ’Εὐρυσθεύς με βούλοιτ’ἂν λαβὼν

τὸν Ἡράκλειον σύμμαχον καθυβρίσαι ·

σκαιὸς γὰρ ἁνήρ. τοῖς σοφοῖς δ’εὐκτὸν σοφῷ

ἔχθραν συνάπτειν, μὴ ἀμαθεῖ φρονήματι ·

πολλῆς γὰρ αἰδοῦς καὶ δίκης τις ἂν τύχοι.

ὦ πρέσβυ, μή νυν τήνδ’ἐπαιτιῶ πόλιν ·

τάχ’ἂν γὰρ ἡμῖν ψευδὲς ἀλλ’ὅμως κακὸν

γένοιτ’ὄνειδος ὡς ξένους προυδώκαμεν.

γενναῖα μὲν τάδ’εἶπας, ἀλλ’ἀμήχανα.

οὐ σοῦ χατίζων δεῦρ’ἄναξ στρατηλατεῖ ·

τί γὰρ γέροντος ἀνδρὸς Εὐρυσθεῖ πλέον

θανόντος; ἀλλὰ τούσδε βούλεται κτανεῖν.

δεινὸν γὰρ ἐχθροῖς βλαστάνοντες εὐγενεῖς,

νεανίαιτε καὶ πατρὸς μεμνημένοι

λύμας · ἃ κεῖνον πάντα προσκοπεῖν χρεών.

ἀλλ’, εἴ τιν’ἄλλην οἶσθα καιριωτέραν

βουλήν, ἑτοίμαζ’, ὡς ἔγωγ’ἀμήχανος

χρησμῶν ἀκούσας εἰμὶ καὶ φόβου πλέως.

ξένοι, θράσος μοι μηδὲν ἐξόδοις ἐμαῖς

προσθῆτε · πρῶτον γὰρ τόδ’ἐξαιτήσομαι ·

γυναικὶ γὰρ σιγήτε καὶ τὸ σωφρονεῖν

κάλλιστον, εἴσωθ’ἥσυχον μένειν δόμων.

τῶν σῶν δ’ἀκούσασ’, Ἰόλεως, στεναγμάτων

ἐξῆλθον, οὐ ταχθεῖσα πρεσβεύειν γένους.

ἀλλ’, εἰμὶ γάρ πως πρόσφορος, μέλει δέ μοι

μάλιστ’ἀδελφῶν, τῶνδε κἀμαυτῆς πέρι

θέλω πυθέσθαι, μὴ ’πὶ τοῖς πάλαι κακοῖς

προσκείμενόν τι πῆμα σὴν δάκνει φρένα.

ὦ παῖ, μάλιστα σ’οὐ νεωστὶ δὴ τέκνων

τῶν Ἡρακλείων ἐνδίκως αἰνεῖν ἔχω.

ἡμῖν δὲ δόξας εὖ προχωρῆσαι δρόμος

πάλιν μεθέστηκ’αὖθις ἐς τἀμήχανον ·

χρησμῶν γὰρ ᾠδούς φησι σημαίνειν ὅδε,

οὐ ταῦρον οὐ δὲ μόσχον, ἀλλὰ παρθένον

σφάξαι Κόρῃ Δήμητρος ἥτις εὐγενής,

εἰ χρὴ μὲν ἡμᾶς, χρὴ δὲ τήνδ’εἶναι πόλιν.

ταῦτ’οὖν ἀμηχανοῦμεν · οὔτε γὰρ τέκνα

σφάξειν ὅδ’αὑτοῦ φησιν οὔτ’ἄλλου τινός.

κἀμοὶ λέγει μὲν οὐ σαφῶς, λέγει δέ πως,

εἰ μή τι τούτων ἐξαμηχανήσομεν,

ἡμᾶς μὲν ἄλλην γαῖαν εὑρίσκειν τινά,

αὐτὸς δὲ σῶσαι τήνδε βούλεται χθόνα.

ἐν τῷδε κἀχόμεσθα σωθῆναι λόγῳ;

ἐν τῷδε, τἄλλα γ’εὐτυχῶς πεπραγότες.

μή νυν τρέσῃς ἔτ’ἐχθρὸν Ἀργεῖον δόρυ ·

ἐγὼ γὰρ αὐτὴ πρὶν κελευσθῆναι, γέρον,

θνῄσκειν ἑτοίμη καὶ παρίστασθαι σφαγῇ.

τί φήσομεν γάρ, εἰ πόλις μὲν ἀξιοῖ

κίνδυνον ἡμῶν οὕνεκ’αἴρεσθαι μέγαν,

αὐτοὶ δὲ προστιθέντες ἄλλοισιν πόνους,

παρόν σφε σῷσαι, φευξόμεσθα μὴ θανεῖν;

οὐ δῆτ’, ἐπεί τοι καὶ γέλωτος ἄξια,

στένειν μὲν ἱκέτας δαιμόνων καθημένους,

πατρὸς δ’ἐκείνου φύντας οὗ πεφύκαμεν

κακοὺς ὁρᾶσθαι · ποῦ τάδ’ἐν χρηστοῖς πρέπει;

κάλλιον, οἶμαι, τῆσδ’— ἃ μὴ τύχοι ποτέ —

πόλεως ἁλούσης, χεῖρας εἰς ἐχθρῶν πεσεῖν,

† κἄπειτα τινὰ † πατρὸς οὖσαν εὐγενοῦς

παθοῦσαν Ἅιδην μηδὲν ἧσσον εἰσιδεῖν.

ἀλλ’ἐκπεσοῦσα τῆσδ’ἀλητεύσω χθονός;

κοὐκ αἰσχυνοῦμαι δῆτ’, ἐὰν δή τις λέγῃ ·

τί δεῦρ’ἀφίκεσθ’ἱκεσίοισι σὺν κλάδοις

αὐτοὶ φιλοψυχοῦντες; ἔξιτε χθονός ·

κακοὺς γὰρ ἡμεῖς οὐ προσωφελήσομεν.

ἀλλ’οὐ δὲ μέντοι, τῶνδε μὲν τεθνηκότων,

αὐτὴ δὲ σωθεῖσ’, ἐλπίδ’εὖ πράξειν ἔχω ·

— πολλοὶ γὰρ ἤδη τῇδε προύδοσαν φίλους. —

τίς γὰρ κόρην ἔρημον ἢ δάμαρτ’ἔχειν,

ἢ παιδοποιεῖν ἐξ ἐμοῦ βουλήσεται;

οὐκ οὖν θανεῖν ἄμεινον ἢ τούτων τυχεῖν

ἀναξίαν; ἄλλῃ δὲ κἂν πρέποι τινὶ

μᾶλλον τάδ’, ἥτις μὴ ’πίσημος ὡς ἐγώ.

ἡγεῖσθ’ὅπου δεῖ σῶμα κατθανεῖν τόδε

καὶ στεμματοῦτε καὶ κατάρχεσθ’, εἰ δοκεῖ ·

νικᾶτε δ’ἐχθρούς · ἥδε γὰρ ψυχὴ πάρα

ἑκοῦσα κοὐκ ἄκουσα · κἀξαγγέλλομαι

θνῄσκειν ἀδελφῶν τῶνδε κἀμαυτῆς ὕπερ.

εὕρημα γάρ τοι μὴ φιλοψυχοῦσ’ἐγὼ

κάλλιστον ηὕρηκ’, εὐκλεῶς λιπεῖν βίον.

φεῦ φεῦ, τί λέξω παρθένου μέγαν λόγον

κλύων, ἀδελφῶν ἣ πάρος θέλει θανεῖν;

τούτων τίς ἂν λέξειε γενναίους λόγους

μᾶλλον, τίς ἂν δράσειεν ἀνθρώπων ἔτι;

ὦ τέκνον, οὐκ ἔστ’ἄλλοθεν τὸ σὸν κάρα,

ἀλλ’ἐξ ἐκείνου σπέρμα τῆς θείας φρενὸς

πέφυκας Ἡράκλειος · οὐ δ’αἰσχύνομαι

τοῖς σοῖς λόγοισι, τῇ τύχῃ δ’ἀλγύνομαι.

ἀλλ’ᾗ γένοιτ’ἂν ἐνδικωτέρως φράσω ·

πάσας ἀδελφὰς τῆσδε δεῦρο χρὴ καλεῖν,

κᾆθ’ἡ λαχοῦσα θνῃσκέτω γένους ὕπερ ·

σὲ δ’οὐ δίκαιον κατθανεῖν ἄνευ πάλου.

οὐκ ἂν θάνοιμι τῇ τύχῃ λαχοῦσ’ἐγώ ·

χάρις γὰρ οὐ πρόσεστι · μὴ λέξῃς, γέρον.

ἀλλ’, εἰ μὲν ἐνδέχεσθε καὶ βούλεσθέ μοι

χρῆσθαι προθύμως, τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐγὼ

δίδωμ’ἑκοῦσα τοῖσδ’, ἀναγκασθεῖσα δ’οὔ.

φεῦ ·

ὅδ’αὖ λόγος σοι τοῦ πρὶν εὐγενέστερος ·

κἀκεῖνος ἦν ἄριστος · ἀλλ’ὑπερφέρεις

τόλμῃτε τόλμαν καὶ λόγῳ χρηστῷ λόγον.

οὐ μὴν κελεύω γ’οὐ δ’ἀπεννέπω, τέκνον,

θνῄσκειν σ’· ἀδελφοὺς δ’ὠφελεῖς θανοῦσα σούς.

σοφῶς κελεύεις · μὴ τρέσῃς μιάσματος

τοὐμοῦ μετασχεῖν, ἀλλ’ἐλευθέρως θάνω.

ἕπου δέ, πρέσβυ · σῇ γὰρ ἐνθανεῖν χερὶ

θέλω · πέπλοις δὲ σῶμ’ἐμὸν κρύψον παρών ·

ἐπεὶ σφαγῆς γε πρὸς τὸ δεινὸν εἶμ’ἐγώ,

εἴπερ πέφυκα πατρὸς οὗπερ εὔχομαι.

οὐκ ἂν δυναίμην σῷ παρεστάναι μόρῳ.

σὺ δ’ἀλλὰ τοῦδε χρῇζε, μή μ’ἐν ἀρσένων,

ἀλλ’ἐν γυναικῶν, χερσὶν ἐκπνεῦσαι βίον.

ἔσται τάδ’, ὦ τάλαινα παρθένων, ἐπεὶ

κἀμοὶ τόδ’αἰσχρόν, μή σε κοσμεῖσθαι καλῶς,

πολλῶν ἕκατι, τῆςτε σῆς εὐψυχίας

καὶ τοῦ δικαίου · τλημονεστάτην δὲ σὲ

πασῶν γυναικῶν εἶδον ὀφθαλμοῖς ἐγώ.

ἀλλ’, εἴ τι βούλῃ, τούσδε τὸν γέροντάτε

χώρει προσειποῦσ’ὑστάτοις προσφθέγμασιν.

ὦ χαῖρε, πρέσβυ, χαῖρε καὶ δίδασκέ μοι

τοιούσδε τούσδε παῖδας, ἐς τὸ πᾶν σοφούς,

ὥσπερ σύ, μηδὲν μᾶλλον · ἀρκέσουσι γάρ.

πειρῶ δὲ σῶσαι μὴ θανεῖν, πρόθυμος ὤν ·

σοὶ παῖδές ἐσμεν, σαῖν χεροῖν τεθράμμεθα.

ὁρᾷς δὲ κἀμὲ τὴν ἐμὴν ὥραν γάμου

διδοῦσαν ἀντὶ τῶνδε κατθανουμένην.

ὑμεῖςτ’, ἀδελφῶν ἡ παροῦσ’ὁμιλία,

εὐδαιμονοῖτε, καὶ γένοιθ’ὑμῖν ὅσων

ἡμὴ πάροιθε καρδία σφαγήσεται.

καὶ τὸν γέροντα τήντ’ἔσω γραῖαν δόμων

τιμᾶτε πατρὸς μητέρ’Ἀλκμήνην ἐμοῦ

ξένουςτε τούσδε. κἂν ἀπαλλαγὴ πόνων

καὶ νόστος ὑμῖν εὑρεθῇ ποτ’ἐκ θεῶν,

μέμνησθε τὴν σώτειραν ὡς θάψαι χρεών.

κάλλιστά τοι δίκαιον · οὐ γὰρ ἐνδεὴς

ὑμῖν παρέστην, ἀλλὰ προύθανον γένους.

τάδ’ἀντὶ παίδων ἐστί μοι κειμήλια

καὶ παρθενείας, εἴ τι δὴ κάτω χθονός ·

εἴη γε μέντοι μηδέν. εἰ γὰρ ἕξομεν

κἀκεῖ μερίμνας οἱ θανούμενοι βροτῶν,

οὐκ οἶδ’ὅποι τις τρέψεται · τὸ γὰρ θανεῖν

κακῶν μέγιστον φάρμακον νομίζεται.

ἀλλ’, ὦ μέγιστον ἐκπρέπουσ’εὐψυχίᾳ

πασῶν γυναικῶν, ἴσθι, τιμιωτάτη

καὶ ζῶσ’ὑφ’ἡμῶν καὶ θανοῦσ’ἔσῃ πολύ ·

καὶ χαῖρε · δυσφημεῖν γὰρ ἅζομαι θεάν,

ᾗ σὸν κατῆρκται σῶμα, Δήμητρος κόρην.

ὦ παῖδες, οἰχόμεσθα · λύεται μέλη

λύπῃ · λάβεσθε κεἰς ἕδραν μ’ἐρείσατε

αὐτοῦ πέπλοισι τοῖσδε κρύψαντες, τέκνα.

ὡς οὔτε τούτοις ἥδόμαι πεπραγμένοις,

χρησμοῦτε μὴ κρανθέντος οὐ βιώσιμον ·

μείζων γὰρ ἄτη · συμφορὰ δὲ καὶ τάδε.

οὔτινά φημι θεῶν ἄτερ ὄλβιον, οὐ βαρύποτμον,

ἄνδρα γενέσθαι ·

οὐ δὲ τὸν αὐτὸν ἀεὶ βεβάναι δόμον

εὐτυχίᾳ · παρὰ δ’ἄλλαν ἄλλα

μοῖρα διώκει.

τὸν μὲν ἀφ’ὑψηλῶν βραχὺν ᾤκισε,

τὸν δ’ἀλέταν εὐδαίμονα τεύχει.

μόρσιμα δ’οὔτι φυγεῖν θέμις, οὐ

σοφίᾳ τις ἀπώσεται, ἀλλὰ μάταν ὁ

πρόθυμος ἀεὶ πόνον ἕξει.

ἀλλὰ σὺ μὴ προπίτνων τὰ θεῶν φέρε, μη δ’ὑπεράλγει

φροντίδα λύπᾳ ·

εὐδόκιμον γὰρ ἔχει θανάτου μέρος

ἁ μελέα πρότ’ἀδελφῶν καὶ γᾶς ·

οὐ δ’ἀκλεής νιν

δόξα πρὸς ἀνθρώπων ὑποδέξεται ·

ἁ δ’ἀρετὰ βαίνει διὰ μόχθων.

ἄξια μὲν πατρός, ἄξια δ’

εὐγενίας τάδε γίγνεται · εἰ δὲ σέβεις

θανάτους ἀγαθῶν, μετέχω σοι.

[…]

[…]

[…]

[…]

ὦ τέκνα, χαίρετ’· Ἰόλεως δὲ ποῦ γέρων;

μήτηρτε πατρὸς τῆσδ’ἕδρας ἀποστατεῖ;

πάρεσμεν, οἵα δή γ’ἐμοῦ παρουσία.

τί χρῆμα κεῖσαι καὶ κατηφὲς ὄμμ’ἔχεις;

φροντίς τις ἦλθ’οἰκεῖος, ᾗ συνειχόμην.

ἔπαιρέ νυν σεαυτόν, ὄρθωσον κάρα.

γέροντές ἐσμεν κοὐδαμῶς ἐρρώμεθα.

ἥκω γε μέντοι χάρμα σοι φέρων μέγα.

τίς δ’εἶ σύ; ποῦ σοι συντυχὼν ἀμνημονῶ;

Ὕλλου πενέστης · οὔ με γιγνώσκεις ὁρῶν;

ὦ φίλταθ’, ἥκεις ἆρα σωτὴρ νῷν βλάβης;

μάλιστα · καὶ πρός γ’εὐτυχεῖς τὰ νῦν τάδε.

ὦ μῆτερ ἐσθλοῦ παιδός, Ἀλκμήνην λέγω,

ἔξελθ’, ἄκουσον τοῦδε φιλτάτους λόγους.

πάλαι γὰρ ὠδίνουσα τῶν ἀφιγμένων

ψυχὴν ἐτήκου νόστος εἰ γενήσεται.

τί χρῆμ’ἀϋτῆς πᾶν τόδ’ἐπλήσθη στέγος

Ἰόλαε; μῶν τίς σ’αὖ βιάζεται παρὼν

κῆρυξ ἀπ’Ἄργους; ἀσθενὴς μὲν ἥ γ’ἐμὴ

ῥώμη, τοσόνδε δ’εἰδέναι σ’ἐχρῆν, ξένε,

οὐκ ἔστ’ἄγειν σε τούσδ’ἐμοῦ ζώσης ποτέ.

ἦ τἄρ’ἐκείνου μὴ νομιζοίμην ἐγὼ

μήτηρ ἔτ’· εἰ δὲ τῶνδε προσθίξῃ χερί,

δυοῖν γερόντοιν οὐ καλῶς ἀγωνιῇ.

θάρσει, γεραιά, μὴ τρέσῃς · οὐκ Ἀργόθεν

κῆρυξ ἀφῖκται πολεμίους λόγους ἔχων.

τί γὰρ βοὴν ἔστησας ἄγγελον φόβου;

σέ, πρόσθε ναοῦ τοῦδ’ὅπως βαίης πέλας.

οὐκ ἴσμεν ἡμεῖς ταῦτα · τίς γάρ ἐσθ’ὅδε;

ἥκοντα παῖδα παιδὸς ἀγγέλλει σέθεν.

ὦ χαῖρε καὶ σὺ τοῖσδε τοῖς ἀγγέλμασιν.

ἀτὰρ τί χώρᾳ τῇδε προσβαλὼν πόδα

ποῦ νῦν ἄπεστι; τίς νιν εἶργε συμφορὰ

σὺν σοὶ φανέντα δεῦρ’ἐμὴν τέρψαι φρένα;

στρατὸν καθίζει τάσσεταίθ’ὃν ἦλθ’ἔχων.

τοῦδ’οὐκέθ’ἡμῖν τοῦ λόγου μέτεστι δή.

μέτεστιν · ἡμῶν δ’ἔργον ἱστορεῖν τάδε.

τί δῆτα βούλῃ τῶν πεπραγμένων μαθεῖν;

πόσον τι πλῆθος συμμάχων πάρεστ’ἔχων;

πολλούς · ἀριθμὸν δ’ἄλλον οὐκ ἔχω φράσαι.

ἴσασιν, οἶμαι, ταῦτ’· Ἀθηναίων πρόμοι;

ἴσασι · καὶ δὴ λαιὸν ἕστηκεν κέρας.

ἤδη γὰρ ὡς ἐς ἔργον ὥπλισται στρατός;

καὶ δὴ παρῆκται σφάγια τάξεων ἑκάς.

πόσον τι δ’ἔστ’ἄπωθεν Ἀργεῖον δόρυ;

ὥστ’ἐξορᾶσθαι τὸν στρατηγὸν ἐμφανῶς.

τί δρῶντα; μῶν τάσσοντα πολεμίων στίχας;

ᾐκάζομεν ταῦτ’· οὐ γὰρ ἐξηκούομεν.

ἀλλ’εἶμ’· ἐρήμους δεσπότας τοὐμὸν μέρος

οὐκ ἂν θέλοιμι πολεμίοισι συμβαλεῖν.

κἄγωγε σὺν σοί · ταὐτὰ γὰρ φροντίζομεν,

φίλοις παρόντες, ὡς ἔοιγμεν, ὠφελεῖν.

ἥκιστα πρὸς σοῦ μῶρον ἦν εἰπεῖν ἔπος.

καὶ μὴ μετασχεῖν γ’ἀλκίμου μάχης φίλοις.

οὐκ ἔστ’ἐν ὄψει τραῦμα μὴ δρώσης χερός.

τί δ’; οὐ σθένοιμι κἂν ἐγὼ δι’ἀσπίδος;

σθένοις ἄν, ἀλλὰ πρόσθεν αὐτὸς ἂν πέσοις.

οὐδεὶς ἔμ’ἐχθρῶν προσβλέπων ἀνέξεται.

οὐκ ἔστιν, ὦ τᾶν, ἥ ποτ’ἦν ῥώμη σέθεν.

ἀλλ’οὖν μαχοῦνται γ’ἀριθμὸν οὐκ ἐλάσσοσι.

σμικρὸν τὸ σὸν σήκωμα προστίθης φίλοις.

μή τοί μ’ἔρυκε δρᾶν παρεσκευασμένον.

δρᾶν μὲν σύ γ’οὐχ οἷόςτε, βούλεσθαι δ’ἴσως.

ὡς μὴ μενοῦντα τἄλλα σοι λέγειν πάρα.

πῶς οὖν ὁπλίταις τευχέων ἄτερ φανῇ;

ἔστ’ἐν δόμοισιν ἔνδον αἰχμάλωθ’ὅπλα,

τοῖς δ’οὖσι χρησόμεσθα · κἀποδώσομεν

ζῶντες, θανόντας δ’οὐκ ἀπαιτήσει θεός.

ἀλλ’εἴσιθ’εἴσω κἀπὸ πασσάλων ἑλὼν

ἔνεγχ’ὁπλίτην κόσμον ὡς τάχιστά μοι.

αἰσχρὸν γὰρ οἰκούρημα γίγνεται τόδε,

τοὺς μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ δειλίᾳ μένειν.

λῆμα μὲν οὔπω στόρνυσι χρόνος

τὸ σόν, ἀλλ’ἡβᾷ, σῶμα δὲ φροῦδον.

τί πονεῖς ἄλλως ἃ σὲ μὲν βλάψει,

σμικρὰ δ’ὀνήσει πόλιν ἡμετέραν;

χρὴ γνωσιμαχεῖν τὴν ἡλικίαν,

τὰ δ’ἀμήχαν’ἐᾶν · οὐκ ἔστιν ὅπως

ἥβην κτήσῃ πάλιν αὖθις.

τί χρῆμα μέλλεις σῶν φρενῶν οὐκ ἔνδον ὢν

λιπεῖν μ’ἔρημον σὺν τέκνοις ἐμοῖς; …

ἀνδρῶν γὰρ ἀλκή · σοὶ δὲ χρῆν τούτων μέλειν.

τί δ’; ἢν θάνῃς σύ, πῶς ἐγὼ σωθήσομαι;

παιδὸς μελήσει παισὶ τοῖς λελειμμένοις.

ἢν δ’οὖν, ὃ μὴ γένοιτο, χρήσωνται τύχῃ;

οἵδ’οὐ προδώσουσίν σε, μὴ τρέσῃς, ξένοι.

τοσόνδε γάρ τοι θάρσος, οὐδὲν ἄλλ’ἔχω.

καὶ Ζηνὶ τῶν σῶν, οἶδ’ἐγώ, μέλει πόνων.

φεῦ ·

Ζεὺς ἐξ ἐμοῦ μὲν οὐκ ἀκούσεται κακῶς ·

εἰ δ’ἐστὶν ὅσιος αὐτὸς οἶδεν εἰς ἐμέ.

ὅπλων μὲν ἤδη τήνδ’ὁρᾷς παντευχίαν,

φθάνοις δ’ἂν οὐκ ἂν τοῖσδε συγκρύπτων δέμας ·

ὡς ἐγγὺς ἁγών, καὶ μάλιστ’Ἄρης στυγεῖ

μέλλοντας · εἰ δὲ τευχέων φοβῇ βάρος,

νῦν μὲν πορεύου γυμνός, ἐν δὲ τάξεσιν

κόσμῳ πυκάζου τῷδ’· ἐγὼ δ’οἴσω τέως.

καλῶς ἔλεξας · ἀλλ’ἐμοὶ πρόχειρ’ἔχων

τεύχη κόμιζε, χειρὶ δ’ἔνθες ὀξύην,

λαιόντ’ἔπαιρε πῆχυν, εὐθύνων πόδα.

ἦ παιδαγωγεῖν γὰρ τὸν ὁπλίτην χρεών;

ὄρνιθος οὕνεκ’ἀσφαλῶς πορευτέον.

εἴθ’ἦσθα δυνατὸς δρᾶν ὅσον πρόθυμος εἶ.

ἔπειγε · λειφθεὶς δεινὰ πείσομαι μάχης.

σύ τοι βραδύνεις, οὐκ ἐγὼ δοκῶ τι δρᾶν.

οὔκουν ὁρᾷς μου κῶλον ὡς ἐπείγεται;

ὁρῶ δοκοῦντα μᾶλλον ἢ σπεύδοντά σε.

οὐ ταῦτα λέξεις, ἡνίκ’ἂν λεύσσῃς μ’ἐκεῖ.

τί δρῶντα; βουλοίμην δ’ἂν εὐτυχοῦντά γε.

δι’ἀσπίδος θείνοντα πολεμίων τινά.

εἰ δή ποθ’ἥξομέν γε · τοῦτο γὰρ φόβος.

φεῦ ·

εἴθ’, ὦ βραχίων, οἷον ἡβήσαντά σε

μεμνήμεθ’ἡμεῖς, ἡνίκα ξὺν Ἡρακλεῖ

Σπάρτην ἐπόρθεις, σύμμαχος γένοιό μοι

τοιοῦτος · οἵαν ἂν τροπὴν Εὐρυσθέως

θείμην · ἐπεί τοι καὶ κακὸς μένειν δόρυ.

ἔστιν δ’ἐν ὄλβῳ καὶ τόδ’οὐκ ὀρθῶς ἔχον,

εὐψυχίας δόκησις · οἰόμεσθα γὰρ

τὸν εὐτυχοῦντα πάντ’ἐπίστασθαι καλῶς.

Γᾶ καὶ παννύχιος

σελάνα καὶ λαμπρόταται θεοῦ

φαεσίμβροτοι αὐγαί,

ἀγγελίαν μοι ἐνέγκαιτ’·

ἰαχήσατε δ’οὐρανῷ

καὶ παρὰ θρόνον ἀρχέταν

γλαυκᾶς ἐν Ἀθάνας.

μέλλω τᾶς πατριώτιδος

γᾶς, μέλλω καὶ ὑπὲρ δόμων

ἱκέτας ὑποδεχθεὶς

κίνδυνον πολιῷ τεμεῖν σιδάρῳ.

δεινὸν μὲν πόλιν ὡς

Μυκήνας εὐδαίμονα καὶ δορὸς

πολυαίνετον ἀλκᾷ

μῆνιν ἐμᾷ χθονὶ κεύθειν ·

κακὸν δ’, ὦ πόλις, εἰ ξένους

ἱκτῆρας παραδώσομεν

κελεύμασιν Ἄργους.

Ζεύς μοι σύμμαχος, οὐ

φοβοῦμαι, Ζεύς μοι χάριν ἐνδίκως

ἔχει · οὔποτε θνατῶν

ἥσσους δαίμονες ἔκ γ’ἐμοῦ φανοῦνται.

ἀλλ’, ὦ πότνια — σὸν γὰρ

οὖδας, σὸν καὶ πόλις, ἇς σὺ

μάτηρ δέσποινάτε καὶ φύλαξ —

πόρευσον ἄλλᾳ τὸν οὐ δικαίως

τᾷδ’ἐπάγοντα δορυσσοῦν

στρατὸν Ἀργόθεν · οὐ γὰρ ἐμᾷ γ’ἀρετᾷ

δίκαιός εἰμ’ἐκπεσεῖν μελάθρων.

ἐπεί σοι πολύθυτος ἀεὶ

τιμὰ κραίνεται, οὐ δὲ

λάθει μηνῶν φθινὰς ἁμέρα,

νέωντ’ἀοιδαὶ χορῶντε μολπαί.

ἀνεμόεντι δ’ἐπ’ὄχθῳ

ὀλολύγματα παννυχίοις ὑπὸ

παρθένων ἰαχεῖ ποδῶν κρότοισιν.

δέσποινα, μύθους σοίτε συντομωτάτους

† κλύειν ἐμοίτε τῷδε καλλίστους φέρω †.

νικῶμεν ἐχθροὺς καὶ τροπαῖ’ἱδρύεται

παντευχίαν ἔχοντα πολεμίων σέθεν.

ὦ φίλταθ’, ἥδε σ’ἡμέρα διήλασεν

ἐλευθερῶσαι τοῖσδε τοῖς ἀγγέλμασιν.

μιᾶς δ’ἔμ’οὔπω συμφορᾶς ἐλευθεροῖς ·

φόβος γὰρ εἴ μοι ζῶσιν οὓς ἐγὼ θέλω.

ζῶσιν μέγιστόν γ’εὐκλεεῖς κατὰ στρατόν.

ὁ μὲν γέρων οὐκ ἔστιν Ἰόλεως ὅδε;

μάλιστα, πράξας δ’ἐκ θεῶν κάλλιστα δή.

τί δ’ἔστι; μῶν τι κεδνὸν ἠγωνίζετο;

νέος μεθέστηκ’ἐκ γέροντος αὖθις αὖ.

θαυμάστ’ἔλεξας · ἀλλά σ’εὐτυχῆ φίλων

μάχης ἀγῶνα πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω.

εἷς μου λόγος σοι πάντα σημανεῖ τάδε.

ἐπεὶ γὰρ ἀλλήλοισιν ὁπλίτην στρατὸν

κατὰ στόμ’ἐκτείνοντες ἀντετάξαμεν,

ἐκβὰς τεθρίππων Ὕλλος ἁρμάτων πόδα

ἔστη μέσοισιν ἐν μεταιχμίοις δορός.

κἄπειτ’ἔλεξεν · Ὦ στρατήγ’ὃς Ἀργόθεν

ἥκεις, τί τήνδε γαῖαν οὐκ εἰάσαμεν

[…]

[…]

καὶ τὰς Μυκήνας οὐδὲν ἐργάσῃ κακὸν

ἀνδρὸς στερήσας · ἀλλ’ἐμοὶ μόνος μόνῳ

μάχην συνάψας, ἢ κτανὼν ἄγου λαβὼν

τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἢ θανὼν ἐμοὶ

τιμὰς πατρῴους καὶ δόμους ἔχειν ἄφες.