Medea

εἴθ’ὤφελ’Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος

Κόλχων ἐς αἶαν κυανέας Συμπληγάδας,

μη δ’ἐν νάπαισι Πηλίου πεσεῖν ποτε

τμηθεῖσα πεύκη, μη δ’ἐρετμῶσαι χέρας

ἀνδρῶν ἀριστέων οἳ τὸ πάγχρυσον δέρος

Πελίᾳ μετῆλθον. οὐ γὰρ ἂν δέσποιν’ἐμὴ

Μήδεια πύργους γῆς ἔπλευσ’Ἰωλκίας

ἔρωτι θυμὸν ἐκπλαγεῖσ’Ἰάσονος ·

οὐ δ’ἂν κτανεῖν πείσασα Πελιάδας κόρας

πατέρα κατῴκει τήνδε γῆν Κορινθίαν

φίλωντε τῶν πρὶν ἀμπλακοῦσα καὶ πάτρας.

καὶ πρὶν μὲν εἶχε κἀνθάδ’οὐ μεμπτὸν βίον

ξὺν ἀνδρὶ καὶ τέκνοισιν, ἁνδάνουσα μὲν

φυγὰς πολίταις ὧν ἀφίκετο χθόνα

αὐτῷτε πάντα ξυμφέρουσ’Ἰάσονι ·

ἥπερ μεγίστη γίγνεται σωτηρία,

ὅταν γυνὴ πρὸς ἄνδρα μὴ διχοστατῇ.

νῦν δ’ἐχθρὰ πάντα, καὶ νοσεῖ τὰ φίλτατα.

προδοὺς γὰρ αὑτοῦ τέκνα δεσπότιντ’ἐμὴν

γάμοις Ἰάσων βασιλικοῖς εὐνάζεται,

γήμας Κρέοντος παῖδ’, ὃς αἰσυμνᾷ χθονός.

Μήδεια δ’ἡ δύστηνος ἠτιμασμένη

βοᾷ μὲν ὅρκους, ἀνακαλεῖ δὲ δεξιᾶς

πίστιν μεγίστην, καὶ θεοὺς μαρτύρεται

οἵας ἀμοιβῆς ἐξ Ἰάσονος κυρεῖ.

κεῖται δ’ἄσιτος, σῶμ’ὑφεῖσ’ἀλγηδόσιν,

τὸν πάντα συντήκουσα δακρύοις χρόνον

ἐπεὶ πρὸς ἀνδρὸς ᾔσθετ’ἠδικημένη,

οὔτ’ὄμμ’ἐπαίρουσ’οὔτ’ἀπαλλάσσουσα γῆς

πρόσωπον · ὡς δὲ πέτρος ἢ θαλάσσιος

κλύδων ἀκούει νουθετουμένη φίλων,

ἢν μή ποτε στρέψασα πάλλευκον δέρην

αὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ’ἀποιμώξῃ φίλον

καὶ γαῖαν οἴκουςθ’, οὓς προδοῦσ’ἀφίκετο

μετ’ἀνδρὸς ὅς σφε νῦν ἀτιμάσας ἔχει.

ἔγνωκε δ’ἡ τάλαινα συμφορᾶς ὕπο

οἷον πατρῴας μὴ ἀπολείπεσθαι χθονός.

στυγεῖ δὲ παῖδας οὐ δ’ὁρῶσ’εὐφραίνεται.

δέδοικα δ’αὐτὴν μή τι βουλεύσῃ νέον ·

βαρεῖα γὰρ φρήν, οὐ δ’ἀνέξεται κακῶς

πάσχουσ’( ἐγᾦδα τήνδε) δειμαίνωτέ νιν

μὴ θηκτὸν ὤσῃ φάσγανον δι’ἥπατος

σιγῇ δόμους εἰσβᾶσ’, ἵν’ἔστρωται λέχος,

ἢ καὶ τυράννους τόντε γήμαντα κτάνῃ

κἄπειτα μείζω συμφορὰν λάβῃ τινά.

δεινὴ γάρ · οὔτοι ῥᾳδίως γε συμβαλὼν

ἔχθραν τις αὐτῇ καλλίνικος ᾁσεται.

ἀλλ’οἵδε παῖδες ἐκ τρόχων πεπαυμένοι

στείχουσι, μητρὸς οὐδὲν ἐννοούμενοι

κακῶν · νέα γὰρ φροντὶς οὐκ ἀλγεῖν φιλεῖ.

παλαιὸν οἴκων κτῆμα δεσποίνης ἐμῆς,

τί πρὸς πύλαισι τήνδ’ἄγουσ’ἐρημίαν

ἕστηκας, αὐτὴ θρεομένη σαυτῇ κακά;

πῶς σοῦ μόνη Μήδεια λείπεσθαι θέλει;

τέκνων ὀπαδὲ πρέσβυ τῶν Ἰάσονος,

χρηστοῖσι δούλοις ξυμφορὰ τὰ δεσποτῶν

κακῶς πίτνοντα, καὶ φρενῶν ἀνθάπτεται.

ἐγὼ γὰρ ἐς τοῦτ’ἐκβέβηκ’ἀλγηδόνος

ὥσθ’ἵμερός μ’ὑπῆλθε γῇτε κοὐρανῷ

λέξαι μολούσῃ δεῦρο δεσποίνης τύχας.

οὔπω γὰρ ἡ τάλαινα παύεται γόων;

ζηλῶ σ’· ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ.

ὦ μῶρος, εἰ χρὴ δεσπότας εἰπεῖν τόδε ·

ὡς οὐδὲν οἶδε τῶν νεωτέρων κακῶν.

τί δ’ἔστιν, ὦ γεραιέ; μὴ φθόνει φράσαι.

οὐδέν · μετέγνων καὶ τὰ πρόσθ’εἰρημένα.

μή, πρὸς γενείου, κρύπτε σύνδουλον σέθεν ·

σιγὴν γάρ, εἰ χρή, τῶνδε θήσομαι πέρι.

ἤκουσά του λέγοντος, οὐ δοκῶν κλύειν,

πεσσοὺς προσελθών, ἔνθα δὴ παλαίτεροι

θάσσουσι, σεμνὸν ἀμφὶ Πειρήνης ὕδωρ,

ὡς τούσδε παῖδας γῆς ἐλᾶν Κορινθίας

σὺν μητρὶ μέλλοι τῆσδε κοίρανος χθονὸς

Κρέων. ὁ μέντοι μῦθος εἰ σαφὴς ὅδε

οὐκ οἶδα · βουλοίμην δ’ἂν οὐκ εἶναι τόδε.

καὶ ταῦτ’Ἰάσων παῖδας ἐξανέξεται

πάσχοντας, εἰ καὶ μητρὶ διαφορὰν ἔχει;

παλαιὰ καινῶν λείπεται κηδευμάτων,

κοὐκ ἔστ’ἐκεῖνος τοῖσδε δώμασιν φίλος.

ἀπωλόμεσθ’ἄρ’, εἰ κακὸν προσοίσομεν

νέον παλαιῷ, πρὶν τόδ’ἐξηντληκέναι.

ἀτὰρ σύ γ’, οὐ γὰρ καιρὸς εἰδέναι τόδε

δέσποιναν, ἡσύχαζε καὶ σίγα λόγον.

ὦ τέκν’, ἀκούεθ’οἷος εἰς ὑμᾶς πατήρ;

ὄλοιτο μὲν μή · δεσπότης γάρ ἐστ’ἐμός ·

ἀτὰρ κακός γ’ὢν ἐς φίλους ἁλίσκεται.

τίς δ’οὐχὶ θνητῶν; ἄρτι γιγνώσκεις τόδε,

ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ,

οἱ μὲν δικαίως, οἱ δὲ καὶ κέρδους χάριν

εἰ τούσδε γ’εὐνῆς οὕνεκ’οὐ στέργει πατήρ;

ἴτ’, εὖ γὰρ ἔσται, δωμάτων ἔσω, τέκνα.

σὺ δ’ὡς μάλιστα τούσδ’ἐρημώσας ἔχε

καὶ μὴ πέλαζε μητρὶ δυσθυμουμένῃ.

ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένην

τοῖσδ’, ὥς τι δρασείουσαν · οὐ δὲ παύσεται

χόλου, σάφ’οἶδα, πρὶν κατασκῆψαί τινι.

ἐχθρούς γε μέντοι, μὴ φίλους, δράσειέ τι.

δύστανος ἐγὼ μελέατε πόνων,

ἰώ μοί μοι, πῶς ἂν ὀλοίμαν;

τόδ’ἐκεῖνο, φίλοι παῖδες · μήτηρ

κινεῖ κραδίαν, κινεῖ δὲ χόλον. σπεύδετε θᾶσσον δώματος εἴσω

καὶ μὴ πελάσητ’ὄμματος ἐγγὺς

μη δὲ προσέλθητ’, ἀλλὰ φυλάσσεσθ’

ἄγριον ἦθος στυγεράντε φύσιν

φρενὸς αὐθάδους.

ἴτε νυν, χωρεῖθ’ὡς τάχος εἴσω ·

δῆλον ἀπ’ἀρχῆς ἐξαιρόμενον

νέφος οἰμωγῆς ὡς τάχ’ἀνάψει

μείζονι θυμῷ · τί ποτ’ἐργάσεται

μεγαλόσπλαγχνος δυσκατάπαυστος

ψυχὴ δηχθεῖσα κακοῖσιν;

ἔπαθον τλάμων ἔπαθον μεγάλων

ἄξι’ὀδυρμῶν. ὦ κατάρατοι

παῖδες ὄλοισθε στυγερᾶς ματρὸς

σὺν πατρί, καὶ πᾶς δόμος ἔρροι.

ἰώ μοί μοι, ἰὼ τλήμων.

τί δέ σοι παῖδες πατρὸς ἀμπλακίας

μετέχουσι; τί τούσδ’ἔχθεις; οἴμοι,

τέκνα, μή τι πάθηθ’ὡς ὑπεραλγῶ.

δεινὰ τυράννων λήματα καί πως

ὀλίγ’ἀρχόμενοι, πολλὰ κρατοῦντες

χαλεπῶς ὀργὰς μεταβάλλουσιν.

τὸ γὰρ εἰθίσθαι ζῆν ἐπ’ἴσοισιν

κρεῖσσον · ἐμοὶ γοῦν ἐπὶ μὴ μεγάλοις

ὀχυρῶςτ’εἴη καταγηράσκειν.

τῶν γὰρ μετρίων πρῶτα μὲν εἰπεῖν

τοὔνομα νικᾷ, χρῆσθαίτε μακρῷ

λῷστα βροτοῖσιν · τὰ δ’ὑπερβάλλοντ’

οὐδένα καιρὸν δύναται θνητοῖς,

μείζους δ’ἄτας, ὅταν ὀργισθῇ

δαίμων οἴκοις, ἀπέδωκεν.

ἔκλυον φωνάν, ἔκλυον δὲ βοὰν

τᾶς δυστάνου

Κολχίδος · οὐδέπω ἤπιος;

ἀλλ’ὦ γεραιά, λέξον. ἀπ’ἀμφιπόλου

γὰρ ἔσω μελάθρου βοᾶν

ἔκλυον, οὐ δὲ συνήδομαι, ὦ γύναι, ἄλγεσι

δώματος, ἐπεί μοι φιλία κέκραται.

οὐκ εἰσὶ δόμοι · φροῦδα τάδ’ἤδη.

τὸν μὲν γὰρ ἔχει λέκτρα τυράννων,

ἡ δ’ἐν θαλάμοις τήκει βιοτὴν

δέσποινα, φίλων οὐδενὸς οὐδὲν

παραθαλπομένη φρένα μύθοις.

διά μου κεφαλᾶς φλὸξ οὐρανία βαίη · τί δέ μοι ζῆν ἔτι κέρδος;

φεῦ φεῦ · θανάτῳ καταλυσαίμαν

βιοτὰν στυγερὰν προλιποῦσα.

ἄιες, ὦ Ζεῦ καὶ γᾶ καὶ φῶς,

ἀχὰν οἵαν ἁ δύστανος

μέλπει νύμφα;

τίς σοί ποτε τᾶς

ἀπλάτου κοίτας ἔρος, ὦ ματαία;

σπεύσει θανάτου

τελευτά · μηδὲν τόδε λίσσου.

εἰ δὲ σὸς πόσις

καινὰ λέχη

σεβίζει, κείνῳ τόδε μὴ χαράσσου ·

Ζεύς σοι τάδε συνδικήσει.

μὴ λίαν

τάκου δυρομένα σὸν εὐνάταν.

ὦ μεγάλα Θέμι καὶ πότνι’Ἄρτεμι,

λεύσσεθ’ἃ πάσχω, μεγάλοις ὅρκοις

ἐνδησαμένα τὸν κατάρατον

πόσιν; ὅν ποτ’ἐγὼ νύμφαντ’ἐσίδοιμ’

αὐτοῖς μελάθροις διακναιομένους,

οἷ’ἐμὲ πρόσθεν τολμῶσ’ἀδικεῖν.

ὦ πάτερ, ὦ πόλις, ὧν κάσιν αἰσχρῶς

τὸν ἐμὸν κτείνασ’ἀπενάσθην.

κλύεθ’οἷα λέγει κἀπιβοᾶται

Θέμιν εὐκταίαν Ζηνός, ὃς ὅρκων

θνητοῖς ταμίας νενόμισται;

οὐκ ἔστιν ὅπως ἔν τινι μικρῷ

δέσποινα χόλον καταπαύσει.

πῶς ἂν ἐς ὄψιν τὰν ἁμετέραν

ἔλθοι μύθωντ’αὐδαθέντων

εἴ πως βαρύθυμον

ὀργὰν καὶ λῆμα φρενῶν μεθείη;

μήτοι τό γ’ἐμὸν

πρόθυμον φίλοισιν ἀπέστω.

ἀλλὰ βᾶσά νιν

δεῦρο πόρευσον

οἴκων ἔξω · φίλα καὶ τάδ’αὔδα,

σπεύσασά τι πρὶν κακῶσαι

τοὺς ἔσω ·

πένθος γὰρ μεγάλως τόδ’ὁρμᾶται.

δράσω τάδ’· ἀτὰρ φόβος εἰ πείσω

δέσποιναν ἐμήν ·

μόχθου δὲ χάριν τήνδ’ἐπιδώσω.

καίτοι τοκάδος δέργμα λεαίνης

ἀποταυροῦται δμωσίν, ὅταν τις

μῦθον προφέρων πέλας ὁρμηθῇ.

σκαιοὺς δὲ λέγων κοὐδέν τι σοφοὺς

τοὺς πρόσθε βροτοὺς οὐκ ἂν ἁμάρτοις,

οἵτινες ὕμνους ἐπὶ μὲν θαλίαις

ἐπίτ’εἰλαπίναις καὶ παρὰ δείπνοις

ηὕροντο βίῳ τερπνὰς ἀκοάς ·

στυγίους δὲ βροτῶν οὐδεὶς λύπας

ηὕρετο μούσῃ καὶ πολυχόρδοις

ᾠδαῖς παύειν, ἐξ ὧν θάνατοι

δειναίτε τύχαι σφάλλουσι δόμους.

καίτοι τάδε μὲν κέρδος ἀκεῖσθαι

μολπαῖσι βροτούς · ἵνα δ’εὔδειπνοι

δαῖτες, τί μάτην τείνουσι βοήν;

τὸ παρὸν γὰρ ἔχει τέρψιν ἀφ’αὑτοῦ

δαιτὸς πλήρωμα βροτοῖσιν.

ἰαχὰν ἄιον πολύστονον

γόων, λιγυρὰ δ’ἄχεα μογερὰ

βοᾷ τὸν ἐν λέχει προδόταν κακόνυμφον ·

θεοκλυτεῖ δ’ἄδικα πάθη

παθοῦσα τὰν Ζηνὸς

ὁρκίαν Θέμιν, ἅ νιν ἔβασεν Ἑλλάδ’ἐς ἀντίπορον

δι’ἅλα νύχιον ἐφ’ἁλμυρὰν

Πόντου κλῇδ’ἀπέρατον.

Κορίνθιαι γυναῖκες, ἐξῆλθον δόμων

μή μοί τι μέμψησθ’· οἶδα γὰρ πολλοὺς βροτῶν

σεμνοὺς γεγῶτας, τοὺς μὲν ὀμμάτων ἄπο,

τοὺς δ’ἐν θυραίοις · οἱ δ’ἀφ’ἡσύχου ποδὸς

δύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν.

δίκη γὰρ οὐκ ἔνεστ’ἐν ὀφθαλμοῖς βροτῶν,

ὅστις πρὶν ἀνδρὸς σπλάγχνον ἐκμαθεῖν σαφῶς

στυγεῖ δεδορκώς, οὐδὲν ἠδικημένος.

χρὴ δὲ ξένον μὲν κάρτα προσχωρεῖν πόλει ·

οὐ δ’ἀστὸν ᾔνεσ’ὅστις αὐθάδης γεγὼς

πικρὸς πολίταις ἐστὶν ἀμαθίας ὕπο.

ἐμοὶ δ’ἄελπτον πρᾶγμα προσπεσὸν τόδε

ψυχὴν διέφθαρκ’· οἴχομαι δὲ καὶ βίου

χάριν μεθεῖσα κατθανεῖν χρῄζω, φίλαι.

ἐν ᾧ γὰρ ἦν μοι πάντα, γιγνώσκω καλῶς,

κάκιστος ἀνδρῶν ἐκβέβηχ’ οὑμὸς πόσις.

πάντων δ’ὅσ’ἔστ’ἔμψυχα καὶ γνώμην ἔχει

γυναῖκές ἐσμεν ἀθλιώτατον φυτόν ·

ἃς πρῶτα μὲν δεῖ χρημάτων ὑπερβολῇ

πόσιν πρίασθαι, δεσπότηντε σώματος

λαβεῖν · κακοῦ γὰρ τοῦτ’ἔτ’ἄλγιον κακόν.

κἀν τῷδ’ἀγὼν μέγιστος, ἢ κακὸν λαβεῖν

ἢ χρηστόν · οὐ γὰρ εὐκλεεῖς ἀπαλλαγαὶ

γυναιξὶν οὐ δ’οἷόντ’ἀνήνασθαι πόσιν.

ἐς καινὰ δ’ἤθη καὶ νόμους ἀφιγμένην

δεῖ μάντιν εἶναι, μὴ μαθοῦσαν οἴκοθεν,

ὅπως ἄριστα χρήσεται ξυνευνέτῃ.

κἂν μὲν τάδ’ἡμῖν ἐκπονουμέναισιν εὖ

πόσις ξυνοικῇ μὴ βίᾳ φέρων ζυγόν,

ζηλωτὸς αἰών · εἰ δὲ μή, θανεῖν χρεών.

ἀνὴρ δ’, ὅταν τοῖς ἔνδον ἄχθηται ξυνών,

ἔξω μολὼν ἔπαυσε καρδίαν ἄσης

ἢ πρὸς φίλον τιν’ἢ πρὸς ἥλικα τραπείς ·

ἡμῖν δ’ἀνάγκη πρὸς μίαν ψυχὴν βλέπειν.

λέγουσι δ’ἡμᾶς ὡς ἀκίνδυνον βίον

ζῶμεν κατ’οἴκους, οἱ δὲ μάρνανται δορί,

κακῶς φρονοῦντες · ὡς τρὶς ἂν παρ’ἀσπίδα

στῆναι θέλοιμ’ἂν μᾶλλον ἢ τεκεῖν ἅπαξ.

ἀλλ’οὐ γὰρ αὑτὸς πρὸς σὲ κἄμ’ἥκει λόγος ·

σοὶ μὲν πόλιςθ’ἥδ’ἐστὶ καὶ πατρὸς δόμοι

βίουτ’ὄνησις καὶ φίλων συνουσία,

ἐγὼ δ’ἔρημος ἄπολις οὖσ’ὑβρίζομαι

πρὸς ἀνδρός, ἐκ γῆς βαρβάρου λελῃσμένη,

οὐ μητέρ’, οὐκ ἀδελφόν, οὐχὶ συγγενῆ

μεθορμίσασθαι τῆσδ’ἔχουσα συμφορᾶς.

τοσοῦτον οὖν σου τυγχάνειν βουλήσομαι,

ἤν μοι πόρος τις μηχανήτ’ἐξευρεθῇ

πόσιν δίκην τῶνδ’ἀντιτείσασθαι κακῶν

τὸν δόντατ’αὐτῷ θυγατέρ’ἥτ’ἐγήματο,

σιγᾶν. γυνὴ γὰρ τἄλλα μὲν φόβου πλέα

κακήτ’ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν ·

ὅταν δ’ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ,

οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα.

δράσω τάδ’· ἐνδίκως γὰρ ἐκτείσῃ πόσιν,

Μήδεια. πενθεῖν δ’οὔ σε θαυμάζω τύχας.

ὁρῶ δὲ καὶ Κρέοντα, τῆσδ’ἄνακτα γῆς,

στείχοντα, καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων.

σὲ τὴν σκυθρωπὸν καὶ πόσει θυμουμένην,

Μήδει’, ἀνεῖπον τῆσδε γῆς ἔξω περᾶν

φυγάδα, λαβοῦσαν δισσὰ σὺν σαυτῇ τέκνα,

καὶ μή τι μέλλειν · ὡς ἐγὼ βραβεὺς λόγου

τοῦδ’εἰμί, κοὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν

πρὶν ἄν σε γαίας τερμόνων ἔξω βάλω.

αἰαῖ · πανώλης ἡ τάλαιν’ἀπόλλυμαι ·

ἐχθροὶ γὰρ ἐξιᾶσι πάντα δὴ κάλων,

κοὐκ ἔστιν ἄτης εὐπρόσοιστος ἔκβασις.

ἐρήσομαι δὲ καὶ κακῶς πάσχουσ’ὅμως ·

τίνος μ’ἕκατι γῆς ἀποστέλλεις, Κρέον;

δέδοικά σ’(οὐδὲν δεῖ παραμπίσχειν λόγους)

μή μοί τι δράσῃς παῖδ’ἀνήκεστον κακόν.

συμβάλλεται δὲ πολλὰ τοῦδε δείγματα ·

σοφὴ πέφυκας καὶ κακῶν πολλῶν ἴδρις,

λυπῇ δὲ λέκτρων ἀνδρὸς ἐστερημένη.

κλύω δ’ἀπειλεῖν σ’, ὡς ἀπαγγέλλουσί μοι,

τὸν δόντα καὶ γήμαντα καὶ γαμουμένην

δράσειν τι. ταῦτ’οὖν πρὶν παθεῖν φυλάξομαι.

κρεῖσσον δέ μοι νῦν πρός σ’ἀπεχθέσθαι, γύναι,

ἢ μαλθακισθένθ’ὕστερον μεταστένειν.

φεῦ φεῦ.

οὐ νῦν με πρῶτον ἀλλὰ πολλάκις, Κρέον,

ἔβλαψε δόξα μεγάλατ’εἴργασται κακά.

χρὴ δ’οὔποθ’ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ἀνὴρ παῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς ·

χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίας

φθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ.

σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰ

δόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι ·

τῶν δ’αὖ δοκούντων εἰδέναι τι ποικίλον

κρείσσων νομισθεὶς ἐν πόλει λυπρὸς φανῇ.

ἐγὼ δὲ καὐτὴ τῆσδε κοινωνῶ τύχης ·

σοφὴ γὰρ οὖσα, τοῖς μέν εἰμ’ἐπίφθονος,

τοῖς δ’ἡσυχαία, τοῖς δὲ θατέρου τρόπου,

τοῖς δ’αὖ προσάντης · εἰμὶ δ’οὐκ ἄγαν σοφή,

σὺ δ’αὖ φοβῇ με · μὴ τί πλημμελὲς πάθῃς;

οὐχ ὧδ’ἔχει μοι, μὴ τρέσῃς ἡμᾶς, Κρέον,

ὥστ’ἐς τυράννους ἄνδρας ἐξαμαρτάνειν.

σὺ γὰρ τί μ’ἠδίκηκας; ἐξέδου κόρην

ὅτῳ σε θυμὸς ἦγεν. ἀλλ’ἐμὸν πόσιν

μισῶ · σὺ δ’, οἶμαι, σωφρονῶν ἔδρας τάδε.

καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν οὐ φθονῶ καλῶς ἔχειν ·

νυμφεύετ’, εὖ πράσσοιτε · τήνδε δὲ χθόνα

ἐᾶτέ μ’οἰκεῖν. καὶ γὰρ ἠδικημένοι

σιγησόμεσθα, κρεισσόνων νικώμενοι.

λέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ’, ἀλλ’ἔσω φρενῶν

ὀρρωδία μοι μή τι βουλεύσῃς κακόν,

τοσῷδε δ’ἧσσον ἢ πάρος πέποιθά σοι ·

γυνὴ γὰρ ὀξύθυμος, ὡς δ’αὔτως ἀνήρ,

ῥᾴων φυλάσσειν ἢ σιωπηλὸς σοφή.

ἀλλ’ἔξιθ’ὡς τάχιστα, μὴ λόγους λέγε ·

ὡς ταῦτ’ἄραρε, κοὐκ ἔχεις τέχνην ὅπως

μενεῖς παρ’ἡμῖν οὖσα δυσμενὴς ἐμοί.

μή, πρός σε γονάτων τῆςτε νεογάμου κόρης.

λόγους ἀναλοῖς · οὐ γὰρ ἂν πείσαις ποτέ.

ἀλλ’ἐξελᾷς με κοὐδὲν αἰδέσῃ λιτάς;

φιλῶ γὰρ οὐ σὲ μᾶλλον ἢ δόμους ἐμούς.

ὦ πατρίς, ὥς σου κάρτα νῦν μνείαν ἔχω.

πλὴν γὰρ τέκνων ἔμοιγε φίλτατον πολύ.

φεῦ φεῦ, βροτοῖς ἔρωτες ὡς κακὸν μέγα.

ὅπως ἄν, οἶμαι, καὶ παραστῶσιν τύχαι.

Ζεῦ, μὴ λάθοι σε τῶνδ’ὃς αἴτιος κακῶν.

ἕρπ’, ὦ ματαία, καί μ’ἀπάλλαξον πόνων.

πονοῦμεν ἡμεῖς κοὐ πόνων κεχρήμεθα.

τάχ’ἐξ ὀπαδῶν χειρὸς ὠσθήσῃ βίᾳ.

μὴ δῆτα τοῦτό γ’, ἀλλά σ’ἄντομαι, Κρέον.

ὄχλον παρέξεις, ὡς ἔοικας, ὦ γύναι.

φευξούμεθ’· οὐ τοῦθ’ἱκέτευσα σοῦ τυχεῖν.

τί δαὶ βιάζῃ κοὐκ ἀπαλλάσσῃ χερός;

μίαν με μεῖναι τήνδ’ἔασον ἡμέραν

καὶ ξυμπερᾶναι φροντίδ’ᾗ φευξούμεθα,

παισίντ’ἀφορμὴν τοῖς ἐμοῖς, ἐπεὶ πατὴρ

οὐδὲν προτιμᾷ, μηχανήσασθαί τινα.

οἴκτιρε δ’αὐτούς · καὶ σύ τοι παίδων πατὴρ

πέφυκας · εἰκὸς δέ σφιν εὔνοιάν σ’ἔχειν.

τοὐμοῦ γὰρ οὔ μοι φροντίς, εἰ φευξούμεθα,

κείνους δὲ κλαίω συμφορᾷ κεχρημένους.

ἥκιστα τοὐμὸν λῆμ’ἔφυ τυραννικόν,

αἰδούμενος δὲ πολλὰ δὴ διέφθορα ·

καὶ νῦν ὁρῶ μὲν ἐξαμαρτάνων, γύναι,

ὅμως δὲ τεύξῃ τοῦδε. προυννέπω δέ σοι,

εἴ σ’ἡ ’πιοῦσα λαμπὰς ὄψεται θεοῦ

καὶ παῖδας ἐντὸς τῆσδε τερμόνων χθονός,

θανῇ · λέλεκται μῦθος ἀψευδὴς ὅδε.

νῦν δ’, εἰ μένειν δεῖ, μίμν’ἐφ’ἡμέραν μίαν ·

οὐ γάρ τι δράσεις δεινὸν ὧν φόβος μ’ἔχει.

δύστανε γύναι,

φεῦ φεῦ, μελέα τῶν σῶν ἀχέων.

ποῖ ποτε τρέψῃ; τίνα προξενίαν

ἢ δόμον ἢ χθόνα σωτῆρα κακῶν

ἐξευρήσεις; ὡς εἰς ἄπορόν σε κλύδωνα θεός,

Μήδεια, κακῶν ἐπόρευσεν.

κακῶς πέπρακται πανταχῇ · τίς ἀντερεῖ;

ἀλλ’οὔτι ταύτῃ ταῦτα, μὴ δοκεῖτέ πω,

μέλλει τελευτᾶν εἴ τι τῇ τέχνῃ σθένω.

ἔτ’εἴσ’ἀγῶνες τοῖς νεωστὶ νυμφίοις

καὶ τοῖσι κηδεύσασιν οὐ σμικροὶ πόνοι.

δοκεῖς γὰρ ἄν με τόνδε θωπεῦσαί ποτε

εἰ μή τι κερδαίνουσαν ἢ τεχνωμένην; οὐ δ’ἂν προσεῖπον οὐ δ’ἂν ἡψάμην χεροῖν.

ὁ δ’ἐς τοσοῦτον μωρίας ἀφίκετο,

ὥστ’, ἐξὸν αὐτῷ τἄμ’ἑλεῖν βουλεύματα

γῆς ἐκβαλόντι, τήνδ’ἐφῆκεν ἡμέραν

μεῖναί μ’, ἐν ᾗ τρεῖς τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν νεκροὺς

θήσω, πατέρατε καὶ κόρην πόσιντ’ἐμόν.

πολλὰς δ’ἔχουσα θανασίμους αὐτοῖς ὁδούς,

οὐκ οἶδ’ὁποίᾳ πρῶτον ἐγχειρῶ, φίλαι ·

πότερον ὑφάψω δῶμα νυμφικὸν πυρί,

ἢ θηκτὸν ὤσω φάσγανον δι’ἥπατος,

σιγῇ δόμους ἐσβᾶσ’, ἵν’ἔστρωται λέχος;

ἀλλ’ἕν τί μοι πρόσαντες · εἰ ληφθήσομαι

δόμους ὑπερβαίνουσα καὶ τεχνωμένη,

θανοῦσα θήσω τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς γέλων.

κράτιστα τὴν εὐθεῖαν, ᾗ πεφύκαμεν

σοφοὶ μάλιστα, φαρμάκοις αὐτοὺς ἑλεῖν.

εἶεν · καὶ δὴ τεθνᾶσι · τίς με δέξεται πόλις;

τίς γῆν ἄσυλον καὶ δόμους ἐχεγγύους

ξένος παρασχὼν ῥύσεται τοὐμὸν δέμας;

οὐκ ἔστι. μείνασ’οὖν ἔτι σμικρὸν χρόνον,

ἢν μέν τις ἡμῖν πύργος ἀσφαλὴς φανῇ,

δόλῳ μέτειμι τόνδε καὶ σιγῇ φόνον ·

ἢν δ’ἐξελαύνῃ ξυμφορά μ’ἀμήχανος,

αὐτὴ ξίφος λαβοῦσα, κεἰ μέλλω θανεῖν,

κτενῶ σφε, τόλμης δ’εἶμι πρὸς τὸ καρτερόν.

οὐ γὰρ μὰ τὴν δέσποιναν ἣν ἐγὼ σέβω

μάλιστα πάντων καὶ ξυνεργὸν εἱλόμην,

Ἑκάτην, μυχοῖς ναίουσαν ἑστίας ἐμῆς,

χαίρων τις αὐτῶν τοὐμὸν ἀλγυνεῖ κέαρ.

πικροὺς δ’ἐγώ σφιν καὶ λυγροὺς θήσω γάμους,

πικρὸν δὲ κῆδος καὶ φυγὰς ἐμὰς χθονός.

ἀλλ’εἶα φείδου μηδὲν ὧν ἐπίστασαι,

Μήδεια, βουλεύουσα καὶ τεχνωμένη ·

ἕρπ’ἐς τὸ δεινόν · νῦν ἀγὼν εὐψυχίας.

ὁρᾷς ἃ πάσχεις; οὐ γέλωτα δεῖ σ’ὀφλεῖν

τοῖς Σισυφείοις τοῖσδ’Ἰάσονος γάμοις,

γεγῶσαν ἐσθλοῦ πατρὸς Ἡλίουτ’ἄπο.

ἐπίστασαι δέ · πρὸς δὲ καὶ πεφύκαμεν

γυναῖκες, ἐς μὲν ἔσθλ’ἀμηχανώταται,

κακῶν δὲ πάντων τέκτονες σοφώταται.

ἄνω ποταμῶν ἱερῶν χωροῦσι παγαί,

καὶ δίκα καὶ πάντα πάλιν στρέφεται ·

ἀνδράσι μὲν δόλιαι βουλαί, θεῶν δ’

οὐκέτι πίστις ἄραρεν.

τὰν δ’ἐμὰν εὔκλειαν ἔχειν βιοτὰν στρέψουσι φᾶμαι ·

ἔρχεται τιμὰ γυναικείῳ γένει ·

οὐκέτι δυσκέλαδος

φάμα γυναῖκας ἕξει.

μοῦσαι δὲ παλαιγενέων λήξουσ’ἀοιδῶν

τὰν ἐμὰν ὑμνεῦσαι ἀπιστοσύναν.

οὐ γὰρ ἐν ἁμετέρᾳ γνώμᾳ λύρας

ὤπασε θέσπιν ἀοιδὰν

Φοῖβος ἁγήτωρ μελέων · ἐπεὶ ἀντάχησ’ἂν ὕμνον

ἀρσένων γέννᾳ. μακρὸς δ’αἰὼν ἔχει

πολλὰ μὲν ἁμετέραν

ἀνδρῶντε μοῖραν εἰπεῖν.

σὺ δ’ἐκ μὲν οἴκων πατρίων ἔπλευσας

μαινομένᾳ κραδίᾳ διδύμους ὁρίσασα

Πόντου πέτρας · ἐπὶ δὲ ξένᾳ

ναίεις χθονί, τᾶς

ἀνάνδρου κοίτας ὀλέσασα λέκτρον,

τάλαινα, φυγὰς δὲ

χώρας ἄτιμος ἐλαύνῃ.

βέβακε δ’ὅρκων χάρις, οὐ δ’ἔτ’αἰδὼς

Ἑλλάδι τᾷ μεγάλᾳ μένει, αἰθερία δ’

ἀνέπτα. σοὶ δ’οὔτε πατρὸς δόμοι,

μεθορμίσασθαι μόχθων πάρα, σῶντε λέκτρων

ἄλλα βασίλεια

κρείσσων δόμοισιν ἐπέστα.

οὐ νῦν κατεῖδον πρῶτον ἀλλὰ πολλάκις

τραχεῖαν ὀργὴν ὡς ἀμήχανον κακόν.

σοὶ γὰρ παρὸν γῆν τήνδε καὶ δόμους ἔχειν

κούφως φερούσῃ κρεισσόνων βουλεύματα,

λόγων ματαίων οὕνεκ’ἐκπεσῇ χθονός.

κἀμοὶ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα · μὴ παύσῃ ποτὲ

λέγουσ’Ἰάσον’ὡς κάκιστός ἐστ’ἀνήρ.

ἃ δ’ἐς τυράννους ἐστί σοι λελεγμένα,

πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ.

κἀγὼ μὲν αἰεὶ βασιλέων θυμουμένων

ὀργὰς ἀφῄρουν καί σ’ἐβουλόμην μένειν ·

σὺ δ’οὐκ ἀνίεις μωρίας, λέγουσ’ἀεὶ

κακῶς τυράννους · τοιγὰρ ἐκπεσῇ χθονός.

ὅμως δὲ κἀκ τῶνδ’οὐκ ἀπειρηκὼς φίλοις

ἥκω, τὸ σὸν δὲ προσκοπούμενος, γύναι,

ὡς μήτ’ἀχρήμων σὺν τέκνοισιν ἐκπέσῃς

μήτ’ἐνδεής του · πόλλ’ἐφέλκεται φυγὴ

κακὰ ξὺν αὑτῇ. καὶ γὰρ εἰ σύ με στυγεῖς,

οὐκ ἂν δυναίμην σοὶ κακῶς φρονεῖν ποτε.

ὦ παγκάκιστε, τοῦτο γάρ σ’εἰπεῖν ἔχω

γλώσσῃ μέγιστον εἰς ἀνανδρίαν κακόν,

ἦλθες πρὸς ἡμᾶς, ἦλθες ἔχθιστος γεγώς

θεοῖςτε κἀμοὶ παντίτ’ἀνθρώπων γένει;

οὔτοι θράσος τόδ’ἐστὶν οὐ δ’εὐτολμία,

φίλους κακῶς δράσαντ’ἐναντίον βλέπειν,

ἀλλ’ἡ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις νόσων

πασῶν, ἀναίδει’. εὖ δ’ἐποίησας μολών ·

ἐγώτε γὰρ λέξασα κουφισθήσομαι

ψυχὴν κακῶς σὲ καὶ σὺ λυπήσῃ κλύων.

ἐκ τῶν δὲ πρώτων πρῶτον ἄρξομαι λέγειν ·

ἔσωσά σ’, ὡς ἴσασιν Ἑλλήνων ὅσοι

ταὐτὸν συνεισέβησαν Ἀργῷον σκάφος,

πεμφθέντα ταύρων πυρπνόων ἐπιστάτην

ζεύγλαισι καὶ σπεροῦντα θανάσιμον γύην ·

δράκοντάθ’, ὃς πάγχρυσον ἀμπέχων δέρος

σπείραις ἔσῳζε πολυπλόκοις ἄυπνος ὤν,

κτείνασ’ἀνέσχον σοὶ φάος σωτήριον.

αὐτὴ δὲ πατέρα καὶ δόμους προδοῦσ’ἐμοὺς

τὴν Πηλιῶτιν εἰς Ἰωλκὸν ἱκόμην

σὺν σοί, πρόθυμος μᾶλλον ἢ σοφωτέρα ·

Πελίαντ’ἀπέκτειν’, ὥσπερ ἄλγιστον θανεῖν,

παίδων ὕπ’αὐτοῦ, πάντατ’ἐξεῖλον δόμον.

καὶ ταῦθ’ὑφ’ἡμῶν, ὦ κάκιστ’ἀνδρῶν, παθὼν

προύδωκας ἡμᾶς, καινὰ δ’ἐκτήσω λέχη,

παίδων γεγώτων · εἰ γὰρ ἦσθ’ἄπαις ἔτι,

συγγνώστ’ἂν ἦν σοι τοῦδ’ἐρασθῆναι λέχους.

ὅρκων δὲ φρούδη πίστις, οὐ δ’ἔχω μαθεῖν

εἰ θεοὺς νομίζεις τοὺς τότ’οὐκ ἄρχειν ἔτι

ἢ καινὰ κεῖσθαι θέσμι’ἀνθρώποις τὰ νῦν,

ἐπεὶ σύνοισθά γ’εἰς ἔμ’οὐκ εὔορκος ὤν.

φεῦ δεξιὰ χείρ, ἧς σὺ πόλλ’ἐλαμβάνου

καὶ τῶνδε γονάτων, ὡς μάτην κεχρῴσμεθα

κακοῦ πρὸς ἀνδρός, ἐλπίδων δ’ἡμάρτομεν.

ἄγ’, ὡς φίλῳ γὰρ ὄντι σοι κοινώσομαι

(δοκοῦσα μὲν τί πρός γε σοῦ πράξειν καλῶς;

ὅμως δ’, ἐρωτηθεὶς γὰρ αἰσχίων φανῇ) ·

νῦν ποῖ τράπωμαι; πότερα πρὸς πατρὸς δόμους,

οὓς σοὶ προδοῦσα καὶ πάτραν ἀφικόμην;

ἢ πρὸς ταλαίνας Πελιάδας; καλῶς γ’ἂν οὖν

δέξαιντό μ’οἴκοις ὧν πατέρα κατέκτανον.

ἔχει γὰρ οὕτω · τοῖς μὲν οἴκοθεν φίλοις

ἐχθρὰ καθέστηχ’, οὓς δέ μ’οὐκ ἐχρῆν κακῶς

δρᾶν, σοὶ χάριν φέρουσα πολεμίους ἔχω.

τοιγάρ με πολλαῖς μακαρίαν Ἑλληνίδων

ἔθηκας ἀντὶ τῶνδε · θαυμαστὸν δέ σε

ἔχω πόσιν καὶ πιστὸν ἡ τάλαιν’ἐγώ,

εἰ φεύξομαί γε γαῖαν ἐκβεβλημένη,

φίλων ἔρημος, σὺν τέκνοις μόνη μόνοις ·

καλόν γ’ὄνειδος τῷ νεωστὶ νυμφίῳ,

πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥτ’ἔσωσά σε.

ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖ

τεκμήρι’ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,

ἀνδρῶν δ’ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι

οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;

δεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει,

ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσ’ἔριν.

δεῖ μ’, ὡς ἔοικε, μὴ κακὸν φῦναι λέγειν,

ἀλλ’ὥστε ναὸς κεδνὸν οἰακοστρόφον

ἄκροισι λαίφους κρασπέδοις ὑπεκδραμεῖν

τὴν σὴν στόμαργον, ὦ γύναι, γλωσσαλγίαν.

ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ καὶ λίαν πυργοῖς χάριν,

Κύπριν νομίζω τῆς ἐμῆς ναυκληρίας

σώτειραν εἶναι θεῶντε κἀνθρώπων μόνην.

σοὶ δ’ἔστι μὲν νοῦς λεπτός — ἀλλ’ἐπίφθονος

λόγος διελθεῖν, ὡς Ἔρως σ’ἠνάγκασεν

τόξοις ἀφύκτοις τοὐμὸν ἐκσῶσαι δέμας.

ἀλλ’οὐκ ἀκριβῶς αὐτὸ θήσομαι λίαν ·

ὅπῃ γὰρ οὖν ὤνησας οὐ κακῶς ἔχει.

μείζω γε μέντοι τῆς ἐμῆς σωτηρίας

εἴληφας ἢ δέδωκας, ὡς ἐγὼ φράσω.

πρῶτον μὲν Ἑλλάδ’ἀντὶ βαρβάρου χθονὸς

γαῖαν κατοικεῖς καὶ δίκην ἐπίστασαι

νόμοιςτε χρῆσθαι μὴ πρὸς ἰσχύος χάριν ·

πάντες δέ σ’ᾔσθοντ’οὖσαν Ἕλληνες σοφὴν

καὶ δόξαν ἔσχες · εἰ δὲ γῆς ἐπ’ἐσχάτοις

ὅροισιν ᾤκεις, οὐκ ἂν ἦν λόγος σέθεν.

εἴη δ’ἔμοιγε μήτε χρυσὸς ἐν δόμοις

μήτ’Ὀρφέως κάλλιον ὑμνῆσαι μέλος,

εἰ μὴ ’πίσημος ἡ τύχη γένοιτό μοι.

τοσαῦτα μέν σοι τῶν ἐμῶν πόνων πέρι

ἔλεξ’· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.

ἃ δ’ἐς γάμους μοι βασιλικοὺς ὠνείδισας,

ἐν τῷδε δείξω πρῶτα μὲν σοφὸς γεγώς,

ἔπειτα σώφρων, εἶτα σοὶ μέγας φίλος

καὶ παισὶ τοῖς ἐμοῖσιν — ἀλλ’ἔχ’ἥσυχος.

ἐπεὶ μετέστην δεῦρ’Ἰωλκίας χθονὸς

πολλὰς ἐφέλκων συμφορὰς ἀμηχάνους,

τί τοῦδ’ἂν εὕρημ’ηὗρον εὐτυχέστερον

ἢ παῖδα γῆμαι βασιλέως φυγὰς γεγώς;

οὐχ, ᾗ σὺ κνίζῃ, σὸν μὲν ἐχθαίρων λέχος

καινῆς δὲ νύμφης ἱμέρῳ πεπληγμένος

οὐ δ’εἰς ἅμιλλαν πολύτεκνον σπουδὴν ἔχων ·

ἅλις γὰρ οἱ γεγῶτες οὐ δὲ μέμφομαι ·

ἀλλ’ὡς, τὸ μὲν μέγιστον, οἰκοῖμεν καλῶς

καὶ μὴ σπανιζοίμεσθα, γιγνώσκων ὅτι

πένητα φεύγει πᾶς τις ἐκποδὼν φίλον,

παῖδας δὲ θρέψαιμ’ἀξίως δόμων ἐμῶν

σπείραςτ’ἀδελφοὺς τοῖσιν ἐκ σέθεν τέκνοις

ἐς ταὐτὸ θείην, καὶ ξυναρτήσας γένος

εὐδαιμονοίην. σοίτε γὰρ παίδων τί δεῖ;

ἐμοίτε λύει τοῖσι μέλλουσιν τέκνοις

τὰ ζῶντ’ὀνῆσαι. μῶν βεβούλευμαι κακῶς;

οὐ δ’ἂν σὺ φαίης, εἴ σε μὴ κνίζοι λέχος.

ἀλλ’ἐς τοσοῦτον ἥκεθ’ὥστ’ὀρθουμένης

εὐνῆς γυναῖκες πάντ’ἔχειν νομίζετε,

ἢν δ’αὖ γένηται ξυμφορά τις ἐς λέχος,

τὰ λῷστα καὶ κάλλιστα πολεμιώτατα

τίθεσθε. χρῆν τἄρ’ἄλλοθέν ποθεν βροτοὺς

παῖδας τεκνοῦσθαι, θῆλυ δ’οὐκ εἶναι γένος ·

χοὔτως ἂν οὐκ ἦν οὐδὲν ἀνθρώποις κακόν.

Ἰᾶσον, εὖ μὲν τούσδ’ἐκόσμησας λόγους ·

ὅμως δ’ἔμοιγε, κεἰ παρὰ γνώμην ἐρῶ,

δοκεῖς προδοὺς σὴν ἄλοχον οὐ δίκαια δρᾶν.

ἦ πολλὰ πολλοῖς εἰμι διάφορος βροτῶν ·

ἐμοὶ γὰρ ὅστις ἄδικος ὢν σοφὸς λέγειν

πέφυκε, πλείστην ζημίαν ὀφλισκάνει ·

γλώσσῃ γὰρ αὐχῶν τἄδικ’εὖ περιστελεῖν

τολμᾷ πανουργεῖν · ἔστι δ’οὐκ ἄγαν σοφός.

ὡς καὶ σύ · μή νυν εἰς ἔμ’εὐσχήμων γένῃ

λέγειντε δεινός. ἓν γὰρ ἐκτενεῖ σ’ἔπος ·

χρῆν σ’, εἴπερ ἦσθα μὴ κακός, πείσαντά με

γαμεῖν γάμον τόνδ’, ἀλλὰ μὴ σιγῇ φίλων.

καλῶς γ’ἄν, οἶμαι, τῷδ’ὑπηρέτεις λόγῳ,

εἴ σοι γάμον κατεῖπον, ἥτις οὐ δὲ νῦν

τολμᾷς μεθεῖναι καρδίας μέγαν χόλον.

οὐ τοῦτό σ’εἶχεν, ἀλλὰ βάρβαρον λέχος

πρὸς γῆρας οὐκ εὔδοξον ἐξέβαινέ σοι.

εὖ νυν τόδ’ἴσθι, μὴ γυναικὸς οὕνεκα

γῆμαί με λέκτρα βασιλέων ἃ νῦν ἔχω,

ἀλλ’, ὥσπερ εἶπον καὶ πάρος, σῶσαι θέλων

σέ, καὶ τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς ὁμοσπόρους

φῦσαι τυράννους παῖδας, ἔρυμα δώμασιν.

μή μοι γένοιτο λυπρὸς εὐδαίμων βίος

μη δ’ὄλβος ὅστις τὴν ἐμὴν κνίζοι φρένα.

οἶσθ’ὡς μετεύξῃ καὶ σοφωτέρα φανῇ;

τὰ χρηστὰ μή σοι λυπρὰ φαίνεσθαί ποτε,

μη δ’εὐτυχοῦσα δυστυχὴς εἶναι δοκεῖν.

ὕβριζ’, ἐπειδὴ σοὶ μὲν ἔστ’ἀποστροφή,

ἐγὼ δ’ἔρημος τήνδε φευξοῦμαι χθόνα.

αὐτὴ τάδ’εἵλου · μηδέν’ἄλλον αἰτιῶ.

τί δρῶσα; μῶν γαμοῦσα καὶ προδοῦσά σε;

ἀρὰς τυράννοις ἀνοσίους ἀρωμένη.

καὶ σοῖς ἀραία γ’οὖσα τυγχάνω δόμοις.

ὡς οὐ κρινοῦμαι τῶνδέ σοι τὰ πλείονα.

ἀλλ’, εἴ τι βούλῃ παισὶν ἢ σαυτῇ φυγῆς

προσωφέλημα χρημάτων ἐμῶν λαβεῖν,

λέγ’· ὡς ἕτοιμος ἀφθόνῳ δοῦναι χερὶ

ξένοιςτε πέμπειν σύμβολ’, οἳ δράσουσί σ’εὖ.

καὶ ταῦτα μὴ θέλουσα μωρανεῖς, γύναι ·

λήξασα δ’ὀργῆς κερδανεῖς ἀμείνονα.

οὔτ’ἂν ξένοισι τοῖσι σοῖς χρησαίμεθ’ἂν

οὔτ’ἄν τι δεξαίμεσθα, μη δ’ἡμῖν δίδου ·

κακοῦ γὰρ ἀνδρὸς δῶρ’ὄνησιν οὐκ ἔχει.

ἀλλ’οὖν ἐγὼ μὲν δαίμονας μαρτύρομαι

ὡς πάνθ’ὑπουργεῖν σοίτε καὶ τέκνοις θέλω ·

σοὶ δ’οὐκ ἀρέσκει τἀγάθ’, ἀλλ’αὐθαδίᾳ

φίλους ἀπωθῇ · τοιγὰρ ἀλγυνῇ πλέον.

χώρει · πόθῳ γὰρ τῆς νεοδμήτου κόρης

αἱρῇ χρονίζων δωμάτων ἐξώπιος.

νύμφευ’· ἴσως γάρ — σὺν θεῷ δ’εἰρήσεται —

γαμεῖς τοιοῦτον ὥστε θρηνεῖσθαι γάμον.

ἔρωτες ὑπὲρ μὲν ἄγαν ἐλθόντες οὐκ εὐδοξίαν

οὐ δ’ἀρετὰν παρέδωκαν ἀνδράσιν · εἰ δ’ἅλις ἔλθοι

Κύπρις, οὐκ ἄλλα θεὸς εὔχαρις οὕτως.

μήποτ’, ὦ δέσποιν’, ἐπ’ἐμοὶ χρυσέων

τόξων ἀφείης ἱμέρῳ

χρίσασ’ἄφυκτον οἰστόν.

στέργοι δέ με σωφροσύνα, δώρημα κάλλιστον θεῶν ·

μη δέ ποτ’ἀμφιλόγους ὀργὰς ἀκόρεστάτε νείκη

θυμὸν ἐκπλήξασ’ἑτέροις ἐπὶ λέκτροις

προσβάλοι δεινὰ Κύπρις, ἀπτολέμους δ’

εὐνὰς σεβίζουσ’ὀξύφρων

κρίνοι λέχη γυναικῶν.

ὦ πατρίς, ὦ δώματα, μὴ

δῆτ’ἄπολις γενοίμαν

τὸν ἀμηχανίας ἔχουσα

δυσπέρατον αἰῶ,

οἰκτρότατόν γ’ἀχέων.

θανάτῳ θανάτῳ πάρος δαμείην

ἁμέραν τάνδ’ἐξανύσασα ·

μόχθων δ’οὐκ ἄλλος ὕπερθεν ἢ

γᾶς πατρίας στέρεσθαι.

εἴδομεν, οὐκ ἐξ ἑτέρων

μῦθον ἔχω φράσασθαι ·

σὲ γὰρ οὐ πόλις, οὐ φίλων τις

οἰκτιρεῖ παθοῦσαν

δεινότατον παθέων.

ἀχάριστος ὄλοιθ’ὅτῳ πάρεστιν

μὴ φίλους τιμᾶν καθαρᾶν

ἀνοίξαντα κλῇδα φρενῶν · ἐμοὶ

μὲν φίλος οὔποτ’ἔσται.

Μήδεια, χαῖρε · τοῦδε γὰρ προοίμιον

κάλλιον οὐδεὶς οἶδε προσφωνεῖν φίλους.

ὦ χαῖρε καὶ σύ, παῖ σοφοῦ Πανδίονος,

Αἰγεῦ. πόθεν γῆς τῆσδ’ἐπιστρωφᾷ πέδον;

Φοίβου παλαιὸν ἐκλιπὼν χρηστήριον.

τί δ’ὀμφαλὸν γῆς θεσπιῳδὸν ἐστάλης;

παίδων ἐρευνῶν σπέρμ’ὅπως γένοιτό μοι.

πρὸς θεῶν, ἄπαις γὰρ δεῦρ’ἀεὶ τείνεις βίον;

ἄπαιδές ἐσμεν δαίμονός τινος τύχῃ.

δάμαρτος οὔσης ἢ λέχους ἄπειρος ὤν;

οὐκ ἐσμὲν εὐνῆς ἄζυγες γαμηλίου.

τί δῆτα Φοῖβος εἶπέ σοι παίδων πέρι;

σοφώτερ’ἢ κατ’ἄνδρα συμβαλεῖν ἔπη.

θέμις μὲν ἡμᾶς χρησμὸν εἰδέναι θεοῦ;

μάλιστ’, ἐπεί τοι καὶ σοφῆς δεῖται φρενός.

τί δῆτ’ἔχρησε; λέξον, εἰ θέμις κλύειν.

ἀσκοῦ με τὸν προύχοντα μὴ λῦσαι πόδα […]

πρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τίν’ἐξίκῃ χθόνα;

πρὶν ἂν πατρῴαν αὖθις ἑστίαν μόλω.

σὺ δ’ὡς τί χρῄζων τήνδε ναυστολεῖς χθόνα;

Πιτθεύς τις ἔστι, γῆς ἄναξ Τροζηνίας.

παῖς, ὡς λέγουσι, Πέλοπος, εὐσεβέστατος.

τούτῳ θεοῦ μάντευμα κοινῶσαι θέλω.

σοφὸς γὰρ ἁνὴρ καὶ τρίβων τὰ τοιάδε.

κἀμοί γε πάντων φίλτατος δορυξένων.

ἀλλ’εὐτυχοίης καὶ τύχοις ὅσων ἐρᾷς.

τί γὰρ σὸν ὄμμα χρώςτε συντέτηχ’ὅδε;

Αἰγεῦ, κάκιστός ἐστί μοι πάντων πόσις.

τί φῄς; σαφῶς μοι σὰς φράσον δυσθυμίας.

ἀδικεῖ μ’Ἰάσων οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ παθών.

τί χρῆμα δράσας; φράζε μοι σαφέστερον.

γυναῖκ’ἐφ’ἡμῖν δεσπότιν δόμων ἔχει.

οὔ που τετόλμηκ’ἔργον αἴσχιστον τόδε;

σάφ’ἴσθ’· ἄτιμοι δ’ἐσμὲν οἱ πρὸ τοῦ φίλοι.

πότερον ἐρασθεὶς ἢ σὸν ἐχθαίρων λέχος;

μέγαν γ’ἔρωτα · πιστὸς οὐκ ἔφυ φίλοις.

ἴτω νυν, εἴπερ, ὡς λέγεις, ἐστὶν κακός.

ἀνδρῶν τυράννων κῆδος ἠράσθη λαβεῖν.

δίδωσι δ’αὐτῷ τίς; πέραινέ μοι λόγον.

Κρέων, ὃς ἄρχει τῆσδε γῆς Κορινθίας.

συγγνωστὰ μέντἄρ’ἦν σε λυπεῖσθαι, γύναι.

ὄλωλα · καὶ πρός γ’ἐξελαύνομαι χθονός.

πρὸς τοῦ; τόδ’ἄλλο καινὸν αὖ λέγεις κακόν.

Κρέων μ’ἐλαύνει φυγάδα γῆς Κορινθίας.

ἐᾷ δ’Ἰάσων; οὐ δὲ ταῦτ’ἐπῄνεσα.

λόγῳ μὲν οὐχί, καρτερεῖν δὲ βούλεται.

ἀλλ’ἄντομαί σε τῆσδε πρὸς γενειάδος

γονάτωντε τῶν σῶν ἱκεσίατε γίγνομαι,

οἴκτιρον οἴκτιρόν με τὴν δυσδαίμονα

καὶ μή μ’ἔρημον ἐκπεσοῦσαν εἰσίδῃς,

δέξαι δὲ χώρᾳ καὶ δόμοις ἐφέστιον.

οὕτως ἔρως σοὶ πρὸς θεῶν τελεσφόρος

γένοιτο παίδων καὐτὸς ὄλβιος θάνοις.

εὕρημα δ’οὐκ οἶσθ’οἷον ηὕρηκας τόδε ·

παύσω γέ σ’ὄντ’ἄπαιδα καὶ παίδων γονὰς

σπεῖραί σε θήσω · τοιάδ’οἶδα φάρμακα.

πολλῶν ἕκατι τήνδε σοι δοῦναι χάριν,

γύναι, πρόθυμός εἰμι, πρῶτα μὲν θεῶν,

ἔπειτα παίδων ὧν ἐπαγγέλλῃ γονάς ·

ἐς τοῦτο γὰρ δὴ φροῦδός εἰμι πᾶς ἐγώ.

οὕτω δ’ἔχει μοι · σοῦ μὲν ἐλθούσης χθόνα,

πειράσομαί σου προξενεῖν δίκαιος ὤν.

τοσόνδε μέντοι σοι προσημαίνω, γύναι ·

ἐκ τῆσδε μὲν γῆς οὔ σ’ἄγειν βουλήσομαι,

αὐτὴ δ’ἐάνπερ εἰς ἐμοὺς ἔλθῃς δόμους,

μενεῖς ἄσυλος κοὔ σε μὴ μεθῶ τινι.

ἐκ τῆσδε δ’αὐτὴ γῆς ἀπαλλάσσου πόδα ·

ἀναίτιος γὰρ καὶ ξένοις εἶναι θέλω.

ἔσται τάδ’· ἀλλὰ πίστις εἰ γένοιτό μοι

τούτων, ἔχοιμ’ἂν πάντα πρὸς σέθεν καλῶς.

μῶν οὐ πέποιθας; ἢ τί σοι τὸ δυσχερές;

πέποιθα · Πελίου δ’ἐχθρός ἐστί μοι δόμος

Κρέωντε. τούτοις δ’ὁρκίοισι μὲν ζυγεὶς

ἄγουσιν οὐ μεθεῖ’ἂν ἐκ γαίας ἐμέ ·

λόγοις δὲ συμβὰς καὶ θεῶν ἀνώμοτος

φίλος γένοι’ἂν κἀπικηρυκεύμασιν

τάχ’ἂν πίθοιο · τἀμὰ μὲν γὰρ ἀσθενῆ,

τοῖς δ’ὄλβος ἐστὶ καὶ δόμος τυραννικός.

πολλὴν ἔδειξας ἐν λόγοις προμηθίαν ·

ἀλλ’, εἰ δοκεῖ σοι, δρᾶν τάδ’οὐκ ἀφίσταμαι.

ἐμοίτε γὰρ τάδ’ἐστὶν ἀσφαλέστερα,

σκῆψίν τιν’ἐχθροῖς σοῖς ἔχοντα δεικνύναι,

τὸ σόντ’ἄραρε μᾶλλον · ἐξηγοῦ θεούς.

ὄμνυ πέδον Γῆς πατέραθ’Ἥλιον πατρὸς

τοὐμοῦ θεῶντε συντιθεὶς ἅπαν γένος.

τί χρῆμα δράσειν ἢ τί μὴ δράσειν; λέγε.

μήτ’αὐτὸς ἐκ γῆς σῆς ἔμ’ἐκβαλεῖν ποτε,

μήτ’, ἄλλος ἤν τις τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν ἄγειν

χρῄζῃ, μεθήσειν ζῶν ἑκουσίῳ τρόπῳ.

ὄμνυμι Γαῖαν Ἡλίουθ’ἁγνὸν σέλας

θεούςτε πάντας ἐμμενεῖν ἅ σου κλύω.

ἀρκεῖ · τί δ’ὅρκῳ τῷδε μὴ ’μμένων πάθοις;

ἃ τοῖσι δυσσεβοῦσι γίγνεται βροτῶν.

χαίρων πορεύου · πάντα γὰρ καλῶς ἔχει.

κἀγὼ πόλιν σὴν ὡς τάχιστ’ἀφίξομαι,

πράξασ’ἃ μέλλω καὶ τυχοῦσ’ἃ βούλομαι.

ἀλλά σ’ὁ Μαίας πομπαῖος ἄναξ

πελάσειε δόμοις ὧντ’ἐπίνοιαν

σπεύδεις κατέχων πράξειας, ἐπεὶ

γενναῖος ἀνήρ,

Αἰγεῦ, παρ’ἐμοὶ δεδόκησαι.

ὦ Ζεῦ Δίκητε Ζηνὸς Ἡλίουτε φῶς,

νῦν καλλίνικοι τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν, φίλαι,

γενησόμεσθα κεἰς ὁδὸν βεβήκαμεν,

νῦν ἐλπὶς ἐχθροὺς τοὺς ἐμοὺς τείσειν δίκην.

οὗτος γὰρ ἁνὴρ ᾗ μάλιστ’ἐκάμνομεν

λιμὴν πέφανται τῶν ἐμῶν βουλευμάτων ·

ἐκ τοῦδ’ἀναψόμεσθα πρυμνήτην κάλων,

μολόντες ἄστυ καὶ πόλισμα Παλλάδος.

ἤδη δὲ πάντα τἀμά σοι βουλεύματα

λέξω · δέχου δὲ μὴ πρὸς ἡδονὴν λόγους.

πέμψασ’ἐμῶν τιν’οἰκετῶν Ἰάσονα

ἐς ὄψιν ἐλθεῖν τὴν ἐμὴν αἰτήσομαι.

μολόντι δ’αὐτῷ μαλθακοὺς λέξω λόγους,

ὡς καὶ δοκεῖ μοι ταὐτὰ καὶ καλῶς γαμεῖ

γάμους τυράννων οὓς προδοὺς ἡμᾶς ἔχει,

καὶ ξύμφορ’εἶναι καὶ καλῶς ἐγνωσμένα.

παῖδας δὲ μεῖναι τοὺς ἐμοὺς αἰτήσομαι,

οὐχ ὡς λιποῦσ’ἂν πολεμίας ἐπὶ χθονὸς

ἐχθροῖσι παῖδας τοὺς ἐμοὺς καθυβρίσαι,

ἀλλ’ὡς δόλοισι παῖδα βασιλέως κτάνω.

πέμψω γὰρ αὐτοὺς δῶρ’ἔχοντας ἐν χεροῖν,

νύμφῃ φέροντας, τήνδε μὴ φυγεῖν χθόνα,

λεπτόντε πέπλον καὶ πλόκον χρυσήλατον ·

κἄνπερ λαβοῦσα κόσμον ἀμφιθῇ χροΐ,

κακῶς ὀλεῖται πᾶςθ’ὃς ἂν θίγῃ κόρης ·

τοιοῖσδε χρίσω φαρμάκοις δωρήματα.

ἐνταῦθα μέντοι τόνδ’ἀπαλλάσσω λόγον.

ᾤμωξα δ’οἷον ἔργον ἔστ’ἐργαστέον

τοὐντεῦθεν ἡμῖν · τέκνα γὰρ κατακτενῶ

τἄμ’· οὔτις ἔστιν ὅστις ἐξαιρήσεται ·

δόμοντε πάντα συγχέασ’Ἰάσονος

ἔξειμι γαίας, φιλτάτων παίδων φόνον

φεύγουσα καὶ τλᾶσ’ἔργον ἀνοσιώτατον.

οὐ γὰρ γελᾶσθαι τλητὸν ἐξ ἐχθρῶν, φίλαι.

ἴτω · τί μοι ζῆν κέρδος; οὔτε μοι πατρὶς

οὔτ’οἶκος ἔστιν οὔτ’ἀποστροφὴ κακῶν.

ἡμάρτανον τόθ’ἡνίκ’ἐξελίμπανον

δόμους πατρῴους, ἀνδρὸς Ἕλληνος λόγοις

πεισθεῖσ’, ὃς ἡμῖν σὺν θεῷ τείσει δίκην.

οὔτ’ἐξ ἐμοῦ γὰρ παῖδας ὄψεταί ποτε

ζῶντας τὸ λοιπὸν οὔτε τῆς νεοζύγου

νύμφης τεκνώσει παῖδ’, ἐπεὶ κακὴν κακῶς

θανεῖν σφ’ἀνάγκη τοῖς ἐμοῖσι φαρμάκοις.

μηδείς με φαύλην κἀσθενῆ νομιζέτω

μη δ’ἡσυχαίαν, ἀλλὰ θατέρου τρόπου,

βαρεῖαν ἐχθροῖς καὶ φίλοισιν εὐμενῆ ·

τῶν γὰρ τοιούτων εὐκλεέστατος βίος.

ἐπείπερ ἡμῖν τόνδ’ἐκοίνωσας λόγον,

σέτ’ὠφελεῖν θέλουσα καὶ νόμοις βροτῶν

ξυλλαμβάνουσα δρᾶν σ’ἀπεννέπω τάδε.

οὐκ ἔστιν ἄλλως · σοὶ δὲ συγγνώμη λέγειν

τάδ’ἐστί, μὴ πάσχουσαν, ὡς ἐγώ, κακῶς.

ἀλλὰ κτανεῖν σὸν σπέρμα τολμήσεις, γύναι;

οὕτω γὰρ ἂν μάλιστα δηχθείη πόσις.

σὺ δ’ἂν γένοιό γ’ἀθλιωτάτη γυνή.

ἴτω · περισσοὶ πάντες οὑν μέσῳ λόγοι.

ἀλλ’εἶα χώρει καὶ κόμιζ’Ἰάσονα

(ἐς πάντα γὰρ δὴ σοὶ τὰ πιστὰ χρώμεθα)

λέξῃς δὲ μηδὲν τῶν ἐμοὶ δεδογμένων,

εἴπερ φρονεῖς εὖ δεσπόταις γυνήτ’ἔφυς.

Ἐρεχθεΐδαι τὸ παλαιὸν ὄλβιοι

καὶ θεῶν παῖδες μακάρων, ἱερᾶς

χώρας ἀπορθήτουτ’ἄπο, φερβόμενοι

κλεινοτάταν σοφίαν, αἰεὶ διὰ λαμπροτάτου

βαίνοντες ἁβρῶς αἰθέρος, ἔνθα ποθ’ἁγνὰς

ἐννέα Πιερίδας Μούσας λέγουσι

ξανθὰν Ἁρμονίαν φυτεῦσαι ·

τοῦ καλλινάουτ’ἐπὶ Κηφισοῦ ῥοαῖς

τὰν Κύπριν κλῄζουσιν ἀφυσσαμέναν

χώρας καταπνεῦσαι μετρίους ἀνέμων

ἀέρας ἡδυπνόους · αἰεὶ δ’ἐπιβαλλομέναν

χαίταισιν εὐώδη ῥοδέων πλόκον ἀνθέων

τᾷ Σοφίᾳ παρέδρους πέμπειν Ἔρωτας,

παντοίας ἀρετᾶς ξυνεργούς.

πῶς οὖν ἱερῶν ποταμῶν

ἢ πόλις ἢ θεῶν

πόμπιμός σε χώρα

τὰν παιδολέτειραν

ἕξει, τὰν οὐχ ὁσίαν, μετ’ἀστῶν;

σκέψαι τεκέων

πλαγάν, σκέψαι φόνον οἷον αἴρῃ.

μή, πρὸς γονάτων σε

πάντᾳ πάντως ἱκετεύομεν,

τέκνα φονεύσῃς.

πόθεν θράσος ἢ φρενὸς ἢ

χειρὶ † τέκνων † σέθεν

καρδίᾳτε λήψῃ

δεινὰν προσάγουσα

τόλμαν; πῶς δ’ὄμματα προσβαλοῦσα

τέκνοις ἄδακρυν

μοῖραν σχήσεις φόνου; οὐ δυνάσῃ,

παίδων ἱκετᾶν