Alcestis

Ὦ δώματ’Ἀδμήτει’, ἐν οἷς ἔτλην ἐγὼ

θῆσσαν τράπεζαν αἰνέσαι θεός περ ὤν.

Ζεὺς γὰρ κατακτὰς παῖδα τὸν ἐμὸν αἴτιος

Ἀσκληπιόν, στέρνοισιν ἐμβαλὼν φλόγα ·

οὗ δὴ χολωθεὶς τέκτονας Δίου πυρὸς

κτείνω Κύκλωπας · καί με θητεύειν πατὴρ

θνητῷ παρ’ἀνδρὶ τῶνδ’ἄποιν’ἠνάγκασεν.

ἐλθὼν δὲ γαῖαν τήνδ’ἐβουφόρβουν ξένῳ,

καὶ τόνδ’ἔσῳζον οἶκον ἐς τόδ’ἡμέρας.

ὁσίου γὰρ ἀνδρὸς ὅσιος ὢν ἐτύγχανον

παιδὸς Φέρητος, ὃν θανεῖν ἐρρυσάμην,

Μοίρας δολώσας · ᾔνεσαν δέ μοι θεαὶ

Ἄδμητον ᾅδην τὸν παραυτίκ’ἐκφυγεῖν,

ἄλλον διαλλάξαντα τοῖς κάτω νεκρόν.

πάντας δ’ἐλέγξας καὶ διεξελθὼν φίλους,

πατέρα γεραιάνθ’ἥ σφ’ἔτικτε μητέρα,

οὐχ ηὗρε πλὴν γυναικὸς ὅστις ἤθελε

θανὼν πρὸ κείνου μηκέτ’εἰσορᾶν φάος ·

ἣ νῦν κατ’οἴκους ἐν χεροῖν βαστάζεται

ψυχορραγοῦσα · τῇδε γάρ σφ’ἐν ἡμέρᾳ

θανεῖν πέπρωται καὶ μεταστῆναι βίου.

ἐγὼ δέ, μὴ μίασμά μ’ἐν δόμοις κίχῃ,

λείπω μελάθρων τῶνδε φιλτάτην στέγην.

ἤδη δὲ τόνδε Θάνατον εἰσορῶ πέλας,

ἱερῆ θανόντων, ὅς νιν εἰς Ἅιδου δόμους

μέλλει κατάξειν · συμμέτρως δ’ἀφίκετο,

φρουρῶν τόδ’ἦμαρ ᾧ θανεῖν αὐτὴν χρεών.

ἆ ἆ ·

τί σὺ πρὸς μελάθροις; τί σὺ τῇδε πολεῖς,

Φοῖβ’; ἀδικεῖς αὖ τιμὰς ἐνέρων

ἀφοριζόμενος καὶ καταπαύων;

οὐκ ἤρκεσέ σοι μόρον Ἀδμήτου

διακωλῦσαι, Μοίρας δολίῳ

σφήλαντι τέχνῃ; νῦν δ’ἐπὶ τῇδ’αὖ

χέρα τοξήρη φρουρεῖς ὁπλίσας,

ἣ τόδ’ὑπέστη πόσιν ἐκλύσασ’

αὐτὴ προθανεῖν Πελίου παῖς.

θάρσει · δίκην τοι καὶ λόγους κεδνοὺς ἔχω.

τί δῆτα τόξων ἔργον, εἰ δίκην ἔχεις;

σύνηθες αἰεὶ ταῦτα βαστάζειν ἐμοί.

καὶ τοῖσδέ γ’οἴκοις ἐκδίκως προσωφελεῖν.

φίλου γὰρ ἀνδρὸς συμφοραῖς βαρύνομαι.

καὶ νοσφιεῖς με τοῦδε δευτέρου νεκροῦ;

ἀλλ’οὐ δ’ἐκεῖνον πρὸς βίαν σ’ἀφειλόμην.

πῶς οὖν ὑπὲρ γῆς ἐστι κοὐ κάτω χθονός;

δάμαρτ’ἀμείψας, ἣν σὺ νῦν ἥκεις μέτα.

κἀπάξομαί γε νερτέρων ὑπὸ χθόνα.

λαβὼν ἴθ’· οὐ γὰρ οἶδ’ἂν εἰ πείσαιμί σε.

κτείνειν γ’ὃν ἂν χρῇ; τοῦτο γὰρ τετάγμεθα.

οὔκ, ἀλλὰ τοῖς μέλλουσι θάνατον ἐμβαλεῖν.

ἔχω λόγον δὴ καὶ προθυμίαν σέθεν.

ἔστ’οὖν ὅπως Ἄλκηστις ἐς γῆρας μόλοι;

οὐκ ἔστι · τιμαῖς κἀμὲ τέρπεσθαι δόκει.

οὔτοι πλέον γ’ἂν ἢ μίαν ψυχὴν λάβοις.

νέων φθινόντων μεῖζον ἄρνυμαι γέρας.

κἂν γραῦς ὄληται, πλουσίως ταφήσεται.

πρὸς τῶν ἐχόντων, Φοῖβε, τὸν νόμον τίθης.

πῶς εἶπας; ἀλλ’ἦ καὶ σοφὸς λέληθας ὤν;

ὠνοῖντ’ἂν οἷς πάρεστι γηραιοὺς θανεῖν.

οὔκουν δοκεῖ σοι τήνδε μοι δοῦναι χάριν;

οὐ δῆτ’· ἐπίστασαι δὲ τοὺς ἐμοὺς τρόπους.

ἐχθρούς γε θνητοῖς καὶ θεοῖς στυγουμένους.

οὐκ ἂν δύναιο πάντ’ἔχειν ἃ μή σε δεῖ.

ἦ μὴν σὺ παύσῃ καίπερ ὠμὸς ὢν ἄγαν ·

τοῖος Φέρητος εἶσι πρὸς δόμους ἀνήρ,

Εὐρυσθέως πέμψαντος ἵππειον μέτα

ὄχημα Θρῄκης ἐκ τόπων δυσχειμέρων,

ὃς δὴ ξενωθεὶς τοῖσδ’ἐν Ἀδμήτου δόμοις

βίᾳ γυναῖκα τήνδε σ’ἐξαιρήσεται.

κοὔθ’ἡ παρ’ἡμῶν σοι γενήσεται χάρις

δράσειςθ’ὁμοίως ταῦτ’, ἀπεχθήσῃτ’ἐμοί.

πόλλ’ἂν σὺ λέξας οὐδὲν ἂν πλέον λάβοις ·

ἡ δ’οὖν γυνὴ κάτεισιν εἰς Ἅιδου δόμους.

στείχω δ’ἐπ’αὐτήν, ὡς κατάρξωμαι ξίφει ·

ἱερὸς γὰρ οὗτος τῶν κατὰ χθονὸς θεῶν

ὅτου τόδ’ἔγχος κρατὸς ἁγνίσῃ τρίχα.

— τί ποθ’ἡσυχία πρόσθεν μελάθρων;

— τί σεσίγηται δόμος Ἀδμήτου;

— ἀλλ’οὐ δὲ φίλων πέλας οὐδείς,

ὅστις ἂν εἴποι πότερον φθιμένην

βασίλειαν πενθεῖν χρή μ’, ἢ ζῶσ’ἔτι

φῶς τόδε λεύσσει Πελίου παῖς

Ἄλκηστις, ἐμοὶ πᾶσίτ’ἀρίστη

δόξασα γυνὴ

πόσιν εἰς αὑτῆς γεγενῆσθαι.

— κλύει τις ἢ στεναγμὸν ἢ

χειρῶν κτύπον κατὰ στέγας

ἢ γόον ὡς πεπραγμένων;

— οὐ μὰν οὐ δέ τις ἀμφιπόλων

στατίζεται ἀμφὶ πύλας. εἰ

γὰρ μετακύμιος ἄτας,

ὦ Παιάν, φανείης.

— οὔ τἂν φθιμένης γ’ἐσιώπων.

— νέκυς ἤδη.

— οὐ δὴ φροῦδός γ’ἐξ οἴκων.

— πόθεν; οὐκ αὐχῶ. τί σε θαρσύνει;

— πῶς ἂν ἔρημον τάφον Ἄδμητος

[…]

κεδνῆς ἂν ἔπραξε γυναικός;

— πυλῶν πάροιθε δ’οὐχ ὁρῶ

πηγαῖον ὡς νομίζεται

χέρνιβ’ἐπὶ φθιτῶν πύλαις.

— χαίτατ’οὔτις ἐπὶ προθύροις

τομαῖος, ἃ δὴ νεκύων

πένθει πίτνει · οὐ νεολαία

δουπεῖ χεὶρ γυναικῶν.

— καὶ μὴν τόδε κύριον ἦμαρ […]

— τί τόδ’αὐδᾷς;

— ᾧ χρή σφε μολεῖν κατὰ γαίας.

— ἔθιγες ψυχᾶς, ἔθιγες δὲ φρενῶν.

— χρὴ τῶν ἀγαθῶν διακναιομένων

πενθεῖν ὅστις

χρηστὸς ἀπ’ἀρχῆς νενόμισται.

— ἀλλ’οὐ δὲ ναυκληρίαν

ἔσθ’ὅποι τις αἴας

στείλας, ἢ Λυκίαν

εἴτ’ἐπὶ τὰς ἀνύδρους

δυστάνου παραλύσαι

ψυχάν · μόρος γὰρ ἀπότομος

πλάθει · θεῶν δ’ἐπ’ἐσχάραις

οὐκ ἔχω ἐπὶ τίνα

μηλοθύταν πορευθῶ.

— μόνος δ’ἄν, εἰ φῶς τόδ’ἦν

ὄμμασιν δεδορκὼς

Φοίβου παῖς, προλιποῦσ’

ἦλθεν ἕδρας σκοτίους

Ἅιδατε πύλας ·

δμαθέντας γὰρ ἀνίστη,

πρὶν αὐτὸν εἷλε διόβολον

πλῆκτρον πυρὸς κεραυνίου.

νῦν δὲ τίν’ἔτι βίου

ἐλπίδα προσδέχωμαι;

— πάντα γὰρ ἤδη τετέλεσται βασιλεῦσι,

πάντων δὲ θεῶν ἐπὶ βωμοῖς

αἱμόρραντοι θυσίαι πλήρεις ·

οὐ δ’ἔστι κακῶν ἄκος οὐδέν.

ἀλλ’ἥδ’ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται

δακρυρροοῦσα, τίνα τύχην ἀκούσομαι;

πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει,

συγγνωστόν · εἰ δ’ἔτ’ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ

εἴτ’οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ἄν.

καὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι.

καὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοιτε καὶ βλέποι;

ἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ.

ὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις.

οὔπω τόδ’οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθῃ.

ἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ἐστὶ σῴζεσθαι βίον;

πεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται.

οὔκουν ἐπ’αὐτῇ πράσσεται τὰ πρόσφορα;

κόσμος γ’ἕτοιμος, ᾧ σφε συνθάψει πόσις.

ἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη

γυνήτ’ἀρίστη τῶν ὑφ’ἡλίῳ, μακρῷ.

πῶς δ’οὐκ ἀρίστη; τίς δ’ἐναντιώσεται;

τί χρὴ γενέσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην

γυναῖκα; πῶς δ’ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις

πόσιν προτιμῶσ’ἢ θέλουσ’ὑπερθανεῖν;

καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶσ’ἐπίσταται πόλις ·

ἃ δ’ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσῃ κλύων.

ἐπεὶ γὰρ ᾔσθεθ’ἡμέραν τὴν κυρίαν

ἥκουσαν, ὕδασι ποταμίοις λευκὸν χρόα

ἐλούσατ’, ἐκ δ’ἑλοῦσα κεδρίνων δόμων

ἐσθῆτα κόσμοντ’εὐπρεπῶς ἠσκήσατο,

καὶ στᾶσα πρόσθεν Ἑστίας κατηύξατο ·

Δέσποιν’, ἐγὼ γὰρ ἔρχομαι κατὰ χθονός,

πανύστατόν σε προσπίτνουσ’αἰτήσομαι,

τέκν’ὀρφανεῦσαι τἀμά · καὶ τῷ μὲν φίλην

σύζευξον ἄλοχον, τῇ δὲ γενναῖον πόσιν.

μη δ’ὥσπερ αὐτῶν ἡ τεκοῦσ’ἀπόλλυμαι

θανεῖν ἀώρους παῖδας, ἀλλ’εὐδαίμονας

ἐν γῇ πατρῴᾳ τερπνὸν ἐκπλῆσαι βίον.

πάντας δὲ βωμούς, οἳ κατ’Ἀδμήτου δόμους,

προσῆλθε κἀξέστεψε καὶ προσηύξατο,

πτόρθων ἀποσχίζουσα μυρσίνης φόβην,

ἄκλαυτος ἀστένακτος, οὐ δὲ τοὐπιὸν

κακὸν μεθίστη χρωτὸς εὐειδῆ φύσιν.

κἄπειτα θάλαμον ἐσπεσοῦσα καὶ λέχος,

ἐνταῦθα δὴ ’δάκρυσε καὶ λέγει τάδε ·

Ὦ λέκτρον, ἔνθα παρθένει’ἔλυσ’ἐγὼ

κορεύματ’ἐκ τοῦδ’ἀνδρός, οὗ θνῄσκω πέρι,

χαῖρ’· οὐ γὰρ ἐχθαίρω σ’· ἀπώλεσας δ’ἐμὲ

μόνην · προδοῦναι γάρ σ’ὀκνοῦσα καὶ πόσιν

θνῄσκω. σὲ δ’ἄλλη τις γυνὴ κεκτήσεται,

σώφρων μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δ’ἴσως.

κυνεῖ δὲ προσπίτνουσα, πᾶν δὲ δέμνιον

ὀφθαλμοτέγκτῳ δεύεται πλημμυρίδι.

ἐπεὶ δὲ πολλῶν δακρύων εἶχεν κόρον,

στείχει προνωπὴς ἐκπεσοῦσα δεμνίων,

καὶ πολλὰ θαλάμων ἐξιοῦσ’ἐπεστράφη

κἄρριψεν αὑτὴν αὖθις ἐς κοίτην πάλιν.

παῖδες δὲ πέπλων μητρὸς ἐξηρτημένοι

ἔκλαιον · ἣ δὲ λαμβάνουσ’ἐς ἀγκάλας

ἠσπάζετ’ἄλλοτ’ἄλλον, ὡς θανουμένη.

πάντες δ’ἔκλαιον οἰκέται κατὰ στέγας

δέσποιναν οἰκτίροντες. ἣ δὲ δεξιὰν

προύτειν’ἑκάστῳ, κοὔτις ἦν οὕτω κακὸς

ὃν οὐ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.

τοιαῦτ’ἐν οἴκοις ἐστὶν Ἀδμήτου κακά.

καὶ κατθανών τἂν ὤλετ’, ἐκφυγών δ’ἔχει

τοσοῦτον ἄλγος, οὗ ποτ’— οὐ λελήσεται.

ἦ που στενάζει τοισίδ’Ἄδμητος κακοῖς,

ἐσθλῆς γυναικὸς εἰ στερηθῆναί σφε χρή;

κλαίει γ’ἄκοιτιν ἐν χεροῖν φίλην ἔχων,

καὶ μὴ προδοῦναι λίσσεται, τἀμήχανα

ζητῶν · φθίνει γὰρ καὶ μαραίνεται νόσῳ.

παρειμένη δέ, χειρὸς ἄθλιον βάρος

[…]

ὅμως δὲ καίπερ σμικρὸν ἐμπνέουσ’ἔτι

βλέψαι πρὸς αὐγὰς βούλεται τὰς ἡλίου

ὡς οὔποτ’αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον.

ἀλλ’εἶμι καὶ σὴν ἀγγελῶ παρουσίαν ·

οὐ γάρ τι πάντες εὖ φρονοῦσι κοιράνοις,

ὥστ’ἐν κακοῖσιν εὐμενεῖς παρεστάναι ·

σὺ δ’εἶ παλαιὸς δεσπόταις ἐμοῖς φίλος.

— ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν πᾷ πόρος κακῶν

γένοιτο καὶ λύσις τύχας

ἃ πάρεστι κοιράνοις;

— αἰαῖ · εἶσί τις; ἢ τέμω τρίχα,

καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων

— δῆλα μέν, φίλοι, δῆλά γ’, ἀλλ’ὅμως

θεοῖσιν εὐχώμεσθα · θεῶν

γὰρ δύναμις μεγίστα.

— ὦναξ Παιάν,

ἔξευρε μηχανάν τιν’Ἀδμήτῳ κακῶν.

— πόριζε δὴ πόριζε · καὶ πάρος γὰρ

† τοῦδ’ἐφεῦρες †, καὶ νῦν

λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ,

φόνιον δ’ἀπόπαυσον Ἅιδαν.

— παπαῖ […]

ὦ παῖ Φέρητος, οἷ’

ἔπραξας δάμαρτος σᾶς στερείς.

— αἰαῖ · ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε,

καὶ πλέον ἢ βρόχῳ δέρην

οὐρανίῳ πελάσσαι;

τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν

γυναῖκα κατθανοῦσαν ἐν

ἄματι τῷδ’ἐπόψῃ.

— ἰδοὺ ἰδού,

ἥδ’ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται.

— βόασον ὦ, στέναξον, ὦ Φεραία

χθών, τὰν ἀρίσταν

γυναῖκα μαραινομέναν νόσῳ

κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’Ἅιδαν.

οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν

πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖςτε πάροιθεν

τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας

λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης

ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ἀβίωτον

τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.

Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας,

οὐράνιαίτε δῖναι νεφέλας δρομαίου.

ὁρᾷ σὲ κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας,

οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ὅτου θανῇ.

γαῖάτε καὶ μελάθρων στέγαι

νυμφίδιοίτε κοῖται πατρίας Ἰωλκοῦ.

ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῷς ·

λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.

ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν λίμνᾳ ·

νεκύων δὲ πορθμεὺς

ἔχων χέρ’ἐπὶ κοντῷ Χάρων

μ’ἤδη καλεῖ · τί μέλλεις;

ἐπείγου · σὺ κατείργεις. τάδε τοί με

σπερχόμενος ταχύνει.

οἴμοι, πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν

ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.

ἄγει μ’ἄγει τις · ἄγει μέ τις — οὐχ ὁρᾷς; —

νεκύων ἐς αὐλάν,

ὑπ’ὀφρύσι κυαναυγέσι

βλέπων πτερωτός — † Ἃιδας †.

τί ῥέξεις; ἄφες. — οἵαν ὁδὸν ἁ

δειλαιότατα προβαίνω.

οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ἐμοὶ

καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε.

μέθετε μέθετέ μ’ἤδη.

κλίνατ’, οὐ σθένω ποσίν ·

πλησίον Ἅιδας.

σκοτία δ’ἐπ’ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.

τέκνα, τέκν’, οὐκέτι δὴ

οὐκέτι μάτηρ σφῷν ἔστιν.

χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῷτον.

οἴμοι · τόδ’ἔπος λυπρὸν ἀκούω

καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον.

μὴ πρός σε θεῶν τλῇς με προδοῦναι,

μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς,

ἀλλ’ἄνα, τόλμα ·

σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτ’ἂν εἴην ·

ἐν σοὶ δ’ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή ·

σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα.

Ἄδμηθ’, ὁρᾷς γὰρ τἀμὰ πράγμαθ’ὡς ἔχει,

λέξαι θέλω σοι πρὶν θανεῖν ἃ βούλομαι.

ἐγώ σε πρεσβεύουσα κἀντὶ τῆς ἐμῆς

ψυχῆς καταστήσασα φῶς τόδ’εἰσορᾶν,

θνῄσκω, παρόν μοι μὴ θανεῖν, ὑπὲρ σέθεν,

ἀλλ’ἄνδρατε σχεῖν Θεσσαλῶν ὃν ἤθελον,

καὶ δῶμα ναίειν ὄλβιον τυραννίδι.

οὐκ ἠθέλησα ζῆν ἀποσπασθεῖσά σου

σὺν παισὶν ὀρφανοῖσιν, οὐ δ’ἐφεισάμην

ἥβης, ἔχουσ’ἐν οἷς ἐτερπόμην ἐγώ.

καίτοι σ’ὁ φύσας χἠ τεκοῦσα προύδοσαν,

καλῶς μὲν αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου,

καλῶς δὲ σῶσαι παῖδα κεὐκλεῶς θανεῖν.

μόνος γὰρ αὐτοῖς ἦσθα, κοὔτις ἐλπὶς ἦν

σοῦ κατθανόντος ἄλλα φιτύσειν τέκνα.

κἀγώτ’ἂν ἔζων καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον,

κοὐκ ἂν μονωθεὶς σῆς δάμαρτος ἔστενες

καὶ παῖδας ὠρφάνευες. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

θεῶν τις ἐξέπραξεν ὥσθ’οὕτως ἔχειν.

εἶεν · σὺ νῦν μοι τῶνδ’ἀπόμνησαι χάριν ·

αἰτήσομαι γάρ σ’— ἀξίαν μὲν οὔποτε ·

ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον —

δίκαια δ’, ὡς φήσεις σύ · τούσδε γὰρ φιλεῖς

οὐχ ἧσσον ἢ ’γὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς ·

τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων,

καὶ μὴ ’πιγήμῃς τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις,

ἥτις κακίων οὖσ’ἐμοῦ γυνὴ φθόνῳ

τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ.

μὴ δῆτα δράσῃς ταῦτά γ’, αἰτοῦμαί σ’ἐγώ.

ἐχθρὰ γὰρ ἡ ’πιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις

τοῖς πρόσθ’, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα.

καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρ’ἔχει πύργον μέγαν,

σὺ δ’, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσῃ καλῶς;

ποίας τυχοῦσα συζύγου τῷ σῷ πατρί;

μή σοί τιν’αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα

ἥβης ἐν ἀκμῇ σοὺς διαφθείρῃ γάμους.

οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ

οὔτ’ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον,

παροῦσ’, ἵν’οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον.

δεῖ γὰρ θανεῖν με · καὶ τόδ’οὐκ ἐς αὔριον

οὐ δ’ἐς τρίτην μοι μηνὸς ἔρχεται κακόν,

ἀλλ’αὐτίκ’ἐν τοῖς οὐκέτ’οὖσι λέξομαι.

χαίροντες εὐφραίνοισθε · καὶ σοὶ μέν, πόσι,

γυναῖκ’ἀρίστην ἔστι κομπάσαι λαβεῖν,

ὑμῖν δέ, παῖδες, μητρὸς ἐκπεφυκέναι.

θάρσει · πρὸ τούτου γὰρ λέγειν οὐχ ἅζομαι ·

δράσει τάδ’, εἴπερ μὴ φρενῶν ἁμαρτάνει.

ἔσται τάδ’ἔσται, μὴ τρέσῃς · ἐπεὶ σ’ἐγὼ

καὶ ζῶσαν εἶχον καὶ θανοῦσ’ἐμὴ γυνὴ

μόνη κεκλήσῃ, κοὔτις ἀντὶ σοῦ ποτε

τόνδ’ἄνδρα νύμφη Θεσσαλὶς προσφθέγξεται.

οὐκ ἔστιν οὕτως οὔτε πατρὸς εὐγενοῦς

οὔτ’εἶδος ἄλλως ἐκπρεπεστάτη γυνή.

ἅλις δὲ παίδων · τῶνδ’ὄνησιν εὔχομαι

θεοῖς γενέσθαι · σοῦ γὰρ οὐκ ὠνήμεθα.

οἴσω δὲ πένθος οὐκ ἐτήσιον τὸ σόν,

ἀλλ’ἔστ’ἂν αἰὼν οὑμὸς ἀντέχῃ, γύναι,

στυγῶν μὲν ἥ μ’ἔτικτεν, ἐχθαίρων δ’ἐμὸν

πατέρα · λόγῳ γὰρ ἦσαν οὐκ ἔργῳ φίλοι.

σὺ δ’ἀντιδοῦσα τῆς ἐμῆς τὰ φίλτατα

ψυχῆς ἔσωσας. ἆρά μοι στένειν πάρα

τοιᾶσδ’ἁμαρτάνοντι συζύγου σέθεν;

παύσω δὲ κώμους συμποτῶνθ’ὁμιλίας

στεφάνουςτε μοῦσάνθ’ἣ κατεῖχ’ἐμοὺς δόμους.

οὐ γάρ ποτ’οὔτ’ἂν βαρβίτου θίγοιμ’ἔτι

οὔτ’ἂν φρέν’ἐξαίροιμι πρὸς Λίβυν λακεῖν

αὐλόν · σὺ γάρ μου τέρψιν ἐξείλου βίου.

σοφῇ δὲ χειρὶ τεκτόνων δέμας τὸ σὸν

εἰκασθὲν ἐν λέκτροισιν ἐκταθήσεται,

ᾧ προσπεσοῦμαι καὶ περιπτύσσων χέρας

ὄνομα καλῶν σὸν τὴν φίλην ἐν ἀγκάλαις

δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν ·

ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν, ἀλλ’ὅμως βάρος

ψυχῆς ἀπαντλοίην ἄν. ἐν δ’ὀνείρασι

φοιτῶσά μ’εὐφραίνοις ἄν · ἡδὺ γὰρ φίλους

κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντιν’ἂν παρῇ χρόνον.

εἰ δ’Ὀρφέως μοι γλῶσσα καὶ μέλος παρῆν,

ὥστ’ἢ κόρην Δήμητρος ἢ κείνης πόσιν

ὕμνοισι κηλήσαντά σ’ἐξ Ἅιδου λαβεῖν,

κατῆλθον ἄν, καί μ’οὔθ’ὁ Πλούτωνος κύων

οὔθ’οὑπὶ κώπῃ ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων

ἔσχον, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον.

ἀλλ’οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μ’, ὅταν θάνω,

καὶ δῶμ’ἑτοίμαζ’, ὡς συνοικήσουσά μοι.

ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μ’ἐπισκήψω κέδροις

σοὶ τούσδε θεῖναι πλευράτ’ἐκτεῖναι πέλας

πλευροῖσι τοῖς σοῖς · μη δὲ γὰρ θανών ποτε

σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί.

καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλῳ

λυπρὸν συνοίσω τῆσδε · καὶ γὰρ ἀξία.

ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδ’εἰσηκούσατε

πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ

γυναῖκ’ἐφ’ὑμῖν μη δ’ἀτιμάσειν ἐμέ.

καὶ νῦν γέ φημι, καὶ τελευτήσω τάδε.

ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου.

δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός.

σὺ νῦν γενοῦ τοῖσδ’ἀντ’ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις.

πολλή μ’ἀνάγκη, σοῦ γ’ἀπεστερημένοις.

ὦ τέκν’, ὅτε ζῆν χρῆν μ’, ἀπέρχομαι κάτω.

οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος;

χρόνος μαλάξει σ’· οὐδέν ἐσθ’ὁ κατθανών.

ἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω.

ἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνῄσκοντες σέθεν.

ὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μ’ἀποστερεῖς.

καὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται.

ἀπωλόμην ἄρ’, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι.

ὡς οὐκέτ’οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ.

ὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπῃς παῖδας σέθεν.

οὐ δῆθ’ἑκοῦσά γ’, ἀλλὰ χαίρετ’, ὦ τέκνα.

βλέψον πρὸς αὐτοὺς βλέψον.

οὐδέν εἰμ’ἔτι.

τί δρᾷς; προλείπεις;

ἀπωλόμην τάλας.

βέβηκεν, οὐκέτ’ἔστιν Ἀδμήτου γυνή.

ἰώ μοι τύχας. μαῖα δὴ κάτω

βέβακεν, οὐκέτ’ἔστιν, ὦ

πάτερ, ὑφ’ἁλίῳ.

προλιποῦσα δ’ἀμὸν

βίον ὠρφάνισσε τλάμων.

ἴδε γὰρ ἴδε βλέφαρον καὶ παρατόνους χέρας.

ὑπάκουσον ἄκουσον, ὦ μᾶτερ, ἀντιάζω.

ἐγώ σ’ἐγώ, μᾶτερ,

καλοῦμαί σ’ὁ σὸς ποτὶ σοῖσι πίτνων

καλοῦμαι στόμασιν νεοσσός.

τὴν οὐ κλύουσαν οὐ δ’ὁρῶσαν · ὥστ’ἐγὼ

καὶ σφὼ βαρείᾳ συμφορᾷ πεπλήγμεθα.

νέος ἐγώ, πάτερ, λείπομαι φίλας

μονόστολόςτε ματρός · ὦ

σχέτλια δὴ παθὼν

ἐγὼ ἔργα […],

σύτέ μοι σύγκασι κούρα

συνέτλας · […] ὦ πάτερ,

ἀνόνατ’ἀνόνατ’ἐνύμφευσας, οὐ δὲ γήρως

ἔβας τέλος σὺν τᾷδ’·

ἔφθιτο γὰρ πάρος · οἰχομένας δὲ σοῦ,

μᾶτερ, ὄλωλεν οἶκος.

Ἄδμητ’, ἀνάγκη τάσδε συμφορὰς φέρειν ·

οὐ γάρ τι πρῶτος οὐ δὲ λοίσθιος βροτῶν

γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες · γίγνωσκε δὲ

ὡς πᾶσιν ἡμῖν κατθανεῖν ὀφείλεται.

ἐπίσταμαί γε, κοὐκ ἄφνω κακὸν τόδε

προσέπτατ’· εἰδὼς δ’αὔτ’ἐτειρόμην πάλαι.

ἀλλ’, ἐκφορὰν γὰρ τοῦδε θήσομαι νεκροῦ,

πάρεστε καὶ μένοντες ἀντηχήσατε

παιᾶνα τῷ κάτωθεν ἀσπόνδῳ θεῷ.

πᾶσιν δὲ Θεσσαλοῖσιν ὧν ἐγὼ κρατῶ

πένθους γυναικὸς τῆσδε κοινοῦσθαι λέγω

κουρᾷ ξυρήκει καὶ μελαμπέπλῳ στολῇ ·

τέθριππάθ’οἳ ζεύγνυσθε καὶ μονάμπυκας

πώλους, σιδήρῳ τέμνετ’αὐχένων φόβην.

αὐλῶν δὲ μὴ κατ’ἄστυ, μὴ λύρας κτύπος

ἔστω σελήνας δώδεκ’ἐκπληρουμένας ·

οὐ γάρ τιν’ἄλλον φίλτερον θάψω νεκρὸν

τοῦδ’οὐ δ’ἀμείνον’εἰς ἔμ’· ἀξία δέ μοι

τιμῆς, ἐπεὶ τέθνηκεν ἀντ’ἐμοῦ μόνη.

ὦ Πελίου θύγατερ,

χαίρουσά μοι εἰν Ἀίδαο δόμοις

τὸν ἀνάλιον οἶκον οἰκετεύοις.

ἴστω δ’Ἀίδας ὁ μελαγχαίτας θεὸς ὅςτ’ἐπὶ κώπᾳ

πηδαλίῳτε γέρων

νεκροπομπὸς ἵζει,

πολὺ δὴ πολὺ δὴ γυναῖκ’ἀρίσταν

λίμναν Ἀχεροντίαν

πορεύσας ἐλάτᾳ δικώπῳ.

πολλά σε μουσοπόλοι

μέλψουσι καθ’ἑπτάτονόντ’ὀρείαν

χέλυν ἔντ’ἀλύροις κλέοντες ὕμνοις,

Σπάρτᾳ κύκλος ἁνίκα Καρνείου περινίσσεται ὥρας

μηνός, ἀειρομένας

παννύχου σελάνας,

λιπαραῖσίτ’ἐν ὀλβίαις Ἀθάναις.

τοίαν ἔλιπες θανοῦσα

μολπὰν μελέων ἀοιδοῖς.

εἴθ’ἐπ’ἐμοὶ μὲν εἴη,

δυναίμαν δέ σε πέμψαι

φάος ἐξ Ἀίδα τεράμνων

καὶ Κωκυτοῖο ῥεέθρων

ποταμίᾳ νερτέρᾳτε κώπᾳ.

σὺ γὰρ ὤ, μόνα, ὦ φίλα γυναικῶν,

σὺ τὸν αὑτᾶς

ἔτλας πόσιν ἀντὶ σᾶς ἀμεῖψαι

ψυχᾶς ἐξ Ἅιδα. κούφα σοι

χθὼν ἐπάνωθε πέσοι, γύναι. εἰ δέ τι

καινὸν ἕλοιτο πόσις λέχος, ἦ μάλ’ἂν ἔμοιγ’ἂν εἴη

στυγηθεὶς τέκνοιςτε τοῖς σοῖς.

ματέρος οὐ θελούσας

πρὸ παιδὸς χθονὶ κρύψαι

δέμας, οὐ δὲ πατρὸς γεραιοῦ,

[…]

ὃν ἔτεκον δ’, οὐκ ἔτλαν ῥύεσθαι,

σχετλίω, πολιὰν ἔχοντε χαίταν.

σὺ δ’ἐν ἥβᾳ

νέᾳ προθανοῦσα φωτὸς οἴχῃ.

τοιαύτας εἴη μοι κῦρσαι

συνδυάδος φιλίας · τοῦτο γὰρ

ἐν βιότῳ σπάνιον μέρος · ἦ γὰρ ἂν ἔμοιγ’ἄλυπος

δι’αἰῶνος ἂν ξυνείη.

ξένοι, Φεραίας τῆσδε κωμῆται χθονός,

Ἄδμητον ἐν δόμοισιν ἆρα κιγχάνω;

ἔστ’ἐν δόμοισι παῖς Φέρητος, Ἡράκλεις.

ἀλλ’εἰπὲ χρεία τίς σε Θεσσαλῶν χθόνα

πέμπει, Φεραῖον ἄστυ προσβῆναι τόδε.

Τιρυνθίῳ πράσσω τιν’Εὐρυσθεῖ πόνον.

καὶ ποῖ πορεύῃ; τῷ προσέζευξαι πλάνῳ;

Θρῃκὸς τέτρωρον ἅρμα Διομήδους μέτα.

πῶς οὖν δυνήσῃ; μῶν ἄπειρος εἶ ξένου;

ἄπειρος · οὔπω Βιστόνων ἦλθον χθόνα.

οὐκ ἔστιν ἵππων δεσπόσαι σ’ἄνευ μάχης.

ἀλλ’οὐ δ’ἀπειπεῖν μὴν πόνους οἷόντ’ἐμοί.

κτανὼν ἄρ’ἥξεις ἢ θανὼν αὐτοῦ μενεῖς.

οὐ τόνδ’ἀγῶνα πρῶτον ἂν δράμοιμ’ἐγώ.

τί δ’ἂν κρατήσας δεσπότην πλέον λάβοις;

πώλους ἀπάξω κοιράνῳ Τιρυνθίῳ.

οὐκ εὐμαρὲς χαλινὸν ἐμβαλεῖν γνάθοις.

εἰ μή γε πῦρ πνέουσι μυκτήρων ἄπο.

ἀλλ’ἄνδρας ἀρταμοῦσι λαιψηραῖς γνάθοις.

θηρῶν ὀρείων χόρτον, οὐχ ἵππων, λέγεις.

φάτνας ἴδοις ἂν αἵμασιν πεφυρμένας.

τίνος δ’ὁ θρέψας παῖς πατρὸς κομπάζεται;

Ἄρεος, ζαχρύσου Θρῃκίας πέλτης ἄναξ.

καὶ τόνδε τοὐμοῦ δαίμονος πόνον λέγεις ·

σκληρὸς γὰρ αἰεὶ καὶ πρὸς αἶπος ἔρχεται ·

εἰ χρή με παισὶν οἷς Ἄρης ἐγείνατο

μάχην συνάψαι, πρῶτα μὲν Λυκάονι,

αὖθις δὲ Κύκνῳ, τόνδε δ’ἔρχομαι τρίτον

ἀγῶνα πώλοις δεσπότῃτε συμβαλῶν.

ἀλλ’οὔτις ἔστιν ὃς τὸν Ἀλκμήνης γόνον

τρέσαντα χεῖρα πολεμίαν ποτ’ὄψεται.

καὶ μὴν ὅδ’αὐτὸς τῆσδε κοίρανος χθονὸς

Ἄδμητος ἔξω δωμάτων πορεύεται.

χαῖρ’, ὦ Διὸς παῖ Περσέωςτ’ἀφ’αἵματος.

Ἄδμητε, καὶ σὺ χαῖρε, Θεσσαλῶν ἄναξ.

θέλοιμ’ἄν · εὔνουν δ’ὄντα σ’ἐξεπίσταμαι.

τί χρῆμα κουρᾷ τῇδε πενθίμῳ πρέπεις;

θάπτειν τιν’ἐν τῇδ’ἡμέρᾳ μέλλω νεκρόν.

ἀπ’οὖν τέκνων σῶν πημονὴν εἴργοι θεός.

ζῶσιν κατ’οἴκους παῖδες οὓς ἔφυσ’ἐγώ.

πατήρ γε μὴν ὡραῖος, εἴπερ οἴχεται.

κἀκεῖνος ἔστι χἡ τεκοῦσά μ’, Ἡράκλεις.

οὐ μὴν γυνή γ’ὄλωλεν Ἄλκηστις σέθεν;

διπλοῦς ἐπ’αὐτῇ μῦθος ἔστι μοι λέγειν.

πότερα θανούσης εἶπας ἢ ζώσης ἔτι;

ἔστιντε κοὐκέτ’ἔστιν, ἀλγύνει δ’ἐμέ.

οὐδέν τι μᾶλλον οἶδ’· ἄσημα γὰρ λέγεις.

οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών;

οἶδ’, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην.

πῶς οὖν ἔτ’ἔστιν, εἴπερ ᾔνεσεν τάδε;

ἆ, μὴ πρόκλαι’ἄκοιτιν, ἐς τότ’ἀμβαλοῦ.

τέθνηχ’ὁ μέλλων, κοὐκέτ’ἔσθ’ὁ κατθανών.

χωρὶς τότ’εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται.

σὺ τῇδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνῃ δ’ἐγώ.

τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών;

γυνή · γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα.

ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις;

ὀθνεῖος, ἄλλως δ’ἦν ἀναγκαία δόμοις.

πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον;

πατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ὠρφανεύετο.

εἴθ’ηὕρομέν σ’, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον.

ὡς δὴ τί δράσων τόνδ’ὑπορράπτεις λόγον;

ξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι.

οὐκ ἔστιν, ὦναξ · μὴ τοσόνδ’ἔλθοι κακόν.

λυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος.

τεθνᾶσιν οἱ θανόντες · ἀλλ’ἴθ’ἐς δόμους.

αἰσχρὸν παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους.

χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σ’ἐσάξομεν.

μέθες με, καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.

οὐκ ἔστιν ἄλλου σ’ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν.

ἡγοῦ σὺ τῷδε δωμάτων ἐξωπίους

ξενῶνας οἴξας, τοῖςτ’ἐφεστῶσιν φράσον

σίτων παρεῖναι πλῆθος · εὖ δὲ κλῄσατε

θύρας μεσαύλους · οὐ πρέπει θοινωμένους

κλύειν στεναγμῶν οὐ δὲ λυπεῖσθαι ξένους.

τί δρᾷς; τοιαύτης συμφορᾶς προκειμένης,

Ἄδμητε, τολμᾷς ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ;

ἀλλ’εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα

ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μ’ἐπῄνεσας;

οὐ δῆτ’, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν

μείων ἐγίγνετ’, ἀξενώτερος δ’ἐγώ.

καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτ’ἂν ἦν κακόν,

δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους.

αὐτὸς δ’ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου,

ὅταν ποτ’Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα.

πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα,

φίλου μολόντος ἀνδρός, ὡς αὐτὸς λέγεις;

οὐκ ἄν ποτ’ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους,

εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισε.

καὶ τῷ μέν, οἶμαι, δρῶν τάδ’οὐ φρονεῖν δοκῶ,

οὐ δ’αἰνέσει με · τἀμὰ δ’οὐκ ἐπίσταται

μέλαθρ’ἀπωθεῖν οὐ δ’ἀτιμάζειν ξένους.

ὦ πολύξεινος καὶ ἐλεύθερος ἀνδρὸς ἀεί ποτ’οἶκος,

σέ τοι καὶ ὁ Πύθιος εὐλύρας Ἀπόλλων

ἠξίωσε ναίειν,

ἔτλα δὲ σοῖσι μηλονόμας

ἐν δόμοις γενέσθαι,

δοχμιᾶν διὰ κλιτύων

βοσκήμασι σοῖσι συρίζων

ποιμνίτας ὑμεναίους.

σὺν δ’ἐποιμαίνοντο χαρᾷ μελέων βαλιαίτε λύγκες,

ἔβα δὲ λιποῦσ’Ὄθρυος νάπαν λεόντων

ἁ δαφοινὸς ἴλα ·

χόρευσε δ’ἀμφὶ σὰν κιθάραν,

Φοῖβε, ποικιλόθριξ

νεβρὸς ὑψικόμων πέραν

βαίνουσ’ἐλατᾶν σφυρῷ κούφῳ,

χαίρουσ’εὔφρονι μολπᾷ.

τοιγὰρ πολυμηλοτάταν

ἑστίαν οἰκεῖς παρὰ καλλίναον

Βοιβίαν λίμναν. ἀρότοις δὲ γυᾶν

καὶ πεδίων δαπέδοις ὅρον ἀμφὶ μὲν

ἀελίου κνεφαίαν

ἱππόστασιν αἰθέρα τὰν Μολοσσῶν […] τίθεται,

πόντιον δ’Αἰγαίων’ἐπ’ἀκτὰν

ἀλίμενον Πηλίου κρατύνει.

καὶ νῦν δόμον ἀμπετάσας

δέξατο ξεῖνον νοτερῷ βλεφάρῳ,

τᾶς φίλας κλαίων ἀλόχου νέκυν ἐν

δώμασιν ἀρτιθανῆ · τὸ γὰρ εὐγενὲς

ἐκφέρεται πρὸς αἰδῶ.

ἐν τοῖς ἀγαθοῖσι δὲ πάντ’ἔνεστιν σοφίας. ἄγαμαι ·

πρὸς δ’ἐμᾷ ψυχᾷ θάρσος ἧσται

θεοσεβῆ φῶτα κεδνὰ πράξειν.

ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία,

νέκυν μὲν ἤδη πάντ’ἔχοντα πρόσπολοι

φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφοντε καὶ πυράν ·

ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν, ὡς νομίζεται,

προσείπατ’ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν.

καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῷ ποδὶ

στείχοντ’, ὀπαδούςτ’ἐν χεροῖν δάμαρτι σῇ

κόσμον φέροντας, νερτέρων ἀγάλματα.

ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, τέκνον ·

ἐσθλῆς γάρ, οὐδεὶς ἀντερεῖ, καὶ σώφρονος

γυναικὸς ἡμάρτηκας. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα.

δέχου δὲ κόσμον τόνδε, καὶ κατὰ χθονὸς

ἴτω. τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών,

ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς, τέκνον,

καί μ’οὐκ ἄπαιδ’ἔθηκεν οὐ δ’εἴασε σοῦ

στερέντα γήρᾳ πενθίμῳ καταφθίνειν,

πάσαις δ’ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον

γυναιξίν, ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε.

ὦ τόνδε μὲν σώσασ’, ἀναστήσασα δὲ

ἡμᾶς πίτνοντας, χαῖρε, κἀν Ἅιδου δόμοις

εὖ σοι γένοιτο. φημὶ τοιούτους γάμους

λύειν βροτοῖσιν, ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον.

οὔτ’ἦλθες ἐς τόνδ’ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον,

οὔτ’ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω.

κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθ’ἥδ’ἐνδύσεται.

οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται.

τότε ξυναλγεῖν χρῆν σ’ὅτ’ὠλλύμην ἐγώ.

σὺ δ’ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλῳ θανεῖν

νέῳ γέρων ὤν, τόνδ’ἀποιμώξῃ νεκρόν;

οὐκ ἦσθ’ἄρ’ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ;

οὐ δ’ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη

μήτηρ μ’ἔτικτε; δουλίου δ’ἀφ’αἵματος

μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρᾳ;

ἔδειξας εἰς ἔλεγχον ἐξελθὼν ὃς εἶ,

καί μ’οὐ νομίζω παῖδα σὸν πεφυκέναι.

ἦ τἄρα πάντων διαπρέπεις ἀψυχίᾳ,

ὃς τηλικόσδ’ὢν κἀπὶ τέρμ’ἥκων βίου

οὐκ ἠθέλησας οὐ δ’ἐτόλμησας θανεῖν

τοῦ σοῦ πρὸ παιδός, ἀλλὰ τήνδ’εἰάσατε

γυναῖκ’ὀθνείαν, ἣν ἐγὼ καὶ μητέρα

πατέρατέ γ’ἐνδίκως ἂν ἡγοίμην μόνην.

καίτοι καλόν γ’ἂν τόνδ’ἀγῶν’ἠγωνίσω,

τοῦ σοῦ πρὸ παιδὸς κατθανών, βραχὺς δέ σοι

πάντως ὁ λοιπὸς ἦν βιώσιμος χρόνος.

καὶ μὴν ὅσ’ἄνδρα χρὴ παθεῖν εὐδαίμονα

πέπονθας · ἥβησας μὲν ἐν τυραννίδι,

παῖς δ’ἦν ἐγώ σοι τῶνδε διάδοχος δόμων,

ὥστ’οὐκ ἄτεκνος κατθανὼν ἄλλοις δόμον

λείψειν ἔμελλες ὀρφανὸν διαρπάσαι.

οὐ μὴν ἐρεῖς γέ μ’ὡς ἀτιμάζοντα σὸν

γῆρας θανεῖν προύδωκας, ὅστις αἰδόφρων

πρὸς σ’ἦ μάλιστα · κἀντὶ τῶνδέ μοι χάριν

τοιάνδε καὶ σὺ χἡ τεκοῦσ’ἠλλαξάτην.

τοιγὰρ φυτεύων παῖδας οὐκέτ’ἂν φθάνοις,

οἳ γηροβοσκήσουσι καὶ θανόντα σε

περιστελοῦσι καὶ προθήσονται νεκρόν.

οὐ γάρ σ’ἔγωγε τῇδ’ἐμῇ θάψω χερί ·

τέθνηκα γὰρ δὴ τοὐπὶ σέ · εἰ δ’ἄλλου τυχὼν

σωτῆρος αὐγὰς εἰσορῶ, κείνου λέγω

καὶ παῖδά μ’εἶναι καὶ φίλον γηροτρόφον.

μάτην ἄρ’οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν,

γῆρας ψέγοντες καὶ μακρὸν χρόνον βίου ·

ἢν δ’ἐγγὺς ἔλθῃ θάνατος, οὐδεὶς βούλεται

θνῄσκειν, τὸ γῆρας δ’οὐκέτ’ἔστ’αὐτοῖς βαρύ.

παύσασθ’· ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα συμφορά ·

ὦ παῖ, πατρὸς δὲ μὴ παροξύνῃς φρένας.

ὦ παῖ, τίν’αὐχεῖς, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα

κακοῖς ἐλαύνειν ἀργυρώνητον σέθεν;

οὐκ οἶσθα Θεσσαλόν με κἀπὸ Θεσσαλοῦ

πατρὸς γεγῶτα γνησίως ἐλεύθερον;

ἄγαν ὑβρίζεις, καὶ νεανίας λόγους

ῥίπτων ἐς ἡμᾶς οὐ βαλὼν οὕτως ἄπει.

ἐγὼ δέ σ’οἴκων δεσπότην ἐγεινάμην

κἄθρεψ’, ὀφείλω δ’οὐχ ὑπερθνῄσκειν σέθεν ·

οὐ γὰρ πατρῷον τόνδ’ἐδεξάμην νόμον,

παίδων προθνῄσκειν πατέρας, οὐ δ’Ἑλληνικόν.

σαυτῷ γὰρ εἴτε δυστυχὴς εἴτ’εὐτυχὴς

ἔφυς · ἃ δ’ἡμῶν χρῆν σε τυγχάνειν, ἔχεις.

πολλῶν μὲν ἄρχεις, πολυπλέθρους δέ σοι γύας

λείψω · πατρὸς γὰρ ταὔτ’ἐδεξάμην πάρα.

τί δῆτά σ’ἠδίκηκα; τοῦ σ’ἀποστερῶ;

μὴ θνῇσχ’ὑπὲρ τοῦδ’ἀνδρός, οὐ δ’ἐγὼ πρὸ σοῦ.

χαίρεις ὁρῶν φῶς · πατέρα δ’οὐ χαίρειν δοκεῖς;

ἦ μὴν πολύν γε τὸν κάτω λογίζομαι

χρόνον, τὸ δὲ ζῆν μικρόν, ἀλλ’ὅμως γλυκύ.

σὺ γοῦν ἀναιδῶς διεμάχου τὸ μὴ θανεῖν,

καὶ ζῇς παρελθὼν τὴν πεπρωμένην τύχην,

ταύτην κατακτάς · εἶτ’ἐμὴν ἀψυχίαν

λέγεις, γυναικός, ὦ κάκισθ’, ἡσσημένος,

ἣ τοῦ καλοῦ σοῦ προύθανεν νεανίου;

σοφῶς δ’ἐφηῦρες ὥστε μὴ θανεῖν ποτε,

εἰ τὴν παροῦσαν κατθανεῖν πείσεις ἀεὶ

γυναῖχ’ὑπὲρ σοῦ · κᾆτ’ὀνειδίζεις φίλοις

τοῖς μὴ θέλουσι δρᾶν τάδ’, αὐτὸς ὢν κακός;

σίγα · νόμιζε δ’, εἰ σὺ τὴν σαυτοῦ φιλεῖς

ψυχήν, φιλεῖν ἅπαντας · εἰ δ’ἡμᾶς κακῶς

ἐρεῖς, ἀκούσῃ πολλὰ κοὐ ψευδῆ κακά.

πλείω λέλεκται νῦντε καὶ τὰ πρὶν κακά ·

παῦσαι δέ, πρέσβυ, παῖδα σὸν κακορροθῶν.

λέγ’, ὡς ἐμοῦ λέξαντος · εἰ δ’ἀλγεῖς κλύων

τἀληθές, οὐ χρῆν σ’εἰς ἔμ’ἐξαμαρτάνειν.

σοῦ δ’ἂν προθνῄσκων μᾶλλον ἐξημάρτανον.

ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντ’ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν;

ψυχῇ μιᾷ ζῆν, οὐ δυοῖν, ὀφείλομεν.

καὶ μὴν Διός γε μείζονα ζῴης χρόνον.

ἀρᾷ γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών;

μακροῦ βίου γὰρ ᾐσθόμην ἐρῶντά σε.

ἀλλ’οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδ’ἐκφέρεις;

σημεῖα τῆς σῆς, ὦ κάκιστ’, ἀψυχίας.

οὔτοι πρὸς ἡμῶν γ’ὤλετ’· οὐκ ἐρεῖς τόδε.

φεῦ · εἴθ’ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γ’ἐς χρείαν ποτέ.

μνήστευε πολλάς, ὡς θάνωσι πλείονες.

σοὶ τοῦτ’ὄνειδος · οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν.

φίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ, φίλον.

κακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν.

οὐκ ἐγγελᾷς γέροντα βαστάζων νεκρόν.

θανῇ γε μέντοι δυσκλεής, ὅταν θάνῃς.

κακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι.

φεῦ φεῦ · τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων.

ἥδ’οὐκ ἀναιδής · τήνδ’ἐφηῦρες ἄφρονα.

ἄπελθε κἀμὲ τόνδ’ἔα θάψαι νεκρόν.

ἄπειμι · θάψεις δ’αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς,

δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι.

ἦ τἄρ’Ἄκαστος οὐκέτ’ἔστ’ἐν ἀνδράσιν,

εἰ μή σ’ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται.

ἔρρων νυν, αὐτὸς χἡ ξυνοικήσασά σοι,

ἄπαιδε παιδὸς ὄντος, ὥσπερ ἄξιοι,

γηράσκετ’· οὐ γὰρ τῷδ’ἔτ’ἐς ταὐτὸν στέγος

νεῖσθ’· εἰ δ’ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο

τὴν σὴν πατρῴαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν.

ἡμεῖς δέ — τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν —

ὡς ἂν ἐν πυρᾷ θῶμεν νεκρόν.

ἰὼ ἰώ. σχετλία τόλμης,

ὦ γενναία καὶ μέγ’ἀρίστη,

χαῖρε · πρόφρων σὲ χθόνιόςθ’Ἑρμῆς

Ἅιδηςτε δέχοιτ’. εἰ δέ τι κἀκεῖ

πλέον ἔστ’ἀγαθοῖς, τούτων μετέχουσ’

Ἅιδου νύμφῃ παρεδρεύοις.

πολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς

ξένους μολόντας οἶδ’ἐς Ἀδμήτου δόμους,

οἷς δεῖπνα προύθηκ’· ἀλλὰ τοῦδ’οὔπω ξένου

κακίον’ἐς τήνδ’ἑστίαν ἐδεξάμην.

ὃς πρῶτα μὲν πενθοῦντα δεσπότην ὁρῶν

ἐσῆλθε κἀτόλμησ’ἀμείψασθαι πύλας.

ἔπειτα δ’οὔτι σωφρόνως ἐδέξατο

τὰ προστυχόντα ξένια, συμφορὰν μαθών,

ἀλλ’, εἴ τι μὴ φέροιμεν, ὤτρυνεν φέρειν.

ποτῆρα δ’ἐν χείρεσσι κίσσινον λαβὼν

πίνει μελαίνης μητρὸς εὔζωρον μέθυ,

ἕως ἐθέρμην’αὐτὸν ἀμφιβᾶσα φλὸξ

οἴνου · στέφει δὲ κρᾶτα μυρσίνης κλάδοις

ἄμουσ’ὑλακτῶν · δισσὰ δ’ἦν μέλη κλύειν ·

ὃ μὲν γὰρ ᾖδε, τῶν ἐν Ἀδμήτου κακῶν

οὐδὲν προτιμῶν, οἰκέται δ’ἐκλαίομεν

δέσποιναν · ὄμμα δ’οὐκ ἐδείκνυμεν ξένῳ

τέγγοντες · Ἄδμητος γὰρ ὧδ’ἐφίετο.

καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἐν δόμοισιν ἑστιῶ

ξένον, πανοῦργον κλῶπα καὶ λῃστήν τινα,

ἣ δ’ἐκ δόμων βέβηκεν, οὐ δ’ἐφεσπόμην

οὐ δ’ἐξέτεινα χεῖρ’, ἀποιμώζων ἐμὴν

δέσποιναν, ἣ ’μοὶ πᾶσίτ’οἰκέταισιν ἦν

μήτηρ · κακῶν γὰρ μυρίων ἐρρύετο,

ὀργὰς μαλάσσουσ’ἀνδρός. ἆρα τὸν ξένον

στυγῶ δικαίως, ἐν κακοῖς ἀφιγμένον;

οὗτος, τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις;

οὐ χρὴ σκυθρωπὸν τοῖς ξένοις τὸν πρόσπολον

εἶναι, δέχεσθαι δ’εὐπροσηγόρῳ φρενί.

σὺ δ’ἄνδρ’ἑταῖρον δεσπότου παρόνθ’ὁρῶν,

στυγνῷ προσώπῳ καὶ συνωφρυωμένῳ

δέχῃ, θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων.

δεῦρ’ἔλθ’, ὅπως ἂν καὶ σοφώτερος γένῃ.

τὰ θνητὰ πράγματ’οἶδας ἣν ἔχει φύσιν;

οἶμαι μὲν οὔ · πόθεν γάρ; ἀλλ’ἄκουέ μου.

βροτοῖς ἅπασι κατθανεῖν ὀφείλεται,

κοὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξεπίσταται

τὴν αὔριον μέλλουσαν εἰ βιώσεται ·

τὸ τῆς τύχης γὰρ ἀφανὲς οἷ προβήσεται,

κἄστ’οὐ διδακτὸν οὐ δ’ἁλίσκεται τέχνῃ.

ταῦτ’οὖν ἀκούσας καὶ μαθὼν ἐμοῦ πάρα,

εὔφραινε σαυτόν, πῖνε, τὸν καθ’ἡμέραν

βίον λογίζου σόν, τὰ δ’ἄλλα τῆς τύχης.

τίμα δὲ καὶ τὴν πλεῖστον ἡδίστην θεῶν

Κύπριν βροτοῖσιν · εὐμενὴς γὰρ ἡ θεός.

τὰ δ’ἄλλ’ἔασον ταῦτα καὶ πιθοῦ λόγοις

ἐμοῖσιν — εἴπερ ὀρθά σοι δοκῶ λέγειν;

οἶμαι μέν. οὔκουν τὴν ἄγαν λύπην ἀφεὶς

πίῃ μεθ’ἡμῶν τάσδ’ὑπερβαλὼν τύχας,

στεφάνοις πυκασθείς; καὶ σάφ’οἶδ’ὁθούνεκα

τοῦ νῦν σκυθρωποῦ καὶ ξυνεστῶτος φρενῶν

μεθορμιεῖ σε πίτυλος ἐμπεσὼν σκύφου.

ὄντας δὲ θνητοὺς θνητὰ καὶ φρονεῖν χρεών ·

ὡς τοῖς γε σεμνοῖς καὶ συνωφρυωμένοις

ἅπασίν ἐστιν, ὥς γ’ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ,

οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος, ἀλλὰ συμφορά.

ἐπιστάμεσθα ταῦτα · νῦν δὲ πράσσομεν

οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια.

γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα · μὴ λίαν

πένθει · δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται.

τί ζῶσιν; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά;

εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο.

ἄγαν ἐκεῖνός ἐστ’ἄγαν φιλόξενος.

οὐ χρῆν μ’ὀθνείου γ’οὕνεκ’εὖ πάσχειν νεκροῦ;

ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν θυραῖος ἦν.

μῶν ξυμφοράν τιν’οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι;

χαίρων ἴθ’· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά.

ὅδ’οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος.

οὐ γάρ τι κωμάζοντ’ἂν ἠχθόμην σ’ὁρῶν.

ἀλλ’ἦ πέπονθα δείν’ὑπὸ ξένων ἐμῶν;

οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις.

πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι · καὶ στολμοὺς βλέπεις