Cyclops

ὦ Βρόμιε, διὰ σὲ μυρίους ἔχω πόνους

νῦν χὥτ’ἐν ἥβῃ τοὐμὸν εὐσθένει δέμας ·

πρῶτον μέν, ἡνίκ’ἐμμανὴς Ἥρας ὕπο

Νύμφας ὀρείας ἐκλιπὼν ᾤχου τροφούς ·

ἔπειτά γ’ἀμφὶ γηγενῆ μάχην δορὸς

ἐνδέξιος σῷ ποδὶ παρασπιστὴς γεγὼς

Ἐγκέλαδον ἰτέαν εἰς μέσην θενὼν δορὶ

ἔκτεινα — φέρ’ἴδω, τοῦτ’ἰδὼν ὄναρ λέγω;

οὐ μὰ Δί’, ἐπεὶ καὶ σκῦλ’ἔδειξα βακχίῳ.

καὶ νῦν ἐκείνων μείζον’ἐξαντλῶ πόνον.

ἐπεὶ γὰρ Ἥρα σοι γένος Τυρσηνικὸν

λῃστῶν ἐπῶρσεν, ὡς ὁδηθείης μακράν,

ἐγὼ πυθόμενος σὺν τέκνοισι ναυστολῶ

σέθεν κατὰ ζήτησιν. ἐν πρύμνῃ δ’ἄκρᾳ

αὐτὸς λαβὼν ηὔθυνον ἀμφῆρες δόρυ,

παῖδες δ’ἐρετμοῖς ἥμενοι γλαυκὴν ἅλα

ῥοθίοισι λευκαίνοντες ἐζήτουν σ’, ἄναξ.

ἤδη δὲ Μαλέας πλησίον πεπλευκότας

ἀπηλιώτης ἄνεμος ἐμπνεύσας δορὶ

ἐξέβαλεν ἡμᾶς τήνδ’ἐς Αἰτναίαν πέτραν,

ἵν’οἱ μονῶπες ποντίου παῖδες θεοῦ

Κύκλωπες οἰκοῦσ’ἄντρ’ἔρημ’ἀνδροκτόνοι.

τούτων ἑνὸς ληφθέντες ἐσμὲν ἐν δόμοις

δοῦλοι · καλοῦσι δ’αὐτὸν ᾧ λατρεύομεν

Πολύφημον · ἀντὶ δ’εὐίων βακχευμάτων

ποίμνας Κύκλωπος ἀνοσίου ποιμαίνομεν.

παῖδες μὲν οὖν μοι κλιτύων ἐν ἐσχάτοις

νέμουσι μῆλα νέα νέοι πεφυκότες,

ἐγὼ δὲ πληροῦν πίστρα καὶ σαίρειν στέγας

μένων τέταγμαι τάσδε, τῷδε δυσσεβεῖ

Κύκλωπι δείπνων ἀνοσίων διάκονος.

καὶ νῦν, τὰ προσταχθέντ’, ἀναγκαίως ἔχει

σαίρειν σιδηρᾷ τῇδέ μ’ἁρπάγῃ δόμους,

ὡς τόντ’ἀπόντα δεσπότην Κύκλωπ’ἐμὸν

καθαροῖσιν ἄντροις μῆλάτ’ἐσδεχώμεθα.

ἤδη δὲ παῖδας προσνέμοντας εἰσορῶ

ποίμνας. τί ταῦτα; μῶν κρότος σικινίδων

ὁμοῖος ὑμῖν νῦντε χὥτε βακχίῳ

κῶμοι συνασπίζοντες Ἀλθαίας δόμους

προσῇτ’ἀοιδαῖς βαρβίτων σαυλούμενοι;

παῖ γενναίων μὲν πατέρων

γενναίωντ’ἐκ τοκάδων,

πᾷ δή μοι νίσῃ σκοπέλους;

οὐ τᾷδ’ὑπήνεμος αὔρα

καὶ ποιηρὰ βοτάνα;

δινᾶένθ’ὕδωρ ποταμῶν

ἐν πίστραις κεῖται πέλας

ἄντρων; οὔ σοι βλαχαὶ τεκέων;

— ψύττ’· οὐ τᾷδ’οὔ; οὐ τᾷδε νεμῇ

κλιτὺν δροσεράν;

ὠή, ῥίψω πέτρον τάχα σου

— ὕπαγ’ὦ ὕπαγ’ὦ κεράστα —

μηλοβότα στασιωρὸν

Κύκλωπος ἀγροβάτα.

σπαργῶντας μαστοὺς χάλασον ·

δέξαι θηλαῖσι † σπορὰς †

ἃς λείπεις ἀρνῶν θαλάμοις.

ποθοῦσί σ’ἁμερόκοιτοι

βλαχαὶ σμικρῶν τεκέων.

εἰς αὐλὰν πότ’ἀμφιβαλεῖς

ποιηροὺς λείπουσα νομοὺς

Αἰτναίων εἴσω σκοπέλων;

† — νύττ’· οὐ τᾷδ’οὔ; οὐ τᾷδε νεμῇ †

† κλιτὺν δροσεράν †;

† ὠή, ῥίψω πέτρον τάχα σου †

† — ὕπαγ’ὦ ὕπαγ’ὦ κεράστα — †

† μηλοβότα στασιωρὸν †

† Κύκλωπος ἀγροβάτα †.

οὐ τάδε Βρόμιος, οὐ τάδε χοροὶ

Βάκχαιτε θυρσοφόροι,

οὐ τυμπάνων ἀλαλαγμοὶ

κρήναις παρ’ὑδροχύτοις,

οὐκ οἴνου χλωραὶ σταγόνες ·

οὐ δ’ἐν Νύσᾳ μετὰ Νυμφᾶν

ἴακχον ἴακχον ᾠδὰν

μέλπω πρὸς τὰν Ἀφροδίταν,

ἃν θηρεύων πετόμαν

Βάκχαις σὺν λευκόποσιν

ὦ φίλος ·

ὦ φίλε Βακχεῖε, ποῖ οἰοπολεῖς;

ποῖ ξανθὰν χαίταν σείεις;

ἐγὼ δ’ὁ σὸς πρόπολος

θητεύω Κύκλωπι

τῷ μονοδέρκτᾳ δοῦλος ἀλαίνων

σὺν τᾷδε τράγου χλαίνᾳ μελέᾳ

σᾶς χωρὶς φιλίας.

σιγήσατ’, ὦ τέκν’, ἄντρα δ’ἐς πετρηρεφῆ

ποίμνας ἀθροῖσαι προσπόλους κελεύσατε.

χωρεῖτ’· ἀτὰρ δὴ τίνα, πάτερ, σπουδὴν ἔχεις;

ὁρῶ πρὸς ἀκταῖς ναὸς Ἑλλάδος σκάφος

κώπηςτ’ἄνακτας σὺν στρατηλάτῃ τινὶ

στείχοντας ἐς τόδ’ἄντρον · ἀμφὶ δ’αὐχέσι

τεύχη φέρονται κενά, βορᾶς κεχρημένοι,

κρωσσούςθ’ὑδρηλούς. ὦ ταλαίπωροι ξένοι,

τίνες ποτ’εἰσίν; οὐκ ἴσασι δεσπότην

Πολύφημον οἷός ἐστιν, ἄξενον στέγην

τήνδ’ἐμβεβῶτες καὶ Κυκλωπίαν γνάθον

τὴν ἀνδροβρῶτα δυστυχῶς ἀφιγμένοι.

ἀλλ’ἥσυχοι γίγνεσθ’, ἵν’ἐκπυθώμεθα

πόθεν πάρεισι Σικελὸν Αἰτναῖον πάγον.

ξένοι, φράσαιτ’ἂν νᾶμα ποτάμιον πόθεν

δίψης ἄκος λάβοιμεν, εἴτέ τις θέλει

βορὰν ὁδῆσαι ναυτίλοις κεχρημένοις;

— τί χρῆμα; Βρομίου πόλιν ἔοιγμεν ἐσβαλεῖν ·

Σατύρων πρὸς ἄντροις τόνδ’ὅμιλον εἰσορῶ.

χαίρειν προσεῖπα πρῶτα τὸν γεραίτατον.

χαῖρ’, ὦ ξέν’, ὅστις δ’εἶ φράσον πάτραντε σήν.

Ἴθακος Ὀδυσσεύς, γῆς Κεφαλλήνων ἄναξ.

οἶδ’ἄνδρα, κρόταλον δριμύ, Σισύφου γένος.

ἐκεῖνος οὗτός εἰμι · λοιδόρει δὲ μή ·

πόθεν Σικελίαν τήνδε ναυστολῶν πάρει;

ἐξ Ἰλίου γε κἀπὸ Τρωικῶν πόνων.

πῶς; πορθμὸν οὐκ ᾔδησθα πατρῴας χθονός;

ἀνέμων θύελλαι δεῦρό μ’ἥρπασαν βίᾳ.

παπαῖ · τὸν αὐτὸν δαίμον’ἐξαντλεῖς ἐμοί.

ἦ καὶ σὺ δεῦρο πρὸς βίαν ἀπεστάλης;

λῃστὰς διώκων οἳ Βρόμιον ἀνήρπασαν.

τίς δ’ἥδε χώρα καὶ τίνες ναίουσί νιν;

Αἰτναῖος ὄχθος Σικελίας ὑπέρτατος.

τείχη δὲ ποῦ ’στι καὶ πόλεως πυργώματα;

οὐκ εἴσ’· ἔρημοι πρῶνες ἀνθρώπων, ξένε.

τίνες δ’ἔχουσι γαῖαν; ἦ θηρῶν γένος;

Κύκλωπες, ἄντρ’ἔχοντες, οὐ στέγας δόμων.

τίνος κλύοντες; ἢ δεδήμευται κράτος;

νομάδες · ἀκούει δ’οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενός.

σπείρουσι δ’— ἢ τῷ ζῶσι; — Δήμητρος στάχυν;

γάλακτι καὶ τυροῖσι καὶ μήλων βορᾷ.

Βρομίου δὲ πῶμ’ἔχουσιν, ἀμπέλου ῥοαῖς;

ἥκιστα · τοιγὰρ ἄχορον οἰκοῦσι χθόνα.

φιλόξενοι δὲ χὥσιοι περὶ ξένους;

γλυκύτατά φασι τὰ κρέα τοὺς ξένους φορεῖν.

τί φῄς; βορᾷ χαίρουσιν ἀνθρωποκτόνῳ;

οὐδεὶς μολὼν δεῦρ’ὅστις οὐ κατεσφάγη.

αὐτὸς δὲ Κύκλωψ ποῦ ’στιν; ἦ δόμων ἔσω;

φροῦδος πρὸς Αἴτνῃ θῆρας ἰχνεύων κυσίν.

οἶσθ’οὖν ὃ δρᾶσον, ὡς ἀπαίρωμεν χθονός;

οὐκ οἶδ’, Ὀδυσσεῦ · πᾶν δέ σοι δρῴημεν ἄν.

ὅδησον ἡμῖν σῖτον, οὗ σπανίζομεν.

οὐκ ἔστιν, ὥσπερ εἶπον, ἄλλο πλὴν κρέας.

ἀλλ’ἡδὺ λιμοῦ καὶ τόδε σχετήριον.

καὶ τυρὸς ὀπίας ἔστι καὶ βοὸς γάλα.

ἐκφέρετε · φῶς γὰρ ἐμπολήμασιν πρέπει.

σὺ δ’ἀντιδώσεις, εἰπέ μοι, χρυσὸν πόσον;

οὐ χρυσόν, ἀλλὰ πῶμα Διονύσου φέρω.

ὦ φίλτατ’εἰπών, οὗ σπανίζομεν πάλαι.

καὶ μὴν Μάρων μοι πῶμ’ἔδωκε, παῖς θεοῦ.

ὃν ἐξέθρεψα ταῖσδ’ἐγώ ποτ’ἀγκάλαις;

ὁ Βακχίου παῖς, ὡς σαφέστερον μάθῃς.

ἐν σέλμασιν νεώς ἐστιν, ἢ φέρεις σύ νιν;

ὅδ’ἁσκὸς ὃς κεύθει νιν · ὡς ὁρᾷς, γέρον.

οὗτος μὲν οὐ δ’ἂν τὴν γνάθον πλήσειέ μου.

ναί ·

δὶς γὰρ τόσον πῶμ’ὅσον ἂν ἐξ ἀσκοῦ ῥυῇ.

καλήν γε κρήνην εἶπας ἡδεῖάντ’ἐμοί.

βούλῃ σε γεύσω πρῶτον ἄκρατον μέθυ;

δίκαιον · ἦ γὰρ γεῦμα τὴν ὠνὴν καλεῖ.

καὶ μὴν ἐφέλκω καὶ ποτῆρ’ἀσκοῦ μέτα.

φέρ’ἐκπάταξον, ὡς ἀναμνησθῶ πιών.

παπαιάξ, ὡς καλὴν ὀσμὴν ἔχει.

εἶδες γὰρ αὐτήν;

οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ὀσφραίνομαι.

γεῦσαί νυν, ὡς ἂν μὴ λόγῳ ’παινῇς μόνον.

βαβαί · χορεῦσαι παρακαλεῖ μ’ὁ Βάκχιος.

ἆ ἆ ἆ.

μῶν τὸν λάρυγγα διεκάναξέ σου καλῶς;

ὥστ’εἰς ἄκρους γε τοὺς ὄνυχας ἀφίκετο.

πρὸς τῷδε μέντοι καὶ νόμισμα δώσομεν.

χάλα τὸν ἀσκὸν μόνον · ἔα τὸ χρυσίον.

ἐκφέρετέ νυν τυρεύματ’ἢ μήλων τόκον.

δράσω τάδ’, ὀλίγον φροντίσας γε δεσποτῶν.

ὡς ἐκπιεῖν γ’ἂν κύλικα μαινοίμην μίαν,

πάντων Κυκλώπων ἀντιδοὺς βοσκήματα,

ῥῖψαιτ’ἐς ἅλμην Λευκάδος πέτρας ἄπο,

ἅπαξ μεθυσθεὶς καταβαλώντε τὰς ὀφρῦς.

ὡς ὅς γε πίνων μὴ γέγηθε μαίνεται ·

ἵν’ἔστι τουτίτ’ὀρθὸν ἐξανιστάναι

μαστοῦτε δραγμὸς καὶ παρεσκευασμένου

ψαῦσαι χεροῖν λειμῶνος, ὀρχηστύςθ’ἅμα

κακῶντε λῆστις. εἶτ’ἐγὼ οὐ κυνήσομαι

τοιόνδε πῶμα, τὴν Κύκλωπος ἀμαθίαν

κλαίειν κελεύων καὶ τὸν ὀφθαλμὸν μέσον;

ἄκου’, Ὀδυσσεῦ · διαλαλήσωμέν τί σοι.

καὶ μὴν φίλοι γε προσφέρεσθε πρὸς φίλον.

ἐλάβετε Τροίαν τὴν Ἑλένηντε χειρίαν;

καὶ πάντα γ’οἶκον Πριαμιδῶν ἐπέρσαμεν.

οὔκουν, ἐπειδὴ τὴν νεᾶνιν εἵλετε,

ἅπαντες αὐτὴν διεκροτήσατ’ἐν μέρει,

ἐπεί γε πολλοῖς ἥδεται γαμουμένη;

τὴν προδότιν, ἣ τοὺς θυλάκους τοὺς ποικίλους

περὶ τοῖν σκελοῖν ἰδοῦσα καὶ τὸν χρύσεον

κλῳὸν φοροῦντα περὶ μέσον τὸν αὐχένα

ἐξεπτοήθη, Μενέλεων, ἀνθρώπιον

λῷστον, λιποῦσα. μηδαμοῦ γένος ποτὲ

φῦναι γυναικῶν ὤφελ’— εἰ μὴ ’μοὶ μόνῳ.

ἰδοὺ τάδ’ὑμῖν ποιμένων βοσκήματα,

ἄναξ Ὀδυσσεῦ, μηκάδων ἀρνῶν τροφαί,

πηκτοῦ γάλακτόςτ’οὐ σπάνια τυρεύματα.

φέρεσθε · χωρεῖθ’ὡς τάχιστ’ἄντρων ἄπο,

βότρυος ἐμοὶ πῶμ’ἀντιδόντες εὐίου.

— οἴμοι · Κύκλωψ ὅδ’ἔρχεται · τί δράσομεν;

ἀπολώλαμεν γάρ, ὦ γέρον · ποῖ χρὴ φυγεῖν;

ἔσω πέτρας τῆσδ’, οὗπερ ἂν λάθοιτέ γε.

δεινὸν τόδ’εἶπας, ἀρκύων μολεῖν ἔσω.

οὐ δεινόν · εἰσὶ καταφυγαὶ πολλαὶ πέτρας.

οὐ δῆτ’· ἐπεί τἂν μεγάλα γ’ἡ Τροία στένοι,

εἰ φευξόμεσθ’ἕν’ἄνδρα, μυρίον δ’ὄχλον

Φρυγῶν ὑπέστην πολλάκις σὺν ἀσπίδι.

ἀλλ’, εἰ θανεῖν δεῖ, κατθανούμεθ’εὐγενῶς,

ἢ ζῶντες αἶνον τὸν πάρος συσσώσομεν.

ἄνεχε · πάρεχε · τί τάδε · τίς ἡ ῥᾳθυμία;

τί βακχιάζετ’; οὐχὶ Διόνυσος τάδε,

οὐ κρόταλα χαλκοῦ τυμπάνωντ’ἀράγματα.

πῶς μοι κατ’ἄντρα νεόγονα βλαστήματα;

ἦ πρός γε μαστοῖς εἰσι χὐπὸ μητέρων

πλευρὰς τρέχουσι, σχοινίνοιςτ’ἐν τεύχεσιν

πλήρωμα τυρῶν ἐστιν ἐξημελγμένον;

τί φατε; τί λέγετε; τάχα τις ὑμῶν τῷ ξύλῳ

δάκρυα μεθήσει · βλέπετ’ἄνω καὶ μὴ κάτω.

ἰδού, πρὸς αὐτὸν τὸν Δί’ἀνακεκύφαμεν,

καὶ τἄστρα καὶ τὸν Ὠρίωνα δέρκομαι.

ἄριστόν ἐστιν εὖ παρεσκευασμένον;

πάρεστιν. ὁ φάρυγξ εὐτρεπὴς ἔστω μόνον.

ἦ καὶ γάλακτός εἰσι κρατῆρες πλέῳ;

ὥστ’ἐκπιεῖν γέ σ’, ἢν θέλῃς, ὅλον πίθον.

μήλειον ἢ βόειον ἢ μεμιγμένον;

ὧν ἂν θέλῃς σύ, μὴ ’μὲ καταπίῃς μόνον.

ἥκιστ’· ἐπεί μ’ἂν ἐν μέσῃ τῇ γαστέρι

πηδῶντες ἀπολέσαιτ’ἂν ὑπὸ τῶν σχημάτων.

ἔα · τίν’ὄχλον τόνδ’ὁρῶ πρὸς αὐλίοις;

λῃσταί τινες κατέσχον ἢ κλῶπες χθόνα;

ὁρῶ γέ τοι τούσδ’ἄρνας ἐξ ἄντρων ἐμῶν

στρεπταῖς λύγοισι σῶμα συμπεπλεγμένους,

τεύχητε τυρῶν συμμιγῆ, γέροντάτε

πληγαῖς πρόσωπον φαλακρὸν ἐξῳδηκότα.

ὤμοι, πυρέσσω συγκεκομμένος τάλας.

ὑπὸ τοῦ; τίς ἐς σὸν κρᾶτ’ἐπύκτευσεν, γέρον;

ὑπὸ τῶνδε, Κύκλωψ, ὅτι τὰ σ’οὐκ εἴων φέρειν.

οὐκ ᾖσαν ὄντα θεόν με καὶ θεῶν ἄπο;

ἔλεγον ἐγὼ τάδ’· οἳ δ’ἐφόρουν τὰ χρήματα ·

καὶ τόν γε τυρὸν οὐκ ἐῶντος ἤσθιον

τούςτ’ἄρνας ἐξεφοροῦντο · δήσαντες δὲ σὲ

κλῳῷ τριπήχει, κᾆτα τὸν ὀφθαλμὸν μέσον

[…]

τὰ σπλάγχν’ἔφασκον ἐξαμήσεσθαι βίᾳ,

μάστιγίτ’εὖ τὸ νῶτον ἀποθλίψειν σέθεν,

κἄπειτα συνδήσαντες ἐς θἀδώλια

τῆς νηὸς ἐμβαλόντες ἀποδώσειν τινὶ

πέτρους μοχλεύειν, ἢ ’ς μυλῶνα καταβαλεῖν.

ἄληθες; οὔκουν κοπίδας ὡς τάχιστ’ἰὼν

θήξεις μαχαίρας καὶ μέγαν φάκελον ξύλων

ἐπιθεὶς ἀνάψεις; ὡς σφαγέντες αὐτίκα

πλήσουσι νηδὺν τὴν ἐμὴν ἀπ’ἄνθρακος

θερμὴν ἔδοντος δαῖτα τῷ κρεανόμῳ,

τὰ δ’ἐκ λέβητος ἑφθὰ καὶ τετηκότα.

ὡς ἔκπλεώς γε δαιτός εἰμ’ὀρεσκόου ·

ἅλις λεόντων ἐστί μοι θοινωμένῳ

ἐλάφωντε, χρόνιος δ’εἴμ’ἀπ’ἀνθρώπων βορᾶς.

τὰ καινά γ’ἐκ τῶν ἠθάδων, ὦ δέσποτα,

ἡδίον’ἐστίν. οὐ γὰρ αὖ νεωστί γε

ἄλλοι πρὸς ἄντρα σοι ἐσαφίκοντο ξένοι.

Κύκλωψ, ἄκουσον ἐν μέρει καὶ τῶν ξένων.

ἡμεῖς βορᾶς χρῄζοντες ἐμπολὴν λαβεῖν

σῶν ἆσσον ἄντρων ἤλθομεν νεὼς ἄπο.

τοὺς δ’ἄρνας ἡμῖν οὗτος ἀντ’οἴνου σκύφου

ἀπημπόλατε κἀδίδου πιεῖν λαβὼν

ἑκὼν ἑκοῦσι, κοὐδὲν ἦν τούτων βίᾳ.

ἀλλ’οὗτος ὑγιὲς οὐδὲν ὧν φησιν λέγει,

ἐπεὶ κατελήφθη σοῦ λάθρᾳ πωλῶν τὰ σά.

ἐγώ; κακῶς γὰρ ἐξόλοι’.

εἰ ψεύδομαι.

μὰ τὸν Ποσειδῶ τὸν τεκόντα σ’, ὦ Κύκλωψ,

μὰ τὸν μέγαν Τρίτωνα καὶ τὸν Νηρέα,

μὰ τὴν Καλυψὼ τάςτε Νηρέως κόρας,

τάθ’ἱερὰ κύματ’ἰχθύωντε πᾶν γένος,

ἀπώμοσ’, ὦ κάλλιστον ὦ Κυκλώπιον,

ὦ δεσποτίσκε, μὴ τὰ σ’ἐξοδᾶν ἐγὼ

ξένοισι χρήματ’. ἢ κακῶς οὗτοι κακοὶ

οἱ παῖδες ἀπόλοινθ’, οὓς μάλιστ’ἐγὼ φιλῶ.

αὐτὸς ἔχ’. ἔγωγε τοῖς ξένοις τὰ χρήματα

περνάντα σ’εἶδον · εἰ δ’ἐγὼ ψευδῆ λέγω,

ἀπόλοιθ’ὁ πατήρ μου · τοὺς ξένους δὲ μὴ ἀδίκει.

ψεύδεσθ’· ἔγωγε τῷδε τοῦ Ῥαδαμάνθυος

μᾶλλον πέποιθα καὶ δικαιότερον λέγω.

θέλω δ’ἐρέσθαι · πόθεν ἐπλεύσατ’, ὦ ξένοι;

ποδαποί; τίς ὑμᾶς ἐξεπαίδευσεν πόλις;

Ἰθακήσιοι μὲν τὸ γένος, Ἰλίου δ’ἄπο,

πέρσαντες ἄστυ, πνεύμασιν θαλασσίοις

σὴν γαῖαν ἐξωσθέντες ἥκομεν, Κύκλωψ.

ἦ τῆς κακίστης οἳ μετήλθεθ’ἁρπαγὰς

Ἑλένης Σκαμάνδρου γείτον’Ἰλίου πόλιν;

οὗτοι, πόνον τὸν δεινὸν ἐξηντληκότες.

αἰσχρὸν στράτευμά γ’, οἵτινες μιᾶς χάριν

γυναικὸς ἐξεπλεύσατ’ἐς γαῖαν Φρυγῶν.

θεοῦ τὸ πρᾶγμα · μηδέν’αἰτιῶ βροτῶν.

ἡμεῖς δέ σ’, ὦ θεοῦ ποντίου γενναῖε παῖ,

ἱκετεύομέντε καὶ λέγομεν ἐλευθέρως ·

μὴ τλῇς πρὸς ἄντρα σοι ἐσαφιγμένους φίλους

κτανεῖν βοράντε δυσσεβῆ θέσθαι γνάθοις ·

οἳ τὸν σόν, ὦναξ, πατέρ’ἔχειν νεῶν ἕδρας

ἐρρυσάμεσθα γῆς ἐν Ἑλλάδος μυχοῖς.

ἱερεύςτ’ἄθραυστος Ταινάρου μένει λιμὴν

Μαλέαςτ’ἄκροι κευθμῶνες ἥτε Σουνίου

δίας Ἀθάνας σῶς ὑπάργυρος πέτρα

Γεραίστιοίτε καταφυγαί · τὰθ’Ἑλλάδος

† δύσφρον’ὀνείδη Φρυξὶν οὐκ ἐδώκαμεν † ·

ὧν καὶ σὺ κοινοῖ · γῆς γὰρ Ἑλλάδος μυχοὺς

οἰκεῖς ὑπ’Αἴτνῃ, τῇ πυριστάκτῳ πέτρᾳ.

νόμος δὲ θνητοῖς, εἰ λόγους ἀποστρέφῃ,

ἱκέτας δέχεσθαι ποντίους ἐφθαρμένους

ξένιάτε δοῦναι καὶ πέπλοις ἐπαρκέσαι,

οὐκ ἀμφὶ βουπόροισι πηχθέντας μέλη

ὀβελοῖσι νηδὺν καὶ γνάθον πλῆσαι σέθεν.

ἅλις δὲ Πριάμου γαῖ’ἐχήρωσ’Ἑλλάδα,

πολλῶν νεκρῶν πιοῦσα δοριπετῆ φόνον,

ἀλόχουςτ’ἀνάνδρους γραῦςτ’ἄπαιδας ὤλεσεν

πολιούςτε πατέρας. εἰ δὲ τοὺς λελειμμένους

σὺ συμπυρώσας δαῖτ’ἀναλώσεις πικράν,

ποῖ τρέψεταί τις; ἀλλ’ἐμοὶ πιθοῦ, Κύκλωψ ·

πάρες τὸ μάργον σῆς γνάθου, τὸ δ’εὐσεβὲς

τῆς δυσσεβείας ἀνθελοῦ · πολλοῖσι γὰρ

κέρδη πονηρὰ ζημίαν ἠμείψατο.

παραινέσαι σοι βούλομαι · τῶν γὰρ κρεῶν

μηδὲν λίπῃς τοῦδ’, ἤντε τὴν γλῶσσαν δάκῃς,

κομψὸς γενήσῃ καὶ λαλίστατος, Κύκλωψ.

ὁ πλοῦτος, ἀνθρωπίσκε, τοῖς σοφοῖς θεός,

τὰ δ’ἄλλα κόμποι καὶ λόγων εὐμορφίαι.

ἄκρας δ’ἐναλίας ἃς καθίδρυται πατὴρ

χαίρειν κελεύω · τί τάδε προυστήσω λόγῳ;

Ζηνὸς δ’ἐγὼ κεραυνὸν οὐ φρίσσω, ξένε,

οὐ δ’οἶδ’ὅ τι Ζεύς ἐστ’ἐμοῦ κρείσσων θεός.

οὔ μοι μέλει τὸ λοιπόν · ὡς δ’οὔ μοι μέλει,

ἄκουσον. ὅταν ἄνωθεν ὄμβρον ἐκχέῃ,

ἐν τῇδε πέτρᾳ στέγν’ἔχων σκηνώματα,

ἢ μόσχον ὀπτὸν ἤ τι θήρειον δάκος

δαινύμενος, εὖ τέγγωντε γαστέρ’ὑπτίαν,

ἐπεκπιὼν γάλακτος ἀμφορέα, πέπλον

κρούω, Διὸς βρονταῖσιν εἰς ἔριν κτυπῶν.

ὅταν δὲ βορέας χιόνα Θρῄκιος χέῃ,

δοραῖσι θηρῶν σῶμα περιβαλὼν ἐμὸν

καὶ πῦρ ἀναίθων — χιόνος οὐδέν μοι μέλει.

ἡ γῆ δ’ἀνάγκῃ, κἂν θέλῃ κἂν μὴ θέλῃ,

τίκτουσα ποίαν τἀμὰ πιαίνει βοτά.

ἁγὼ οὔτινι θύω πλὴν ἐμοί, θεοῖσι δ’οὔ,

καὶ τῇ μεγίστῃ, γαστρὶ τῇδε, δαιμόνων.

ὡς τοὐμπιεῖν γε κἀμφαγεῖν τοὐφ’ἡμέραν

Ζεὺς οὗτος ἀνθρώποισι τοῖσι σώφροσιν,

λυπεῖν δὲ μηδὲν αὑτόν. οἳ δὲ τοὺς νόμους

ἔθεντο ποικίλλοντες ἀνθρώπων βίον,

κλαίειν ἄνωγα · τὴν δ’ἐμὴν ψυχὴν ἐγὼ

οὐ παύσομαι δρῶν εὖ — κατεσθίωντε σέ.

ξένιάτε λήψῃ τοιάδ’, ὡς ἄμεμπτος ὦ,

πῦρ καὶ πατρῷον τόνδε λέβητά γ’, ὃς ζέσας

σὴν σάρκα διαφόρητον ἀμφέξει καλῶς.

ἀλλ’ἕρπετ’εἴσω, τῷ κατ’αὔλιον θεῷ

ἵν’ἀμφὶ βωμὸν στάντες εὐωχῆτέ με.

αἰαῖ, πόνους μὲν Τρωικοὺς ὑπεξέδυν

θαλασσίουςτε, νῦν δ’ἐς ἀνδρὸς ἀνοσίου

γνώμην κατέσχον ἀλίμενόντε καρδίαν.

ὦ Παλλάς, ὦ δέσποινα Διογενὲς θεά,

νῦν νῦν ἄρηξον · κρείσσονας γὰρ Ἰλίου

πόνους ἀφῖγμαι κἀπὶ κινδύνου βάθρα.

σύτ’, ὦ φαεννῶν ἀστέρων οἰκῶν ἕδρας

Ζεῦ ξένι’, ὅρα τάδ’· εἰ γὰρ αὐτὰ μὴ βλέπεις,

ἄλλως νομίζῃ Ζεὺς τὸ μηδὲν ὢν θεός.

εὐρείας φάρυγγος, ὦ Κύκλωψ,

ἀναστόμου τὸ χεῖλος · ὡς ἕτοιμά σοι

ἑφθὰ καὶ ὀπτὰ καὶ ἀνθρακιᾶς ἄπο […]

χναύειν, βρύκειν,

κρεοκοπεῖν μέλη ξένων,

δασυμάλλῳ ἐν αἰγίδι κλινομένῳ.

μή μοι μὴ προσδίδου ·

μόνος μόνῳ γέμιζε πορθμίδος σκάφος.

χαιρέτω μὲν αὖλις ἅδε,

χαιρέτω δὲ θυμάτων

ἀποβώμιος ἃν † ἔχει θυσίαν †

Κύκλωψ Αἰτναῖος ξενικῶν

κρεῶν κεχαρμένος βορᾷ.

νηλής, ὦ τλᾶμον, ὅστις

ἐφεστίους ἱκτῆρας ἐκθύει δόμων,

ἑφθάτε δαινύμενος, μυσαροῖσίτ’ὀδοῦσιν

κόπτων βρύκων

θέρμ’ἀπ’ἀνθράκων κρέα,

[…]

μή μοι μὴ προσδίδου ·

μόνος μόνῳ γέμιζε πορθμίδος σκάφος.

χαιρέτω μὲν αὖλις ἅδε,

χαιρέτω δὲ θυμάτων

ἀποβώμιος ἃν † ἔχει θυσίαν †

Κύκλωψ Αἰτναῖος ξενικῶν

κρεῶν κεχαρμένος βορᾷ.

ὦ Ζεῦ, τί λέξω, δείν’ἰδὼν ἄντρων ἔσω

κοὐ πιστά, μύθοις εἰκότ’, οὐ δ’ἔργοις βροτῶν;

τί δ’ἔστ’, Ὀδυσσεῦ; μῶν τεθοίναται σέθεν

φίλους ἑταίρους ἀνοσιώτατος Κύκλωψ;

δισσούς γ’ἀθρήσας κἀπιβαστάσας χεροῖν,

οἳ σαρκὸς εἶχον εὐτραφέστατον πάχος.

πῶς, ὦ ταλαίπωρ’, ἦτε πάσχοντες τάδε;

ἐπεὶ πετραίαν τήνδ’† ἐσήλθομεν χθόνα †,

ἀνέκαυσε μὲν πῦρ πρῶτον, ὑψηλῆς δρυὸς

κορμοὺς πλατείας ἐσχάρας βαλὼν ἔπι,

τρισσῶν ἁμαξῶν ὡς ἀγώγιμον βάρος.

ἔπειτα φύλλων ἐλατίνων χαμαιπετῆ

ἔστρωσεν εὐνὴν πλησίον πυρὸς φλογί.

κρατῆρα δ’ἐξέπλησεν ὡς δεκάμφορον,

μόσχους ἀμέλξας, λευκὸν ἐσχέας γάλα.

σκύφοςτε κισσοῦ παρέθετ’εἰς εὖρος τριῶν

πήχεων, βάθος δὲ τεσσάρων ἐφαίνετο.

καὶ χάλκεον λέβητ’ἐπέζεσεν πυρί,

ὀβελούςτ’, ἄκρους μὲν ἐγκεκαυμένους πυρί,

ξεστοὺς δὲ δρεπάνῳ τἄλλα, παλιούρου κλάδων,

† Αἰτναῖάτε σφαγεῖα πελέκεων γνάθοις †.

ὡς δ’ἦν ἕτοιμα πάντα τῷ θεοστυγεῖ

Ἅιδου μαγείρῳ, φῶτε συμμάρψας δύο

ἔσφαζ’ἑταίρων τῶν ἐμῶν, ῥυθμῷθ’ἐνὶ

τὸν μὲν λέβητος ἐς κύτος χαλκήλατον,

τὸν δ’αὖ, τένοντος ἁρπάσας ἄκρου ποδός,

παίων πρὸς ὀξὺν στόνυχα πετραίου λίθου,

ἐγκέφαλον ἐξέρρανε, καὶ † καθαρπάσας †

λάβρῳ μαχαίρᾳ σάρκας ἐξώπτα πυρί

τὰ δ’ἐς λέβητ’ἐφῆκεν ἕψεσθαι μέλη

ἐγὼ δ’ὁ τλήμων δάκρυ’ἀπ’ὀφθαλμῶν χέων

ἐχριμπτόμην Κύκλωπι κἀδιακόνουν ·

ἅλλοι δ’ὅπως ὄρνιθες ἐν μυχοῖς πέτρας

πτήξαντες εἶχον, αἷμα δ’οὐκ ἐνῆν χροΐ.

ἐπεὶ δ’ἑταίρων τῶν ἐμῶν πλησθεὶς βορᾶς

ἀνέπεσε, φάρυγος αἰθέρ’ἐξιεὶς βαρύν,

ἐσῆλθέ μοί τι θεῖον · ἐμπλήσας σκύφος

Μάρωνος αὐτῷ τοῦδε προσφέρω πιεῖν,

λέγων τάδ’· ὦ τοῦ ποντίου θεοῦ Κύκλωψ,

σκέψαι τόδ’οἷον Ἑλλὰς ἀμπέλων ἄπο

θεῖον κομίζει πῶμα, Διονύσου γάνος.

ὃ δ’ἔκπλεως ὢν τῆς ἀναισχύντου βορᾶς

ἐδέξατ’ἔσπασέντ’ἄμυστιν ἑλκύσας

κἀπῄνεσ’ἄρας χεῖρα · φίλτατε ξένων,

καλὸν τὸ πῶμα δαιτὶ πρὸς καλῇ δίδως.

ἡσθέντα δ’αὐτὸν ὡς ἐπῃσθόμην ἐγώ,

ἄλλην ἔδωκα κύλικα, γιγνώσκων ὅτι

τρώσει νιν οἶνος καὶ δίκην δώσει τάχα.

καὶ δὴ πρὸς ᾠδὰς εἷρπ’. ἐγὼ δ’ἐπεγχέων

ἄλλην ἐπ’ἄλλῃ σπλάγχν’ἐθέρμαινον ποτῷ.

ᾄδεῖ δὲ παρὰ κλαίουσι συνναύταις ἐμοῖς

ἄμουσ’, ἐπηχεῖ δ’ἄντρον. ἐξελθὼν δ’ἐγὼ

σιγῇ. σὲ σῶσαι κἄμ’, ἐὰν βούλῃ, θέλω.

ἀλλ’εἴπατ’εἴτε χρῄζετ’εἴτ’οὐ χρῄζετε

φεύγειν ἄμεικτον ἄνδρα καὶ τὰ Βακχίου

ναίειν μέλαθρα Δαναΐδων νυμφῶν μέτα.

ὁ μὲν γὰρ ἔνδον σὸς πατὴρ τάδ’ᾔνεσεν.

ἀλλ’ἀσθενὴς γὰρ κἀποκερδαίνων ποτοῦ,

ὥσπερ πρὸς ἰξῷ τῇ κύλικι λελημμένος

πτέρυγας ἀλύει · σὺ δέ — νεανίας γὰρ εἶ —

σώθητι μετ’ἐμοῦ καὶ τὸν ἀρχαῖον φίλον

Διόνυσον ἀνάλαβ’, οὐ Κύκλωπι προσφερῆ.

ὦ φίλτατ’, εἰ γὰρ τήνδ’ἴδοιμεν ἡμέραν,

Κύκλωπος ἐκφυγόντες ἀνόσιον κάρα.

ὡς διὰ μακροῦ γε † τὸν σίφωνα τὸν φίλον

χηρεύομεν. — τὸν δ’οὐκ ἔχομεν κατ’αὗ φαγεῖν †.

ἄκουε δή νυν ἣν ἔχω τιμωρίαν

θηρὸς πανούργου σῆςτε δουλείας φυγήν.

λέγ’, ὡς Ἀσιάδος οὐκ ἂν ἥδιον ψόφον

κιθάρας κλύοιμεν ἢ Κύκλωπ’ὀλωλότα.

ἐπὶ κῶμον ἕρπειν πρὸς κασιγνήτους θέλει

Κύκλωπας ἡσθεὶς τῷδε Βακχίου ποτῷ.

ξυνῆκ’· ἔρημον ξυλλαβὼν δρυμοῖσί νιν

σφάξαι μενοινᾷς, ἢ πετρῶν ὦσαι κάτω.

οὐδὲν τοιοῦτον · δόλιος ἡ ’πιθυμία.

πῶς δαί; σοφόν τοί σ’ὄντ’ἀκούομεν πάλαι.

κώμου μὲν αὐτὸν τοῦδ’ἀπαλλάξαι, λέγων

ὡς οὐ Κύκλωψι πῶμα χρὴ δοῦναι τόδε,

μόνον δ’ἔχοντα βίοτον ἡδέως ἄγειν.

ὅταν δ’ὑπνώσσῃ Βακχίου νικώμενος

ἀκρεμὼν ἐλαίας ἔστιν ἐν δόμοισί τις,

ὃν φασγάνῳ ’γὼ τῷδ’ἀποξύνας ἄκρον,

ἐς πῦρ καθήσω · κᾆθ’, ὅταν κεκαυμένον

ἴδω νιν, ἄρας θερμὸν ἐς μέσην βαλῶ

Κύκλωπος ὄψιν, ὄμματ’ἐκτήξω πυρί.

ναυπηγίαν δ’ὡσεί τις ἁρμόζων ἀνὴρ

διπλοῖν χαλινοῖν τρύπανον κωπηλατεῖ,

οὕτω κυκλώσω δαλὸν ἐν φαεσφόρῳ

Κύκλωπος ὄψει καὶ συναυανῶ κόρας.

ἰοὺ ἰού,

γέγηθα, μαινόμεσθα τοῖς εὑρήμασιν.

κἄπειτα καὶ σὲ καὶ φίλους γέροντάτε

νεὼς μελαίνης κοῖλον ἐμβήσας σκάφος

διπλαῖσι κώπαις τῆσδ’ἀποστελῶ χθονός.

ἔστ’οὖν ὅπως ἂν ὡσπερεὶ σπονδῆς θεοῦ

κἀγὼ λαβοίμην τοῦ τυφλοῦντος ὄμματα

δαλοῦ; φόνου γὰρ τοῦδε κοινωνεῖν θέλω.

δεῖ γοῦν · μέγας γὰρ δαλός · οὗ ξυλληπτέον.

ὡς κἂν ἁμαξῶν ἑκατὸν ἀραίμην βάρος,

εἰ τοῦ Κύκλωπος τοῦ κακῶς ὀλουμένου

ὀφθαλμὸν ὥσπερ σφηκιὰν ἐκθύψομεν.

σιγᾶτε νῦν · δόλον γὰρ ἐξεπίστασαι ·

χὥταν κελεύω, τοῖσιν ἀρχιτέκτοσι

πείθεσθ’. ἐγὼ γὰρ ἄνδρας ἀπολιπὼν φίλους

τοὺς ἔνδον ὄντας οὐ μόνος σωθήσομαι.

καίτοι φύγοιμ’ἄν, κἀκβέβηκ’ἄντρου μυχῶν ·

ἀλλ’οὐ δίκαιον ἀπολιπόντ’ἐμοὺς φίλους,

ξὺν οἷσπερ ἦλθον δεῦρο, σωθῆναι μόνον.

ἄγε, τίς πρῶτος, τίς δ’ἐπὶ πρώτῳ

ταχθεὶς δαλοῦ κώπην ὀχμάσας

Κύκλωπος ἔσω βλεφάρων ὤσας

λαμπρὰν ὄψιν διακναίσει;

σίγα σίγα. καὶ δὴ μεθύων

ἄχαριν κέλαδον μουσιζόμενος

σκαιὸς ἀπῳδὸς καὶ κλαυσόμενος

χωρεῖ πετρίνων ἔξω μελάθρων

φέρε νιν κώμοις παιδεύσωμεν

τὸν ἀπαίδευτον ·

πάντως μέλλει τυφλὸς εἶναι.

μάκαρ ὅστις εὐιάζει

βοτρύων φίλαισι πηγαῖς

ἐπὶ κῶμον ἐκπετασθείς,

φίλον ἄνδρ’ὑπαγκαλίζων

ἐπὶ δεμνίοιςτε ξανθὸν

χλιδανῆς ἔχων ἑταίρας

μυρόχριστος λιπαρὸν

βόστρυχον, αὐδᾷ δέ · θύραν τίς οἴξει μοι;

παπαπᾶ · πλέως μὲν οἴνου,

γάνυμαι δὲ δαιτὸς ἥβῃ,

σκάφος ὁλκὰς ὣς γεμισθεὶς

ποτὶ σέλμα γαστρὸς ἄκρας.

ὑπάγει μ’ὁ χόρτος εὔφρων

ἐπὶ κῶμον ἦρος ὥραις

ἐπὶ Κύκλωπας ἀδελφούς.

φέρε μοι, ξεῖνε, φέρ’, ἀσκὸν ἔνδος μοι.

καλὸν ὄμμασιν δεδορκὼς

καλὸς ἐκπερᾷ μελάθρων.

— παπαπᾶ · φιλεῖ τις ἡμᾶς.

–λύχνα δ’† ἀμμένον δαΐα σὸν

χρόα χὠς † τέρεινα νύμφα

δροσερῶν ἔσωθεν ἄντρων.

στεφάνων δ’οὐ μία χροιὰ

περὶ σὸν κρᾶτα τάχ’ἐξομιλήσει.

Κύκλωψ, ἄκουσον · ὡς ἐγὼ τοῦ Βακχίου

τούτου τρίβων εἴμ’, ὃν πιεῖν ἔδωκά σοι.

ὁ Βάκχιος δὲ τίς θεὸς νομίζεται;

μέγιστος ἀνθρώποισιν ἐς τέρψιν βίου.

ἐρυγγάνω γοῦν αὐτὸν ἡδέως ἐγώ.

τοιόσδ’ὁ δαίμων · οὐδένα βλάπτει βροτῶν.

θεὸς δ’ἐν ἀσκῷ πῶς γέγηθ’οἴκους ἔχων;

ὅπου τιθῇ τις, ἐνθάδ’ἐστὶν εὐπετής.

οὐ τοὺς θεοὺς χρὴ σῶμ’ἔχειν ἐν δέρμασιν.

τί δ’, εἴ σε τέρπει γ’; ἢ τὸ δέρμα σοι πικρόν;

μισῶ τὸν ἀσκόν · τὸ δὲ ποτὸν φιλῶ τόδε.

μένων νυν αὐτοῦ πῖνε κεὐθύμει, Κύκλωψ.

οὐ χρή μ’ἀδελφοῖς τοῦδε προσδοῦναι ποτοῦ;

ἔχων γὰρ αὐτὸς τιμιώτερος φανῇ.

διδοὺς δὲ τοῖς φίλοισι χρησιμώτερος.

πυγμὰς ὁ κῶμος λοίδορόντ’ἔριν φιλεῖ.

μεθύω μέν, ἔμπας δ’οὔτις ἂν ψαύσειέ μου.

ὦ τᾶν, πεπωκότ’ἐν δόμοισι χρὴ μένειν.

ἠλίθιος ὅστις μὴ πιὼν κῶμον φιλεῖ.

ὃς δ’ἂν μεθυσθείς γ’ἐν δόμοις μείνῃ, σοφός.

τί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ;

δοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ;

καὶ μὴν λαχνῶδέςτ’οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης […]

καὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν.

κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.

τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ὄπισθέ μου τίθης;

ὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.

πίνειν μὲν οὖν

κλέπτων σὺ βούλῃ · κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον.

σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ὅ τι σε χρὴ καλεῖν.

Οὖτιν · χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ἐπαινέσω;

πάντων σ’ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι.

καλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ.

οὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;

οὔκ, ἀλλ’ἔμ’οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω.

κλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.

ναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ἐρᾶν ὄντος καλοῦ.

ἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον.

πῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα.

ἀπολεῖς · δὸς οὕτως.

ναὶ μὰ Δί’οὐ πρὶν ἄν γέ σε

στέφανον ἴδω λαβόντα γεύσωμαίτ’ἔτι […]

ὦ οἰνοχόος ἄδικος.

οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ὦ οἶνος γλυκύς.

ἀπομυκτέον δέ σοί ἐστιν ὡς λήψῃ πιεῖν.

ἰδού, καθαρὸν τὸ χεῖλος αἱ τρίχεςτέ μου.

θές νυν τὸν ἀγκῶν’εὐρύθμως, κᾆτ’ἔκπιε,

ὥσπερ μ’ὁρᾷς πίνοντα — χὥσπερ οὐκ ἐμέ.

ἆ ἆ, τί δράσεις;

ἡδέως ἠμύστισα.

λάβ’, ὦ ξέν’, αὐτὸς οἰνοχόοςτέ μοι γενοῦ.

γιγνώσκεται γοῦν ἡ ἄμπελος τἠμῇ χερί.

φέρ’ἔγχεόν νυν.

ἐγχέω, σίγα μόνον.

χαλεπὸν τόδ’εἶπας, ὅστις ἂν πίνῃ πολύν.

ἰδοὺ λαβὼν ἔκπιθι καὶ μηδὲν λίπῃς.

συνεκθανεῖν δὲ σπῶντα χρὴ τῷ πώματι.

παπαῖ, σοφόν γε τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου.

κἂν μὲν σπάσῃς γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν,

τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖ,

ἢν δ’ἐλλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ’ὁ Βάκχιος.

ἰοὺ ἰού,

ὡς ἐξένευσα μόγις · ἄκρατος ἡ χάρις.

ὁ δ’οὐρανός μοι συμμεμιγμένος δοκεῖ

τῇ γῇ φέρεσθαι, τοῦ Διόςτε τὸν θρόνον

λεύσσω, τὸ πᾶντε δαιμόνων ἁγνὸν σέβας.

— οὐκ ἂν φιλήσαιμ’· — αἱ Χάριτες πειρῶσί με. —

ἅλις Γανυμήδην τόνδ’ἔχων ἀναπαύσομαι.

κάλλιστα, νὴ τὰς Χάριτας. — ἥδομαι δέ πως

τοῖς παιδικοῖσι μᾶλλον ἢ τοῖς θήλεσιν.

ἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ;

ναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ἐγὼ ’κ τοῦ Δαρδάνου.

ἀπόλωλα, παῖδες · σχέτλια πείσομαι κακά.

μέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι;

οἴμοι · πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα.

ἄγε δή, Διονύσου παῖδες, εὐγενῆ τέκνα,

ἔνδον μὲν ἁνήρ · τῷ δ’ὕπνῳ παρειμένος

τάχ’ἐξ ἀναιδοῦς φάρυγος ὠθήσει κρέα.

δαλὸς δ’ἔσωθεν αὐλίων † ὠθεῖ † καπνὸν

παρευτρέπισται · κοὐδὲν ἄλλο πλὴν πυροῦν

Κύκλωπος ὄψιν · ἀλλ’ὅπως ἀνὴρ ἔσῃ.

πέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν.

χώρει δ’ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν

ἀπάλαμνον · ὥς σοι τἀνθάδ’ἐστὶν εὐτρεπῆ.

Ἥφαιστ’, ἄναξ Αἰτναῖε, γείτονος κακοῦ

λαμπρὸν πυρώσας ὄμμ’ἀπαλλάχθηθ’ἅπαξ,

σύτ’, ὦ μελαίνης Νυκτὸς ἐκπαίδευμ’, Ὕπνε,

ἄκρατος ἐλθὲ θηρὶ τῷ θεοστυγεῖ,

καὶ μὴ ’πὶ καλλίστοισι Τρωικοῖς πόνοις

αὐτόντε ναύταςτ’ἀπολέσητ’Ὀδυσσέα

ὑπ’ἀνδρός, ᾧ θεῶν οὐδὲν ἢ βροτῶν μέλει.

ἢ τὴν τύχην μὲν δαίμον’ἡγεῖσθαι χρεών,

τὰ δαιμόνων δὲ τῆς τύχης ἐλάσσονα.

λήψεται τὸν τράχηλον

ἐντόνως ὁ καρκίνος

τοῦ ξενοδαιτυμόνος · πυρὶ γὰρ τάχα

φωσφόρους ὀλεῖ κόρας.

ἤδη

δαλὸς ἠνθρακωμένος

κρύπτεται ἐς σποδιάν, δρυὸς ἄσπετον

ἔρνος · ἀλλ’ἴτω Μάρων ·

πρασσέτω ·

μαινομένου ’ξελέτω βλέφαρον

Κύκλωπος, ὡς πίῃ κακῶς.

κἀγὼ

τὸν φιλοκισσοφόρον Βρόμιον

ποθεινὸν εἰσιδεῖν θέλω,

Κύκλωπος λιπὼν ἐρημίαν ·

ἆρ’ἐς τοσόνδ’ἀφίξομαι;

σιγᾶτε πρὸς θεῶν, θῆρες, ἡσυχάζετε,

συνθέντες ἄρθρα στόματος · οὐ δὲ πνεῖν ἐῶ,

οὐ σκαρδαμύσσειν οὐ δὲ χρέμπτεσθαί τινα,

ὡς μὴ ’ξεγερθῇ τὸ κακόν, ἔστ’ἂν ὄμματος

ὄψις Κύκλωπος ἐξαμιλληθῇ πυρί.

σιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις.

ἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν

ἔσω μολόντες · διάπυρος δ’ἐστὶν καλῶς.

οὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν

καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς

Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα;

ἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν

ἑστῶτες ὠθεῖν ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ.

ἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ἀρτίως γεγενήμεθα.

ταὐτὸν πεπόνθατ’ἆρ’ἐμοί · τοὺς γὰρ πόδας

ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ἐξ ὅτου.

ἑστῶτες ἐσπάσθητε;

καὶ τά γ’ὄμματα

μέστ’ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν.

ἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι.

ὁτιὴ τὸ νῶτον τὴν ῥάχιντ’οἰκτίρομεν

καὶ τοὺς ὀδόντας ἐκβαλεῖν οὐ βούλομαι

τυπτόμενος, αὕτη γίγνεται πονηρία;

ἀλλ’οἶδ’ἐπῳδὴν Ὀρφέως ἀγαθὴν πάνυ,

ὡς αὐτόματον τὸν δαλὸν ἐς τὸ κρανίον

στείχονθ’ὑφάπτειν τὸν μονῶπα παῖδα γῆς.

πάλαι μὲν ᾔδη σ’ὄντα τοιοῦτον φύσει,

νῦν δ’οἶδ’ἄμεινον. τοῖσι δ’οἰκείοις φίλοις

χρῆσθαί μ’ἀνάγκη. χειρὶ δ’εἰ μηδὲν σθένεις,

ἀλλ’οὖν ἐπεγκέλευέ γ’, ὡς εὐψυχίαν

φίλων κελευσμοῖς τοῖσι σοῖς κτησώμεθα.

δράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν.

κελευσμάτων δ’ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ.

ἰὼ ἰώ · γενναιότατ’

ὠθεῖτε σπεύδετ’. ἐκκαίετε τὰν ὀφρὺν

θηρὸς τοῦ ξενοδαίτα

τυφέτω, καιέτω

τὸν Αἴτνας μηλονόμον.

τόρνευ’, ἕλκε, μή σ’ἐξοδυνηθεὶς

δράσῃ τι μάταιον.

ὤμοι, κατηνθρακώμεθ’ὀφθαλμοῦ σέλας.

καλός γ’ὁ παιάν · μέλπε μοι τόνδ’, ὦ Κύκλωψ.

ὤμοι μάλ’, ὡς ὑβρίσμεθ’, ὡς ὀλώλαμεν.

ἀλλ’οὔτι μὴ φύγητε τῆσδ’ἔξω πέτρας

χαίροντες, οὐδὲν ὄντες · ἐν πύλαισι γὰρ

σταθεὶς φάραγγος τάσδ’ἐναρμόσω χέρας.

τί χρῆμ’ἀυτεῖς, ὦ Κύκλωψ;

αἰσχρός γε φαίνῃ.

κἀπὶ τοῖσδέ γ’ἄθλιος.

μεθύων κατέπεσες ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας;

Οὖτίς μ’ἀπώλεσ’.

οὐκ ἄρ’οὐδεὶς ἠδίκει.

Οὖτίς με τυφλοῖ βλέφαρον.

οὐκ ἄρ’εἶ τυφλός.

ὡς δὴ σύ —

καὶ πῶς σ’οὔτις ἂν θείη τυφλόν;

σκώπτεις. ὁ δ’Οὖτις ποῦ ’στιν;

οὐδαμοῦ, Κύκλωψ.

ὁ ξένος, ἵν’ὀρθῶς ἐκμάθῃς, μ’ἀπώλεσεν,

ὁ μιαρός, ὅς μοι δοὺς τὸ πῶμα κατέκλυσεν.

δεινὸς γὰρ οἶνος καὶ παλαίεσθαι βαρύς.

πρὸς θεῶν, πεφεύγασ’ἢ μένουσ’ἔσω δόμων;

οὗτοι σιωπῇ τὴν πέτραν ἐπήλυγα

λαβόντες ἑστήκασι.

ποτέρας τῆς χερός;

ἐν δεξιᾷ σου.

πρὸς αὐτῇ τῇ πέτρᾳ.

κακόν γε πρὸς κακῷ · τὸ κρανίον

παίσας κατέαγα.

καί σε διαφεύγουσί γε.

οὐ τῇδ’· ἐπεὶ τῇδ’εἶπας;

οὔ · ταύτῃ λέγω.

πῇ γάρ;

περιάγου, κεῖσε, πρὸς τἀριστερά.

οἴμοι γελῶμαι · κερτομεῖτέ μ’ἐν κακοῖς.

ἀλλ’οὐκέτ’, ἀλλὰ πρόσθεν οὗτός ἐστί σου.

ὦ παγκάκιστε, ποῦ ποτ’εἶ;

τηλοῦ σέθεν

φυλακαῖσι φρουρῶ σῶμ’Ὀδυσσέως τόδε.

πῶς εἶπας; ὄνομα μεταβαλὼν καινὸν λέγεις.

ὅπερ γ’ὁ φύσας ὠνόμαζ’Ὀδυσσέα.

δώσειν δ’ἔμελλες ἀνοσίου δαιτὸς δίκας ·

κακῶς γὰρ ἂν Τροίαν γε διεπυρωσάμην

εἰ μή σ’ἑταίρων φόνον ἐτιμωρησάμην.

αἰαῖ · παλαιὸς χρησμὸς ἐκπεραίνεται.

τυφλὴν γὰρ ὄψιν ἐκ σέθεν σχήσειν μ’ἔφη

Τροίας ἀφορμηθέντος. ἀλλὰ καὶ σέ τοι

δίκας ὑφέξειν ἀντὶ τῶνδ’ἐθέσπισεν,

πολὺν θαλάσσῃ χρόνον ἐναιωρούμενον.

κλαίειν σ’ἄνωγα · καὶ δέδραχ’ὅπερ λέγεις.

ἐγὼ δ’ἐπ’ἀκτὰς εἶμι καὶ νεὼς σκάφος

ἥσω ’πὶ πόντον Σικελὸν ἔςτ’ἐμὴν πάτραν.

οὐ δῆτ’, ἐπεί σε τῆσδ’ἀπορρήξας πέτρας

αὐτοῖσι συνναύταισι συντρίψω βαλών.

ἄνω δ’ἐπ’ὄχθον εἶμι, καίπερ ὢν τυφλός,

δι’ἀμφιτρῆτος τῆσδε † προσβαίνων ποδί †.

ἡμεῖς δὲ συνναῦταί γε τοῦδ’Ὀδυσσέως

ὄντες τὸ λοιπὸν Βακχίῳ δουλεύσομεν.