Epigrams

τὰ ῥόδα τὰ δροσόεντα καὶ ἁ κατάπυκνος ἐκείνα

ἕρπυλλος κεῖται ταῖς Ἑλικωνιάσι,

ταὶ δὲ μελάμφυλλοι δάφναι τὶν Πύθιε Παιάν,

δελφὶς ἐπεὶ πέτρα τοῦτό τοι ἀγλάισε.

βωμὸν δ’αἱμαξεῖ κεραὸς τράγος οὗτος ὁ μαλός,

τερμίνθου τρώγων ἔσχατον ἀκρεμόνα.

Δάφνις ὁ λευκόχρως, ὁ καλᾷ σύριγγι μελίσδων

βουκολικοὺς ὕμνους, ἄνθετο Πανὶ τάδε,

τοὺς τρητοὺς δόνακας, τὸ λαγωβόλον, ὀξὺν ἄκοντα,

νεβρίδα, τὰν πήραν, ᾇ ποκ’ἐμαλοφόρει.

εὕδεις φυλλοστρῶτι πέδῳ Δάφνι σῶμα κεκμακὸς

ἀμπαύων · στάλικες δ’ἀρτιπαγεῖς ἀν’ὄρη.

ἀγρεύει δέ τυ Πὰν καὶ ὁ τὸν κροκόεντα Πρίηπος

κισσὸν ἐφ’ἱμερτῷ κρατὶ καθαπτόμενος,

ἄντρον ἔσω στείχοντες ὁμόρροθοι. ἀλλὰ τὺ φεῦγε,

φεῦγε μεθεὶς ὕπνου κῶμα καταγρόμενον.

τήναν τὰν λαύραν τάςτε δρύας αἰπόλε κάμψας

σύκινον εὑρήσεις ἀρτιγλυφὲς ξόανον,

τρισκελὲς αὐτόφλοιον ἀνούατον, ἀλλὰ φάλητι

παιδογόνῳ δυνατὸν Κύπριδος ἔργα τελεῖν.

σακός οἱ ἱερὸς περιδέδρομεν, ἀέναον δὲ

ῥεῖθρον ἀπὸ σπιλάδων πάντοσε τηλεθάει

δάφναις καὶ μύρτοισι καὶ εὐώδει κυπαρίσσῳ.

ἔνθα πέριξ κέχυται βοτρυόπαις ἕλικι

ἄμπελος, εἰαρινοὶ δὲ λιγυφθόγγοισιν ἀοιδαῖς

κόσσυφοι ἀχεῦσιν ποικιλότραυλα μέλη.

ξουθαὶ δ’ἀδονίδες μινυρίσμασιν ἀνταχεῦσι

μέλπουσαι στόμασιν τὰν μελίγαρυν ὄπα.

ἕζεο δὴ τηνεῖ καὶ τῷ χαρίεντι Πριήπῳ

εὔχε’ἀποστέρξαι τοὺς Δάφνιδός με πόθους,

κεὐθὺς ἐπιρρέξειν χίμαρον καλόν. ἢν δ’ἀνανεύσῃ,

τοῦδε τυχὼν ἐθέλω τρισσὰ θύη τελέσαι ·

ῥέξω γὰρ δαμάλαν, λάσιον τράγον, ἄρνα τὸν ἴσχω

σακίταν. ἀίοι δ’εὐμενέως ὁ θεός.

λῇς ποτὶ τᾶν Νυμφᾶν διδύμοις αὐλοῖσιν ἀεῖσαι

ἁδύ τί μοι; κἠγὼ πακτίδ’ἀειράμενος

ἀρξεῦμαί τι κρέκειν, ὁ δὲ βουκόλος ἄμμιγα θελξεῖ

Δάφνις, κηροδέτῳ πνεύματι μελπόμενος.

ἐγγὺς δὲ στάντες λασίας δρυὸς ἄντρου ὄπισθεν

Πᾶνα τὸν αἰγιβάταν ὀρφανίσωμες ὕπνου.

ἆ δειλαῖε τὺ Θύρσι, τί τὸ πλέον, εἰ καταταξεῖς

δάκρυσι διγλήνους ὦπας ὀδυρόμενος;

οἴχεται ἁ χίμαρος, τὸ καλὸν τέκος, οἴχετ’ἐς Ἅιδαν ·

τραχὺς γὰρ χαλαῖς ἀμφεπίαξε λύκος.

αἱ δὲ κύνες κλαγγεῦντι · τί τὸ πλέον, ἁνίκα τήνας

ὀστίον οὐ δὲ τέφρα λείπεται οἰχομένας;

νήπιον υἱὸν ἔλειπες, ἐν ἁλικίᾳ δὲ καὶ αὐτός,

Εὐρύμεδον τύμβου τοῦδε θανὼν ἔτυχες.

σοὶ μὲν ἕδρα θείοισι μετ’ἀνδράσι · τὸν δὲ πολῖται

τιμασεῦντι, πατρὸς μνώμενοι ὡς ἀγαθοῦ.

ἦλθε καὶ ἐς Μίλητον ὁ τοῦ Παιήονος υἱός,

ἰητῆρι νόσων ἀνδρὶ συνοισόμενος

Νικίᾳ, ὅς μιν ἐπ’ἦμαρ ἀεὶ θυέεσσιν ἱκνεῖται,

καὶ τόδ’ἀπ’εὐώδους γλύψατ’ἄγαλμα κέδρου,

Ἠετίωνι χάριν γλαφυρᾶς χερὸς ἄκρον ὑποστὰς

μισθόν · ὁ δ’εἰς ἔργον πᾶσαν ἀφῆκε τέχνην.

ξεῖνε, Συρακόσιός τοι ἀνὴρ τόδ’ἐφίεται Ὄρθων ·

χειμερίας μεθύων μηδαμὰ νυκτὸς ἴοις.

καὶ γὰρ ἐγὼ τοιοῦτον ἔχω πότμον · ἀντὶ δὲ πολλᾶς

πατρίδος ὀθνείαν κεῖμαι ἐφεσσάμενος.

ὑμῖν τοῦτο θεαὶ κεχαρισμένον ἐννέα πάσαις

τὤγαλμα Ξενοκλῆς θῆκε τὸ μαρμάρινον,

μουσικός · οὐχ ἑτέρως τις ἐρεῖ. σοφίῃ δ’ἐπὶ τῇδε

αἶνον ἔχων Μουσέων οὐκ ἐπιλανθάνεται.

Εὐσθένεος τὸ μνῆμα · φυσιγνώμων ὁ σοφιστής,

δεινὸς ἀπ’ὀφθαλμοῦ καὶ τὸ νόημα μαθεῖν.

εὖ μιν ἔθαψαν ἑταῖροι ἐπὶ ξείνης ξένον ὄντα ·

χὑμνοθέτης αὐτοῖς δαιμονίως φίλος ἦν.

πάντων ὧν ἐπέοικεν ἔχειν τεθνεὼς ὁ σοφιστὴς

καίπερ ἄκικυς ἐὼν εἶχ’ἄρα κηδεμόνας.

Δημομέλης ὁ χορηγός, ὁ τὸν τρίποδ’ὦ Διόνυσε

καὶ σὲ τὸν ἥδιστον θεῶν μακάρων ἀναθείς,

μέτριος ἦν ἐν πᾶσι, χορῷ δ’ἐκτήσατο νίκην

ἀνδρῶν, καὶ τὸ καλὸν καὶ τὸ προσῆκον ὁρῶν.

ἡ Κύπρις οὐ πάνδημος. ἱλάσκεο τὴν θεὸν εἰπὼν

οὐρανίην, ἁγνῆς ἄνθεμα Χρυσογόνης

οἴκῳ ἐν Ἀμφικλέους, ᾧ καὶ τέκνα καὶ βίον εἶχε

ξυνόν. ἀεὶ δέ σφιν λώιον εἰς ἔτος ἦν

ἐκ σέθεν ἀρχομένοις ὦ πότνια · κηδόμενοι γὰρ

ἀθανάτων αὐτοὶ πλεῖον ἔχουσι βροτοί.

ἀστοῖς καὶ ξείνοισιν ἴσον νέμει ἥδε τράπεζα ·

θεὶς ἀνελοῦ ψήφου πρὸς λόγον ἐρχομένης.

ἄλλός τις πρόφασιν λεγέτω · τὰ δ’ὀθνεῖα Κάικος

χρήματα καὶ νυκτὸς βουλομένοις ἀριθμεῖ.

γνώσομαι, εἴ τι νέμεις ἀγαθοῖς πλέον, ἢ καὶ ὁ δειλὸς

ἐκ σέθεν ὡσαύτως ἶσον ὁδοιπόρ’ἔχει.

“χαιρέτω οὗτος ὁ τύμβος” ἐρεῖς “ἐπεὶ Εὐρυμέδοντος

κεῖται τῆς ἱερῆς κοῦφος ὑπὲρ κεφαλῆς”.

ἡ παῖς ᾤχετ’ἄωρος ἐν ἑβδόμῳ ἥδ’ἐνιαυτῷ

εἰς Ἀίδην πολλοῖς ἡλικίης προτέρη,

δειλαίη, ποθέουσα τὸν εἰκοσάμηνον ἀδελφόν,

νήπιον ἀστόργου γευσάμενον θανάτου.

αἰαῖ ἐλεινὰ παθοῦσα Περιστερί, ὡς ἐν ἑτοίμῳ

ἀνθρώποις δαίμων θῆκε τὰ λυγρότατα.

θᾶσαι τὸν ἀνδριάντα τοῦτον ὦ ξένε

σπουδᾷ, καὶ λέγ’ἐπὴν ἐς οἶκον ἔνθῃς ·

“Ἀνακρέοντος εἰκόν’εἶδον ἐν Τέῳ

τῶν πρόσθ’εἴ τι περισσὸν ᾠδοποιοῦ”.

προσθεὶς δὲ χὥτι τοῖς νέοισιν ἅδετο,

ἐρεῖς ἀτρεκέως ὅλον τὸν ἄνδρα.

ἅτε φωνὰ Δώριος χὡνὴρ ὁ τὰν κωμῳδίαν εὑρὼν Ἐπίχαρμος.

ὦ Βάκχε, χάλκεόν νιν ἀντ’ἀλαθινοῦ τὶν ὧδ’ἀνέθηκαν

τοὶ Συρακόσσαις ἐνίδρυνται πεδωρισταὶ πόλει, οἷ’ἀνδρὶ πολίτᾳ ·

σωρὸν γὰρ εἶχε ῥημάτων μεμναμένοις τελεῖν ἐπίχειρα.

πολλὰ γὰρ πὸτ τὰν ζόαν τοῖς πᾶσιν εἶπε χρήσιμα. μεγάλα χάρις αὐτῷ.

ὁ μουσοποιὸς ἐνθάδ’Ἱππῶναξ κεῖται.

εἰ μὲν πονηρός, μὴ ποτέρχευ τῷ τύμβῳ ·

εἰ δ’ἐσσὶ κρήγυόςτε καὶ παρὰ χρηστῶν,

θαρσέων καθίζευ, κἢν θέλῃς ἀπόβριξον.

ὁ μικκὸς τόδ’ἔτευξε τᾷ Θραΐσσᾳ

Μήδειος τὸ μνᾶμ’ἐπὶ τᾷ ὁδῷ κἠπέγραψε Κλείτας.

ἑξεῖ τὰν χάριν ἁ γυνὰ ἀντὶ τήνων,

ὧν τὸν κοῦρον ἔθρεψε. τί μάν; ἔτι χρησίμα καλεῖται.

Ἀρχίλοχον καὶ στᾶθι καὶ εἴσιδε τὸν πάλαι ποιητὰν

τὸν τῶν ἰάμβων, οὗ τὸ μυρίον κλέος

διῆλθε κἠπὶ νύκτα καὶ πρὸς ἀῶ.

ἦ ῥά νιν αἱ Μοῖσαι καὶ ὁ Δάλιος ἠγάπευν Ἀπόλλων,

ὡς ἐμμελήςτ’ἔγεντο κἠπιδέξιος

ἔπεάτε ποιεῖν πρὸς λύραντ’ἀείδειν.

τὸν τοῦ Ζανὸς ὅδ’ὗμιν υἱὸν ὡνὴρ

τὸν λεοντομάχαν, τὸν ὀξύχειρα,

πρᾶτος τῶν ἐπάνωθε μουσοποιῶν

Πείσανδρος συνέγραψεν ὡκ Καμίρου

χὥσους ἐξεπόνασεν εἶπ’ἀέθλους.

τοῦτον δ’αὐτὸν ὁ δᾶμος, ὡς σάφ’εἰδῇς,

ἔστασ’ἐνθάδε χάλκεον ποιήσας

πολλοῖς μησὶν ὄπισθε κἠνιαυτοῖς.

καἴ τις ἀνὴρ αἰτεῖται ἐπαγροσύνηντε καὶ ὄλβον,

ἐξ ἁλὸς ᾧ ζωή, τὰ δὲ δίκτυα κείνῳ ἄροτρα,

σφάζων ἀκρόνυχος ταύτῃ θεῷ ἱερὸν ἰχθύν,

ὃν λεῦκον καλέουσιν, ὁ γὰρ φιερώτατος ἄλλων,

καί κε λίνα στήσαιτο καὶ ἐξερύσαιτο θαλάσσης

“μῆτερ ἐμή, τίφθ’ὧδε φίλον κατὰ θυμὸν ἰάπτεις

ἐκπάγλως ἀχέουσα, τὸ πρὶν δέ τοι οὐκέτ’ἔρευθος

σώζετ’ἐπὶ ῥεθέεσσι; τί μοι τόσον ἠνίησαι;

ἦ ῥ’ὅτι ἄλγεα πάσχει ἀπείριτα φαίδιμος υἱὸς

ἀνδρὸς ὑπ’οὐτιδανοῖο, λέων ὡσείθ’ὑπὸ νεβροῦ;

ὤμοι ἐγώ, τί νυ δή με θεοὶ τόσον ἠτίμησαν

ἀθάνατοι; τί νύ μ’ὧδε κακῇ γονέες τέκον αἴσῃ;

δύσμορος, ἥτ’ἐπεὶ ἀνδρὸς ἀμύμονος ἐς λέχος ἦλθον,

τὸν μὲν ἐγὼ τίεσκον ἴσον φαέεσσιν ἐμοῖσιν

ἠδ’ἔτι νῦν σέβομαίτε καὶ αἰδέομαι κατὰ θυμόν ·

τοῦ δ’οὔτις γένετ’ἄλλος ἀποτμότερος ζωόντων,

οὐ δὲ τόσων σφετέρῃσιν ἐγεύσατο φροντίσι κηδέων.

σχέτλιος, ὃς τόξοισιν, ἅ οἱ πόρεν αὐτὸς Ἀπόλλων

ἠέ τινος Κηρῶν ἢ Ἐριννύος αἰνὰ βέλεμνα,

παῖδας ἑοὺς κατέπεφνε καὶ ἐκ φίλον εἵλετο θυμὸν

μαινόμενος κατὰ οἶκον, ὁ δ’ἔμπλεος ἔσκε φόνοιο.

τοὺς μὲν ἐγὼ δύστηνος ἐμοῖς ἴδον ὀφθαλμοῖσι

βαλλομένους ὑπὸ πατρί · τὸ δ’οὐ δ’ὄναρ ἤλυθεν ἄλλῳ ·

οὐ δέ σφιν δυνάμην ἀδινὸν καλέουσιν ἀρῆξαι

μητέρ’ἑήν, ἐπεὶ ἐγγὺς ἀνίκητον κακὸν ἦεν.

ὡς δ’ὄρνις ὀδύρηται ἐπὶ σφετέροισι νεοσσοῖς

ὀλλυμένοις, οὕστ’αἰνὸς ὄφις ἔτι νηπιάχοντας

θάμνοις ἐν πυκινοῖσι κατεσθίει · ἡ δὲ κατ’αὐτοὺς

πωτᾶται κλάζουσα μάλα λιγὺ πότνια μήτηρ,

οὐ δ’ἄρ’ἔχει τέκνοισιν ἐπαρκέσαι · ἦ ῥά οἱ αὐτῇ

ἆσσον ἴμεν μέγα τάρβος ἀμειλίκτοιο πελώρου ·

ὣς ἐγὼ αἰνοτόκεια φίλον γόνον αἰάζουσα

μαινομένοισι πόδεσσι δόμον κάτα πολλὸν ἐφοίτων.

ὥς γ’ὄφελον μετὰ παισὶν ἅμα θνήσκουσα καὶ αὐτὴ

κεῖσθαι φαρμακόεντα δι’ἥπατος ἰὸν ἔχουσα,

ἢ καὶ σοῖς ἀγανοῖσιν ὑπαὶ βελέεσσι δαμῆναι

Ἄρτεμι θηλυτέρῃσι μέγα κρείουσα γυναιξί.

τῷ χ’ἡμᾶς κλαύσαντε φίλῃς ἐπὶ χερσὶ τοκῆες

πολλοῖς σὺν κτερέεσσι πυρῆς ἐπέβησαν ὁμοίης,

καί κεν ἕνα χρύσειον ἐς ὀστέα κρωσσὸν ἁπάντων

λέξαντες κατέθαψαν, ὅθι πρῶτον γενόμεσθα.

νῦν δ’οἱ μὲν Θήβην ἱπποτρόφον ἐνναίουσιν

Ἀονίου πεδίοιο βαθεῖαν βῶλον ἀροῦντες ·

αὐτὰρ ἐγὼ Τίρυνθα κατὰ κραναὴν πόλιν Ἥρης

πολλοῖσιν δύστηνος ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτορ

αἰεὶ ὁμῶς · δακρύων δὲ πάρεστί μοι οὐ δ’ἴ’ἐρωή.

ἀλλὰ πόσιν μὲν ὁρῶ παῦρον χρόνον ὀφθαλμοῖσιν

οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ · πολέων δὲ οἱ ἔργον ἑτοῖμον

μόχθων, τοὺς ἐπὶ γαῖαν ἀλώμενος ἠδὲ θάλασσαν

μοχθίζει πέτρης ὅγ’ἔχων νόον ἠὲ σιδήρου

καρτερὸν ἐν στήθεσσι · σὺ δ’ἠύτε λείβεται ὕδωρ,

νύκταςτε κλαίουσα καὶ ἐκ Διὸς ἤμαθ’ὁπόσσα.

ἄλλος μὰν οὐκ ἄν τις ἐυφρήναι με παραστὰς

κηδεμόνων · οὐ γάρ σφε δόμων κατὰ τεῖχος ἐέργει.

καὶ λίην πάντες γε πέρην πιτυώδεος Ἰσθμοῦ

ναίουσ’, οὐ δέ μοί ἐστι πρὸς ὅντινά κε βλέψασα

οα γυνὴ πανάποτμος ἀναψύξαιμι φίλον κῆρ,

νόσφι γε δὴ Πύρρης συνομαίμονος · ἡ δὲ καὶ αὐτὴ

ἀμφὶ πόσει σφετέρῳ πλέον ἄχνυται Ἰφικλῆι,

σῷ υἱεῖ · πάντων γὰρ ὀϊζυρώτατα τέκνα

γείνασθαί σε θεῷτε καὶ ἀνέρι θνητῷ ἔολπα”.

ὣς ἄρ’ἔφη · τὰ δέ οἱ θαλερώτερα δάκρυα μήλων

κόλπον ἐς ἱμερόεντα κατὰ βλεφάρων ἐχέοντο,

μνησαμένῃ τέκνωντε καὶ ὧν μετέπειτα τοκήων.

ὡς δ’αὔτως δακρύοισι παρήια λεύκ’ἐδίαινεν

Ἀλκμήνη · βαρὺ δ’ἥγε καὶ ἐκ θυμοῦ στενάχουσα

μύθοισιν πυκινοῖσι φίλην νυὸν ὧδε μετηύδα ·

“δαιμονίη παίδων, τί νύ τοι φρεσὶν ἔμπεσε τοῦτο

πευκαλίμῃς; πῶς ἄμμ’ἐθέλεις ὀροθυνέμεν ἄμφω

κήδε’ἄλαστα λέγουσα; τὰ δ’οὐ νῦν πρῶτα κέκλαυται.

ἢ οὐχ ἅλις, οἷς ἐχόμεσθα τὸ δεύτατον αἰεὶ ἐπ’ἦμαρ

γινομένοις; μάλα μέν γε φιλοθρηνής κέ τις εἴη,

ὅστις ἀριθμήσειεν………

……ἐφ’ἡμετέροις ἀχέεσσι

θάρσει. οὐ τοιῆσδ’ἐκυρήσαμεν ἐκ θεοῦ αἴσης.

καὶ δ’αὐτὴν ὁρόω δε, φίλον τέκος, ἀτρύτοισιν

ἄλγεσι μοχθίζουσαν. ἐπιγνώμων δέ τοί εἰμι

ἀσχαλάαν, ὅτε δή γε καὶ εὐφροσύνης κόρος ἐστί.

καί σε μάλ’ἐκπάγλως ὀλοφύρομαι ἠδ’ἐλεαίρω,

οὕνεκεν ἡμετέροιο λυγροῦ μετὰ δαίμονος ἔσχες,

ὅσθ’ἡμῖν ἐφύπερθε κάρης βαρὺς αἰωρεῖται.

ἴστω γὰρ Κούρητε καὶ εὐέανος Δημήτηρ,

ἅς κε μέγα βλαφθείς τις ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσῃ

δυσμενέων, μηδέν δε χερειότερον φρεσὶν ᾗσι

στέργειν ἢ εἴ πέρ μοι ὑπὲκ νηδυίοφιν ἦλθες

καί μοι τηλυγέτη ἐνὶ δώμασι παρθένος ἦσθα.

οὐ δ’αὐτήν γέ νυ πάμπαν ἔολπά δε τοῦτό γε λήθειν.

τῷ μη δ’ἐξείπῃς πότ’, ἐμὸν θάλος, ὥς σευ ἀκηδέω,

μη δ’εἴ κ’ἠυκόμου Νιόβης πυκινώτερα κλαίω.

οὐδὲν γὰρ νεμεσητὸν ὑπὲρ τέκνου γοάασθαι

μητέρι δυσπαθέοντος · ἐπεὶ δέκα μῆνας ἔκαμνον

πρὶν ἤπερτ’ἰδέειν μιν, ἐμῷ ὑπὸ ἥπατ’ἔχουσα,

καί με πυλάρταο σχεδὸν ἤγαγεν Αἰδωνῆος ·

ὧδέ ἑ δυστοκέουσα κακὰς ὠδῖνας ἀνέτλην.

νῦν δέ μοι οἴχεται υἱὸς ἐπ’ἀλλοτρίης νέον ἆθλον

ἐκτελέων · οὐ δ’οἶδα δυσάμμορος, εἴτε μιν αὐτὸν

ἐνθάδε νοστήσανθ’ὑποδέξομαι, εἴτε καὶ οὐκί.

πρὸς δ’ἔτι μ’ἐπτοίησε διὰ γλυκὺν αἰνὸς ὄνειρος

ὕπνον · δειμαίνω δὲ παλίγκοτον ὄψιν ἰδοῦσα

ἐκπάγλως, μή μοί τι τέκνοις ἀποθύμιον ἔρδοι.

εἴσατο γάρ μοι ἔχων μακέλην εὐεργέα χερσὶ

παῖς ἐμὸς ἀμφοτέρῃσι, βίη Ἡρακληείη ·

τῇ μεγάλην ἐλάχαινε δεδεγμένος ὡς ἐπὶ μισθῷ

τάφρον τηλεθάοντος ἐπ’ἐσχατιῇ τινος ἀγροῦ,

γυμνὸς ἄτερ χλαίνηςτε καὶ εὐμίτροιο χιτῶνος.

αὐτὰρ ἐπειδὴ παντὸς ἀφίκετο πρὸς τέλος ἔργου

καρτερὸν οἰνοφόροιο πονεύμενος ἕρκος ἀλωῆς,

ἤτοι ὁ λίστρον ἔμελλεν ἐπὶ προύχοντος ἐρείσας

ἀνδήρου καταδῦναι ἃ καὶ πάρος εἵματα ἕστο ·

ἐξαπίνης δ’ἀνέλαμψεν ὑπὲρ καπέτοιο βαθείης

πῦρ ἄμοτον, περὶ δ’αὐτὸν ἀθέσφατος εἱλεῖτο φλόξ.

αὐτὰρ ὅγ’αἰὲν ὄπισθε θοοῖς ἀνεχάζετο ποσσίν,

ἐκφυγέειν μεμαὼς ὀλοὸν μένος Ἡφαίστοιο ·

αἰεὶ δὲ προπάροιθεν ἑοῦ χροὸς ἠύτε γέρρον

νώμασκεν μακέλην · περὶ δ’ὄμμασιν ἔνθα καὶ ἔνθα

πάπταινεν, μὴ δή μιν ἐπιφλέξῃ δήιον πῦρ.

τῷ μὲν ἀοσσῆσαι λελιημένος, ὥς μοι ἔικτο,

Ἰφικλέης μεγάθυμος ἐπ’οὔδεϊ κάππεσ’ὀλισθὼν

πρὶν ἐλθεῖν, οὐ δ’ὀρθὸς ἀναστῆναι δύνατ’αὖτις,

ἀλλ’ἀστεμφὲς ἔκειτο, γέρων ὡσείτ’ἀμενηνός,

ὅντε καὶ οὐκ ἐθέλοντα βιήσατο γῆρας ἀτερπὲς

καππεσέειν, κεῖται δ’ὅγ’ἐπὶ χθονὸς ἔμπεδον αὐτοῦ

εἰς ὅ κε τις χειρός μιν ἀνειρύσσῃ παριόντων

αἰδεσθεὶς ὄπιδα τρομερὴν πολιοῖο γενείου.

ὣς ἐν γῇ λελίαστο σακεσπάλος Ἰφικλείης.

αὐτὰρ ἐγὼ κλαίεσκον ἀμηχανέοντας ὁρῶσα

παῖδας ἐμούς, μέχρι δή μοι ἀπέσσυτο νήδυμος ὕπνος

ὀφθαλμῶν, ἠὼς δὲ παραυτίκα φαινόλις ἦλθε.

τοῖα, φίλη, μοι ὄνειρα διὰ φρένας ἐπτοίησαν

παννυχίῃ · τὰ δὲ πάντα πρὸς Εὐρυσθῆα τρέποιτο

οἴκου ἀφ’ἡμετέροιο, γένοιτο δὲ μάντις ἐκείνῳ

θυμὸς ἐμός, μη δ’ἄλλο παρὲκ τελέσειέ τι δαίμων”.